หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 741 สนทนาลับในป่า

เล่มที่ 25 ตอนที่ 741 สนทนาลับในป่า

“ซูเอ๋อร์…” ภายใต้แสงจันทร์สลัว เฟิ่งหลิงมองไปยังใบหน้างดงามเบื้องหน้าด้วยความรักลึกซึ้ง “ได้ยินว่าเกิดเรื่องวุ่นวายในเมืองหลวง เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “สิ่งที่ท่านต้องการถามคงมิใช่เรื่องนี้กระมัง?”

บุรุษรูปงามเบื้องหน้ามีท่าทีลังเล สัมผัสที่หกของอวิ๋นซูกำลังบอกนางว่า เกรงว่าเรื่องคงมิได้ง่ายดายเช่นนั้น นางใคร่ครวญให้ละเอียดครู่หนึ่ง “เกี่ยวข้องกับแม่นางฝูจีใช่หรือไม่?”

ในดวงตาของเฟิ่งหลิงมีความแปลกใจเล็กน้อย ฟังจากน้ำเสียงของนาง คล้ายกับยังไม่ทราบฐานะของฝูจี อย่างไรก็ตาม ซูเอ๋อร์ของเขาฉลาดเฉลียวยิ่งนัก พริบตาเดียวก็ทราบถึงจุดสำคัญของเรื่องแล้ว

“ซูเอ๋อร์รู้ฐานะของฝูจีหรือไม่”

“ท่านพ่อเคยกล่าวกับข้าแล้ว นางเป็นคนตระกูลหวายหวัง เป็นหลานสาวของหัวหน้าตระกูลและนับว่าเป็นองค์หญิงของแคว้นเหลียน” ในสมองคล้ายจะมีอะไรบางอย่างแล่นผ่าน นางเบนสายตาขึ้นโดยพลัน สบเข้ากับดวงตาของเฟิ่งหลิง “หรือว่า…นางจะเป็น…”

เฟิ่งหลิงขมวดคิ้ว “ซูเอ๋อร์ ท่านตาเคยกล่าวอะไรกับเจ้าใช่หรือไม่?

เขาเกือบลืมไปแล้วเชียว ก่อนหน้านี้มหาราชครูพาอวิ๋นซูไปยังจวนแห่งนั้นโดยมิได้ขอความเห็นชอบจากเขา วางแผนโน้มน้าวให้นางไปจากตนเป็นการส่วนตัว อาจเป็นไปได้ว่ายามนั้นมหาราชครูคงเผยฐานะของฝูจีแล้ว

“ที่แท้นางคือคู่ชีวิตที่ท่านมหาราชครูหาให้ท่าน” น้ำเสียงของอวิ๋นซูเต็มไปด้วยความมั่นใจอยู่หลายส่วน ยามนั้นท่านมหาราชครูบอกนางว่าเขาหาสตรีผู้มีฐานะยอดเยี่ยมให้เฟิ่งหลิงเพื่อเป็นคู่ชีวิตของเขาแล้ว ต้องการให้นางรับรู้ถึงความลำบากแล้วถอยออกไป เมื่อคิดดูอีกครั้ง ใบหน้างดงามตลอดจนฐานะสูงศักดิ์ของแม่นางฝูจีเช่นนั้น ทำให้อวิ๋นซูคาดเดาได้หลายส่วน

“ไม่ นั่นเป็นความคิดของท่านตาผู้เดียว ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น” เฟิ่งหลิงราวกับต้องการแสดงการตัดสินใจของตน จับมืออวิ๋นซูแน่น “ข้ามิเต็มใจพบนางมาโดยตลอด จนใจที่นางเป็นไข่มุกบนฝ่ามือของตระกูลหวายหวัง ข้าไม่อยากทำให้สองตระกูลเกิดความแตกแยกเพราะเรื่องส่วนตัว แต่หากเจ้าเข้าใจผิด ข้าก็สามารถ…”

อวิ๋นซูวางนิ้วลงบนริมฝีปากของเฟิ่งหลิงเบาๆ จากนั้นใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มออกมา ความหยอกล้อและดวงตาอันสงบเช่นนั้นทำให้เฟิ่งหลิงเข้าใจได้โดยพลัน เมื่อครู่นางหยอกล้อเขาแล้ว

“ทุกอย่างย่อมต้องมองภาพรวมเป็นสำคัญ เจตนาของท่าน ข้าล้วนเข้าใจ” นางเป็นสตรีใจแคบเช่นนั้นที่ไหนกัน ผ่านลมฝนมากับเฟิ่งหลิงมากมาย นางมอบความเชื่อใจให้เขานานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เฟิ่งหลิงต้องการทำตามเจตนาของท่านมหาราชครูและให้นางจากไป นางย่อมไม่บ่นว่าอันใด

เนื่องจากเขาไม่ติดค้างนาง ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่มีหน้าที่ต้องทำอะไรเพื่อนาง อวิ๋นซูมองได้ทะลุปลุกโปร่งยิ่งนัก ความรู้สึกเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน หากขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งย่อมมิอาจบีบบังคับ

บนร่างของอวิ๋นซูมีบรรยากาศพิเศษอย่างหนึ่งที่ทำให้ใจอันไม่สงบของเฟิ่งหลิงค่อยๆ สงบลงได้ คำพูดของนางทำให้อารมณ์ของเขาเย็นลง มีเพียงนางที่ทำเช่นนี้ได้

“นางทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่?”

“ไม่”

เมื่อคิดถึงเรื่องคืนนี้ น้ำเสียงของเฟิ่งหลิงพลันปรากฏความไม่พอใจ “เดิมทีคืนนี้ข้านัดเจ้าไปพบกันที่สะพานวั่งเยว่ เพราะต้องการพูดเรื่องนี้กับเจ้าให้ละเอียด คิดไม่ถึงว่าจดหมายกลับถูกนางสับเปลี่ยน ผลคือผู้ที่ไปตามนัดหมายกลับกลายเป็นนาง…นางวางหูตาไว้ในจวนแม่ทัพ ซูเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับนางจะเป็นการดี เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการเถิด”

เฟิ่งหลิงรู้สึกว่าสตรีผู้นั้นรับมือไม่ง่ายเลย ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความสามารถของนาง หากต้องการทำอะไรอวิ๋นซูจริงๆ สถานการณ์ในยามนี้เรียกได้ว่าไม่เป็นประโยชน์ต่ออวิ๋นซูยิ่งนัก

“ในเมื่อตระกูลหวายหวังถูกเหล่าราชวงศ์แคว้นเหลียนหวาดกลัว เช่นนั้นแม่นางฝูจีคงมิกล้าก่อเรื่องใหญ่อะไร” คำพูดของอวิ๋นซูนับว่าเตือนสติเฟิ่งหลิงแล้ว ในดวงตาปรากฏความแปลกใจพาดผ่าน

ไม่ต้องให้เฟิ่งหลิงพูดอย่างละเอียดอวิ๋นซูก็ทราบว่าท่านมหาราชครูกำจุดอ่อนของเฟิ่งหลิงไว้ในมือ รู้ว่าตอนนี้เขาคิดจะตามหาเบาะแสฮองเฮาพระองค์ก่อน จำเป็นต้องยืมกำลังของตระกูลมหาราชครู ประการที่สอง ความสามารถของตระกูลหวายหวังแข็งแกร่งมาก หากล่วงเกินฝูจีเท่ากับล่วงเกินตระกูลหวายหวัง เช่นนั้นความสัมพันธ์ของสองตระกูลคงต้องแตกแยก ผลลัพลัพเช่นนั้น หากเฟิ่งหลิงคิดจะรับผิดชอบ เกรงว่าท่านมหาราชครูคงตัดทางเดินทั้งหมดของเขา

เขารู้ว่าเฟิ่งหลิงมิอาจทนได้

ยิ่งไปกว่านั้น เชื่อว่าตนคงกลายเป็นหนึ่งในตัวหมากที่เขาต้องการใช้บีบบังคับเฟิ่งหลิงแล้วกระมังจึงได้ส่งฝูจีมาอยู่ที่จวนแม่ทัพ อวิ๋นซูมั่นใจว่าก่อนหน้านี้เฟิ่งหลิงไม่รู้เรื่องนี้เป็นแน่ อาจเป็นเพราะท่านมหาราชครูล้มเหลวครั้งที่แล้ว คราวนี้จึงคิดจะยืมมีดฆ่าคนกระมัง? หากฝูจีรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเฟิ่งหลิง ด้วยนิสัยของสตรีผู้นั้น วันเวลาของตนย่อมมิได้ผ่านไปด้วยดี หากเฟิ่งหลิงล่วงเกินแม่นางฝูจีเพราะตนจริงๆ เช่นนั้นอวิ๋นซูย่อมกลายเป็นผู้ผิดต่อตระกูลมหาราชครู มิแน่ว่าสองตระกูลอาจส่งคนมาทำอะไรนางก็เป็นได้ หรือกล่าวอีกอย่างก็คือ ท่านมหาราชครูไม่เพียงแต่จะใช้ความปลอดภัยของอวิ๋นซูมาข่มขู่เขา ทั้งยังใช้ข่มขู่อวิ๋นซูเองอีกด้วย

บางทีท่านมหาราชครูต้องการให้นางอยู่อย่างเชื่อฟัง มองเรื่องดีๆ เช่นนี้ประสบความสำเร็จไปต่อหน้าต่อตา ทั้งต้องการกล่าวเตือนนางว่า หากนางเคลื่อนไหวอะไรนางจะต้องเผชิญกับศัตรูที่มากยิ่งขึ้น

สมองของอวิ๋นซูคิดคำนวนสิ่งที่ร้ายกาจที่สุดในนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว เชื่อว่าท่านมหาราชครูคงทราบดีว่านางมิเต็มใจลากเฟิ่งหลิงเข้ามาพัวพันและกลายเป็นภาระของเฟิ่งหลิง อย่างไรก็ตาม ท่านมหาราชครูกลับดูเบานางไปบ้าง อวิ๋นซูไม่ใช่คนที่จะนั่งอยู่เฉยๆ

“แม่นางฝูจีมาเมืองหลวงในครั้งนี้ มีเพียงท่านมหาราชครูและท่านที่ทราบหรือ?”

เฟิ่งหลิงคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้โดยพลัน มองไปยังสายตาเปล่งประกายของอวิ๋นซู

“หากจะกล่าวว่าท่านมหาราชครูต้องการใช้เรื่องนี้ควบคุมพวกเรา มิสู้กล่าวว่าเขาส่งจุดอ่อนมาด้วยมือของตัวเองยังจะดีเสียกว่า” มุมปากของอวิ๋นซูยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ตระกูลมหาราชครูแตกแยกกับราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนไปนานแล้ว ราชวงศ์ย่อมต้องส่งคนไปจับตาดูการเคลื่อนไหวของตระกูลราชครูไม่น้อย หากพวกเขารู้ว่าท่านมหาราชครูติดต่อกับตระกูลหวายหวังจะทำให้เกิดความวุ่นวายมากใช่หรือไม่?”

หากทุกสิ่งทุกอย่างเป็นดังเช่นที่อวิ๋นซูคาดเดา ท่านมหาราชครูต้องการใช้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์มาสร้างพันธมิตรระหว่างสองตระกูลจริงๆ เช่นนั้นคนที่พวกเขาต้องสู้ด้วยก็คือราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนโดยไม่ต้องสงสัยเลย!

อีกทั้งทางด้านตระกูลหวายหวังไม่มีความคิดเช่นนี้จริงหรือ? แม้จะกล่าวว่าเนิ่นนานก่อนหน้านี้ หวายหวังยอมยกตำแหน่งจักรพรรดิให้ผู้อื่นด้วยตัวเอง แต่มิได้หมายความว่าลูกหลานของพวกเขาจะไม่คิด เกรงว่าผู้นำตระกูลหวายหวังคงมีใจทะเยอทะยาน อยากแย่งชิงแผ่นดินกลับมาแล้วกระมัง? มิเช่นนั้นจะตอบรับข้อเสนอของท่านมหาราชครูหรือ? ฝูจีที่หยิ่งยโสถึงกับมาพบเฟิ่งหลิงที่เมืองหลวงด้วยตัวเอง เห็นได้ถึงท่าทีของผู้นำตระกูลหวายหวังแล้ว

การที่ฝูจีพาคนมากมายมาคุ้มครองอยู่ข้างกาย นั่นก็เพื่อต้องการมั่นใจว่าร่องรอยของนางจะไม่ถูกค้นพบ จะไม่ต้องพบกับมือสังหาร หากนางกล้าก่อเรื่องอะไรกับอวิ๋นซูจริงๆ อวิ๋นซูย่อมไม่ยอมให้ผู้อื่นรังแกเช่นนี้

เฟิ่งหลิงเข้าใจเจตนาของอวิ๋นซูอย่างกระจ่างแจ้ง ก่อนหน้านี้เขาถึงกับคิดไม่ถึงเชียว ต้องใช้เรื่องนี้ย้อนไปบีบบังคับท่านตาแทน!

ถูกต้อง ท่านตาจะต้องไม่ยอมให้ราชสำนักรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับตระกูลหวายหวังเป็นแน่ มิเช่นนั้นวันเวลาต่อจากนี้คงไม่สงบอีก!

“เพียงแต่…มิใช่ว่าท่านต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลหวายหวังหรือ?” สิ่งที่อวิ๋นซูกังวลก็คือเรื่องนี้จะไม่เป็นผลดีต่อเฟิ่งหลิง หากเขาต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลหวายหวัง เช่นนั้นตนย่อมไม่อยากให้เขาใช้จุดอ่อนนี้ไปข่มขู่ฝูจีและท่านมหาราชครู

“บุญคุณความแค้นระหว่างท่านตาและราชวงศ์ ข้าไม่คิดสอดมือ ข้าเพียงต้องการหาเสด็จแม่ให้พบเร็วเสียหน่อย”

ท่านมหาราชครูต้องการแก้แค้นให้บุตรีอันเป็นที่รักของตนเพียงเท่านั้นหรือไม่ ในเรื่องนี้เฟิ่งหลิงยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าจุดประสงค์ของเขาคืออะไรก็ไม่อาจสั่นคลอนท่าทีของเฟิ่งหลิงได้ เขาจะไม่เข้าร่วมการชิงอำนาจอันใดเป็นอันขาด เขาเพียงต้องการพบมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเสียหน่อย ต้องการมั่นใจว่านางยังมีชีวิตอยู่ในที่แห่งใดแห่งหนึ่งบนโลกใบนี้

“ท่านกลับไปแคว้นเฉินในคราวนี้เกิดอะไรขึ้นหรือไม่?”

อวิ๋นซูฟังจากน้ำเสียงของเฟิ่งหลิง รู้สึกว่าคล้ายกับเขาหาเบาะแสที่มีประโยชน์อะไรบางอย่างพบแล้ว

เฟิ่งหลิงพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเจือไปด้วยความโศกเศร้าจางๆ “เจ้าอาวาสวัดเทียนฝู…ถูกข้าลากเข้ามาพัวพันแล้ว”

วัดเทียนฝู? อวิ๋นซูพลันคิดถึงเรื่องเก่าก่อนขึ้นมาได้ คล้ายว่านางได้พบเฟิ่งหลิงที่วัดเทียนฝู

“ท่านเจ้าอาวาสเป็นพระอาจารย์ของข้า สั่งสอนเรื่องราวมากมายให้แก่ข้า เพียงแต่น่าเสียดาย เพราะข้าทำให้ท่านมิได้จากไปอย่างสงบ”

“การเกิดการตายล้วนมีโชคชะตาของมันเอง ท่านอย่าได้ตำหนิตนเองมากเกินไป” อวิ๋นซูพลิกมือขึ้นวางไว้บนหลังมือของเขา นางสัมผัสได้ถึงความเศร้าอันเข้มข้นในใจของบุรุษข้างกาย

เฟิ่งหลิงทอดถอนใจเบาๆ จากนั้นจึงเบนสายตาขึ้น “ซูเอ๋อร์ ข้าคิดว่าเสด็จแม่ของข้า…ยังมีชีวิตอยู่…” แต่ไหนแต่ไรเฟิ่งหลิงไม่เคยมั่นใจเช่นนี้มาก่อน เสด็จแม่ต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในแคว้นเหลียนเป็นแน่ เมื่อปีนั้นนางทิ้งเบาะแสไว้มากมายเช่นนี้ ย่อมต้องรู้ดีว่าจะต้องมีสักวันหนึ่งที่พวกเขาแม่ลูกจะได้กลับไปรวมตัวกันอีกครั้ง

เฟิ่งหลิงสัมผัสได้ถึงความลำบากพระทัยในปีนั้นของฮองเฮาพระองค์ก่อนได้อย่างล้ำลึก หากมิใช่ว่าสถานการณ์อันตราย เหตุใดนางต้องจัดวางสิ่งพรางตามากมายเพียงนั้น นั่นก็เพราะไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เบาะแสของนาง เมื่อปีนั้นมีคนคิดร้ายกับพวกเขามากน้อยเพียงใดกันแน่?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มือที่อยู่ในแขนเสื้อของบุรุษพลันกำแน่น สั่นเล็กน้อย

“อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น ในมือของเหมยเฟยอาจกุมข้อมูลสำคัญอยู่ เพียงแต่…”

ดังนั้นเขาจึงพาตงฟางรุ่ยมาที่แคว้นเหลียนหรือ? ในที่สุดอวิ๋นซูก็เข้าใจว่าเหตุใดเฟิ่งหลิงจึงพาตัวยุ่งยากเข้ามาในแคว้นเหลียนโดยไม่เสียดายที่จะต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง ดูแล้วเหมยเฟยไม่อาจไม่ช่วย

“อีกอย่าง ซูเอ๋อร์ มีบางเรื่องข้าคิดว่าจำเป็นต้องบอกกับเจ้า”

ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย มองท่าทีของเฟิ่งหลิงที่แปรเปลี่ยนไปเคร่งขรึมอย่างฉับพลัน เขาเพิ่งกลับมาจากแคว้นเฉิน หรือจะเกิดอะไรขึ้นที่แคว้นเฉิน

“รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้แล้ว ยามนี้กองกำลังทั้งสองกำลังไปรวมตัวกันบริเวณทางเข้าของแคว้นเหลียน ตอนพวกเรากลับมาได้พบกับคนของจักรพรรดิเซียว เดิมทีคิดจะจัดการเขาทันที แต่เขากลับฝ่าค่ายกลออกไปได้ อย่างไรก็ตามเขาถูกพิษไปแล้ว ในเวลาสั้นๆ คงมิอาจเคลื่อนไหว”

“เขาคิดจะพาข้ากลับไป” อวิ๋นซูรู้ว่ายามนี้แคว้นอี้เรียกได้ว่ายุ่งเหยิงยิ่ง เซียวอี้เชินไม่อาจควบคุมสถานการณ์ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องการพาตนกลับไปโดยไม่เสียดายหากต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องจะเป็นดังที่เขาปรารถนาจริงหรือ?

ความจริงควรทำให้เซียวอี้เชินลิ้มรสชาติของการที่มิอาจควบคุมเรื่องราวได้เสียหน่อย ทำให้เขาเข้าใจว่าเขามิใช่เทพเจ้าในโลกนี้ เขามีเรื่องมากมายที่มิอาจกระทำ จากนั้นค่อยมองดูเขาสูญเสียแผ่นดินที่เพียรตีมาหลายปีไปช้าๆ จนกระมั่งสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

“สถานการณ์ของแคว้นเฉินเองก็ย่ำแย่ยิ่งนัก การกระทำของรัชทายาททำให้ขุนนางไม่น้อยรู้สึกกล่าวโทษในใจ ได้ยินว่า…รัชทายาทเอาใจออกห่างจากอัครมหาเสนาบดีแล้ว”

จี้จิ่น? อวิ๋นซูคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รัชทายาทจะต้องเคยไปขอความช่วยเหลือจากจี้จิ่นแล้วเป็นแน่ หวังว่าเขาจะพาตนกลับมาได้ แต่ด้วยนิสัยของจี้จิ่น เชื่อว่าเขาควรรู้ดีว่าหากตนกลับไป กลับจะทำให้รัชทายาทยิ่งจมดิ่งลึกล้ำยิ่งขึ้น ไม่มีประโยชน์อันใดต่อแคว้นเฉินแม้แต่น้อย บุรุษเปิดเผยตรงไปตรงมาผู้นั้นคงปฏิเสธไปหลายครั้งแล้วกระมัง?

อวิ๋นซูไม่อาจไม่ยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงในยามนี้ของตงฟางซวี่เป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นเองกับมือจริงๆ หากตอนแรกนางตัดความวุ่นวายให้เด็ดขาด แม้จะเป็นโจมตีรัชทายาทที่ยังอายุน้อยอย่างโหดเหี้ยม ทว่าบางที ตอนนี้เขาคงไม่กลายเป็นคนที่หยิ่งผยองในตนเองเช่นนี้

เขาคล้ายกับเป็นเซียวอี้เชินอีกคนหนึ่ง ได้รับอำนาจอันยิ่งใหญ่มาง่ายดายเกินไป มิเคยลิ้มลองความพ่ายแพ้จนหัวใจแหลกสลาย จึงง่ายที่จะสูญเสียตัวตนที่แท้จริง

อวิ๋นซูรู้ว่าความผิดนี้ไม่มีทางชดเชยได้อีก หากตงฟางซวี่ลืมฐานะของตนและไปร่วมมือกับเซียวอี้เชินจริงๆ เช่นนั้นอนาคตของแคว้นเฉินคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว