หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 733 ปะทะรุนแรง

เล่มที่ 25 ตอนที่ 733 ปะทะรุนแรง

ยามนี้ฝูจีแช่น้ำเสร็จแล้ว ผมยาวสลวยเปียกชื้นแผ่สยายอยู่บนบ่า สาวใช้ทั้งหลายที่อยู่ด้านหลังเช็ดผมอย่างระมัดระวัง ผิวขาวราวหิมะมีความชุ่มชื้นบางๆ ชั้นหนึ่งปกคลุม ดูคล้ายภูตพรายในสายน้ำ มีรัศมีเปล่งประกายงดงาม

อาภรณ์บางเบาสีขาวบนร่าง ด้านหลังมีสาวใช้หน้าตางดงามห้อมล้อม ซูหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่พลันพบกับภาพงดงามเช่นนี้

“พี่สาวนางฟ้า…”

“ผู้ใด?!” สีหน้าของฝูจีเย็นยะเยือก ดวงตาอันคมกริบจ้องมองไปนอกหน้าต่างในพริบตา พลันพบเข้ากับเงาร่างของดรุณีน้อย

เสียงประตูถูกเปิดออกดังขึ้น พลันนั้นมีสตรีจำนวนมากออกมาจากในห้อง ในที่สุดบรรยากาศเช่นนั้นก็ทำให้ซูหลิงเอ๋อร์ที่กำลังเหม่อลอยตกใจจนได้สติขึ้นมาหลายส่วน นางมีสายตาหวาดกลัว “ข้า ข้า…”

“เด็กบ้านป่าจากที่ใดกัน ถึงกับกล้ามารบกวนคุณหนูของข้าอาบน้ำ!”

จู่ๆ สตรีที่งดงามประดุจนางเซียนกลับใช้น้ำเสียงดุดันเช่นนี้กล่าวกับนาง ซูหลิงเอ๋อร์ตกใจจนหน้าถอดสี นางไม่รู้กระทั่งว่าตนทำอะไรผิด

ยามนี้เอง มีสาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามา ถึงกับยื่นมือไปผลักดรุณีน้อยที่ดูโง่งมเบื้องหน้าโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”

“โอ้ย!”

ร่างกายเล็กๆ เซถอยหลังไปหลายก้าวแล้วจึงล้มลงนั่งกับพื้นในสภาพย่ำแย่ ลูกบอลหญ้ากลิ้งตกไปอยู่ข้างเท้าของสตรีอีกนางหนึ่ง

ไหนเลยจะรู้ว่าสตรีนางนั้นถึงกับยกเท้าขึ้นเหยียบมันอย่างแรง ลูกบอลหญ้าพลันแหลกอยู่ตรงนั้นในพริบตา สมองของซูหลิงเอ๋อร์ขาวโพลน ต่อมาจึงร้องไห้เสียงดังลั่นฟ้า

“ท่าน ท่าน ลูกบอลหญ้าของหลิงเอ๋อร์…”

สตรีทั้งหลายแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ดูจากสภาพของซูหลิงเอ๋อร์แล้วไม่เหมือนกับคุณหนูในจวนแม่ทัพ มิแน่ว่าอาจจะเป็นสาวใช้ที่ซื้อมากระมัง ถึงกับกล้ามารบกวนแม่นางของพวกนาง สั่งสอนเล็กน้อยเพียงเท่านี้นับว่าสบายต่อนางแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น?!” เสียงอันโกรธเกรี้ยวดังมาจากมุมหนึ่ง สตรีหลายคนเงยหน้าขึ้นมอง พบบุรุษผู้มีใบหน้างดงามทั้งยังมีบรรยากาศพิเศษยืนอยู่บริเวณนั้น

สายตาของพวกนางเปล่งประกาย รีบยืดอกก้าวออกมายืนเรียงแถวบังประตูด้วยกลัวว่าบุรุษผู้นั้นจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของแม่นางของตน

“โอหังยิ่งนัก ถึงกับกล้าบุกเข้ามาในสถานที่สำคัญของสตรีเชียวหรือ?!”

สถานที่สำคัญของสตรี? ฮ่าๆ เขามาถึงจวนแม่ทัพเนิ่นนานเพียงนี้แล้ว ยังไม่เคยรู้ว่าที่นี่มีสถานที่สำคัญของสตรีอันใดนั่นด้วย

กู้สวิ๋นฟางเดินไปเบื้องหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ประคองซูหลิงเอ๋อร์ขึ้นมาจากพื้น “หลิงเอ๋อร์ ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ฮือๆๆ ลูกบอลหญ้า…ลูกบอลหญ้าของหลิงเอ๋อร์…”

กู้สวิ๋นฟางพลันสังเกตุเห็นลูกบอลหญ้าที่ถูกเหยียบจนแบนบนพื้น สีหน้ามืดครึ้มลงโดยพลัน “พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร คนมากมายเพียงนี้รังแกเด็กน้อยเพียงผู้เดียวหรือ?”

“เหลวไหล เด็กผู้นี้มารุกรานแม่นางของข้า!”

“รุกราน? น่าขัน เช่นนั้นแม่นางของเจ้าอยู่ที่ใดเล่า?” กู้สวิ๋นฟางทราบดีว่าซูหลิงเอ๋อร์เป็นเด็กน่ารักอย่างยิ่ง จะไปรุกรานผู้อื่นได้อย่างไร หึ มีเจ้านายบ้าอำนาจอีกคนแล้ว!

อย่างไรก็ตาม สตรีทั้งหลายไม่คิดว่าพวกนางทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ตอบกลับประโยคหนึ่งด้วยท่าทีไร้อารมณ์ “โชคดีที่ไม่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของแม่นางของข้า มิเช่นนั้นดวงตาทั้งสองของนางคงเก็บไว้ไม่ได้แล้ว!”

ฮ่าๆ ความหมายของนางก็คือ หากหลิงเอ๋อร์เห็นคุณหนูสูงศักดิ์ท่านนั้นของนางก็จะควักดวงตาทั้งสองของหลิงเอ๋อร์หรือ?

กู้สวิ๋นฟางขี้เกียจพูดจาไร้สาระกับพวกนางแล้ว คนเช่นนี้หากไม่สั่งสอนเสียหน่อย เขาก็ไม่ขอใช้แซ่กู้อีกต่อไป! บุรุษพลันเคลื่อนไหว ยื่นมือออกไปกดสลักที่อาวุธลับบนข้อมือของตน เพียงแต่สตรีหลายนางกลับคล้ายจะรู้ว่าเขาต้องการทำสิ่งใดจึงรีบเปลี่ยนแถวยืนเป็นค่ายกลคล้ายเงากลุ่มหนึ่ง ได้ยินชิ้งๆๆ ดังขึ้นหลายเสียง เข็มเงินแถวหนึ่งปักลงบนประตูฝั่งตรงข้าม ส่วนสตรีทั้งหลายทะยานร่างเปลี่ยนที่เรียบร้อยแล้ว

“โอหัง! ถึงกับกล้าใช้อาวุธลับทำร้ายคนเชียวหรือ!”

“หึ หนีทำไมกัน พวกเจ้าควรยืนอยู่ที่เดิมให้ข้ายิ่งสักหลายเข็มถึงจะแสดงถึงความซื่อสัตย์ที่พวกเจ้ามีต่อแม่นางของตนได้!”

คำตอบตรงไปตรงมาของกู้สวิ๋นฟางทำให้สตรีทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสี ช่างเป็นคนที่ยโสไร้เหตุผลยิ่งนัก! ในเมื่ออีกฝ่ายลงมือก่อน เช่นนั้นก็อย่ามาตำหนิที่พวกนางไม่เกรงใจ!

ยามนี้เอง ในห้องกลับมีเสียงอันเย็นชาดังแว่วมา “หยุดมือ!”

ลมเย็นสายหนึ่งพัดมา เพียงพริบตาเดียวสตรีทั้งหลายก็ทะยานกลับมายืนอยู่บริเวณประตูห้อง ทั้งหมดทำท่าทางราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อครู่นี้เป็นเพียงจินตนาการของกู้สวิ๋นฟาง

“ที่นี่คือจวนแม่ทัพอันสำคัญ อย่าได้เสียมารยาทมากเกินไป” น้ำเสียงไพเราะเช่นนี้ เมื่อกล่าวออกมากลับทำให้ผู้คนไม่พอใจยิ่ง คนที่ทำตัวโอหังคือพวกนางแท้ๆ ยามนี้เมื่อฟังแล้วกลับกล่าวราวกับว่าเขากู้สวิ๋นฟางไม่รู้มารยาท!

ความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ กู้สวิ๋นฟางจะกล้ำกลืนได้อย่างไร

“หึ โจรร้องจับโจรแท้ๆ รู้ว่าที่นี่คือจวนแม่ทัพยังปล่อยสุนัขของตนมากัดผู้อื่นง่ายๆ อีกหรือ?”

ถึงกับกล่าวว่าพวกนางเป็นสุนัขเชียวหรือ?! สาวใช้ทั้งหลายสีหน้ามืดครึ้มขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ไม่มีคำสั่งของแม่นางของตน พวกนางย่อมไม่กล้าลงมือง่ายๆ

กู้สวิ๋นฟางเชี่ยวชาญคำพูดที่ทำให้ผู้คนรู้สึกย่ำแย่เป็นที่สุด ไม่เพียงจะถากถางว่าพวกนางหาเหตุผลในการวางอำนาจบาตรใหญ่ ทั้งยังเป็นการตบหน้าฝูจีอย่างแรงอีกด้วย

เพื่อเห็นแก่หน้าจวนแม่ทัพ เดิมทีนางต้องการไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับบีบบังคับผู้อื่น เช่นนั้นก็มิอาจตำหนินางได้ ฝูจีไม่คิดว่าสาวใช้ของตนทำอะไรผิด เพิ่งจะมาถึงไม่นาน เดิมทีนางคิดจะปล่อยอีกฝ่ายไปครั้งหนึ่ง ต้องทราบว่าการกระทำเช่นนี้ของกู้สวิ๋นฟาง หากอยู่ข้างนอกตนคงทำให้เขาตายนับพันครั้งแล้ว

“เป็นคนถ่อยที่พูดจาไร้เหตุผลยิ่งนัก ดึงลิ้นของเขาออกมาเสีย”

คนถ่อย?! กู้สวิ๋นฟางชะงักไป ส่วนสตรีในอาภรณ์สีอ่อนทั้งหลาย เมื่อได้รับคำสั่ง มุมปากจึงปรากฏรอยยิ้มลำพองใจ ถึงกับกล้ามาล่วงเกินคุณหนูผู้สูงศักดิ์ของพวกนาง บุรุษเบื้องหน้าผู้นี้จะต้องทำให้เขาตายโดยไร้ที่ฝังกลบ!

“หึ คิดจะดึงลิ้นท่านปู่ของพวกเจ้า ต้องดูเสียก่อนว่าพวกเจ้ามีความสามารถหรือไม่!” ยามนี้กู้สวิ๋นฟางโกรธจริงๆ แล้ว หากไม่ทำให้พวกนางเห็นดีกันเสียหน่อยคงเสียชื่อช่างฝีมือป้ายทองแห่งแคว้นเฉิน “หลิงเอ๋อร์ ไปหลบเสีย!”

ซูหลิงเอ๋อร์เห็นท่าทีของกู้สวิ๋นฟางจึงรู้โดยพลันว่าพี่ชายโกรธแล้ว รีบวิ่งหาไปหลบหลังเสาต้นหนึ่ง

สตรีทั้งหลายยพากันล้อมกู้สวิ๋นฟางเข้ามาในพริบตา พวกนางทะยานร่างปรับเปลี่ยนรูปแบบอย่างรวดเร็ว หนึ่งคนกลายเป็นเงาหลายเงา สายตาของกู้สวิ๋นฟางสว่างวาบ รู้สึกคล้ายกับว่าตนถูกล้อมอยู่ในกรงหมอก เมื่อยื่นมือออกไปจับกลับจับได้เพียงภาพติดตาเหล่านั้น

“หึ ฝีมืออ่อนด้อย!” บุรุษเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วขว้างไปเบื้องหน้า

ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น ลูกเหล็กสีดำพลันระเบิดออกกลางอากาศกลายเป็นตาข่ายเหล็กอันใหญ่ในพริบตา ดักจับสาวใช้สามนางที่กำลังเคลื่อนไหวไว้ได้ พวกนางส่งเสียงกรีดร้องแล้วล้มลงกับพื้น อยู่ในสภาพย่ำแย่ยิ่งนัก เดิมทีคิดจะสะบัดออก แต่กลับพบว่าตาข่ายนี้รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“ฮ่าๆ ปลาน้อยสามตัวติดเบ็ดแล้ว!”

“เจ้า…” สตรีที่เหลือคิดไม่ถึงว่าบนร่างของบุรุษผู้นี้จะมีของเช่นนี้ซ่อนอยู่ เขาเป็นบ่าวไพร่ของจวนแม่ทัพจริงหรือ?

“อา!” สตรีที่อยู่ในตาข่ายดึงมือกลับมาด้วยความเจ็บปวดกู้สวิ๋นฟางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง “แนะนำว่าให้พวกเจ้ายอมแพ้จะดีเสียกว่า ตาข่ายฟ้าดินของท่านปู่เช่นข้าได้รับการปรับปรุงมาแล้ว หากไม่อยากให้ใบหน้าบอบบางและมือทั้งสองของพวกเจ้าถูกทำลาย เช่นนั้นก็ยอมถูกพันธนาการไปด้วยดีเถิด!”

บนตาข่ายเหล็กถูกติดตั้งหนามเอาไว้ มันจะถูกปล่อยออกมาภายใต้เงื่อนไขหนึ่ง บนฝ่ามือของสตรีเมื่อครู่นี้ถูกหนามทิ่มแทงจนเกิดเป็นรอยแผลลึก

“ยังไม่รีบปล่อยคนอีก!” สตรีนางอื่นโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก ท่าทีเช่นนี้กลับทำให้กู้สวิ๋นฟางรู้สึกมีความสุขยิ่ง

“มิใช่ว่าพวกเจ้ามีความสามารถหรือ? มีความสามารถก็ไปทำลายตาข่ายฟ้าดินของท่านปู่เองเถิด! แต่ตอนนั้นสหายของพวกเจ้าคงกลายเป็นรังแตนไปแล้ว ฮ่าๆ” กู้สวิ๋นฟางหัวเราะได้อำมหิตยิ่งนัก เดิมทีเขาไม่อยากลงมือโหดเหี้ยมกับสตรีอ่อนแอทั้งหลายนี้ เป็นเจ้านายของพวกนางที่รังแกผู้อื่นเกินไป!

“รนหาที่ตาย!”

สาวใช้ที่เหลือพากันโจมตีไปยังบุรุษ กู้สวิ๋นฟางดวงตาเปล่งประกาย สิ่งที่เขารออยู่ก็คือช่วงเวลานี้ จะต้องทำลายพวกนางให้ย่อยยับทั้งหมด!

ในฝ่ามือมีลูกเหล็กสีเงินเล็กๆ ลูกหนึ่งปรากฏขึ้น บุรุษทำเพียงสัมผัสสลักเบาๆ ลูกเหล็กเล็กๆ พลันส่งเสียงอันเสียดแทงออกมา จากนั้นจึงมีดอกบัวเบ่งบาน ส่องแสงเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์

สตรีทั้งหลายรู้สึกเจ็บปวดที่ดวงตา ดอกบัวสีเงินเล็กๆ เพียงดอกเดียวถึงกับสะท้อนให้แสงอาทิตย์รุนแรงขึ้นหลายเท่า ทำให้พวกนางลืมตาไม่ขึ้น ยามนี้เอง เข็มเงินจำนวนนับไม่ถ้วนถูกยิงออกมาจากดอกบัวพุ่งไปทางพวกนางราวกับหยาดพิรุณ เสียงกรีดร้องระลอกหนึ่งดังขึ้น สตรีทั้งหลายถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปในพริบตา ล้มกระจัดกระจายอยู่บนพื้นในสภาพน่าอนาจ บนหน้าและมือของพวกนางถูกเก็บเงินปักอยู่หลายเข็ม เพียงไม่นานผิวก็ปรากฏสีม่วง บนเข็มถึงกับถูกทาพิษเอาไว้!

ยามนี้เอง ประตูพลันเปิด กู้สวิ๋นฟางรู้สึกว่ามีกลิ่นหอมระลอกหนึ่งถาโถมเข้ามา ในใจเกิดความลำพองใจ คุณหนูสูงศักดิ์ที่อยู่ด้านในคงนั่งไม่ติดที่แล้วกระมัง? พอดีเลย ให้นางมาเก็บศพสุนัขของนางกลับไปเสีย!

ไหนเลยจะรู้ว่ากลับมีฝ่ามือหนึ่งโจมตีมา กู้สวิ๋นฟางยังไม่ทันมองคนให้ชัดเจน บริเวณหน้าอกพลันเกิดความเจ็บปวดขึ้นมาระลอกหนึ่ง เขาถูกซัดจนกระเด็นออกไปทั้งร่าง ตกลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

“อั่ก!” เลือดในปากพุ่งออกมา เบื้องหน้าปรากฏเงาร่างในอาภรณ์สีขาวอันบริสุทธิ์ขึ้นร่างหนึ่ง สตรีผู้นั้นใช้ผ้าปิดหน้า เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นปรากฏเจตนาสังหารจางๆ มองบุรุษใต้เท้าราวกับมองคนตายก็มิปาน

“คุณหนู…” สาวใช้ทั้งหลายที่อยู่บนพื้นรู้สึกผิดยิ่งนัก อย่างไรก็ตามฝูจีย่อมมิมองพวกนางแม้เพียงสายตา

กู้สวิ๋นฟางรู้สึกมวนในปาก ความเจ็บปวดนี้ดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาพยายามอดทนมิให้ตอนเผยท่าทีเจ็บปวดออกไป หัวเราะอย่างแข็งขืน “มีความสามารถก็มาฆ่าท่านปู่สิ สุนัขหลายตัวของเจ้าก็คงต้องตายด้วย!”

“ตามเจ้าว่า” ฝูจีไม่คิดจะไกล่เกลี่ยกับกู้สวิ๋นฟางอีก ทั้งยังไม่กลัวการข่มขู่ของเขา เสียงกระดิ่งเงินดังแว่วมา ผ้าแพรสีขาวผืนหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของนางไปยังศีรษะของกู้สวิ๋นฟาง

“หยุดมือ!”

เสียงตะโกนเบาๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่ง องครักษ์เงาทะยานลงเบื้องหน้ากู้สวิ๋นฟาง กระบี่สีเงินสกัดกั้นการโจมตีเอาไว้ เสียงหนึ่งดังขึ้น ผ้าแพรสีขาวถูกฟันขาดเป็นสองท่อน เสียงกระดิ่งเงินพลันหยุดลง

อวิ๋นซูมองความวุ่นวายในลานเรือนตลอดจนกู้สวิ๋นฟางที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสบนพื้น พลันนั้นจึงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า นอกจากนั้นนางยังถูกบรรยากาศที่ไหลออกมาจากร่างของสตรีผู้นั้นทำเอาสั่นสะท้าน คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายเยาว์วัยเพียงนี้ ฝีมือกลับยอดเยี่ยมเช่นนี้

“แม่นาง ลงมือไว้ไมตรีด้วย”

อวิ๋นซูเดินมาเบื้องหน้าฝูจี ส่วนองครักษ์เงาผู้นั้นเดินมาอยู่ข้างกายนาง

ในจวนแม่ทัพยังมีองครักษ์เงาคุ้มกันด้วยหรือ เชื่อว่าสตรีเบื้องหน้าผู้นี้คงมิใช่คนธรรมดา ฝูจีเก็บการโจมตีกลับมา มองสำรวจสตรีที่ปรากฏตัวอย่างฉับพลันผู้นี้