หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 734 ตระกูลหวายหวัง

เล่มที่ 25 ตอนที่ 734 ตระกูลหวายหวัง

อวิ๋นซูเดินมาเบื้องหน้าฝูจี ส่วนองครักษ์เงาผู้นั้นเดินมาข้างกายนาง

ในจวนแม่ทัพมีองครักษ์เงาคุ้มครองด้วยหรือ เชื่อว่าสตรีเบื้องหน้าคงมิใช่คนธรรมดา ฝูจีเก็บการโจมตีของตนกลับมาพลางมองสำรวจสตรีที่ปรากฏตัวกะทันหัน

อาภรณ์ชุดยาวสีฟ้าประดุจสายธาร เสื้อนอกสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามเช่นนั้นแม้จะมิได้ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตะลึงทว่ากลับมีความรู้สึกสงบนิ่งอันยากจะบรรยาย ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นปรากฏความเฉลียวฉลาดออกมาจางๆ ทั้งๆ ที่เป็นสตรีที่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกดีได้ง่าย แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดฝูจีกลับระแวงนางตามสัญชาตญาณ

บนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทหนึ่งที่ไม่อาจทนเห็นผู้อื่นฉลาดเฉลียวยิ่งกว่าตน เห็นได้ชัดว่าฝูจีเป็นคนประเภทนี้ อีกทั้งนางยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอวิ๋นซูเหมือนจะมิใช่สตรีธรรมดา

อวิ๋นซูเดินมาข้างกายกู้สวิ๋นฟาง ทว่าปากของบุรุษผู้นั้นกลับไม่ยอมแพ้ “หึ นางฆ่าข้าไม่ได้!”

“เช่นนั้นหรือ?” คำพูดของฝูจีเย็นยะเยือก กำลังคิดจะก้าวเข้ามา อวิ๋นซูกลับเอ่ยปากขึ้นก่อน

“ทั้งสองท่านล้วนเป็นแขกสูงศักดิ์ของจวนแม่ทัพ เหตุใดจึงต้องเอะอะโวยวายกับเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ด้วย?”

อวิ๋นซูหันไปมองกู้สวิ๋นฟางอย่างลึกล้ำครั้งหนึ่ง ดวงตาของบุรุษผู้นั้นเปล่งประกาย ค่อยๆ เบนสายตาหลบเลี่ยงนาง

ได้ยินว่าจวนแม่ทัพมีคุณหนูนางหนึ่ง ดูท่าทางคงเป็นสตรีเบื้องหน้าผู้นี้แล้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจของฝูจีกลับเกิดความรู้สึกไม่พอใจ “เหตุใดจวนแม่ทัพจึงให้ผู้มีฐานะไม่ชัดเจนรั้งอยู่ตามใจ ยามนี้แผ่นดินวุ่นวาย หากมีสายลับแทรกเข้ามาจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของจวนแม่ทัพได้”

ดูผิวเผินเป็นสตรีเย็นชา ไม่คิดว่าคำพูดที่กล่าวออกมากลับเสียดแทงหูยิ่งนัก

ฐานะไม่ชัดเจน? กล่าวว่าเขากู้สวิ๋นฟางจะทำลายชื่อเสียงจวนแม่ทัพหรือ? หึ บุรุษที่ดีไม่ทุ่มเถียงกับสตรี สตรีที่ทำให้เขาโมโหถึงเพียงนี้ได้นับว่ามีนางเป็นคนแรก!

อวิ๋นซูแย้มยิ้ม “ขอบคุณแม่นางที่กล่าวเตือน วันหน้าจวนแม่ทัพของพวกเราจะระมัดระวังยิ่งขึ้น”

“ยามนี้พวกคนถ่อยเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก หากคุณหนูกงซุนไม่ว่าง ฝูจีสามารถลำบากแทนได้” ฝูจีเดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย ฟังจากเจตนาในคำพูดของอีกฝ่ายแล้วคงไม่คิดจะปล่อยกู้สวิ๋นฟางไปกระมัง? นางส่งสายตาครั้งหนึ่ง องครักษ์เงาข้างกายพลันเดินมาปกป้องข้างกายกู้สวิ๋นฟาง หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นจะได้ลงมือช่วยเหลือได้ง่าย

“ไม่ทราบว่าแม่นางต้องการทำอย่างไรจึงจะลดโทสะลงได้?” แขกที่จวนแม่ทัพกงซุนเชิญมา หากเป็นไปได้อวิ๋นซูย่อมไม่อยากล่วงเกิน

ฝูจีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ได้ยินอีกฝ่ายประนีประนอมเช่นนี้อารมณ์จึงดีขึ้นมาบ้าง สายตาของนางหยุดอยู่บนใบหน้ายโสโอหังที่ทำให้ผู้อื่นเกลียดชังของกู้สวิ๋นฟาง จากนั้นจึงเลื่อนไปหยุดอยู่บนร่างของซูหลิงเอ๋อร์ที่มีท่าทีขี้ขลาดด้านข้าง “ข้าต้องการ…ดวงตาของนาง”

อะไรนะ? ทุกคนชะงักไป ไม่นานอวิ๋นซูก็ได้สติกลับมาจากอาการตื่นตะลึง ท่าทีของฝูจีไม่เหมือนกำลังล้อเล่น “ไม่ทราบว่าแม่นางน้อยผู้นี้ทำอะไรผิด แม่นางจึงต้องการดวงตาของนาง?”

“นางเห็นสิ่งที่ไม่สมควรเห็น ย่อมต้องควักดวงตาทั้งสองของนางออกมา”

คำพูดเช่นนี้ของฝูจีราวกับว่าเรื่องโหดเหี้ยมสำหรับนางเป็นสิ่งปกติเสมือนการขยี้มดตัวหนึ่ง

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แม่นางผู้นี้อายุยังน้อย เหตุใดนิสัยจึงโหดเหี้ยมเย็นชาเพียงนี้ได้? นั่นเป็นชีวิตที่มีเลือดเนื้อ แต่นางกลับมิให้ความสำคัญ

“แม่นางน้อยไม่รู้ความ เหตุใดคุณหนูฝูจีจึงต้องลดตัวมาคิดเล็กคิดน้อยกับนางด้วย” นางจำคำพูดเมื่อครู่นี้ของอีกฝ่ายได้ ฝูจี เป็นชื่อที่งดงามยิ่งนัก เพียงแต่น่าเสียดายที่งดงามเพียงภายนอก

“หากนางมิได้รับการสั่งสอนตั้งแต่เด็ก โตไปมิใช่ว่าจะก่อความผิดใหญ่หลวงยิ่งขึ้นหรือ?” ฝูจีมีท่าทีราวกับคิดเพื่อซูหลิงเอ๋อร์ เพียงแค่เด็กน้อยผู้หนึ่งที่ไม่เชื่อฟัง ไม่มีอะไรสำคัญ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยายามกัดแน่นไม่ยอมปล่อยเช่นนี้ สายตาของอวิ๋นซูจึงมิอ่อนโยนเฉกเช่นเมื่อครู่อีกต่อไป “แม่นางกล่าวได้ถูกต้อง สมควรสั่งสอนตั้งแต่เด็กจริงๆ เด็กๆ พาแม่นางหลิงเอ๋อร์กลับไปชี้แนะให้ดี เรื่องเช่นนี้ วันหน้าอย่าได้ทำผิดอีก”

ฝูจีเบนสายตาขึ้น มองตรงไปยังสตรีผู้มีใบหน้าสุขุมเยือกเย็นตรงข้าม นี่อีกฝ่ายคิดจะฉีกหน้าตนหรือ? นางไม่รู้หรือว่าตนมีฐานะเช่นไร?

อวิ๋นซูมิได้หลบเลี่ยงสายตาไม่พอใจของอีกฝ่าย สตรีทั้งสองสบตากันอย่างเปิดเผยเช่นนั้น ผู้ใดก็มิยอมให้ผู้ใด

“เกิดอะไรขึ้น?”

บริเวณประตูโค้ง แม่ทัพกงซุนตามมาที่นี่เพราะได้ยินเรื่องราว พริบตาเดียวก็พบว่าจะบรรยากาศไม่ปกติ เหตุใดซูเอ๋อร์จึงเผชิญหน้ากับนางได้? เขาเดินก้าวใหญ่ๆ ไปข้างกายอวิ๋นซู มองไปที่กู้สวิ๋นฟางอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้นี้ทำผิดอีกแล้วหรือ?

ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของแม่ทัพกงซุน ฝูจีทำเพียงปรายตามองไปอย่างเรียบเฉย เพียงแต่ท่าทีของนางแสดงให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

ตลอดมาแม่ทัพกงซุนไม่ทราบว่าจะต้องทำเช่นไรเมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องเช่นนี้ แต่อย่างน้อยก็ต้องถามให้ชัดเจน “ซูเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น?”

อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้นมองเล็กน้อย “ท่านพ่อโปรดวางใจ เพียงแค่ความเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้น โชคดีที่คุณหนูฝูจีเป็นผู้ใหญ่รู้ความ ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับพวกเรา” ดวงตากระจ่างใสเปล่งประกาย นางมอบทางลงให้ฝูจีแล้ว หากอีกฝ่ายยังพัวพันไม่เลิก อวิ๋นซูคงต้องทำตามเหตุผล

ฝูจีปลายตามองนางเล็กน้อยทว่ามิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่สายตานั้นเต็มไปด้วยความดูถูกและความไม่พอใจ

เหตุใดแม่ทัพกงซุนจะมองอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ออก อย่างไรก็ตามเขารู้ดีว่าสตรีเบื้องหน้ามีฐานะพิเศษ มิเช่นนั้นเขาคงไม่อดทนให้ผู้อื่นแสดงท่าทีเช่นนี้ต่ออวิ๋นซูเป็นแน่ เขาบอกตนเองในใจไม่หยุดว่านี่คือแขกสูงศักดิ์ที่ท่านมหาราชครูไหว้วานให้เขาต้อนรับ มิอาจบ่ายเบี่ยง ยิ่งไปกว่านั้นซูเอ๋อร์ยังมอบทางลงให้นางอย่างรู้ความเช่นนี้แล้ว โทสะของตนไม่อาจทำให้เรื่องสงบลงได้

“เป็นเพียงความเข้าใจผิดก็ดีแล้ว ซูเอ๋อร ์ตามพ่อมา อย่าได้รบกวนการพักผ่อนของแม่นางฝูจี” แม่ทัพกงซุนจงใจไม่กล่าวถึงกู้สวิ๋นฟางราวกับข้างกายไม่มีคนผู้นี้อยู่ เรื่องจึงผ่านไปอย่างคลุมเครือเช่นนี้

คนของแม่ทัพกงซุนพากู้สวิ๋นฟางและซูหลิงเอ๋อร์ไปส่ง ก่อนหน้านี้เพราะคำนึงถึงชื่อเสียงของอวิ๋นซู เขาจึงสั่งให้คนเช่าเรือนเล็กๆ หลังหนึ่งนอกจวนแม่ทัพให้พวกเขาอาศัยอยู่ชั่วคราว ยามนี้คิดไปแล้วนับว่าเป็นการกระทำที่ฉลาดยิ่งนัก คนหนุ่มหุนหันพลันแล่นเช่นนั้นก่อเรื่องง่าย ยามนี้คนที่อยู่ในจวนแม่ทัพกงซุนค่อนข้างซับซ้อน เขาไม่อยากหาเรื่องวุ่นวายให้มากความ

ภายในห้องหนังสือ

อวิ๋นซูยืนอยู่หลังแม่ทัพกงซุนด้วยความรู้สึกผิด “ท่านพ่อ…”

“ซูเอ๋อร ์ ไม่ต้องพูดหรอก พ่อไม่ตำหนิเจ้า” แม่ทัพกงซุนทราบดีว่านางต้องการขอโทษเรื่องเมื่อครู่นี้ เขาหันมาทอดถอนใจเบาๆ “ผิดต่อเจ้าแล้ว”

อวิ๋นซูส่ายหน้าเล็กน้อย นางสังเกตุเห็นว่าแม่ทัพกงซุนแตกต่างจากยามปกติ คล้ายกับว่าหวาดกลัวคุณหนูฝูจีผู้นั้น

“พ่อไม่ทันได้บอกลูกก่อน แม่นางฝูจีผู้นั้นเป็นแขกที่มหาราชครูไหว้วานให้พ่อดูแล จะมาอยู่ในจวนไม่กี่วัน อีกไม่นานจะมีคนในวังมารับนางแล้ว”

ในเมื่ออยู่ชั่วคราวไม่กี่วัน เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องสร้างความยุ่งยาก

“ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ”

“ซูเอ๋อร์ คราวหน้าอย่าได้ไปเกี่ยวข้องกับนางอีก มิเช่นนั้นจะลำบาก”

“อีกสักครู่ลูกจะไปหากู้สวิ๋นฟางเพื่อขอยาแก้พิษ ท่านพ่อไม่จำเป็นต้องกังวล สั่งให้คนนำไปมอบให้ก็พอแล้ว” เมื่อครู่กู้สวิ๋นฟางใช้อาวุธลับทำร้ายสาวใช้หลายคน สมควรมอบยาแก้พิษออกไปแล้ว

แม่ทัพกงซุนกลับส่ายหน้า “พิษเล็กน้อยเพียงเท่านั้นไม่อาจทำให้พวกนางลำบากได้ ซูเอ๋อร์ไม่จำเป็นต้องสนใจ”

ดวงตาของนางเปล่งประกาย ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่าเมื่อครู่ฝูจีจึงได้ลงมือรุนแรงเพียงนั้น ต้องการเอาชีวิตกู้สวิ๋นฟางจริงๆ ที่แท้มิใช่ว่าไม่ใส่ใจชีวิตของสาวใช้ทั้งหลาย แต่นางไม่เห็นพิษเหล่านี้ของกู้สวิ๋นฟางอยู่ในสายตา

“ท่านพ่อ แม่นางฝูจีท่านนี้เป็นผู้สูงส่งจากที่ใดกันแน่?”

แม่ทัพกงซุนจมลงสู่ความเงียบงันครู่หนึ่ง เขาคิดว่าเรื่องนี้ควรบอกให้อวิ๋นซูรู้ไว้จึงจะเป็นการดี

“ซูเอ๋อร์เคยได้ยินชื่อตระกูลหวายหวังหรือไม่?”

ตระกูลหวายหวัง? “เป็นท่านอ๋องต่างสกุลของแคว้นเหลียนหรือ?” นี่เป็นสิ่งที่นางาดเดา

แม่ทัพกงซุนส่ายหน้าเล็กน้อย “ตระกูลหวายหวังและตระกูลมหาราชครูมีประวัติศาสตร์ยาวนาน ตระกูลมหาราชครูสร้างผลงานให้ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนมากมาย ส่วนตระกูลหวายหวัง เรียกได้ว่ายืนอยู่ตรงข้ามราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียน”

อวิ๋นซูพลันรู้สึกว่าประโยคนี้ไม่ปกติ เมื่อครู่แม่ทัพกงซุนกล่าวว่าคุณหนูฝูจีท่านนี้เป็นแขกที่ท่านมหาราชครูไหว้วานให้เขาดูแล นี่มิได้เป็นการแสดงให้เห็นว่ายามนี้ตระกูลมหาราชครูเป็นพันธมิตรกับตระกูลหวายหวังแล้วหรือ? อีกทั้งคนที่พวกเขาจะกำจัด เป็นไปได้มากว่าจะเป็น…

“ความจริง เดิมทีตระกูลหวายหวังและราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนก็เป็นเส้นเลือดสายเดียวกัน ว่ากันว่าร้อยปีก่อนแคว้นเหลียนมีอ๋องไร้พ่ายผู้หนึ่งซึ่งก็คือหวายหวัง เป็นตัวเลือกที่มีความสามารถที่สุดที่จะได้รับสืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิ แต่ไม่ทราบว่ามีสาเหตุอันใด หวายหวังจึงยอมละทิ้งโอกาสนี้ พาญาติครอบครัวของตนหายไปจากราชสำนัก ส่วนตำแหน่งจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนก็มอบให้พี่น้องของเขา หลายปีมานี้ชื่อของตระกูลหวายหวังเริ่มหายไป ทว่าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนยังคงหวาดกลัวความสามารถของพวกเขา จะอย่างไรหวายหวังในยามนั้นก็แข็งแกร่งเกินไป ผู้ใดก็ไม่ทราบว่าพวกเขาไปที่ใด และไม่ทราบว่าพวกเขาจะกลับมาหรือไม่”

อวิ๋นซูเข้าใจความสัมพันธ์อันซับซ้อนได้โดยพลัน สำหรับราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียน หากตระกูลหวายหวังต้องการกลับมามีความสำคัญจะนับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งสำหรับพวกเขา หากพวกเขาต้องการกลับมาแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิ นับว่ามีเหตุผลจนผู้ใดก็กล่าวได้ไม่ชัดเจน จากคำพูดของแม่ทัพกงซุน คุณหนูฝูจีท่านนั้นความจริงเป็นองค์หญิงพระองค์หนึ่งหรือ? มิน่าเล่าบนร่างของนางจึงมีความหยิ่งทนงและบรรยากาศสูงศักดิ์ที่มิอาจปกปิด

ส่วนตระกูลมหาราชครู ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็ทำผลงานเพื่อแคว้นเหลียนมาโดยตลอด ทว่าเพราะเรื่องของฮองเฮาซูจึงทำให้พวกเขามีใจออกห่าง หรืออาจกล่าวได้ว่าเรื่องของห้องเขาซูเป็นเพียงการจุดประกายเล็กๆ เท่านั้น ยามนี้ตระกูลมหาราชครูมีความสัมพันธ์กับตระกูลหวายหวังแล้ว นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่าตระกูลมหาราชครูต้องการแสดงความจริงใจเพื่อเกาะกิ่งไม้สูงหรือไม่? หากเป็นเช่นนี้…เป็นไปได้มากว่าแคว้นเหลียนจะมีการนองเลือดเกิดขึ้น

อวิ๋นซูหวังว่าตนจะคิดมากเกินไป เพราะหากว่าตระกูลมหาราชครูมีความคิดเช่นนี้จริงๆ เช่นนั้นเฟิ่งหลิงที่อยู่ตรงกลางคงไม่อาจเอาตัวเองออกมาได้ง่ายๆ โดยเด็ดขาด

อวิ๋นซูออกมาจากห้องหนังสือด้วยความครุ่นคิด ชุนเซียงพลันเดินเข้ามาพร้อมจดหมายฉบับหนึ่งในเมือง

“คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นจดหมายที่กู้สวิ๋นฟางส่งมาให้ท่าน”

อวิ๋นซูรู้สึกแปลกใจ รับจดหมายฉบับนั้นมาเปิดอ่าน ด้านในเขียนบอกเรื่องราวเมื่อครู่นี้ไว้คร่าวๆ แม้จะมิได้กล่าวขออภัยอย่างตรงไปตรงมา ทว่าอวิ๋นซูกลับสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของกู้สวิ๋นฟาง เกรงว่าเขาเองก็กังวลว่าจะก่อความยุ่งยากให้ตน ด้วยเหตุนี้จึงอธิบายมารอบหนึ่ง

สตรีสุขุมเยือกเย็นหัวเราะในใจ นี่ไม่เหมือนนิสัยของกู้สวิ๋นฟางจริงๆ อย่างไรก็ตามนางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง ผ่านเรื่องราวมามากมายเพียงนี้แล้ว นางเข้าใจชัดเจนว่าความจริงกู้สวิ๋นฟางเป็นคนที่ปากร้ายดุจใบมีดทว่าใจอ่อนดุจเต้าหู้ อย่างไรก็ตามเมื่อดูจากเรื่องนี้แล้วคนผิดมิใช่กู้สวิ๋นฟางทั้งหมด เขารักใคร่หลิงเอ๋อร์อย่างจริงใจ ไม่ยอมให้ผู้อื่นรังแกนาง น้ำใจเช่นนี้นับว่าสูงส่งแล้ว

อวิ๋นซูเข้าใจดีว่าเรื่องเมื่อครู่นับว่าตนล่วงเกินฝูจีแล้ว สตรีใจแคบผู้นั้นย่อมมิยอมจบเพียงเท่านี้แน่ อย่างไรก็ตามอวิ๋นซูรู้ดีว่าภายภาคหน้าตนควรใคร่ครวญและระมัดระวังให้มากขึ้นหลายส่วน