หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 749 การพบกันอันน่าอับอาย

เล่มที่ 25 ตอนที่ 749 การพบกันอันน่าอับอาย

ขนตางามของเฟิ่งหลิงหลุบลง ประกายในดวงตาดูไม่ชัดเจน เขารู้สึกได้ว่าท่านตามีเจตนาทำเช่นนี้ ใช้ตนมาชดเชยความเสียใจในปีนั้น ใช้เขามาทำตามสัญญาเมื่อปีนั้นที่ยังมิสมบูรณ์ เพียงแต่ท่านตายากจะคิดได้ว่าคนรุ่นหลังของตระกูลหวายหวังมิได้มีความใจกว้างเฉกเช่นที่เขาคิด พวกเขาล้วนจดจำเรื่องเมื่อปีนั้นอยู่ตลอด เฉกเช่นนายน้อยตระกูลหวายหวังที่ไม่ทราบว่าเขากล่าวเรื่องเมื่อปีนั้นกับบุตรีเพียงหนึ่งเดียวของตนหรือไม่ เขาจะจัดการความผิดหวังเมื่อปีนั้นเช่นไร จะควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในมุมมืดเพื่อหาโอกาสอันเหมาะสมแก้แค้นเรื่องเมื่อปีนั้นหรือไม่

บางทีอาจเป็นเพราะเขาวิตกกังวลมากเกินไป ทว่าทุกเรื่องล้วนมีคำว่าถ้าหาก ยิ่งไปกว่านั้นไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด เพียงแค่ทั้งสองตระกูลเคยมีความสัมพันธ์เช่นนี้กันมาก่อนเฟิ่งหลิงก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่สามารถเกี่ยวข้องกับฝูจีได้มากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ไม่อาจปล่อยให้นางอยู่ที่จวนตระกูลกงซุนได้อีก

อย่างไรก็ตาม เฟิ่งหลิงเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายไม่ยอมจากไปง่ายๆ เช่นนี้แน่ แต่หากจะให้เขาข่มขู่ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ดูแล้วยามนี้คงไม่สามารถเห็นแก่หน้าท่านตาได้อีก ในเมื่อฝูจีไม่ยอมอยู่ดีๆ เช่นนั้นทำได้เพียงบีบบังคับให้นางจากไป

…

อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้อง บุรุษบนเตียงมีสีหน้าขาวซีด ท่าทีกระสับกระส่ายอย่างชัดเจน ประตูถูกเปิดออก เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้น “คุณชายตงฟาง เชิญดื่มยาเจ้าค่ะ”

ตงฟางรุ่ยค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ใช้สายตาหยอกล้อมองไปยังผู้มาเยือน “หือ? มิใช่ว่าคุณหนูของเจ้าวุ่นวายครั้งใหญ่หรอกหรือ ยังมีเวลามาสนใจข้าอีกหรือ?” แม้เขาถูกขังไว้ในห้องแห่งนี้ แต่เสียงเอะอะโวยวายด้านนอกย่อมมิอาจรอดพ้นหูของเขาไปได้

ชุนเซียงวางยาลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจเจตนาหยอกล้อในน้ำเสียของอีกฝ่าย “คุณชายอย่าลืมกินตอนร้อนๆ บาดแผลบนร่างจะได้หายเร็วขึ้นเสียหน่อย”

“แผลหายแล้วพวกเจ้าจะให้ข้าไปหรือไม่?” แม้จะย้อนถามเช่นนี้ แต่ความจริงตงฟางรุ่ยทราบดี ตนจะอยู่หรือไปล้วนขึ้นอยู่กับประโยคเดียวของญาติผู้พี่

จริงดังคาด ชุนเซียงมิได้ตอบ ทำเพียงแย้มยิ้มบางๆ กำลังจะจากไปทว่าตงฟางรุ่ยกลับส่งเสียงเรียก “ดูเหมือนวิชาแพทย์ของคุณหนูเจ้าจะไร้ประสิทธิภาพขึ้นเรื่อยๆ แล้ว กินยาพวกนี้ไปแล้ว เหตุใดข้าจึงรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงอีกเล่า? สาวใช้ ยังไม่รีบมาป้อนยาข้าอีก!”

ชุนเซียงลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นยังเลือกเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง หยิบยาร้อนถ้วยนั้นเดินมาข้างกายตงฟางรุ่ย นางไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าในดวงตาของตงฟางรุ่ยมีประกายพาดผ่าน

“โอ้ย…” จู่ๆ ตงฟางรุ่ยก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ยื่นมือไปคว้าข้อมือชุนเซียงแน่น ยาในมือหกไปกว่าครึ่งจนผ้าห่มเปียกชื้น

“นี่…คุณชายตงฟางรู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?”

ตงฟางรุ่ยผ่อนลมหายใจเบาๆ จากนั้นจึงปล่อยมือชุนเซียงแล้วล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง “จู่ๆ ข้าก็รู้สึกเวียนหัว อยากพักผ่อนสักครู่ เจ้าออกไปก่อนเถิด”

“แต่ว่า…” ชุนเซียงมองยาในมือ ท่าทีของตงฟางรุ่ยดูซีดเซียวจริงๆ หากบีบบังคับให้เขากินยาทั้งๆ ที่ร่างกายไม่เหมาะสมคงไม่มีประโยชน์อันใดมากนัก หลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่ง ชุนเซียงจึงเก็บถ้วยยากลับไป ถอยออกไปอย่างสงบ

ภายในห้องเหลือเพียงบุรุษบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาที่ปิดสนิทลืมขึ้นโดยพลัน ริมฝีปากซีดขาวเจือไปด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือที่อยู่ในผ้าห่มออกมาโยนขวดกระเบื้องเล็กๆ สีขาวเล่น

ชั่วขณะที่เขาสัมผัสชุนเซียงเมื่อครู่นี้ เขาหาของที่เขาต้องการเจอจริงๆ

เขารู้สึกแปลกอยู่แล้ว เหตุใดดื่มยาของอวิ๋นซูไปแล้วตนมักจะรู้สึกสติพร่าเลือนยากจะรวบรวมพลัง เชื่อว่าคงเป็นเพราะของที่อยู่ในขวดกระเบื้องขวดนี้กระมัง คิดจะทำให้ตนไร้เรี่ยวแรงเพื่อไม่ให้คิดหนีหรือ? จะดูถูกผู้อื่นเกินไปแล้ว หากง่ายเช่นนั้น ตนจะหนีออกจากวงล้อมของมือสังหารกลุ่มนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าได้อย่างไร

ตงฟางรุ่ยลุกขึ้นจากเตียงอย่างว่องไว ไม่มีท่าทีอ่อนแอเฉกเช่นเมื่อครู่แม้แต่น้อย

เขาค่อยๆ ขยับไหล่ สายตาหยุดอยู่บนแจกันดอกไม้ริมหน้าต่าง เมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่อาจจะถูกใส่เพิ่มเข้าไปในยา เขาก็เททิ้งไปหลายครั้ง พบว่าเรี่ยวแรงฟื้นฟูกลับมาไม่น้อยจริงๆ การนั่งรอความตายเช่นนี้ไม่ใช่นิสัยของเขา อย่างไรก็ตาม เพื่อรอให้วันนี้มาถึง นับว่าคุ้มค่าแล้ว

เขาเก็บขวดกระเบื้องในมือเข้าไปในอกเสื้ออย่างพอใจ คิดหลอกเอายาที่มีประโยชน์มาจากอวิ๋นซูไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ตนทำได้เพียงใช้อุบายเสียหน่อย ต่อไปก็รอให้ถึงยามค่ำคืนที่การระมัดระวังของทุกคนลดลง เป็นช่วงเวลาที่การเฝ้าระวังอ่อนแอที่สุด

แสงจันทร์ทอดยาวดวงดาวเปล่งประกาย ภายในจวนแม่ทัพสงบเงียบเป็นพิเศษ

เรือนฝูหรงเงียบสงบราวกับกระทั่งลมก็ยังหยุดพัด เงาร่างลับๆ ล่อๆ ทะยานตัวไปมาอยู่บนหลังคา ในมือของตงฟางรุ่ยถือยาสลายพลังที่เจือจางมาแล้วแน่น สังเกตสภาพภายในจวนแม่ทัพอย่างไร้เสียง

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งในลานที่ไม่มีผู้ใดคุ้มกัน ความสงสัยเกิดขึ้นในใจเพียงพริบตา

บางทีอาจเป็นเพราะปกติแล้วเป็นเรือนที่ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ ไม่ได้ส่งคนมาเฝ้าเวรยามก็นับเป็นเรื่องปกติ ในจวนของแม่ทัพกงซุนเห็นเงาร่างจององครักษ์ได้ทุกที่ สามารถหาสถานที่เช่นนี้พบ ตงฟางรุ่ยรู้สึกว่าตนโชคดีมากจริงๆ

ครั้งนี้คงไม่มีตาข่ายยักษ์ร่วงลงมาจากฟ้าอีกกระมัง?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาจึงจับเข็มขัดของตนแน่น ทะยานไปใกล้กำแพงอย่างรวดเร็ว

ยามนี้เอง สายตาของเขาหยุดอยู่ในห้องที่มีแสงเทียนสีเหลืองส่องออกมารางๆ เรือนแห่งนี้ถึงกับมีคนอยู่ด้วยหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้แล้วยังไม่พักผ่อนอีก

สาวใช้ผู้มีเสียงฝีเท้าเบาผู้หนึ่งถอยออกมาจากในห้อง ตงฟางรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูจากเสียงฝีเท้าแล้ว สาวใช้ผู้นี้รู้วรยุทธด้วยหรือ? คนในห้องคือใครกันแน่?

บริเวณไม่ไกลเกิดการเคลื่อนไหว ตงฟางรุ่ยกลั้นลมหายใจอย่างระมัดระวัง ได้ยินเสียงวุ่นวายดังออกมาจากในห้อง หึ ดูท่าพวกเขาคงรู้ตัวแล้ว หาที่ซ่อนตัวก่อนดีกว่า! เมื่อคิดถึงตรงนี้ ตงฟางรุ่ยพลันทะยานตัวเข้าไปยังมุมมืดในลานเรือนแห่งนั้น

“ผู้ใด?!”

เสียงไม่คุ้นเคยดังขึ้น ตงฟางรุ่ยหมุนตัวไปสาดยาสลายพลังในมือของตนใส่อีกฝ่ายราวกับออกมาจากสัญชาตญาณ ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด ด้านหลังของเขาถึงกับมีบุรุษในอาภรณ์ชุดดำยืนอยู่ผู้หนึ่ง ถูกยาสลายพลังของเขาสาดเข้าหน้าพอดี ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายคิดไม่ถึงว่าตงฟางรุ่ยจะเคลื่อนไหวกะทันหันเช่นนี้จึงสูดยาไร้กลิ่นนั้นเข้าไปเต็มๆ พริบตาเดียวความรู้สึกชาก็แล่นออกมาจากกระเพาะก่อนจะแพร่ไปทั่วร่าง รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าโจมตีจนสองขาอ่อนแรง ทรุดลงไปกับพื้นไม่มีแรงแม้กระทั่งจะยืน

ตงฟางรุ่ยมีปฏิกิริยาว่องไว รีบยื่นมือออกไปสกัดจุดชีพจรของอีกฝ่าย ทำให้เขาไม่สามารถส่งเสียงขอความช่วยเหลือได้

ตงฟางรุ่ยมองไปยังท่าทีอ่อนแรงของอีกฝ่ายด้วยความพึงพอใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไม่เสียทีที่เป็นท่านหมอ ถึงกับปรุงยาสลายพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ออกมาได้ เพื่อที่จะรั้งตนไว้ นางสิ้นเปลืองความคิดไปไม่น้อยจริงๆ

“ทำอย่างไรดี หายไปแล้ว!”

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ตอนเย็นยังอยู่ในห้องอยู่เลย! ส่งคนไปตรวจดูรอบๆ อย่าให้เขาหนีไปได้เด็ดขาด!”

นอกห้องตงฟางรุ่ย องครักษ์หลายคนรู้เรื่องก็รีบตามมา ว่ากันว่าตงฟางรุ่ยหายไปในอากาศ นี่เป็นเรื่องที่มิอาจเกิดขึ้นในจวนแม่ทัพกงซุนเด็ดขาด “รีบไปรายงานคุณหนู”

เพียงไม่นานเงาร่างของอวิ๋นซูก็ปรากฏตัวขึ้นในลานเรือน

“เกิดอะไรขึ้น?” สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่ที่องครักษ์เงาทั้งสี่ที่นอนล้มอยู่บนพื้นด้านข้างอย่างไร้เรี่ยวแรง ปรากฏความสงสัยในดวงตา

“คุณหนู คุณชายท่านนั้นหายไปแล้วขอรับ ดูเหมือนจะวางยาองครักษ์เฝ้ายามแล้วหนีไป”

วางยา? อวิ๋นซูเดินเข้ามาตรวจสอบครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังตนด้วยสายตาแปลกใจ

ชุนเซียงราวกับรับรู้ถึงอะไรบางอย่างจึงรีบยื่นมือไปคลำบริเวณเอวของตน “แย่แล้วคุณหนู ยาของบ่าวหายไปแล้ว…” ในสมองมีภาพบางอย่างปรากฏขึ้น ชุนเซียงเข็งทื่ออยู่ตรงนั้นราวกับถูกฟ้าผ่า “จะต้องเป็นยามนั้นแน่นอน เขาขโมยขวดยาไปจากบ่าว!”

ตอนนี้ชุนเซียงเสียใจยิ่งนัก เหตุใดนางจึงไม่ระวังตัวจนติดกับอีกฝ่ายได้? “คุณหนู….”

“ช่างเถิด หาคนสำคัญกว่า!”

“ผู้น้อยสั่งให้คนไปตามหารอบๆ แล้วขอรับ การป้องกันในจวนแม่ทัพแน่นหนา เชื่อว่าตอนนี้เขาคงหลบอยู่ที่ใดสักแห่ง”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อคิดถึงเรื่องตงฟางรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะปวดหัว

หึ คิดจะจับเขาหรือ? ในเมื่อปล่อยให้ตนหนีออกมาได้แล้ว ย่อมไม่ถูกจับกลับไปง่ายดายเพียงนั้น! แม่ทัพกงซุนผู้นั้นมิใช่ว่ายโสโอหังมากหรือ? เมื่อคิดไปว่าหากตนปรากฏตัวต่อหน้าเขาในวัง ไม่ทราบว่าท่าทีของอีกฝ่ายจะเป็นเช่นไร

ในมุมหนึ่ง ตงฟางรุ่ยตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวด้านนอก แต่กลับรู้สึกว่าในลานเรือนแห่งนี้เงียบเป็นพิเศษ เป็นสถานที่ที่เหมาะจะซ่อนตัวจริงๆ บางทีเขาอาจพักผ่อนที่นี่คืนหนึ่ง รอให้การเคลื่อนไหวทางด้านนั้นคลายลงก่อนค่อยหาโอกาสหนีออกไป

ด้านหลังมีเสียงน้ำดังแว่วมา ตงฟางรุ่ยขมวดคิ้ว มิใช่ว่าคนในเรือนกำลังอาบน้ำอยู่กระมัง?

กำลังคิดจะลุกขึ้นยืนเพื่อหันกลับไปสำรวจข้างหน้าต่าง มือคู่หนึ่งกลับคว้าข้อเท้าเขาไว้อย่างรวดเร็ว เพียงแต่ตงฟางรุ่ยกลับมิได้เผยท่าทีหวาดกลัวอันใดออกมาบนใบหน้า มองไปยังบุรุษบนพื้นด้วยท่าทีเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

ข้างเท้าของเขามีบุรุษในอาภรณ์ชุดดำล้มอยู่สองคน

มิน่าเล่าในลานเรือนแห่งนี้จึงไม่มีองครักษ์คอยเฝ้า คิดไม่ถึงว่าจะมีหูตาซ่อนอยู่เช่นนี้ พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือ เพียงแต่แพ้ให้กับยาสลายพลังที่เขาขโมยมาทั้งสิ้น ในห้องมีผู้ใดอยู่กันแน่จึงได้ปฏิบัติต่ออีกฝ่ายเป็นพิเศษเช่นนี้ ฐานะคงไม่ธรรมดากระมัง? หากจับตัวคนผู้นี้มาเป็นตัวประกัน ต่อให้พวกท่านหมอหาเขาพบก็ต้องปล่อยตนไปดีๆ แน่นอน

ตงฟางรุ่ยเดินเข้าไปข้างหน้าต่างอย่างไร้เสียง ออกแรงสะบัดมือที่จับอยู่บนข้อเท้าเขา ไอน้ำอุ่นร้อนโชยออกมาตามหน้าต่างที่เปิดอยู่ เจือไปด้วยกลิ่นหอมที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบาย

จากนั้น เส้นผมสีดำดุจผ้าไหมปรากฏสู่ม่านสายตา ลำคองามระหง แผ่นหลังแบบบางงดงามราวกับส่องประกายจางๆ ถึงกับเป็นสตรีเชียวหรือ?

เป็นท่านหมอหรือไม่? ตงฟางรุ่ยคาดเดา ไม่ถูก เรือนของท่านหมอไม่ควรจะอยู่ที่นี่ เช่นนั้นด้านในคือผู้ใด?

ตงฟางรุ่ยกำลังคิดจะเปลี่ยนมุมเพื่อมองใบหน้าอีกฝ่ายให้ชัดเจน คิดไม่ถึงว่าการขยับในครั้งนี้จะทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด สตรีที่แช่อยู่ในน้ำพลันจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ผู้ใดอยู่ตรงนั้น?!”

ตงฟางรุ่ยรีบย่อตัวลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของอีกฝ่าย สมควรตาย เหตุใดจึงถูกพบได้?!

เขาก้มตัวเดินถอยออกไปอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าพลันมีไอสังหารสายหนึ่งปะทะเข้ามา

“ผู้ใดกัน ถึงกับกล้าเสียมารยาทต่อคุณหนูของข้า?!”

เสียงอันเป็นระเบียบดังแว่วมา ตงฟางรุ่ยเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าสตรีในอาภรณ์สีอ่อนหลายคนยืนอยู่บริเวณนั้นเป็นกลุ่ม แต่ละคนมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเย็นชาราวน้ำแข็ง

ยามนี้เอง ประตูถูกเปิดออก ตงฟางรุ่ยเห็นเงาร่างงดงามที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วทั้งยังสวมผ้าแพรปิดหน้าเดินมาเบื้องหลังสาวใช้กลุ่มนั้น ดวงตาที่ปรากฏออกมามองมาทางเขาด้วยความโหดเหี้ยมหาใดเปรียบ ทั้งยังมีความเย็นชาราวน้ำแข็ง นางเอ่ยปากอย่างอำมหิตโดยไม่แม้แต่จะถาม “ฆ่า”

ฆ่า?!