หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 746 ความจริงของเรื่อง

เล่มที่ 25 ตอนที่ 746 ความจริงของเรื่อง

“คุณหนู ชุนเซียงจะไปเป็นเพื่อน…”

“ไม่ เจ้าอยู่ที่นี่เถิด” อวิ๋นซูจัดล่วมยาในมือของตน ร่างกายของนางแตกต่างจากชุนเซียง มิติดโรคระบาดง่ายดายเช่นนั้น

ชุนเซียงดวงตาแดงระเรื่อ เผยท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจออกมา

อวิ๋นซูเห็นท่าทีเช่นนี้ของนางจึงแย้มยิ้มปลอบใจ “ชาวบ้านเหล่านั้นไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ เป็นไปได้มากว่าจะก่อเรื่องนอกจวน หากมีเรื่องอะไรสำคัญ เจ้าต้องช่วยข้าจัดการ”

“แต่ว่าคุณหนู…”

“ข้าจะไปกับเจ้าเอง” เสียงกระจ่างใสเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากประตู อวิ๋นซูหันไปด้วยความแปลกใจ บุรุษในอาภรณ์สีขาวเงินยืนอยู่บริเวณนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบา

“องค์ชายใหญ่?!” บนใบหน้าของชุนเซียงเต็มไปด้วยความยินดี เมื่อมองไปยังคุณหนูของตนอีกครั้งจึงค่อยถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างวางใจ มีองค์ชายใหญ่อยู่ข้างกายย่อมต้องปลอดภัยกว่ามีสาวใช้เช่นนางอยู่ข้างกายเป็นแน่ เรื่องนี้ชุนเซียงรับรู้ได้ด้วยตัวเอง

“ท่านมาได้อย่างไร” อวิ๋นซูหยุดการเคลื่อนไหวในมือ น้ำเสียงเจือไปด้วยความจนใจอยู่หลายส่วน

เฟิ่งหลิงมิได้เผยท่าทีกังวลเพราะเรื่องในครั้งนี้มากเกินไปนัก “ข้ามาดูเสียหน่อยว่าครั้งนี้จะเป็นผู้ลองยาให้เจ้าได้หรือไม่”

โรคระบาดที่เจียงหนานก่อนหน้านี้ เป็นเพราะมีความช่วยเหลือจากเฟิ่งหลิง อวิ๋นซูจึงพัฒนายารักษาได้สำเร็จ

เพียงแต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์อันตรายยามนั้น อวิ๋นซูก็อดไม่ได้ที่จะมีสายตาเย็นชืด “ท่านกลับวังไปเถิด”

เฟิ่งหลิงรีบมาขวางอยู่เบื้องหน้านาง สัมผัสได้ถึงสาเหตุที่อวิ๋นซูโกรธจึงรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าคิดว่าเรื่องในครั้งนี้มีคนเพ่งเล็งมาที่เจ้า วางใจเถิด เพื่อเจ้าแล้ว ข้าย่อมไม่ลองยาง่ายๆ เป็นแน่”

“ท่านอยู่ในวัง เหตุใดจึงได้รับข่าวเร็วเพียงนี้?”

“แน่นอนว่าเป็นเพราะข้าใส่ใจทุกการกระทำของเจ้าตลอดเวลา” ในยามที่เฟิ่งหลิงกล่าวคำนี้ยังโค้งตัวลงเล็กน้อย จมูกอุ่นแตะลงบนใบหน้าของอวิ๋นซู การกระทำเช่นนี้ในสายตาของผู้อื่นช่างน่าอายจนไม่กล้ามองตรงๆ กระทั่งชุนเซียงยังต้องก้มหน้าหนี อย่างไรก็ตามในใจกลับมีเสียงหนึ่งกำลังดังสนั่น เรื่องดีๆ ของคุณหนูใกล้เข้ามาแล้ว!

ทว่าเมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง ภายในห้องไหนเลยจะมีเงาร่างของพวกเขาอยู่อีก ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเงาร่างที่ปรากฏเพียงชั่วครู่แล้วหายไป วรยุทธขององค์ชายใหญ่ยอดเยี่ยมจริงๆ มีเขาปกป้องอยู่ข้างกายคุณหนู คงไม่มีปัญหาอันใดให้มากนัก

บนถนนที่ครอบครัวคุณชายเฉินอาศัยอยู่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ที่นี่ราวกับเขตต้องห้ามที่ไม่มีผู้ใดกล้าเหยียบย่างเข้ามา อวิ๋นซูหยิบผ้าที่ชุบยาไว้แล้วออกมาจากในแขนเสื้อให้เฟิ่งหลิงนำไปสวม แล้วจึงตามหาบ้านของคุณชายเฉินจากความทรงจำ

เพราะเป็นโรคระบาดจึงไม่มีผู้ใดกล้าจัดการร่างกายของพวกเขา อวิ๋นซูเดินไปข้างร่างทั้งสาม กลิ่นเหม็นเน่าอันเข้มข้นโถมเข้าสู่จมูก ต่อให้มีผ้ากั้นไว้ก็ยังได้กลิ่น

นางย่อตัวลง ตรวจสอบสภาพอาการของพวกเขา ดูคล้ายกับอาการป่วยของโรคระบาดมากจริงๆ อวิ๋นซูหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาจากล่วมยา ทดสอบบริเวณท้องของพวกเขา เข็มสีเงินค่อยๆ มีสีเทาปรากฏ

“ถูกพิษหรือ?” เฟิ่งหลิงเข้าใจเจตนาของอวิ๋นซูได้โดยพลัน สตรีสุขุมผู้นั้นเงยหน้าขึ้น พยักหน้าเล็กน้อย

ถูกพิษจริงๆ ต่อให้อาการจะคล้ายโรคระบาดเพียงใด แต่นางใช้เข็มเงินทดสอบบริเวณกระเพาะของพวกเขา ไม่อาจปิดซ่อนได้

เพียงแต่คนที่ติดโรคเหล่านั้นมันเกิดอะไรขึ้น ได้ยินว่าทุกคนที่เข้ามาในเรือนแห่งนี้ต่างพากันเกิดอาการเดียวกัน หรือจะกล่าวว่า…เพราะเข้ามาในเรือนแห่งนี้จึงถูกพิษ?

อวิ๋นซูรีบค้นหารอบๆ ตั้งแต่ห้องครัวจนถึงห้องโถง คุณชายเฉินยากจนจริงๆ มีห้องไม่มากนัก มีเพียงห้องทรุดโทรมสองห้องและลานเรือนอีกลานหนึ่งเท่านั้น อวิ๋นซูตรวจสอบกระทั่งต้นไม้ที่ใกล้จะแห้งเหี่ยวในลานแต่กลับไม่พบอะไร

เฟิ่งหลิงคอยคุ้มครองนาง ทั้งสองเดินไปตามถนนเพื่อตามหาเบาะแส

ยามนี้เอง มีขอทานพุ่งออกมาจากมุมหนึ่ง พริบตาเดียวก็ล้มลงเบื้องหน้าอวิ๋นซู “ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…แค่กๆ…”

บนใบหน้าสกปรกของคนผู้นั้นเต็มไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด มือทั้งสองโค้งงอแข็งทื่อ ราวกับต้องการคว้าฟางเส้นสุดท้ายของชีวิต

อวิ๋นซูไม่สนใจสิ่งอื่นใด รีบเข้าไปจับชีพจรให้เขา

ผิวค่อนข้างร้อน ลมหายใจรุนแรง ชีพจรสับสน ดวงตาทั้งสองที่เริ่มแดงก่ำเหมือนกับอาการของโรคระบาดจริงๆ อวิ๋นซูรีบหยิบยาแก้พิษเม็ดหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อแล้วยัดใส่ปากอีกฝ่าย ดูอีกฝ่ายกลืนลงไปอย่างยากลำบาก รอปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างสงบ

เพียงไม่นานขอทานผู้นี้ก็ไม่ดิ้นต่อไปอีก ลมหายใจก็ค่อยๆ สงบลงเพียง แต่ริมฝีปากยังคงซีดขาว ครวญครางอยู่บนพื้นอย่างไร้มารยาท

ถูกพิษจริงๆ ด้วย! มิเช่นนั้นยาแก้พิษของนางจะให้ผลเช่นนี้ได้อย่างไร

“เจ้าเคยไปที่เรือนของคุณชายเฉินหรือไม่?” อวิ๋นซูหวังว่าจะสืบหาข้อมูลออกมาจากปากของอีกฝ่ายได้

เฟิ่งหลิงยื่นมือออกไปกดจุดชีพจรของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว คนผู้นั้นราวกับถูกปลดปล่อย รีบสูดหายใจลึก “เจ็บเหลือเกิน…ข้า ข้าคิดว่าต้องตายเสียแล้ว…”

“เจ้าเคยไปที่จวนนั้นหรือไม่?” เฟิ่งหลิงประคองขอทานที่อยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วชี้ไปยังบ้านของคุณชายเฉินที่อยู่เบื้องหน้า คนผู้นั้นผ่อนลมหายใจ จากนั้นจึงส่ายหน้าเล็กน้อย

ไม่เคยไปยังบ้านหลังนั้น แสดงให้เห็นว่าการระบาดไม่เกี่ยวข้องกับบ้านหลังนั้น

เช่นนั้น พิษที่ดูผิวเผินคล้ายกับโรคระบาดนี้ถูกแพร่ออกมาจากที่ใดกันแน่?

อวิ๋นซูก้มหน้าใคร่ครวญ ยามนี้เอง สายตาของนางหยุดอยู่บนน้ำเต้าข้างเอวอีกฝ่าย “ในน้ำเต้านี่…”

เฟิ่งหลิงตรวจสอบน้ำเต้าแทนนาง เปิดออกแล้วเทออกมา “น้ำ”

น้ำ? อวิ๋นซูรีบใช้เข็มเงินทดสอบ ผลกลับทำให้พวกเขาต้องตื่นตะลึงครั้งใหญ่

ในน้ำมีพิษ!

“น้ำนี่ เจ้าไปเอามาจากที่ใด?”

“ในบ่อน้ำ…” ขอทานยื่นมือออกไปชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง เฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูสบตากันโดยพลัน หลังจากทำให้คนผู้นี้สงบแล้วจึงรีบมุ่งหน้าไปยังทิศทางนั้น

ดูเหมือนว่าชาวบ้านในเขตนี้จะดื่มน้ำในบ่อน้ำนี้ทั้งสิ้น

เฟิ่งหลิงตักน้ำขึ้นมาถังหนึ่ง อวิ๋นซูรีบตรวจสอบ พบว่าน้ำในบ่อถูกคนวางยาพิษจริงๆ พิษชนิดนี้ไม่ได้ยอดเยี่ยมอันใด เพียงแต่เมื่อพิษกำเริบ หากไม่ได้ยาแก้พิษจะปรากฏอาการคล้ายกับโรคระบาดจนตาย ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากร่างกายของทุกคนไม่เหมือนกัน ผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอพิษจะออกฤทธิ์ค่อนข้างเร็ว ส่วนผู้ที่มีร่างกายแข็งแรงพิษจะออกฤทธิ์ช้า

ก่อนหน้านี้ครอบครัวของคุณชายเฉินเป็นไข้ลมหนาว ต่อให้กินยาไปแล้วร่างกายก็ยังมิได้ฟื้นสภาพไปแข็งแรงดังเดิม ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเป็นกลุ่มแรกที่ถูกพิษตาย

“น้ำในบ่อนี้ไหลไปยังสถานที่อื่นได้หรือไม่?”

เฟิ่งหลิงส่งสายตาครั้งหนึ่ง ด้านหลังพลันมีบุรุษหลายคนปรากฏตัวขึ้น “ไปตรวจสอบ หากบ่อน้ำนี้เชื่อมต่อกับที่อื่นให้รีบกลับมารายงานทันที!”

ในบ่อน้ำมีพิษ พวกเขาจำเป็นต้องแจ้งชาวบ้านใกล้ๆ ให้ทราบโดยเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องให้คนนำน้ำจากแหล่งอื่นมาตรวจสอบว่าถูกวางยาพิษหรือไม่

ทั้งสองเดินทางไปหลายถนน บนถนนล้วนมีชาวบ้านนอนระเกะระกะ ทั้งยังส่งเสียงร้องโอดครวญ

มีคนผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้น เขาจำสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นได้จึงรีบล้มลุกคลุกคลานขึ้นมาจากพื้น “ปะ เป็นเจ้า…ทำให้พวกเราติดโรคระบาด…เจ้า เจ้าชดใช้ชีวิตพวกเรามาเสีย…”

“ท่านลุงผู้นี้ นี่ไม่ใช่โรคระบาด พวกท่านถูกพิษ!”

“ถูกพิษ? เหลวไหล ล้วนเป็นเพราะเจ้าทั้งสิ้น! หัตถ์เซียนอันใดกัน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ชดใช้ชีวิตเจ้ามาเสีย!” คนเหล่านี้รู้เพียงว่าร่างกายของตนทนได้อีกไม่นาน ไหนเลยจะมีใจอดทนฟังอวิ๋นซูอธิบาย

พริบตานั้นคนไม่น้อยคลานขึ้นมาจากพื้น ดิ้นรนพยายามเข้ามาใกล้อวิ๋นซู

“คืนชีวิตของพวกเรามา เจ้ามันคนชั่วช้า!”

“คืนชีวิตพวกเรามา…คนชั่วช้า…”

“พวกท่านฟังข้าพูดหน่อยเถิด ถูกพิษจริงๆ! อีกไม่นานจะมีคนนำยาแก้พิษมาให้พวกท่าน…”

“หุบปากพวกเราไม่อยากฟังคำพูดของคนชั่วช้าเช่นเจ้า…”

อวิ๋นซูขมวดคิ้ว เฟิ่งหลิงดึงนางมาปกป้องอยู่ด้านหลัง พลันมีองครักษ์เงาปรากฏตัวขึ้น หยุดชาวบ้านที่กำลังบ้าคลั่งทั้งหลายเอาไว้

“กดพวกเขาเอาไว้!”

อวิ๋นซูออกคำสั่ง เดิมทีชาวบ้านเหล่านี้ก็อ่อนแออยู่แล้ว พริบตาเดียวก็ถูกกดลงพื้น

นางย่อมไม่รู้สึกสับสนวุ่นวายเพียงเพราะผู้อื่นเข้าใจผิด อวิ๋นซูรู้ดีว่าตอนนี้ช่วยคนสำคัญที่สุด

“เจ้า เจ้าจะทำอะไร? ฆ่าคนปิดปากใช่หรือไม่…ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…”

อวิ๋นซูหยิบยาแก้พิษออกมา ฝืนป้อนคนผู้นั้นโดยไม่สนใจการดิ้นของอีกฝ่าย คนผู้นั้นไอออกมาสองครั้งแต่ยังกลืนยานั้นลงไป มองไปยังอวิ๋นซูด้วยสีหน้าหวาดกลัวระคนโกรธเกรี้ยว “เจ้า เจ้าให้ข้ากินอันใด…แค่กๆ…ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว…”

อย่างไรก็ตาม ชาวบ้านหลายคนถูกป้อนยาแก้พิษลงไปทีละคน เสียงก่นด่าข้างหูยังคงดังไม่หยุด

สีหน้าของเฟิ่งหลิงย่ำแย่ยิ่งนัก มองไปยังคนไม่เข้าใจเหตุผลเหล่านี้ รู้สึกอยุติธรรมแทนอวิ๋นซูจริงๆ

“ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วหรือไม่?”

อวิ๋นซูเอ่ยปาก ชาวบ้านทั้งหลายจึงค่อยๆ ชะงักไป จากการกล่าวเตือนของนางจึงค่อยพบว่าความเจ็บปวดบนร่างกายเริ่มหายไปแล้ว แขนขาก็เริ่มมีเรี่ยวแรงกลับมา ไม่เจ็บปวดเพียงนั้นอีก

“จะ เจ้าให้พวกเรากินอะไร?”

“พวกท่านถูกพิษ ตอนนี้กินยาแก้พิษลงไปแล้ว กลับไปก็พักผ่อนให้ดี บอกผู้อื่นด้วยว่าอย่าได้ดื่มน้ำในบ่อน้ำของถนนจี๋หยวน ในน้ำมีพิษ ผู้ที่ถูกพิษหากไม่ได้กินยาแก้พิษก็จะถูกพิษจนตาย” คำพูดของอวิ๋นซูทำให้หลายคนเงียบลงในพริบตา พวกเขาถูกพิษ มิใช่โรคระบาดหรือ?

“หึ เจ้ากล่าวว่าถูกพิษก็ถูกพิษหรือ! หรือว่าพิษนี้เจ้าเป็นผู้วาง!”

อะไรนะ?! เฟิ่งหลิงคิดไม่ถึงว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คนเหล่านี้ยังเห็นอวิ๋นซูเป็นคนร้ายอีก “เรื่องนี้ราชสำนักต้องตรวจสอบให้ชัดเจนเป็นแน่ แน่นอนว่าหากมีคนพูดจาเหลวไหลและก่อเรื่องอันใด ราชสำนักย่อมไม่ปล่อยเขาไปแน่!” ยามเฟิ่งหลิงกล่าวคำนี้ยังมองไปที่บุรุษเมื่อครู่นี้ด้วยสายตาโหดเหี้ยมเย็นชา

อีกฝ่ายหลุบตาลง เบนสายตาออกโดยไม่รู้ตัว เฟิ่งหลิงย่อมไม่มองเขาอีกแม้เพียงสายตา เดินมาข้างกายอวิ๋นซู “ซูเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถิด”

“ประเดี๋ยวก่อน! พวกเรา พวกเราไม่เป็นไรแล้วจริงหรือ?”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย “หากไม่เชื่อก็สามารถไปตรวจดูที่โรงหมอได้ จำไว้ว่าอย่าดื่มน้ำในบ่อน้ำนั้น”

เมื่อเห็นบุรุษสตรีค่อยๆ เดินจากไป ชาวบ้านหลายคนที่มีเรี่ยวแรงกลับมาแล้วจึงสบตากัน “เร็ว รีบไปแจ้งคนอื่น”

อวิ๋นซูมอบเทียบยาให้เฟิ่งหลิง ให้เขาสั่งให้คนไปจัดยามาจากร้านขายยาแต่ละแห่งเพื่อนำมาปรุงเป็นยาถอนพิษ อย่างไรก็ตาม บริเวณประตูของจวนแม่ทัพยังคงมีชาวบ้านไม่น้อยห้อมล้อม “คุณหนูกงซุนเล่า! ให้นางออกมามอบอธิบายให้พวกเราเสีย!”

“ใช่แล้ว! มีคนตายมากมายเพียงนี้ คุณหนูกงซุนยังไม่ยอมโผล่หน้าออกมาจนกระทั่งตอนนี้ นางรู้สึกผิดต่อป้ายหัตถ์เซียนพระราชทานหรือไม่?!”

“โอ้ย!” ทันใดนั้น ท่ามกลางฝูงชนมีคนกรีดร้องออกมา ทุกคนรีบพากันถอยห่าง สตรีผู้หนึ่งดิ้นอยู่บนพื้นอย่างแรง สีหน้าเขียวช้ำ มือทั้งสองสะบัดไปมาอยู่บนพื้น

“แย่แล้ว! โรคระบาด!”