หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 737 สั่นสะท้านเมืองหลวง

เล่มที่ 25 ตอนที่ 737 สั่นสะท้านเมืองหลวง

ในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ใบหน้าของสตรีงดงามเจือไปด้วยความเคร่งเครียด บนหน้าผากนุ่มลื่นมีเหงื่อปรากฏชั้นหนึ่ง “ผ้าร้อน”

ชุนเซียงรีบหยิบผ้าที่บิดหมาดแล้วผืนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว อวิ๋นซูเช็ดเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดบริเวณท้องของสตรีนางนั้นอย่างชำนาญ บนร่างของทั้งสองมีเลือดอันเสียดแทงนัยน์ตา ภาพเช่นนี้แม้เป็นหลิวมามาผู้มีประสบการณ์มากมายก็ยังไม่กล้าเคลื่อนไหวมั่วซั่ว

“นำมาอีกผืนหนึ่ง ชุบยาด้วย”

“หลิวมามา นำผ้าร้อนมาอีกผืนหนึ่ง” ชุนเซียงกำลังวุ่นวายกับงานในมือ เพียงแต่หลิวมามาที่อยู่บริเวณไม่ไกลกลับไม่มีความกล้าแม้แต่จะเดินเข้ามา

ผ่าเปิดท้อง เหตุใดดรุณีเยาว์วัยทั้งสองเบื้องหน้าจึงทำได้โดยตาไม่กระพริบ? เหตุใดจึงสามารถเผชิญหน้ากับภาพอันนองเลือดที่ทุกคนไม่กล้าเผชิญได้เล่า?

“หลิวมามา?!” ทางด้านชุนเซียงอยากมีสามเศียรหกกรยิ่งนัก ไหนเลยจะอนุญาตให้หลิวมามานิ่งงันไม่ทำเรื่องใดอยู่เช่นนั้น นางแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ในที่สุดอีกฝ่ายก็ได้สติกลับมา “ผ้าร้อน?”

“ใช่ ชุบยาที่ข้าต้มเมื่อครู่นี้แล้วบิดหมาดนำเข้ามา เร็ว!”

ยา…ยา…

ในที่สุดหลิวมามาที่ทำอะไรไม่ถูกก็พบว่าบนโต๊ะมียาสีดำที่มีไอร้อนโชยออกมาจึงรีบใช้ผ้าชุบยาแล้วบิดหมาดส่งมา อวิ๋นซูไม่ได้เงยหน้าขึ้น “วางบนแผล”

แผล? หลิวมามาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว คิดไม่ถึงว่าจะพบกับภาพที่ทำให้นางรู้สึกมวนท้อง อย่างไรก็ตามยังไม่ทันหลบเลี่ยง จู่ๆ สตรีที่สลบไสลไม่ได้สติกลับเบิกตากว้างแล้วกรีดร้องออกมา ยื่นมือมาจับมือหลิวมามาแน่น “ช่วย ช่วยลูกข้า…”

“กรี้ด! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” หลิวมามาตกใจจนน้ำตาแทบไหล อวิ๋นซูรีบยื่นมือไปดึงมืออนุสามกลับมา “วางใจเถิด เด็กไม่เป็นไร อีกไม่นานเด็กจะออกมาแล้ว!”

“ช่วยลูกข้า…” อนุสามมีเหงื่อเต็มหน้า ดวงตาของนางในยามนี้เหลือเพียงความอ้อนวอน นางไม่รู้ว่าตอนนี้ตนกำลังอยู่ในสภาพเช่นไร รู้สึกเพียงว่าร่างกายย่ำแย่ยิ่งนัก ราวกับมีลมหายใจจุกอยู่ในท้องยากจะระบาย บนร่างของนางถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวผืนหนึ่ง บนผ้าเปื้อนเลือด ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกราวกับบริเวณท้องมีอะไรบางอย่างกำลังฉีกขาด

อวิ๋นซูนำผ้าที่ชุบยาแล้วมาวางไว้บนบาดแผลบริเวณท้องของอนุสาม พลันนั้นมีความรู้สึกเปียกและชาอันอบอุ่นแพร่ออกมาสายหนึ่ง ค่อยๆ กำจัดความรู้สึกไม่สบายจนหายใจไม่ออกไปได้อย่างแปลกประหลาด ทำให้อนุสามได้สติกลับมา ยามนี้นางไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล้ว รู้สึกชาเพียงเท่านั้น

หลิวมามารู้สึกว่าหลังจากผ่านวันนี้ไปชีวิตของนางจะสั้นลงอีกสิบปีเป็นแน่ นางไม่กล้าหันไป ทำเพียงสวดมนตร์ไม่หยุด หวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้จะเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น

“เหตุใดยังไม่ออกมาอีก!” ด้านนอก ราชครูซุนร้อนใจจนเดินกลับไปกลับมาพลางมองไปในห้องเป็นระยะ เดิมทีอากาศหนาวเย็น ทว่าบนร่างของเขากลับปรากฏเหงื่อขึ้นชั้นหนึ่ง

ยามนี้เอง เสียงร้องไห้อันกระจ่างชัดดังออกมาจากในห้อง บนใบหน้าของราชครูซุนเต็มไปด้วยความยินดี “คลอดแล้ว?! คลอดแล้ว!”

หลิวมามาที่อยู่ในห้องอุ้มเด็กไว้ในอ้อมกอด นางรู้สึกยากจะเชื่อทุกสิ่งทุกอย่างนี้ เด็กถึงกับถูกผ่าออกมาได้เช่นนี้เชียวหรือ? ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยได้ยินจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้ยังมีชีวิตอยู่ในอ้อมกอดของตน สภาพยังดีกว่าเด็กที่ตนทำคลอดให้ก่อนหน้านี้เสียอีก!

นางป้อนน้ำอุ่นอย่างระมัดระวัง หลิวมามาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไป สภาพของอนุสามในยามนี้ยังคงสลบไสล อวิ๋นซูใช้ด้ายจากไส้แพะเย็บบาดแผลเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดจึงถอนใจด้วยความโล่งอก

“คุณหนู ดื่มน้ำหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ชุนเซียงส่งน้ำชาถ้วยหนึ่งไปให้ด้วยความปวดใจ อวิ๋นซูยกขึ้นดื่ม มองไปยังสตรีที่มีลมหายใจสงบด้วยความชื่นชม

อายุของอนุสามค่อนข้างมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องม้าคลั่งเมื่อครู่นี้ทำให้นางที่อยู่ในรถม้ามีอาการอากาศในท้องเคลื่อนไหว หากใช้วิธีการธรรมดาเกรงว่าจะมีหนึ่งศพสองชีวิต การผ่าคลอดเช่นนี้มิใช่ว่าตนไม่เคยใช้ มือทั้งสองยังไม่นับว่าฝืด

“คุณหนูกงซุน…ลูกของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ด้านนอกมีเสียงร้อนรนของราชครูซุนดังแว่วมา เขาได้ยินเสียงร้องแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงไม่อุ้มเด็กออกมาให้ดู หรือจะเกิดเรื่องเหนือคาดอันใด?

ประตูถูกเปิดออก ราชครูซุนรีบพุ่งเข้ามา เพียงพริบตาก็เห็นห่อทารกในอ้อมกอดของหลิวมามาจึงเดินเข้าไปด้วยความยินดีเต็มหน้า

“ยินดีกับใต้เท้าซุนด้วยเจ้าค่ะ เป็นคุณชายน้อย ยามนี้แม่ลูกล้วนปลอดภัยแล้ว”

“คุณชาย? เป็นคุณชายจริงหรือ?” บนใบหน้าของราชครูซุนไม่อาจควบคุมความยินดีได้อีก บุตรชายที่ได้มายามแก่ นี่ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีในจวนตระกูลซุนของพวกเขาอย่างแน่นอน! “ขอบคุณคุณหนูกงซุน! คราวนี้ลำบากคุณหนูกงซุนแล้วจริงๆ มิเช่นนั้น มิเช่นนั้นมิทราบว่าจะเกิดเรื่องน่าหวาดกลัวอันใดขึ้น!”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา “อนุสามยังต้องพักฟื้นร่างกายอีกครู่หนึ่งจึงจะได้สติ เพียงแต่ยามนี้ ซูเอ๋อร์ต้องขออภัยใต้เท้าซุนและอนุสามแล้วเจ้าค่ะ”

“ทำไมหรือ? เหตุใดคุณหนูกงซุนต้องเกรงใจเพียงนี้ ท่านคือผู้มีบุญคุณของข้า!” บนใบหน้าของใต้เท้าซุนในยามนี้เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความยินดี ในใจคิดว่าอวิ๋นซูถ่อมตัวเกินไปแล้วจริงๆ

“สถานการณ์เร่งด่วน ซูเอ๋อร์จำเป็นต้องผ่าเปิดท้องอนุสาม เกรงว่าวันหน้าจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ ขอใต้เท้าซุนโปรดอภัยด้วย”

หลิวมามาที่อยู่ด้านข้างเช็ดเหงื่อเย็นบนศีรษะอย่างหวาดกลัวในใจ นี่ไหนเลยจะง่ายดายเฉกเช่นที่คุณหนูกงซุนกล่าว ไม่ทราบว่าหากราชครูซุนอยู่ด้วยจะตกใจจนสลบไปหรือไม่?

เปิดท้อง? นี่หมายความว่าอย่างไรกัน? ราชครูซุนมิได้คิดอะไรมาก ตอนนี้แม่ลูกปลอดภัย อย่าพูดถึงรอยแผลเป็นเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอันใดเขาก็ยินยอมทั้งสิ้น! “ฮ่าๆ เรื่องเล็ก! เรื่องเล็ก! คุณหนูกงซุนนับเป็นผู้มีพระคุณของเด็กคนนี้จริงๆ! ข้าไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณหนูกงซุนเช่นไรดี!”

“ลำบากเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องพูดถึง อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูมีคำพูดหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรกล่าวหรือไม่”

“คุณหนูกงซุน หากมีคำใดต้องการกล่าวก็พูดมาตามตรงเถิด” ราชครูซุนมีสีหน้าเคร่งขรึมลง รออวิ๋นซูเอ่ยปาก

“จู่ๆ ม้าที่เทียมรถม้าของอนุสามก็เกิดคลั่งขึ้นมา ทำร้ายผู้คนบนถนนไปไม่น้อย”

ราชครูซุนเข้าใจกระจ่างได้โดยพลัน “เรื่องนี้ข้าจะสั่งให้คนจัดการให้ดี ชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บทั้งหมด ข้าจะดูแลให้เหมาะสมแน่นอน!”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย “อีกอย่าง ซูเอ๋อร์รู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ ขอให้ใต้เท้าสั่งให้คนตรวจสอบด้วยเจ้าค่ะ”

“ท่านจะกล่าวว่า…” ราชครูซุนเข้าใจความหมายของอวิ๋นซูได้โดยพลัน ดูแล้วนี่คงมิใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นสิ่งที่ผู้คนกระทำขึ้น หึ ถึงกับมีคนกล้าคิดไม่ดีต่อเขาเชียวหรือ! เรื่องนี้จะต้องตรวจสอบให้ชัดเจนแน่!

จากนั้นอวิ๋นซูจึงอธิบายเรื่องที่สมควรใส่ใจต่อจากนี้ของอนุสามแล้วจึงจากไป มุ่งไปยังโรงหมอที่อยู่ใกล้ๆ

เนื่องจากมีผู้บาดเจ็บมากเกินไป โรงหมอใกล้ๆ จึงเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ บนถนนได้ยินเสียงร้องดังไม่ขาดสาย ทั้งยังมีชาวบ้านที่บาดเจ็บเล็กน้อยถูกครอบครัวประคองกลับไป

ภายในโรงหมอ หมอชราวุ่นวายจนมีเหงื่อออกเต็มหน้า จนใจที่ผู้บาดเจ็บมากเกินไปจริงๆ อีกทั้งคนของโรงหมอก็มีไม่พอ ผู้บาดเจ็บจำนวนไม่น้อยถูกส่งไปยังโรงหมออื่น มิเช่นนั้นบริเวณประตูคงมีผู้บาดเจ็บนั่งเป็นแถวแล้ว

“ช่วยด้วย…แขนของข้าจะแย่แล้ว ช่วยด้วย…”

“ท่านปู่ ผ่อนคลายเถิด ให้ข้าดูเสียหน่อย” เหนือศีรษะมีเสียงราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิดังแว่วมา ชายชราเงยหน้าขึ้น อวิ๋นซูยื่นมือมาสัมผัสบนแขนของเขาเบาๆ อีกฝ่ายจึงค่อยได้สติกลับมา ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

“กระดูกเคลื่อน กินยาระงับปวดเสียก่อนแล้วจะออกเทียบยาให้ไปจัดการอย่างระมัดระวัง มิใช่เรื่องใหญ่อันใด”

ชายชราอ้าปากกว้าง แม่นางอายุน้อยผู้นี้เข้าใจวิชาแพทย์ด้วยหรือ? เหตุใดจึงตัดสินรวดเร็วเพียงนี้…

ผู้บาดเจ็บหลายคนที่อยู่ด้านข้างได้เห็นจึงรีบห้อมล้อมเข้ามา “แม่นาง ดูให้ข้าหน่อยเถิด ท้องของข้าเจ็บยิ่งนัก…”

เพียงพริบตาเดียว ข้างกายอวิ๋นซูก็มีคนห้อมล้อมมาไม่น้อย เมื่อหมอในโรงหมอเงยหน้าขึ้นมองพลันต้องชะงักไป นี่มันเกิดอะไรขึ้น คนเล่า?!

“หมอเทวดา! หมอเทวดา!”

“ขอบคุณแม่นางมาก ไม่เจ็บเพียงนั้นแล้วจริงๆ…”

เสียงเช่นนี้ดังแว่วมา หมอชราเดินออกไปด้วยความสงสัย พบว่าในมุมหนึ่งมีสตรีถูกห้อมล้อม กำลังจับชีพจรให้ผู้บาดเจ็บแต่ละคน อายุยังน้อยแต่ฝีมือและคำพูดเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ ดูแล้วเป็นผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์จริงๆ

ยามนี้เององครักษ์กลุ่มหนึ่งเดินมายังโรงหมออย่างพร้อมเพียง ทุกคนรีบหลีกทางให้ ในกลุ่มคนมีเสียงซุบซิบดังแว่วมา

“นี่มิใช่องครักษ์ในจวนแม่ทัพกงซุนหรือ?”

พบว่าพวกเขาเดินมาเบื้องหน้าอวิ๋นซู “คุณหนู ท่านแม่ทัพเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูจึงส่งผู้น้อยมารับท่านกลับจวนขอรับ”

อะไรนะ? คุณหนู! เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านรอบด้านดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“หมอเทวดาหญิงคือคุณหนูกงซุนหรือ!”

“ใช่แล้ว! ได้ยินว่าคุณหนูกงซุนรู้วิชาแพทย์!”

กระทั่งหมอชราในโรงหมอก็ยังมีท่าทีตกใจ แม่นางอายุน้อยท่านนี้ถึงกับสูงศักดิ์เพียงนี้เชียวหรือ เมื่อครู่เห็นนางปฏิบัติต่อผู้บาดเจ็บอย่างเท่าเทียมโดยไม่มีมาดสูงส่งอันใดแม้แต่น้อย ยากจะเชื่อจริงๆ

อวิ๋นซูมองไปรอบด้าน จากนั้นจึงเงยหน้ามองไปยังหมอชราผู้นั้น อีกฝ่ายเข้าใจว่านางกำลังกังวลสิ่งใดได้โดยพลันจึงรีบเดินเข้ามาคารวะครั้งหนึ่ง “ขอบพระคุณคุณหนูกงซุนมากขอรับ คุณหนูกงซุนโปรดวางใจ ผู้บาดเจ็บคนอื่นมอบให้ผู้ชราเช่นข้าเถิด โชคดีที่มีความช่วยเหลือจากคุณหนู มิเช่นนั้นพวกเขาคงลำบากแล้ว”

“หากท่านหมอต้องการสิ่งใดให้รีบสั่งคนไปรายงานที่จวนแม่ทัพทันที พวกเราจะพยายามช่วยสุดความสามารถแน่นอน”

“คุณหนูกงซุนมีจิตใจดีงามโดยแท้!”

อีกด้านหนึ่ง

“พวกเจ้าคงไม่รู้ คุณหนูกงซุนท่านนี้มิใช่คนธรรมดา ข้าเห็นอนุสามของจวนซุนไม่ไหวแล้ว หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่ล้วนรักษาชีวิตไม่ได้ ไหนเลยจะรู้ว่าคุณหนูกงซุนท่านนี้จะมีความสามารถยอดเยี่ยม! พวกเจ้าเคยได้ยินเรื่องผ่าท้องทำคลอดหรือไม่? เคยได้ยินหรือไม่?”

ชาวบ้านที่มาห้อมล้อมพากันส่ายหน้า หลิวมามายิ่งพูดยิ่งรู้สึกมีอารมณ์ร่วม

“ข้าหลิวมามาก็เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก! นางลงมีดว่องไวคล่องแคล่วเพียงนั้น พริบตาเดียวก็ผ่านหนังบริเวณท้องของอนุสามออกแล้วนำเด็กออกมาได้!”

รอบด้านพลันมีเสียอุทานดังมาเป็นระลอก “เช่นนั้นเด็กรักษาไว้ได้แล้ว แม่เล่า คงมิใช่ว่า…”

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่พวกเจ้ารู้หรือไม่? เพียงไม่นานอนุสามก็ได้สติ! คุณหนูกงซุนผู้นั้นเย็บปิดบาดแผลแล้ว มหัศจรรย์ มหัศจรรย์จริงๆ!” หลิวมามากล่าวด้วยรอยยิ้มเทิดทูน มือทั้งสองทำท่าทำทางอยู่กลางอากาศ ไม่ต้องกล่าวเลยว่ากระตือรือร้นเพียงใด

“หลิวมามา มิใช่ว่าเจ้ากำลังหลอกพวกเราหรอกกระมัง? ใต้หล้านี้ไหนเลยจะมีเรื่องเช่นนี้อยู่ ผ่าเปิดท้องแล้วคนยังไม่ตายอีกหรือ?” พลันมีคนเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัย

หลิวมามาจิ๊ปาก มองคนผู้นั้นด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “หากข้าหลิวมามาหลอกลวงพวกเจ้า วันหน้าข้าจะไม่ให้ทำคลอดให้ผู้อื่นอีก! ในบ้านข้ายังมีเลือดอยู่ ไปดูเถิด พวกเจ้าตามข้าเข้าไปดู!”

คนผู้นั้นรีบโบกมือ หลิวมามาแค่นเสียงโดยพลัน “นับว่าวันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว คุณหนูกงซุนท่านนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ”

“ได้ยินว่าวิชาแพทย์ของคุณหนูกงซุนยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทั้งยังรักษาอาการประชวรให้องค์ชายด้วย ดูแล้วคงจะเป็นเรื่องจริง!”

“ใช่แล้ว เมื่อครู่ข้าเพิ่งกลับมาจากถนนข้างๆ ได้ยินว่าคุณหนูกงซุนมีใจอารีดังโพธิสัตว์ ม้าคลั่งคราวนี้ทำร้ายคนไปมาก นางอยู่ตรวจบาดแผลให้ทุกคนที่นั่นเชียว!”

“คนดี เป็นคนดีจริงๆ!”

เพียงไม่นาน ชื่อของกงซุนซูก็ดังไปทั่วทุกท้องถนน ในเวลาเพียงวันเดียว ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักหมอเทวดาหญิงแห่งจวนแม่ทัพกงซุนอีกต่อไป