หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 735 การกระทำเลินเล่อ

เล่มที่ 25 ตอนที่ 735 การกระทำเลินเล่อ

“ไม่มีอะไรแล้วใช่หรือไม่?” ฝูจีมองไปยังสาวใช้ทั้งหลายที่ยังคงมีสีหน้าขาวซีดเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา พวกนางคารวะอย่างรู้สึกผิด “ขอบพระคุณคุณหนูที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ”

ยามนี้เอง บริเวณประตูมีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก พ่อบ้านชราเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มขออภัยเต็มใบหน้า

“คุณหนูขอรับ นี่คือยาแก้พิษที่คุณหนูสั่งให้ผู้น้อยนำมามอบให้ สำหรับแม่นางทั้งหลายขอรับ” เขามองไปยังสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวกันอยู่ ดูท่าทางคงไม่ต้องการแล้วกระมัง

ฝูจีส่งสายตาครั้งหนึ่ง สาวใช้บริเวณประตูจึงรับขวดกระเบื้องในมือพ่อบ้านชรามา เสียงเย็นชาดังขึ้น “ลำบากแล้ว” เพียงแต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีความรู้สึกขอบคุณมากนัก

“ผู้น้อยขอตัวขอรับ”

ประตูค่อยๆ ปิดลง สาวใช้นำขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดนั้นมามอบให้ ทว่าฝูจีกลับไม่มองแม้เพียงสายตา สายตาเลื่อนมองไปนอกหน้าต่าง มองทิศทางที่พ่อบ้านชราจากไป “ทิ้งไปเสีย”

ยามนี้เพิ่งจะส่งยาแก้พิษมาให้ คิดจะจับมือประนีประนอมกับนางหรือไร? ใต้หล้ามีเรื่องสบายเพียงนั้นที่ไหนกัน ยิ่งไปกว่านั้นพิษเล็กน้อยเพียงเท่านี้มิอาจทำให้นางลำบากได้โดยสิ้นเชิง

“แม่ทัพกงซุน…มีคุณหนูเมื่อใดกัน?”

แม้ฝูจีจะมาเมืองหลวงน้อยครั้ง ทว่าเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพกงซุนกลับพอได้ยินมาบ้าง เขาเป็นแม่ทัพผู้ห้าวหาญของแคว้นเหลียน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีนั้นนับว่าสร้างความสั่นสะเทือนให้เขาไม่น้อย ภรรยาและบุตรตรีของแม่ทัพกงซุนถูกทัพศัตรูสังหาร หากกล่าวกันตามเหตุผลควรจะไม่มีบุตรีแล้ว เหตุใดยามนี้กลับมีคุณหนูกงซุนโผล่ออกมาจากอากาศได้

ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพใบหน้าสงบนิ่งของอวิ๋นซูขึ้นมา สายตาของอีกฝ่ายทำให้ตนรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก ราวกับว่า…ได้พบศัตรูที่แข็งแกร่งก็มิปาน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฝูจีอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา เหตุใดจู่ๆ ตนจึงมีความคิดแปลกประหลาดเช่นนี้ได้ อีกฝ่ายเป็นเพียงบุตรีแม่ทัพผู้หนึ่ง เทียบกับตนที่สูงศักดิ์แล้วนับว่าแตกต่างกันประดุจก้อนเมฆกับโคลนตม เห็นนางเป็นคู่ต่อสู้หรือ? เชื่อว่าตนคงล้าจนกลายเป็นเช่นนี้กระมัง

“ตอบคุณหนู บ่าวไปสืบมาแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูกงซุนท่านนี้เพิ่งจะถูกรับกลับมาจวนแม่ทัพเมื่อไม่นานมานี้ ได้ยินว่ามีความสามารถไม่น้อย” สาวใช้ข้างกายฝูจีย่อมไม่ธรรมดา เมื่อมาถึงจวนแม่ทัพก็สืบเรื่องทุกอย่างในเวลาที่สั้นที่สุดเรียบร้อยแล้ว

“มีความสามารถไม่น้อย?” มุมปากของฝูจียกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้างดงามเช่นนั้นทำให้กระทั่งบุปผายังต้องเขินอาย “มีความสามารถอะไรบ้าง?”

“ได้ยินว่า ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนเรียนวิชาแพทย์มาจากที่ใด กระทั่งหมอหลวงในวังก็ยังสู้นางมิได้ ก่อนหน้านี้มีองค์ชายประชวรเป็นโรคประหลาดก็เป็นนางที่รักษาได้เจ้าค่ะ”

ฝูจีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มออกมา “เพียงแค่คำเล่าลืออวดอ้างเท่านั้น ข้าดูแล้วนางมิได้มีความสามารถยิ่งใหญ่เพียงนั้น ที่มีมากเสียหน่อยคือความสามารถในการพูด รู้จักโกหกปลิ้นปล้อน”

สาวใช้ทั้งหลายได้ยินคำพูดของฝูจีพลันสัมผัสได้อย่างลึกล้ำว่าคุณหนูของตนคล้ายจะเกลียดคุณหนูกงซุนท่านนั้นเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตามพวกนางเข้าใจนิสัยของเจ้านายตนเป็นอย่างดี น้อยมากที่จะมีใครได้รับความโปรดปรานจากนาง เพียงแต่คนที่ทำให้นางเกลียดชังตั้งแต่พบหน้าครั้งแรกเช่นนี้นับว่ามีน้อยยิ่งนัก คุณหนูกงซุนท่านนั้นคงขัดตาฝูจีจริงๆ

“เพิ่งจะถูกรับกลับจวนมาไม่นาน? เช่นนั้นบุรุษโอหังเมื่อครู่นี้เล่า?”

ฝูจีราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในดวงตาปรากฏความลึกล้ำอยู่หลายส่วน

“บ่าวสืบฐานะของบุรุษผู้นั้นไม่ได้เจ้าค่ะ รู้เพียงว่าเป็นแขกที่คุณหนูกงซุนพากลับมาเมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน ทั้งยังมีเด็กน้อยนางนั้นด้วย”

เพิ่งกลับจวนมาไม่นานก็พาบุรุษผู้หนึ่งกลับมาด้วย คุณหนูกงซุนท่านนี้จะกระทำการเลินเล่อไปหรือไม่ เพียงแต่…เหตุใดในใจของตนจึงรู้สึกแปลกประหลาดอยู่มาก แม่ทัพกงซุนไปมาหาสู่กับตระกูลท่านมหาราชครูเป็นการส่วนตัว ทั้งยังมีความสัมพันธ์กับองค์ชายใหญ่อย่างลับๆ ส่วนคุณหนูกงซุนท่านนี้…

ฝูจียากจะบรรยายได้ว่าความรู้สึกเช่นนี้ในใจของตนมาได้อย่างไร นางพยายามไม่คิดอีก ในใจบอกตนไม่หยุดว่าอย่าได้สิ้นเปลืองความคิดไปกับคนที่ไม่ควรสนใจ อย่าได้ลืมเป้าหมายที่ตนมาเมืองหลวงในครั้งนี้

วันต่อมา

บนถนน เงาร่างแบบางเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างเงียบงัน เดินเข้าไปในร้านตีเหล็กแห่งหนึ่ง

ผ้าม่านสีฟ้าถูกแหวกออก บุรุษผู้มีใบหน้าโดดเด่นปรากฏตัวเบื้องหน้า เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง อวิ๋นซูจึงเดินตามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

“นี่คือผลงานในหลายวันนี้ของใต้เท้าเช่นข้า เป็นอย่างไร น่าชื่นชมมากใช่หรือไม่?” กู้สวิ๋นฟางอวดอาวุธที่เขาเพิ่งออกแบบล่าสุดให้สตรีทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีลำพองใจ พยายามสังเกตท่าทีของพวกนางอย่างละเอียดราวกับต้องการเห็นความชื่นชมและความตื่นตะลึงจากบนร่างของพวกนาง

บนโต๊ะมีอาวุธแปลกๆ วางเรียงอยู่หลายชนิด คล้ายคลึงกับสิ่งประดิษฐ์ของกู้สวิ๋นฟางยามอยู่แคว้นเฉินก่อนหน้านี้หลายส่วน อย่างไรก็ตาม ในด้านพลังสังหารและความสะดวกในการใช้งานกลับเพิ่มขึ้นมาก

“อาวุธเหล่านี้ทั้งเบาและปราณีต การใช้งานก็สะดวก เหมาะที่จะใช้ในสนามรบจริงๆ” อวิ๋นซูหยิบอาวุธชิ้นหนึ่งขึ้นมาตามใจแล้วจึงสำรวจมันในมือ

ที่แท้การที่อวิ๋นซูให้กู้สวิ๋นฟางอาศัยอยู่นอกจวนแม่ทัพเพราะมีเจตนาอื่น นางซื้อโรงตีเหล็กแห่งนี้เพื่อมาทำเป็นสถานที่ให้กู้สวิ๋นฟางพัฒนาอาวุธในยามปกติ นางรู้ดีว่าสถานการณ์ของเฟิ่งหลิงในยามนี้ยากลำบากยิ่งนัก จำเป็นต้องมีผู้ช่วยเหลือให้มาก เห็นได้ชัดว่ากู้สวิ๋นฟางเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมยิ่ง หากตงฟางซวี่ร่วมมือกับเซียวอี้เชินจริงๆ เช่นนั้นความสามารถของกองทัพที่เฟิ่งหลิงกุมอยู่ในมือย่อมกลายเป็นสิ่งสำคัญ

นางรู้สึกโชคดีอยู่บ้างที่กู้สวิ๋นฟางอยู่ในแคว้นเหลียน มิเช่นนั้นหากเขายังทำงานให้ตงฟางซวี่ เรียกได้ว่าจะกลายเป็นหนามตำมือของเฟิ่งหลิง

“แคว้นเหลียนจะทำสงครามหรือ?” กู้สวิ๋นฟางจับความสำคัญในคำพูดของอวิ๋นซูได้อย่างเฉียบแหลม การเคลื่อนไหวของสตรีผู้นั้นชะงักไป จากนั้นจึงแย้มยิ้มบางเบา “หวังว่าจะไม่”

กู้สวิ๋นฟางคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขามองสำรวจไปรอบด้าน มิน่าเล่าจู่ๆ นางถึงให้โรงตีเหล็กแห่งนี้กับตน ที่แท้ก็เพื่อให้ตนพัฒนาอาวุธให้บุรุษผู้นั้นได้สะดวกยิ่งขึ้น ทำสงครามหรือ? จะทำสงครามกับผู้ใดเล่า? หากเป็นแคว้นอี้ เช่นนั้นยิ่งต้องพยายามสุดความสามารถ

“ใช่แล้ว สตรีเหม็นเน่าในจวนแม่ทัพของพวกเจ้าจะไปเมื่อใด? หลิงเอ๋อร์ยังอยากไปเล่นในจวนของพวกเจ้าอยู่!”

อวิ๋นซูและชุนเซียงย่อมรู้ว่าสตรีเหม็นเน่าที่กู้สวิ๋นฟางกล่าวถึงคือผู้ใด พวกนางเข้าใจดีว่ากู้สวิ๋นฟางมีความแค้นลึกล้ำกับคนผู้นี้

“นางเป็นแขกของท่านพ่อ” ความหมายของอวิ๋นซูก็คือ หวังว่ากู้สวิ๋นฟางจะคิดให้รอบด้าน

“ข้ารู้ว่านางเป็นแขกของท่านแม่ทัพ มิเช่นนั้นวันนั้นคงมิเกรงใจแล้ว”

เกรงใจหรือ? เกรงใจแล้วยังใช้อาวุธลับอาบยาพิษไปทำร้ายสาวใช้เหล่านั้นอีก หากไม่เกรงใจจะเป็นเช่นไร? อวิ๋นซูและชุนเซียงสบตากันอย่างจนใจ อย่างไรก็ตามหากฝูจียังอยู่ในจวนแม่ทัพย่อมมิอาจให้พวกเขาทั้งสองได้พบกันจริงๆ

“ข้าพบสตรีเหม็นเน่าโอหังมามาก แต่ผู้ที่โอหังถึงเพียงนี้นับว่าพบเป็นครั้งแรก” กู้สวิ๋นฟางคิดถึงเรื่องเมื่อวาน บริเวณหน้าอกยังรู้สึกปวดมาจนถึงตอนนี้! ถึงกับคิดจะเอาชีวิตเขาเชียวหรือ ทางที่ดีวันหน้าอย่าได้พบนางบนถนนอีกเลย มิเช่นนั้นตนย่อมลงมือไม่ไว้ไมตรีอีก! ใช่แล้ว เขาต้องรีบพัฒนาอาวุธที่ร้ายกาจยิ่งขึ้นเพื่อเป็นหลักประกันว่าจะเอาชีวิตสตรีเหม็นเน่าผู้นั้นได้ในพริบตา!

อวิ๋นซูราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนประโยคหนึ่ง “แม่นางผู้นั้นมีฐานะพิเศษ หากวันหน้าท่านพบนางให้ทำเป็นว่าเรื่องเมื่อวานมิได้เกิดขึ้นเถิด”

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้ากู้สวิ๋นฟางเป็นคนที่รังแกได้ง่ายหรือ?” ฐานะพิเศษ? หึ เขาก็เป็นช่างฝีมือป้ายทองเช่นกัน!

“ใต้เท้ากู้เจ้าค่ะ ที่นี่ไม่อาจนำไปเทียบกับแคว้นเฉินได้ หากคนของแคว้นเหลียนรู้ฐานะของใต้เท้ากู้ คุณหนูคงลำบากมาก” ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก กู้สวิ๋นฟางจิ๊ปากอย่างไม่เชื่อฟัง แต่กลับไม่ได้กล่าวคำใด

“…อย่างมากก็แค่อัดนางจนพ่อแม่จำหน้าไม่ได้ ไม่เอาชีวิตนาง นับว่าใต้เท้าเช่นข้ามีเมตตาแล้ว!” แม้ปากจะกล่าววาจาโหดเหี้ยม แต่อวิ๋นซูกลับแย้มยิ้ม นางรู้ว่ากู้สวิ๋นฟางรับปากแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

“คุณหนูขอรับ นี่คือจดหมายจากท่านผู้นำตระกูล”

ภายในห้องในหอสุราแห่งหนึ่ง บุรุษในอาภรณ์สีดำส่งจดหมายในมือให้ฝูจีด้วยท่าทีนอบน้อม

สตรีงามเปิดออกอ่าน อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ตนเพิ่งจะเหยียบย่างเข้ามาในเมืองหลวง ท่านปู่ก็รีบส่งจดหมายมาถามว่าตนคิดเห็นอย่างไรแล้ว นายน้อยของตระกูลมหาราชครูผู้นั้นตนยังมิได้พบ จะรู้ได้อย่างไรเล่า?

อีกอย่าง นายน้อยผู้นั้นจะโอหังเกินไปแล้ว ตนส่งจดหมายเข้าวังไปฉบับแล้วฉบับเล่าแต่กลับไม่ยอมตอบ นี่หมายความว่าอย่างไร หากมิใช่ว่าท่านปู่บีบบังคับ นางคงกลับไปนานแล้ว

อย่างไรก็ตาม นางอยากรู้ยิ่งนักว่านายน้อยท่านนี้เป็นคนเช่นไร แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีบุรุษใดทำให้ท่านปู่ชมไม่ขาดปากได้เช่นนี้ ได้ยินว่าพวกเขาเคยพบหน้ากันครั้งเดียวเท่านั้น

ตนเป็นไข่มุกกลางฝ่ามือของตระกูลหวายหวังตั้งแต่เล็ก เรื่องที่ต้องการกระทำไม่มีผู้ใดขวางนางได้ เรื่องที่ไม่อยากทำย่อมไม่มีผู้ใดบีบบังคับได้ เพียงแต่คราวนี้นิสัยของท่านปู่เปลี่ยนไปจากวันวาน คิดจะให้นางแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลมหาราชครู นี่เกี่ยวพันไปถึงเรื่องใหญ่ชั่วชีวิตของนาง จะตอบรับง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร?

ไม่มีเรื่องน่าพอใจแม้เพียงเรื่องเดียวจริงๆ! ฝูจีโยนจดหมายฉบับนั้นไปด้านข้างด้วยอารมณ์หงุดหงิด บุรุษในอาภรณ์สีดำยังคงยืนรออยู่ด้านข้าง

เนิ่นนานผ่านไปสตรีงามจึงค่อยเอ่ยปากอย่างเย็นชา “กลับไปรายงานท่านปู่เสีย บอกว่าข้ายังมิได้พบนายน้อยผู้นั้น ทุกสิ่งล้วนต้องรอให้พบหน้ากันเสียก่อนค่อยว่ากันอีกครั้ง”

“ผู้น้อยรับคำสั่ง”

ฝูจีรู้สึกกดดันในใจไม่น้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเดินไปข้างหน้าต่าง ให้อากาศบริสุทธิ์ทำให้สมองของนางเย็นลง

สายตาทอดมองไปบนถนน พลันนั้นดวงตาสว่างวาบ ท่ามกลางผู้คนมีเงาร่างร่างหนึ่งดึงดูดความสนใจของนาง

เป็นนางหรือ? ทั้งยังมีบุรุษผู้นั้นตามอยู่ข้างกายนางด้วย

บนใบหน้าของฝูจีเผยรอยยิ้มออกมา แขกสูงศักดิ์อันใดกัน ดูแล้วความสัมพันธ์ของทั้งสองมิใช่เช่นนั้น คุณหนูกงซุนท่านนี้พาบุรุษผู้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจนติดตามอยู่ข้างกาย การกระทำเลินเล่อไม่รู้จักตรวจสอบเช่นนี้ช่างน่าเสียดายแทนแม่ทัพกงซุนจริงๆ

“หลีกทาง! หลีกทางเร็วเข้า!”

“อา!”

อีกด้านหนึ่งของถนนมีเสียงเคลื่อนไหวดังมา ไม่ทราบว่าเหตุใดม้าเร็วตัวหนึ่งจึงเกิดคลั่งขึ้นมาได้ วิ่งทะยานมาตามถนนอย่างบ้าคลั่ง

ฝูจีที่อยู่บนหอสุรามองเห็นอย่างชัดเจน นางมองไปยังคนทั้งสามที่ยังไม่รู้สถานการณ์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“หลีกทางเร็วเข้า! ม้าคลั่ง ม้าคลั่ง รีบหยุดเร็ว หยุด!”

หลังรถม้ามีเสียงตื่นตะลึงดังแว่วมาเป็นระลอก ในที่สุดการเคลื่อนไหวทางด้านนี้ก็ดึงดูดความสนใจของชุนเซียง

“อา! คุณหนูระวัง!”

ชุนเซียงกำลังคิดจะดึงพวกอวิ๋นซูไปหลบอยู่ด้านข้าง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ ม้าคลั่งตัวนั้นพลันเปลี่ยนทิศทาง ถึงกับพุ่งทะยานตรงเข้ามาทางพวกนาง ร้านค้าสองข้างถนนถูกชนจนพลิกคว่ำไปไม่น้อย พริบตาเดียวบนพื้นพลันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย