หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 736 พบอันตรายบนถนน

เล่มที่ 25 ตอนที่ 736 พบอันตรายบนถนน

“กรี้ด!”

ผู้คนจำนวนไม่น้อยบนถนนพากันทรุดลงกับพื้นพลางกรีดร้อง ม้าคลั่งตัวนั้นกลับไม่มีความคิดที่จะหยุดลงแม้แต่น้อย พริบตาเดียวก็พุ่งไปถึงเบื้องหน้าพวกอวิ๋นซู

กู้สวิ๋นฟางตัดสินใจฉับพลัน ยื่นมือไปกดสลักที่อาวุธลับบนข้อมือ ได้ยินเสียงฉึกขึ้นหลายครั้ง ประกายสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกไป ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของม้า

ม้าตัวนั้นพุ่งไปถึงเบื้องหน้าพวกเขา จู่ๆ ก็ยกเท้าหน้าขึ้น ร่างกายโอนเอนก่อนจะล้มลงบนพื้นในพริบตา ยามนี้เองบุรุษร่างกำยำจำนวนไม่น้อยพากันพุ่งเข้ามากดคอม้าเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ม้าคลั่งตัวนี้ลุกขึ้นมาทำร้ายผู้อื่นอีก

“คุณหนู ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ในมุมหนึ่ง ชุนเซียงประคองอวิ๋นซูขึ้นมาแล้วจึงรีบสำรวจอีกฝ่ายว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่

สตรีสุขุมผู้นั้นทำเพียงส่ายศีรษะเบาๆ คิ้วขมวดแน่นมองไปหลังรถม้า เมื่อครู่คล้ายว่านางได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

“คุณหนู อย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ”

อวิ๋นซูจับข้อมือชุนเซียง “ดูเหมือนว่าในรถม้ามีคนอยู่”

อะไรนะ?! มีคนได้ยินเสียงของอวิ๋นซูจึงรีบเดินเข้าไปเปิดผ้าม่านออกดู คนผู้นั้นพลันตะโกนขึ้น “มีคนจริงๆ ด้วย!”

คนไม่น้อยพากันล้อมเข้ามา สตรีนางหนึ่งเผยท่าทีหวาดกลัว “เลือด เลือดเต็มไปหมด! นางตายแล้ว!”

ชุนเซียงแหวกผู้คนพาอวิ๋นซูมาเบื้องหน้ารถม้า พบว่าในตัวรถม้าที่มีสภาพยับเยินมีสตรีนางหนึ่งล้มอยู่ ท้องของสตรีนางนั้นนูนออกมาชัดเจนทำให้ผู้คนต้องหัวใจเต้นระรัว นางมีเหงื่อออกเต็มศีรษะ ใบหน้าขาวซีด ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ดียิ่งขึ้นก็คือใต้ร่างของนางถึงกับมีรอยเลือดสีแดงกองหนึ่ง!

เมื่อครู่ม้าคลั่งตัวนี้วิ่งชนของไปทั่ว สตรีท้องแก่ด้านในไหนเลยจะรับไหว คนไม่น้อยคิดว่าสตรีผู้นี้คงร้ายมากกว่าดี อย่างไรก็ตามกลับพบว่าอวิ๋นซูเหยียบย่างเข้ามาด้านในก่อนจะมีเสียงเคร่งเครียดดังแว่วมา “ยังมีทางช่วย!”

นางจับชีพจรให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ พบว่าเพียงหมดสติไปเท่านั้น จากนั้นจึงมองไปยังชุดกระโปรงอันเปียกชื้นของอีกฝ่าย “ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว จำเป็นต้องรีบทำคลอดให้นาง!”

“หมอตำแย? ที่นี่มีหมอตำแยหรือไม่?!”

ชุนเซียงตะโกนไปรอบๆ พลันมีคนตอบกลับมา “ไปด้านหน้าอีกไม่ไกลมีอยู่ที่หนึ่ง! ข้าจะพาพวกท่านไป!”

จะอย่างไรบุรุษและสตรีย่อมมีความแตกต่าง ยิ่งไปกว่านั้นสตรีผู้นี้ยังตั้งครรภ์ ต่อให้บุรุษเหล่านี้มีใจคิดช่วยเหลือก็ไม่กล้าเข้ามาสอดมือ

โชคดีที่ชุนเซียงมีวรยุทธติดตัวจึงมีพลังมากกว่าสตรีธรรมดาทั่วไป นางเข้าไปในรถโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ช่วยอวิ๋นซูอุ้มสตรีผู้นั้นออกมา

“โอ้ย! โอ้ย!”

ข้างหูมีเสียงกรีดร้องดังมาเป็นระลอก อวิ๋นซูหันกลับไปมอง พบว่าทั่วถนนล้วนเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ ในจำนวนนั้นมีไม่น้อยที่เป็นเด็กและคนชรา ต่างถูกม้าคลั่งเมื่อครู่นี้ชนจนล้ม

“สวิ๋นฟาง รีบพาพวกเขาไปโรงหมอที่ใกล้ที่สุด!”

กู้สวิ๋นฟางพยักหน้าเล็กน้อย ทั้งยังมีผู้หวังดีไม่น้อยช่วยกันส่งผู้บาดเจ็บเหล่านี้ไปยังโรงหมอใกล้ๆ

บนหอสูง เงาร่างในอาภรณ์สีขาวหายไปในพริบตา อวิ๋นซูพลันหยุดฝีเท้าลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง หน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้กลับไม่มีเงาร่างใดๆ ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกราวกับว่าเมื่อครู่นี้มีคนผู้หนึ่งจ้องมองมาทางนี้ตลอด

นางหันกลับมาด้วยสายตาคมกริบ ม้าคลั่งตัวนั้นยังคงอยู่บนพื้น ถูกคนใช้เชือกมัดไว้แล้ว อวิ๋นซูคล้ายจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้จึงเดินเข้าไป

“คุณหนู?” ชุนเซียงที่อยู่เบื้องหน้าพบว่าอวิ๋นซูมิได้เดินตามมาจึงหยุดฝีเท้าลง เมื่อหันกลับไปพบว่าสตรีสุขุมเยือกเย็นยืนอยู่ข้างกายม้าคลั่งตัวนั้น ยื่นมือไปลูบมันเบาๆ

“เป็นเช่นนี้นี่เอง” สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนร่องรอยสีขาวจางๆ บริเวณสองข้างทาง ดวงตาเกิดประกายส่องสว่าง “ดูเหมือนม้าตัวนี้จะถูกอาวุธลับทำร้าย”

“เช่นนั้นหรือ? ให้ข้าดูเสียหน่อย!” บุรุษผู้หนึ่งได้ยินคำพูดของอวิ๋นซูจึงรีบเข้ามาตรวจสอบ

ยามนี้การช่วยคนสำคัญกว่า อวิ๋นซูดึงสายตากลับมาแล้วรีบเดินตามชุนเซียงไป

“เป็นอะไรไป?” อีกด้านหนึ่ง สตรีวัยกลางคนมองสตรีท้องแก่ที่ถูกชุนเซียงประคองเข้ามา “อา นี่พวกเจ้าพาคนตายมาทำอะไรที่นี่?!”

ชุนเซียงขมวดคิ้ว เหตุใดหมอตำแยจึงได้กล่าวเช่นนี้ “หมอตำแย ฮูหยินท่านนี้ใกล้คลอดแล้ว ท่านรีบมาดูเถิด ต้องใช้เงินเท่าใดพวกเราล้วนมีให้!”

อะไรนะ ที่แท้ก็ยังไม่ตาย หมอตำแยจึงค่อยผ่อนคลายลง “เร็วๆๆ วางลงให้ข้าหลิวมามาดูเสียหน่อย ในระยะร้อยลี้รอบด้านไม่มีผู้ใดเก่งไปกว่าข้าหลิวมามาแล้ว นับว่าพวกเจ้ามาถูกที่แล้ว! ฮูหยิน ฮูหยินตื่นเถิด!”

หลิวมามาเห็นสตรีผู้นั้นไม่มีปฏิกิริยาจึงยื่นมือไปตบแก้มของอีกฝ่าย มีความรู้สึกเย็นยะเยือกทั้งยังเจือไปด้วยเหงื่อเย็นจนทำให้ผู้คนหวาดกลัว หลิวมามาอดไม่ได้ที่จะสะอึก ก่อนจะก้มหน้าลงตรวจสอบต่อไป

“โธ่! ไม่ไหวๆ พวกเจ้ารีบพาคนออกไปเถิด!”

“เพราะเหตุใด?”

“รีบพาคนออกไปเถิด เงินมากน้อยเพียงใดข้าล้วนไม่ต้องการ จะปล่อยให้นางมาทำลายป้ายหลิวมามาของข้าไม่ได้!” ฮูหยินท่านนี้ไหนเลยจะคลอดได้ ตัวนางเองยังเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายแล้ว! นางหลิวเป็นหมอตำแยที่มีชื่อเสียง หากมีอะไรเกิดขึ้น วันหน้ายังจะมีผู้ใดกล้ามาให้นางทำคลอดอีกเล่า

“นี่ท่านเห็นคนใกล้ตายกลับไม่ช่วยเหลือหรือ?” ชุนเซียงเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว หลิวมามากลับกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “คนเป็นพวกเจ้าพามา มิใช่ข้าขอให้พวกเจ้าพามาเสียหน่อย! รีบไปๆ เสียเวลาทำมาหากินของข้าหมด!”

“นี่มันสองชีวิต ท่านจะโหดเหี้ยมเช่นนี้ได้อย่างไร?!”

หลิวมามาพลันเบิกตาทั้งสอง “นังเด็กคนนี้นี่ พาคนใกล้ตายมาให้ข้าหลิวมามา ชัดเจนว่าต้องการทำลายธุรกิจของข้า เหตุใดข้าต้องทำคลอดให้คนใกล้ตายนี่ด้วย รีบออกไปเสีย อย่าพูดจาไร้สาระ!” นางทำราวกับจะผลักชุนเซียงแต่กลับพบว่าดรุณีนางนั้นดูภายนอกมีความรู้ คิดไม่ถึงว่าจะมีเรี่ยวแรงมาก จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังสตรีนางนั้น คิดจะย้ายนางออกไป

ทันใดนั้นเอง สตรีที่เดิมทีดวงตาปิดสนิทพลันลืมตาขึ้น ทำให้หลิวมามาตกใจจนถอยหลังไปสามก้าว

นางสูดหายใจรุนแรง ชุนเซียงรีบเข้ามาประคองนาง “ฮูหยิน? ฮูหยิน?”

“กรี้ด!” อย่างไรก็ตาม ชั่วขณะต่อมากลับมีเสียงกรีดร้องราวกับจะขาดใจดังขึ้นระลอกหนึ่ง

“เตรียมน้ำร้อน!” อวิ๋นซูรีบดึงมืออีกฝ่ายไว้ หากเสียเวลาอีกคงไม่ทันแล้ว!

“พวกเจ้าจะทำอะไร? ไม่ได้ พานางออกไป รีบพานางออกไป!”

สตรีสุขุมผู้นั้นเบนสายตาขึ้นมอง สายตาอันเย็นยะเยือกสบเข้ากับดวงตาของหลิวมามา ถึงกับทำให้นางแข็งทื่อ เกิดไอเย็นแพร่ออกมาจากเท้า ร่างกายสั่นระริก นี่มันเกิดอะไรขึ้น แม่นางท่านนี้อายุยังน้อย เหตุใดสายตาจึงน่าหวาดกลัวเช่นนี้

“ตะ แต่ไม่ได้จริงๆ…”

“พวกเราเพียงยืมใช้สถานที่ของท่าน หากมีเรื่องเหนือคาดอันใด เรื่องนี้ข้าจะรับผิดชอบเองทั้งหมด!”

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะรับผิดชอบ หลิวมามาพลันผ่อนคลายลง เพียงแต่เมื่อคิดดูอีกครั้งกลับกล่าวขึ้นว่า “ไม่ถูก เจ้าอย่าได้หลอกลวงข้าเลย หากคนตายขึ้นมาเจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร สุดท้ายมิใช่ทำลายธุรกิจข้าหรือ?”

ชุนเซียงโมโหคนเบื้องหน้ายิ่งนัก “พวกเราเป็นคนของจวนแม่ทัพกงซุน นี่คือคุณหนูของข้า เจ้าอย่าได้เสียมารยาท!”

จะ จวนแม่ทัพกงซุน…

เมื่อฟังถึงตรงนี้ หลิวมามาพลันขาอ่อนจนทรุดลงกับพื้น แม่ทัพกงซุนเป็นบุคคลที่มิอาจล่วงเกินได้ หากพวกนางเป็นคนของจวนแม่ทัพจริงๆ เช่นนั้นสตรีผู้นี้…พริบตานั้น หลิวมามามีความรู้สึกราวกับหายนะใหญ่กำลังใกล้เข้ามา

อวิ๋นซูไม่สนใจอีกฝ่าย “รีบเตรียมตัว นางจะคลอดแล้ว! ชุนเซียง ไปเตรียมยา!”

คนกลุ่มหนึ่งพากันเดินมาทางเรือนแห่งนี้อย่างใหญ่โต “อยู่ที่ใด? อนุสามอยู่ที่ใด?”

“นายท่าน ผู้น้อยได้ยินพวกเขากล่าวชัดเจนว่าอนุสามถูกส่งไปหาหลิวมามาแล้วขอรับ” ข้ารับใช้ข้างกายรีบร้อนตอบ

ประตูถูกเปิดออกเสียงดัง หลิวมามากำลังเดินออกมาจากห้องด้วยมือที่เต็มไปด้วยเลือด “อา พวกท่านเป็นใคร เหตุใดจึงบุกเข้ามาได้?!”

“โอหัง! พบท่านราชครูแล้วยังไม่คุกเข่าอีก!”

ราชครู?! หลิวมามาชะงักไปในพริบตา ราชครูซุนไหนเลยจะสนใจมารยาทเหล่านี้ “มีสตรีถูกส่งมาหาเจ้าใช่หรือไม่?”

“…ชะ ใช่เจ้าค่ะ…”

ผมขาวโพลนของราชครูซุนสะท้อนสู่ดวงตาหลิวมามา นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือชายชราเบื้องหน้าคือราชครูจริงๆ?

“คนเล่า?”

“กะ กำลังคลอดอยู่ด้านในเจ้าค่ะ…”

ราชครูซุนขมวดคิ้ว “เจ้าคือหมอตำแยมิใช่หรือ?”

อีกฝ่ายพยักหน้า พลันนั้นได้ยินเสียงราชครูซุนตะโกนขึ้น “เหลวไหล! เช่นนั้นเจ้าเดินออกมาทำอะไร หากอนุสามของข้าและบุตรในครรภ์ของนางเป็นอะไรไป เจ้า เจ้า…”

“นายท่านโปรดระงับโทสะ นายท่านโปรดระงับโทสะ!”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับบ่าวเจ้าค่ะ! เป็น เป็นคุณหนูกงซุนทำคลอดอยู่ด้านใน บ่าวเป็นลูกมือเท่านั้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ่าว!” หลิวมามาสัมผัสได้ถึงความรุนแรงของเรื่องราวจึงรีบคุกเข่าโขกศีรษะ

คุณหนูกงซุน? ราชครูซุนชะงักไป เขาไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง คุณหนูกงซุนกำลังทำคลอดให้อนุสามของเขาหรือ? เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างราวกับถูกดึงออกไปในพริบตา ราชครูซุนถึงกับไม่มีปฏิกิริยาใดไปชั่วขณะ

“กรี้ด!” ในห้องมีเสียงกรีดร้องดังแว่วมา ในที่สุดก็ทำให้ราชครูซุนได้สติกลับมา

“อะ อนุสาม…”

“นายท่าน ท่านอย่าเข้าไปเลยขอรับ!” ข้ารับใช้ที่อยู่ข้างกายรีบมาหยุดเขาเอาไว้ จากนั้นจึงจ้องมองไปทางหลิวมามาอย่างโหดเหี้ยมดุดัน “ยังไม่รีบเข้าไปอีก หากอนุสามเป็นอะไรไป เจ้าเตรียมเข้าคุกได้เลย!”

หลิวมามาล้มลุกคลุกคลานขึ้นจากพื้น ลอบหลังน้ำตาในใจ นี่นางกำลังล่วงเกินผู้ใดอยู่!

ราชครูซุนอายุเกินหกสิบแล้ว คิดไม่ถึงว่าปีที่แล้วอนุสามจะมีข่าวดี บุตรที่ได้มายามชราย่อมเป็นเรื่องที่ผู้ใดต่างคิดไม่ถึง ราชครูซุนจึงให้ความสำคัญกับเด็กในครรภ์นางมาก คิดว่านี่คือความเมตตาที่สวรรค์ประทานให้ วันคลอดใกล้เข้ามาทุกขณะ อีกทั้งอายุของอนุสามก็ไม่น้อยแล้ว เดิมทีคิดจะไปขอพรที่วัดให้นางคลอดเด็กออกมาอย่างปลอดภัย ไหนเลยจะรู้ว่าระหว่างกลับจวนจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

อย่างไรก็ตาม หลิวมามาเข้าไปไม่นานก็เดินออกมาอีกครั้ง ในมือประคองอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยเลือด ราชครูซุนได้เห็นพลันใจเต้นตึกตัก “เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาแม่ลูกเล่า?”

“ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วยเถิด บ่าวไม่รู้อะไรทั้งสิ้น เป็น เป็นคุณหนูกงซุนให้บ่าวออกมาเตรียมของ นาง นางจะ…”

“นางจะทำอะไร?”

หลิวมามารู้สึกว่าข้างหูของตนมีเสียงดังวิ้งๆ ด้านในมีเสียงอนุสามดังออกมาอีกครั้งทำให้นางตกใจจนวิ่งออกมาด้านข้างโดยไม่สนใจอธิบายอะไรอีก

ไม่นานนางก็นำของที่อวิ๋นซูต้องการกลับมา ราชคครูซุนและข้ารับใช้หลายคนมองเข้าไป จากนั้นพลันหัวสมองขาวโพลน

นี่ คลอดเด็กจะใช้ของเหล่านี้ทำอะไร?

ราชครูซุนหน้าซีด เขาไม่เคยได้ยินว่าทำคลอดให้ผู้อื่นต้องใช้ของเหล่านั้นด้วย อย่างไรก็ตาม…มิใช่ว่าก่อนหน้านี้คุณหนูกงซุนรักษาอาการประชวรให้องค์ชายได้หรือ? กระทั่งหมอหลวงทั้งหลายยังชมไม่ขาดปาก คงไม่มีปัญหาหรอกกระมัง อนุสามของเขาและบุตรในครรภ์ของนางจะต้องปลอดภัย…