หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 747 ทวงคืนชื่อเสียง
เล่มที่ 25 ตอนที่ 747 ทวงคืนชื่อเสียง
“สวรรค์!” โรคระบาดแพร่มาถึงที่นี่แล้ว! พวกเราจบสิ้นแล้ว เมืองหลวงจบสิ้นแล้ว!
ฝูงชนจมลงสู่ความวุ่นวาย ภายในจวนแม่ทัพกงซุนมีเสียงดังสนั่น “หุบปาก!”
พบว่าบุรุษร่างกำยำโดดเด่นเหนือผู้คนเดินออกมาจากประตูใหญ่ บรรยากาศทั่วทั้งร่างข่มขู่รอบด้านจนเงียบ หลงเหลือเพียงเสียงดิ้นของสตรีที่อยู่บนพื้นผู้นั้น
เมื่อเห็นท้องที่ยื่นนูนออกมาของนาง แม่ทัพกงซุนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “หมอ ที่นี่มีหมอหรือไม่?!”
อย่างไรก็ตามทุกคนรีบร้อนกระจายตัวกันออกไปไกลแล้ว ไหนเลยจะมีใครยอมเข้าไปตรวจสอบสภาพของสตรีผู้นั้นอีก
แม่ทัพกงซุนกลับไม่คิดเหมือนพวกเขา เดินเข้าไปประคองสตรีที่อยู่บนพื้นขึ้นมา ทำให้พ่อบ้านชราที่อยู่ด้านหลังตกใจจนสีหน้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก “ท่านแม่ทัพ…” สวรรค์ หากท่านแม่ทัพติดโรคระบาดขึ้นมาจะทำเช่นไร?
“ท่านพ่อ?”
เสียงสุขุมเยือกเย็นดังออกมาจากมุมหนึ่ง ทุกคนหันไปมอง พบว่าสตรีในอาภรณ์ธรรมดาค่อยๆ เดินออกมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา
“เป็นคุณหนูกงซุน!”
“คุณหนูกงซุน ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้ว! นี่จะทำเช่นไร? เพราะกินยาของเจ้าทำให้มีผู้คนตายมากมายเพียงนี้! เจ้าต้องการทำร้ายผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงให้ตายหรือ!”
อวิ๋นซูทำราวกับไม่ได้ยินเสียงก่นด่าของผู้คน เดินตรงไปยังสตรีที่กำลังตั้งท้องผู้นั้นแล้วจึงก้มลงเพื่อตรวจสอบ
“หนึ่งศพสองชีวิต น่าสงสาร น่าสงสารจริงๆ!”
“ใช่แล้ว! อยู่ดีๆ เหตุใดจึงเกิดโรคระบาดขึ้นได้ บาปกรรมจริงๆ!”
“เงียบ!” บุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมา “ตอนนี้ช่วยคนสำคัญกว่า!” ยามนี้คนยังไม่ตาย พวกเขาถึงกับกล่าวออกมาว่าหนึ่งศพสองชีวิต เฟิ่งหลิงสัมผัสได้อย่างลึกล้ำว่าความไม่รู้น่าหวาดกลัวเพียงใด
มีคนกระซิบเสียงเบา “โรคระบาดไม่อาจรักษาได้กระมัง? ร้ายมากกว่าดี”
“ใช่แล้ว ล้วนถูกนางทำร้าย หัตถ์เซียนอันใดกัน”
เสียงชิ้งดังขึ้น กระบี่อันเย็นยะเยือกเล่มหนึ่งพาดลงบนคอของหนึ่งในผู้พูด ทำให้พวกเขาตกใจจนส่งเสียงกรีดร้อง ไม่ทราบว่าข้างกายมีบุรุษในอาภรณ์ชุดดำปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่ยามใด จะไม่ทำให้ผู้คนตกใจได้อย่างไร
เฟิ่งหลิงไม่ได้บอกให้องครักษ์เงาทั้งหลายหยุดมือ บางครั้งก็จำเป็นต้องกล่าวเตือนกันเสียหน่อย พวกปากไม่มีหูรูดพวกนี้เห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยเหลือจริงๆ
สตรีบนพื้นดิ้นอย่างแรง อวิ๋นซูมองท้องที่ยื่นนูนออกมาของนาง สภาพเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะกินยาถอนพิษ
“เร็ว รีบพานางเข้าไป!”
“กรี้ด!”
ยามนี้เอง จู่ๆ สตรีผู้นั้นก็กรีดร้องออกมา นางกุมท้องของตนด้วยความเจ็บปวด ใต้กระโปรงพลันเปียกชื้น
“ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว นางจะคลอดแล้ว!” ในกลุ่มคนมีหญิงชราผู้มีประสบการณ์สูงอยู่ด้วย เพียงมองก็พบว่าสถานการณ์ไม่ดี อย่างไรก็ตามในน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความเห็นใจ น่าสงสารจริงๆ เกรงว่าเด็กคนนี้คงไม่ได้ออกมาดูโลกก็ต้องเสียชีวิตแล้ว
องครักษ์ร่างกำยำทรงพลังรีบเดินเข้ามาอุ้มสตรีผู้นี้ขึ้นแล้วเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพ เมื่อเห็นเงาร่างของอวิ๋นซูเดินจากไป ด้านหลังยิ่งมีเสียงตำหนิมากขึ้น มีเพียงเฟิ่งหลิงที่ดวงตาเจือไปด้วยความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ เขาเชื่อว่าเรื่องนี้มิอาจทำให้นางลำบากได้
“น่าสงสารจริงๆ จะชั่วช้าเกินไปแล้ว!”
“มีคนตายมากมายเพียงนี้ จะต้องให้พวกจวนแม่ทัพรับผิดชอบ!”
“เมื่อครู่ยามที่ฮูหยินท่านนี้ล้มลงกับพื้น ในหมู่พวกเจ้ามีใครเข้าไปประคองนางหรือไม่?” บุรุษที่เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปาก รอบด้านพลันเงียบลง
เฟิ่งหลิงเดินขึ้นไปบนบันไดของจวนแม่ทัพ ใช้สายตาอันเย็นชามองไปยังกลุ่มคนไม่รู้เหล่านี้
“คนแรกที่ประคองสตรีผู้นั้นขึ้นมาก็คือคนของจวนแม่ทัพ พวกเจ้ากลัวว่าจะติดโรคระบาดจนทำให้ตัวเองต้องตาย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนในจวนแม่ทัพก็มีชีวิตเช่นกันมิใช่หรือ?”
“แต่ว่า…ล้วนเป็นเพราะคุณหนูกงซุนจึงทำให้เกิดโรคระบาด!”
“ใช่แล้ว! นางทำตัวเอง!”
เฟิ่งหลิงหรี่ตาลง พลันนั้นเขารู้สึกหัวใจหนาวเน็บอย่างหาใดเปรียบ ชาวบ้านเบื้องหน้าเหล่านี้ถึงกับเป็นคนแคว้นเหลียนของพวกเขา อยู่ใต้ฝ่าพระบาทแท้ๆ ถึงกับชุบเลี้ยงคนโง่งมเช่นนี้ออกมาเชียวหรือ
“ไม่ใช่โรคระบาด! ไม่ใช่โรคระบาด…” ยามนี้เอง ขอทานผู้หนึ่งเดินออกมาจากมุมหนึ่ง “แค่กๆ…เป็นคุณหนูกงซุนช่วยชีวิตข้าไว้ นี่ไม่ใช่โรคระบาด ทุกคนล้วนถูกพิษ!”
“เจ้าขอทานตัวเหม็นนี่ กล่าวอันใด!”
“ถูกพิษ ถูกพิษอันใด เจ้าได้ประโยชน์จากจวนแม่ทัพใช่หรือไม่?!”
ขอทานผู้นั้นรีบอธิบาย “ข้าพูดจริง มีคนวางยาพิษในบ่อน้ำของถนนจี๋หยวน ทุกคนที่ดื่มน้ำในบ่อนั้นล้วนถูกพิษ! ข้าเองก็เกือบตายแล้ว โชคดีที่คุณหนูกงซุนผ่านทางมาจึงลงมือช่วยเหลือข้า! คุณหนูกงซุนเป็นคนดี!”
“…” รอบด้านพลันเงียบลง แต่กลับมีคนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “คุณหนูกงซุนไม่โผล่หน้าออกมาจนถึงตอนนี้ เหตุใดจึงไปที่ถนนจี๋หยวนได้”
“ใช่แล้ว พวกเราอยู่ที่นี่ตลอด ไม่เห็นคุณหนูกงซุนออกมาเลย!”
“ใช่แล้ว ไม่แน่ว่าพิษนี้นางอาจจะเป็นคนวางเองก็ได้!”
“เหลวไหล!” เสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งดังมาเบื้องหลังฝูงชน ทุกคนรีบหันไปมอง พบชายชราผู้หนึ่งถือห่อยาหลายห่ออยู่ในมือ เดินเข้าไปยืนอยู่ข้างกายบุรุษผู้นั้น “อา เป็นเจ้าเองหรือ? ก่อนหน้านี้คุณหนูกงซุนเองก็ช่วยเจ้า เจ้าลืมไปแล้วหรือ?!”
นี่มิใช่หมอชราในโรงหมอด้านหน้าหรือ? ก่อนหน้านี้มีม้าคลั่งบนถนน ผู้บาดเจ็บจำนวนมากถูกส่งไปที่โรงหมอของเขา
หมอชราจำบุรุษผู้พูดได้ในทันที พลันนั้นจึงเผยสีหน้าเหยียดหยามออกมา “ยามนั้นเจ้าถูกม้าคลั่งเหยียบจนขาหัก เป็นคุณหนูกงซุนที่รักษาจนหายดี ทำไม อาการบาดเจ็บเจ้าหายดีแล้วจึงได้ลืมความเจ็บปวด ใช้ความแค้นตอบแทนบุญคุณเช่นนั้นหรือ?”
“…ขะ ข้าก็…เป็นห่วงทุกคน…” บุรุษผู้นั้นเผยท่าทีกระอักกระอ่วน มองไปรอบด้านอย่างรู้สึกอับอาย
“หึ! ต่อไปนี้อย่าได้มาที่โรงหมอของผู้ชราเช่นข้าอีก ข้าไม่รักษาเจ้า!” หมอชราผู้นี้เดินก้าวไปเบื้องหน้าหลายก้าว ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวแย้งคำพูดของเขาแม้แต่ผู้เดียว เขายืนอยู่ข้างกายเฟิ่งหลิง “ในฐานะที่เป็นหมอ ผู้ชราเชื่อในคุณธรรมการแพทย์และมนุษยธรรมของคุณหนูกงซุน ที่กล่าวว่าเทียบยาของคุณหนูกงซุนทำให้เกิดโรคระบาดล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ! รู้อักษรหรือไม่? เคยเรียนหนังสือหรือไม่? โรคระบาดเกิดขึ้นเช่นนี้หรือ?”
เมื่อคิดถึงข่าวลือเช่นนี้ หมอชราพลันรู้สึกไม่ควรค่าแทนคุณหนูกงซุนเสียจริง “ในหมู่พวกเจ้ามีไม่น้อยที่เคยเห็นภาพเมื่อตอนนั้น คุณหนูกงซุนเป็นแม่นางคนหนึ่ง คอยดูอาการบาดเจ็บให้ผู้บาดเจ็บมากมายเพียงนั้น ทว่าตอนนี้พวกเจ้าถึงกับใส่ร้ายคนดี…”
“ไม่ พวกเรามิได้เป็นคนพูด…”
“ใช่แล้ว เป็นพวกเขากล่าว พวกเขาล้วนกล่าวกันว่าเป็นเพราะยาของคุณหนูกงซุน…”
“พวกเขากล่าวพวกเจ้าก็เชื่อหรือ?! หลักฐานเล่า?! ไร้หลักฐานไร้พยาน นี่คือหัตถ์เซียนที่ฝ่าบาททรงพระราชทานให้ มีอะไรก็ไปวิพากษ์วิจารณ์กันเบื้องพระพักตร์เถิด!”
ทุกคนล้วนรู้มาตลอดว่าหมอชราที่โรงหมอแห่งนี้มีนิสัยดี ไหนเลยจะเคยเห็นเขามีโทสะมากมายถึงเพียงนี้ พริบตานั้นแต่ละคนรู้สึกกล่าวอะไรไม่ออก ไม่พูดอะไรแม้เพียงครึ่งคำ
“หากยังมีใครใส่ร้ายคุณหนูกงซุนอีก ข้าเป็นตัวแทนของโรงหมอทั้งหมดในเมืองหลวง ต่อไปนี้ไม่รักษา! ต่อให้ขอร้องพวกเราก็ไม่รักษา!”
“…” นี่ หากโรงหมอทั้งหมดไม่รักษา เช่นนั้นเจ็บป่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร? ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะทำให้ล่วงเกินโรงหมอทั้งหมดในเมืองหลวง พลันนั้นจึงยิ่งไร้เสียง
หมอชราพูดจบก็รู้สึกได้ระบายจนมีความสุขขึ้นมา จากนั้นจึงกลับคืนสู่ท่าทีเมตตาอีกครั้ง “คุณชาย นี่คือยาแก้พิษที่คุณหนูกงซุนต้องการ ผู้ชราและหมออีกหลายท่านร่วมมือกันปรุงขึ้นมา หากไม่พอ ผู้ชราจะกลับไปปรุงอีก”
“ขอบพระคุณท่านหมอมากขอรับ”
“ขอบคุณอะไรกัน สิ่งที่ผู้ชราทำได้มีเพียงเท่านี้แล้ว คุณหนูกงซุนกล้าหาญยิ่งนัก กล้าไปยังสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดกล้าไป ผู้ชรารู้ละอายใจ รู้สึกละอายใจจริงๆ!”
ยาแก้พิษ? ทุกคนได้ฟังพลันเข้าใจกระจ่าง หรือครั้งนี้จะไม่ใช่โรคระบาดจริงๆ?
กำลังคิดจะซุบซิบนินทา หมอชรากลับถลึงตามองไปยังพวกเขาอีกครั้ง จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ทุกคนอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงด้วยเกรงว่าใบหน้าของตนจะถูกชายชราผู้นี้จดจำได้ ภายหลังไม่รักษาให้พวกเขาจริงๆ ขึ้นมาจะทำเช่นไร
จนกระทั่งหมอชราจากไป ทุกคนจึงผ่อนคลายขึ้น
บุรุษที่เมื่อครู่นี้ด่ามากที่สุด ยามนี้กลับก้าวออกมาอย่างขลาดเขลา “ท่านนั้น…คุณชายท่านกล่าวว่าบ่อน้ำในถนนจี๋หยวนถูกวางยา เช่นนั้นที่อื่นเล่า?”
เฟิ่งหลิงมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าด้วยความเงียบ จนกระทั่งอีกฝ่ายก้มหน้าลงด้วยความร้อนตัวจึงค่อยเอ่ยปากขึ้น “บ่อน้ำอื่นคุณหนูกงซุนสั่งให้คนไปตรวจสอบแล้ว ก่อนหน้านั้นทุกท่านต้องระมัดระวังการดื่มน้ำให้ดี หากมีอาการไม่เหมาะสมอันใด สามารถมารับยาแก้พิษที่จวนแม่ทัพกงซุนได้ หากยังไม่เชื่อ ก็ไปรับยาที่โรงหมอของหมอชราท่านนั้นได้”
ไปโรงหมอของหมอชราท่านนั้น? จะถูกไล่ออกมาโดยตรงหรือไม่เล่า ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เมื่อคิดว่าเมื่อครู่นี้พวกเขาก่นด่าอย่างยโสโอหังเพียงนั้น ราวกับขุดหลุมศพให้ตนเองก็มิปาน
ยามนี้เอง เงาร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน
“มีคนกำลังจะคลอดเด็กใช่หรือไม่?!”
นี่มิใช่…หลิวมามาหรือ?
“โธ่ ข้าได้ยินว่าเมื่อครู่นี้ที่จวนแม่ทัพกงซุนมีคนกำลังจะคลอดเด็ก คุณหนูกงซุนกลับมาแล้วหรือ? ไปๆๆ ข้าหลิวมามาสามารถเป็นลูกมือนางได้! พวกเจ้าไม่รู้กระมัง ยามนั้นที่คุณหนูกงซุนใช้วิธีผ่าท้องทำคลอดให้อนุสามของราชครูซุนก็มีข้าหลิวมามาคอยช่วยเหลือ คนเล่า? ข้าต้องไปช่วยคุณหนูกงซุน…”
องครักษ์บริเวณประตูถึงกับมิได้ขวางนาง มองหลิวมามาผู้มีความกระตือรือร้นอัดแน่นเต็มร่างเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพต่อหน้าต่อตาเช่นนั้น
ในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่วคาวเลือดอันเข้มข้น เมื่อหลิวมามาเดินเข้ามา หัวใจพลันเต้นตึกตัก คงมิใช่ว่าวันนี้ก็จะใช้วิธีผ่าท้องทำคลอดอีกกระมัง?
อย่างไรก็ตามเมื่อเดินเข้าไปดูจึงพบว่าไม่มีภาพนองเลือดเช่นนั้น
“หลิวมามา?”
“อา คุณหนูกงซุน! ที่นี่มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”
“หลิวมามา ท่านมาได้พอดีนัก ช่วยฮูหยินท่านนี้ทำคลอดได้หรือไม่? นางถูกพิษ ข้าต้องแก้พิษให้นางก่อน”
“ได้ๆๆ…เรื่องนี้ข้าเชี่ยวชาญยิ่งนัก!”
ทั้งสองมิได้ร่วมมือกันเป็นครั้งแรก นอกประตู แม่ทัพกงซุนเดินไปมาด้วยความเคร่งเครียด
พ่อบ้านชรานำน้ำร้อนเข้ามาอ่างหนึ่ง “ท่านแม่ทัพ ท่าน…ล้างมือเสียหน่อยดีหรือไม่ขอรับ?” สิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดก็คือ สตรีนางนั้นจะติดโรคระบาดจริงๆ เช่นนั้นจะติดมาถึงแม่ทัพของตนหรือไม่
“ไม่จำเป็น!” แม่ทัพกงซุนโบกมือ แต่ยังคงเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ
ท่าทีเช่นนี้ราวกับเด็กที่กำลังจะคลอดด้านในเป็นบุตรของเขาก็มิปาน
อย่างไรก็ตาม แม่ทัพกงซุนรู้ดีว่ามีคนมากมายเห็นพวกเขาพาสตรีผู้นี้เข้ามาในจวนแม่ทัพ หากไม่สามารถพาเด็กหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งออกไปอย่างปลอดภัย เช่นนั้นนับว่าต่อให้มีสิบปากก็กล่าวได้ไม่ชัดเจนแล้ว!
ชุนเซียงเดินออกมาจากด้านใน แม่ทัพกงซุนรีบเดินเข้าไปหานาง “เป็นอย่างไรบ้าง ซูเอ๋อร์มั่นใจหรือไม่?”
“ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ คุณหนูเขียนเทียบยาออกมาแล้ว บ่าวกำลังจะไปต้มยาเจ้าค่ะ”
กล่าวเช่นนี้ สตรีผู้นั้นมีทางช่วยแล้วหรือ? บนใบหน้าของแม่ทัพกงซุนเต็มไปด้วยความยินดี เช่นนี้ก็ดี เช่นนี้ก็ดี เขากังวลจริงๆ ว่าภัยพิบัติครั้งนี้จะทำลายชื่อเสียงของอวิ๋นซูไปโดยสิ้นเชิง
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูปราดเปรื่องอยู่แล้ว อย่างน้อยมีโรงหมอชราผู้มีคุณธรรมอยู่ องค์ชายใหญ่ยังคงอยู่เคียงข้างงง