หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 753 คลื่นใต้น้ำ

เล่มที่ 26 ตอนที่ 753 คลื่นใต้น้ำ

อีกด้านหนึ่ง ในตำหนักฮองเฮา

“ทูลเหนียงเหนียง ใต้เท้าเว่ยและใต้เท้าหลี่ส่งจดหมายมาจากในคุก ขอให้เหนียงเหนียงโปรดอ่านด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พระเนตรอันงดงามฉายแววหยิ่งยโสกวาดมอง “ในคุก?” พระนางพักผ่อนเพียงไม่กี่วัน เหตุใดสองคนนั้นจึงไปอยู่ในคุกได้? ฮองเฮายื่นพระหัตถ์ออกไปรับมาอ่านอย่างเกียจคร้าน มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเป็นรอยสรวลเย็นชา

“พวกโง่งม” ถึงกับถูกฝ่าบาทจับจุดอ่อนเพียงเพราะเรื่องเช่นนี้เชียว ยามนี้การเคลื่อนไหวทั้งหมดของพระนางล้วนถูกฝ่าบาทควบคุม พวกเขายังมาขอให้พระนางช่วยพวกเขาอีกหรือ กระทั่งพระนางก็ยังไม่กล้าเคลื่อนไหวบุ่มบ่าม ช่วงเวลาเช่นนี้พวกเขาถึงกับมีความกล้าส่งตัวเองไปให้ฝ่าบาทลงมีดถึงที่ โง่งมเพียงนี้ ต่อให้สิ้นชีพไปก็ไม่เสียดาย

เมื่อเห็นฮองเฮามิได้ตรัสอันใด ขันทีน้อยที่มาทูลรายงานจึงเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายแสง “เหนียงเหนียง ใต้เท้าทั้งสองท่านนี้ เกรงว่า…”

“เปิ่นกงรู้แล้ว!” ในสุรเสียงของฮองเฮาไม่มีความอดทนมากนัก พระนางจะไม่ทราบได้อย่างไรว่าขุนนางทั้งสองท่านนี้ความจริงเป็นหมากที่ไท่ซ่างหวงจัดไว้ในราชสำนัก แต่เป็นพวกเขาที่โง่งมเอง พระนางจะช่วยได้อย่างไร? ยามนี้พระนางมิได้ออกไปเคลื่อนไหวนอกตำหนักมากนัก จะได้ไม่ถูกฝ่าบาทจับกุมจุดอ่อน เรื่องคราวที่แล้วฝ่าบาททรงเตือนพระนางมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังส่งหูตาไม่น้อยมาจับตาดูตำหนักของพระนาง ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ตัวโง่งมทั้งสองยังกล้าขอให้พระนางช่วยอีกหรือ? มิใช่ว่าต้องการลากพระนางลงน้ำหรือไร!

มิแน่ว่าสิ่งที่ฝ่าบาทรอคอยก็คือโอกาสเช่นนี้ รอให้พระนางผิดพลาด จากนั้น…

ประเดี๋ยวก่อน เหตุใดจู่ๆ พระนางจึงมีความคิดเช่นนี้ขึ้นมาได้ เหตุใดจึงรู้สึกว่าฝ่าบาททรงรอโอกาสนี้มานาน? ต้องทราบว่าหลายปีมานี้ ฝ่าบาทคล้ายจะไม่ถามไถ่เรื่องการเมืองและราชสำนัก ทุกอย่างล้วนมอบหมายให้ขุนนางในราชสำนัก แต่ครั้งนี้ถึงกับบันดาลโทสะเพราะขุนนางทั้งสองกล่าวหาว่ามหาราชครูละเลยหน้าที่ ความผิดเช่นนี้นับว่าไม่มีความสำคัญอันใดแม้แต่น้อย กล่าวว่าพวกเขามีใจทำให้ราชสำนักวุ่นวาย ผลกระทบอาจมากอาจน้อยย่อมต้องดูที่ความคิดของฝ่าบาท

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากวันนี้แล้วฝ่าบาทไม่คิดจะทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็กส่วนเรื่องเล็กก็แล้วกันไปเป็นแน่

ขันทีผู้นี้เห็นฮองเฮาอารมณ์ไม่ดีจึงเงียบลง ไม่กล้ากล่าวคำใด เพียงแต่ในพระทัยของฮองเฮาย่อมกระจ่างชัด คนของไท่ซ่างหวง หากไม่ปกป้อง ภายภาคหน้าย่อมไม่อาจหาคำอธิบายดีๆ ได้แน่

เบนพระพักตร์ขึ้น ทอดพระเนตรไปนอกหน้าต่าง แต่งแต้มไปด้วยรอยสรวลลึกล้ำ “อืม วันนี้เป็นวันที่อากาศดียิ่งนัก”

ขันทีที่อยู่ด้านข้างเข้าใจความหมายของฮองเฮาได้โดยพลัน รีบยิ้มประจบสอพลอ “บ่าวจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

ภายในวังหลัง เนื่องจากฮองเฮาเสด็จออกจากตำหนักน้อยมาก นางสนมทุกคนจึงมีโอกาสได้พักหายใจ เสียงหัวเราะภายในสวนบุปผาก็มากขึ้นไม่น้อย

“เหตุใดระยะนี้จึงไม่เห็นกุ้ยเฟยเล่า?” นางสนมหลายคนรวมตัวกันสนทนาอย่างสบายอุรา “อาการประชวรขององค์ชายสี่ยังไม่หายดี ไหนเลยจะมีเวลาออกมาได้?” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นโดยไม่ปกปิดแม้ต่น้อย

ยามปกติอวี้กุ้ยเฟยล่วงเกินคนไว้ไม่น้อย ส่วนหวงฝู่อวี้ก็มีมนุษย์สัมพันธ์ไม่ดี ยามนี้สองแม่ลูกกลายเป็นเรื่องตลกของวังหลัง ทั้งยังมีข่าวลือไม่น้อย

“ได้ยินว่าเป็นเพราะองค์ชายสี่มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับซ่างกวนเมิ่งจึงมีจุดจบเช่นนี้!”

“ใช่แล้ว พวกเจ้าว่าระยะนี้ฮองเฮา…จะต้องเป็นเพราะฝ่าบาทรู้เรื่องซ่างกวนเมิ่งและหวงฝู่อวี้จึงพาลโกรธไปถึงฮองเฮาเป็นแน่…” ทุกคนต่างรู้สึกว่าจักรพรรดิเหลียนทรงโปรดปรานองค์ชายใหญ่ ดังนั้นพระชายาขององค์ชายใหญ่ถึงกับมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับองค์ชายอื่น ในฐานะที่เป็นฮองเฮาย่อมต้องรับผิดชอบ

แม้วันนี้จะหนาว แต่กลับมีความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์อย่างยากจะพบ สนมทั้งหลายนั่งอยู่ในศาลา ชื่นชมดอกไม้สดใหม่ที่เบ่งบานในฤดูหนาว มีเสียงหัวเราะดังแว่วมาเป็นระยะ

บริเวณไม่ไกลมีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว เพียงแต่เหล่าสนมในศาลายังมิทันสังเกตุเห็น

“พวกเจ้าว่าคราวนี้ฮองเฮาทำให้ฝ่าบาททรงกริ้ว วันเวลาอันเงียบสงบของพวกเราจะมากขึ้นหรือไม่? คิกๆ…”

“ใช่แล้ว…อา!” จู่ๆ ก็มีสนมนางหนึ่งอุทานออกมา ทุกคนมองไปตามสายตาของนาง พลันสบเข้ากับดวงเนตรอันคมกริบของฮองเฮา ต่างรีบพากันเบนสายตาออกไปด้วยความร้อนตัวแล้วลุกขึ้นยืน รอบด้านจมลงสู่ความเงียบงัน

คนกลุ่มหนึ่งเดินใกล้เข้ามา แม้พระพักตร์ของฮองเฮาจะเจือไปด้วยรอยสรวลแต่กลับไร้ซึ่งความอบอุ่น

“น้องสาวทั้งหลายมาสนทนาเรื่องน่าสนุกอันใดอยู่ที่นี่หรือ? มิสู้บอกเปิ่นกง ให้เปิ่นกงหัวเราะด้วยเสียหน่อยดีหรือไม่”

“หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ!” สนมทั้งหลายรีบคารวะด้วยอาการตัวสั่น ก้มหน้าไม่กล้าสบตา

ฮองเฮาค่อยๆ เก็บรอยสรวลกลับมา “ทำไม พอเปิ่นกงมาถึงพวกเจ้าก็ไม่คุยกันแล้วหรือ จะตระหนี่เกินไปหรือไม่ ลี่ผิน เจ้ากล่ามมาเสียหน่อย เมื่อครู่นี้เจ้ากำลังกล่าวเรื่องน่าสนุกอันใดอยู่?”

ลี่ผินตัวสั่น สายตากวาดมองไปรอบๆ ราวกับต้องการขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น เพียงแต่ยามนี้ไหนเลยจะมีคนกล้าช่วยนางพูด “หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…”

“หือ?”

ฮองเฮาในยามนี้มีความอดทนมากเป็นพิเศษ ใบหน้าเจือรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ พระนางล้วนจดจำได้ทั้งสิ้น นังแพศยาพวกนี้ถือโอกาสที่ตนไม่อยู่พูดจาเหลวไหล ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง

“หม่อมฉัน…พวกหม่อมฉันกำลังกล่าวว่ามิได้พบอวี้กุ้ยเฟยนานแล้วเพคะ” นางรีบเบนความสนใจของฮองเฮา ต้องทราบว่าครั้งนี้เพราะเรื่องของอวี้กุ้ยเฟยทำให้ซ่างกวนเมิ่งถูกแม่ทัพกงซุนพาตัวไป เรียกได้ว่าอวี้กุ้ยเฟยเป็นหนามตำตาของฮองเฮามาตลอด

“เช่นนั้นหรือ? อวี้กุ้ยเฟยไม่ได้ออกมานานแล้วหรือ?” ในพระเนตรของฮองเฮามีประกายเย็นยะเยือกพาดผ่าน ใช่แล้ว เหตุใดพระนางจึงลืมนังแพศยาผู้นี้ไปได้? ถึงกับกล้าวางแผนใส่ตนเชียว! ความแค้นนี้ จะช้าจะเร็วย่อมต้องตอบแทนสักวันหนึ่ง!

“ชะ ใช่แล้วเพคะ ดูเหมือนว่าอาการประชวรขององค์ชายสี่ยังไม่หายดี…” เสียงของลี่ผินเบาลงเรื่อยๆ ทว่าในใจกลับรู้สึกโชคดียิ่งนัก ดูแล้วฮองเฮาจะจดจำบุญคุณความแค้นของอวี้กุ้ยเฟยได้ดี คงไม่ทำให้นางลำบากใจอีกกระมัง?

“มีอะไรน่าเป็นห่วงกัน มีหัตถ์เซียนอยู่ จะช้าจะเร็วองค์ชายสี่ย่อมต้องหายดี” ฮองเฮาทราบว่าฝ่าบาททรงพระราชทานป้ายหัตถ์เซียนให้อวิ๋นซูแล้ว ดรุณีน้อยผู้นั้นกลายเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ในพระทัยของฮองเฮาที่จำเป็นต้องกำจัด เพียงแต่ยามนี้พระนางยังคิดหาวิธีที่ครอบคลุมรอบด้านไม่ได้

เดิมทีครั้งนี้พระนางคิดจะทำให้อวิ๋นซูไม่มีโอกาสพลิกฐานะไปตลอดกาล ไหนเลยจะรู้ว่าเสียฮูหยินแล้วกลับต้องเสียซ้ำขุนศึก[1]

ฮองเฮาคิดไปถึงความแค้นก่อนหน้านี้ ในพระเนตรลุกโชนไปด้วยโทสะอันไร้รูปลักษณ์ ทอดพระเนตรมองไปเบื้องหน้า นางสนมทั้งหลายถือโอกาสนี้สบตากัน พากันเอ่ยปากว่า “หม่อมฉันไม่กล้าขัดอารมณ์สุนทรีย์ของเหนียงเหนียง ทูลลาก่อนเพคะ”

จากนั้นจึงหนีหายไปจากสวนบุปผา ส่วนฮองเฮาคล้ายจะไม่มีอารมณ์ไปคิดเล็กคิดน้อยกับพวกนาง แต่กลับยังมีสนมนางหนึ่งรั้งอยู่

คนผู้นั้นมองไปยังกลุ่มคนที่เดินจากไปไกล จากนั้นจึงเดินมาเบื้องหน้าฮองเฮาอย่างระมัดระวัง “ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงมีสิ่งใดจะรับสั่งเพคะ”

ในยามที่นางสนมทั้งหลายมิได้สังเกตุเห็น ฮองเฮามองมายังสนมนางนี้อย่างลึกล้ำ อีกฝ่ายเข้าใจเจตนาได้โดยพลัน ถือโอกาสที่ทุกคนไม่สนใจถอยไปอยู่มุมหนึ่ง

“หลายวันนี้นังแพศยาเหล่านั้นเห็นเปิ่นกงเป็นตัวตลกกระมัง?”

“เหนียงเหนียงทรงกังวลเกินไปแล้วเพคะ พวกนางไม่มีความกล้าเช่นนั้น” บนใบหน้าของสนมนางนี้เจือไปด้วยรอยยิ้มเคารพนอบน้อม อย่างไรก็ตามฮองเฮารู้ดีว่านางเพียงไม่กล้าพูดเท่านั้น

ฮองเฮายังไม่ลืมว่าพระนางเสี่ยงอันตรายออกมาในครานี้เพื่อเหตุใด จึงรีบวกกลับเข้าประเด็นเดิม “วันนี้เกิดอะไรขึ้นในราชสำนัก?”

“เหนียงเหนียงทรงพระปรีชายิ่งนัก วันนี้ใต้เท้าเว่ยและใต้เท้าหลี่ทำให้ฝ่าบาททรงกลิ้วจึงถูกลงโทษเพคะ”

“อืม ตอนนี้เปิ่นกงมีเรื่องบางอย่างต้องการมอบหมายให้เจ้าไปทำ หากเจ้าจัดการแทนเปิ่นกงได้ดี เปิ่นกงย่อมไม่ปฏิบัติย่ำแย่กับเจ้า” สุรเสียงของฮองเฮาอ่อนโยนยิ่งกว่าก่อนหน้านี้มากนัก อวี๋เฟยคารวะอย่างหวาดกลัว “หม่อมฉันมิกล้า สามารถทำประโยชน์ให้เหนียงเหนียงได้นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันแล้วเพคะ”

ต้องทราบว่าภายในวังหลังแห่งนี้ หากต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปจำเป็นต้องมีอำนาจมากพอ หากไม่ใช่อำนาจของตนก็ต้องพึ่งพิงอำนาจอื่น สนมที่ไม่มีฐานะเบื้องหลังอันใดเฉกเช่นอวี๋เฟยนับเป็นหมากที่ควบคุมง่ายที่สุดสำหรับฮองเฮา

ฮองเฮาขยับเข้ามาใกล้ คนในมุมมืดเห็นเพียงสตรีทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก แต่กลับได้ยินไม่ชัดเจนว่าพวกนางกำลังกล่าวสิ่งใด

จากนั้นอวี๋เฟยก็ถอยออกไปอย่างนอบน้อม ฮองเฮาเดินไปนั่งลงด้านข้างอย่างสบายอุรา มองไปยังทิวทัศน์อันงดงามภายในสวนบุปผากับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

บนระเบียงทางเดิน อวี๋เฟยกำลังเดินทอดน่องราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือที่อยู่ในแขนเสื้อของนางกำของสิ่งหนึ่งเอาไว้แน่น

นี่คือจดหมายที่ฮองเฮามอบให้นาง ต้องการให้นางคิดหาวิธีส่งไปให้ถึงมือใต้เท้าเว่ยและใต้เท้าหลี่ที่อยู่ในคุก บุคคลที่ไร้ความสำคัญเฉกเช่นอวี๋เฟยไม่ดึงดูดสายตาผู้อื่นเป็นที่สุด เป็นตัวเลือกในการส่งข่าวที่ดี

เมื่อกลับมาถึงตำหนักของตน อวี๋เฟยจึงเรียกคนที่ฮองเฮาส่งมาให้นางก่อนหน้านี้ เมื่อส่งจดหมายออกไปสำเร็จและกำลังจะผ่อนคลายนั้นเอง ด้านหลังกลับมีเสียงดังระลอกหนึ่งแว่วมา

ดวงตาของอวี๋เฟยเปล่งประกาย ราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบปิดประตูอย่างกระวนกระวาย จากนั้นจึงเข้าไปยังห้องโถงด้านหลัง

บนกำแพงถึงกับมีประตูหินอยู่บานหนึ่ง สาวใช้ในอาภรณ์สีอ่อนทั้งสองยืนรออยู่บริเวณนั้น

ในดวงตาของอวี๋เฟยเกิดประกายอย่างยากจะเชื่อ จากนั้นจึงคุกเข่าลง ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส “ท่านผู้นำตระกูล…”

“แม่นางอวี๋ลำบากแล้ว นี่เป็นจดหมายที่ผู้นำตระกูลมอบให้ท่าน”

สาวใช้ในอาภรณ์สีอ่อนหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อก่อนจะส่งมอบให้ถึงมืออวี๋เฟย สตรีผู้นี้เงยหน้าขึ้น ในดวงตาถึงกับมีประกายน้ำตาปรากฏ

ผ่านมาหลายปีเพียงนี้แล้ว นางคิดว่าตนจะต้องอยู่โดดเดี่ยวในวังหลังไปชั่วชีวิตแล้วจริงๆ เพียงแต่วันนี้นางกลับพบคนของตระกูลตนแล้ว! ท่านหัวหน้าตระกูลยังไม่ลืมนาง! ยังไม่ลืมแล้วจริงๆ! ไม่แน่ว่าวันที่นางจะได้กลับไปคงใกล้มาถึงแล้วกระมัง?

นางเปิดจดหมายออกอ่านด้วยความซาบซึ้งใจ พลันนั้นท่าทีของอวี๋เฟยกลับแข็งค้างไป “นี่ นี่จะดีจริงๆ หรือ?”

คุณหนูต้องการเข้าวัง? ด้วยฐานะของคุณหนู หากถูกพบผลลัพธ์ย่อมไม่อาจคาดเดา! ยิ่งไปกว่านั้นนอกวังมีข่าวลือแพร่ออกไปทั่วแล้วว่าตระกูลหวายหวังจะกลับมาแก้แค้น เช่นนั้นในวังย่อมต้องเพิ่มความระมัดระวังขึ้นแน่นอน

“แม่นางอวี๋ เพียงคนเดียวที่ท่านผู้นำตระกูลจะไหว้วานได้มีเพียงท่านแล้ว!”

ที่แท้ตระกูลหวายหวังก็มิได้หายไปอย่างแท้จริง ไม่ทราบว่าเริ่มตั้งแต่ยามใดที่ตระกูลหวายหวังส่งคนเข้ามาในวังหลังเพื่อมาเป็นสนมของจักรพรรดิเหลียน คอยจับตามองการเคลื่อนไหวของราชวงศ์อยู่ตลอด เมื่อมาถึงรุ่นของอวี๋เฟยก็ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใดแล้ว สถานที่ที่มีแต่ความโหดเหี้ยมเฉกเช่นวังหลัง มีคนในตระกูลมากน้อยเพียงใดที่ต้องตายไปกับการต่อสู้แย่งชิงระหว่างนางสนม ผู้ที่หลงเหลืออยู่มีน้อยยิ่งกว่าน้อย รวมกับที่คราวนี้ฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนเป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยม คนที่ผู้นำตระกูลหวายหวังจัดให้เข้ามาอยู่ในวัง ยามนี้เหลืออวี๋เฟยเพียงผู้เดียวแล้ว

อย่างไรก็ตาม นางกลับได้รับความเชื่อใจจากฮองเฮา ยอมกลายเป็นหมากของฮองเฮาด้วยตัวเอง ทว่าความจริง นางเป็นหูตาที่กระทำเรื่องต่างๆ ให้แก่ตระกูลหวายหวัง

อวี๋เฟยสูดหายใจลึก คุณหนูต้องการเข้าวัง ในที่สุดตระกูลหวายหวังของพวกเขาก็มีการเคลื่อนไหวไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว! ความรู้สึกมุ่งมั่นในชีวิตเฉกเช่นที่ไม่เคยมีมาก่อนลุกโชน อวี๋เฟยคิดว่าในที่สุดความพยายามดิ้นรนหลายปีมานี้ก็มีค่าแล้ว! “ได้ บอกให้ท่านหัวหน้าตระกูลวางใจเถิด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตนี้ ข้าก็จะคุ้มครองคุณหนูให้ปลอดภัย!”

—————————————

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] เสียฮูหยินแล้วกลับต้องเสียซ้ำขุนศึก เป็นวลีที่ถูกใช้ในสำนวนจีน มีความหมายว่าการสูญเสียพร้อมกันสองอย่างในคราวเดียว