หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 756 วันพระราชสมภพของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน

เล่มที่ 26 ตอนที่ 756 วันพระราชสมภพของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน

อีกด้านหนึ่งในตำหนักอวี๋เฟย

“ฮองเฮาทรงรับสั่งมาแล้ว วันพระราชสมภพของฝ่าบาทให้คุณหนูแสดงตัวให้ดี”

อวี๋เฟยนำคำของฮองเฮามาบอกต่อสาวใช้ข้างกายฝูจี นางรู้สึกเคร่งเครียดเป็นพิเศษ นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่าคุณหนูสามารถแสดงตัวต่อหน้าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนได้โดยมิต้องเก็บงำแม้แต่น้อย นับเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง

“แม่นางอวี๋ลำบากแล้ว บ่าวจะกลับไปรายงานเดี๋ยวนี้”

ภายในห้องอันหรูหรามีทุกอย่างครบครัน สาวใช้ใบหน้างดงามนางหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก มองไปยังสตรีงามหยาดเยิ้มที่อยู่เบื้องหน้ากระจก แย้มยิ้มเล็กน้อย “อวี๋เฟยท่านนี้นับว่าทุ่มเทจริงๆ เตรียมทุกสิ่งที่สามารถเตรียมได้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

ในวังหลัง อวี๋เฟยมิได้รับความโปรดปราน ทว่ามีฮองเฮาคอยสนับสนุนจึงมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ได้ แต่กลับเตรียมการสิ่งต่างๆ ให้คุณหนูได้รอบด้านเช่นนี้ เห็นได้ว่านางมีความจริงใจ

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวหาคนที่มีความสามารถร้องเพลงและร่ายรำมาแล้ว ในวันพระราชสมภพของจักรพรรดิเหลียนให้นางออกไปแสดงแทนได้เจ้าค่ะ” ผู้ที่มีฐานะสูงส่งเฉกเช่นฝูจีจะเผยใบหน้าออกไปทำการแสดงง่ายๆ ได้อย่างไร หาตัวแทนออกมาคนหนึ่งก็พอแล้ว

ไหนเลยจะรู้ว่าสตรีหน้ากระจกกลับเอ่ยปาก “ไม่จำเป็น ครั้งนี้ข้าจะออกแสดงด้วยตัวเอง”

อะไรนะ?! บนใบหน้าของสาวใช้ปรากฏความร้อนใจ “คุณหนู ไม่ได้เด็ดขาด…”

ฝูจีหันมา “เจ้าคิดว่าข้าร้องเพลงและร่ายรำสู้ผู้อื่นไม่ได้หรือ?” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

สาวใช้ผู้นั้นรีบคุกเข่าลง “มิใช่เจ้าค่ะ การร่ายรำของคุณหนูย่อมงดงามที่สุดในใต้หล้า เพียงแต่คนของราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนเหล่านั้นไหนเลยจะมีคุณสมบัติชื่นชมความงามของคุณหนู บ่าวกังวลว่า…”

มืองามยื่นออกมาช้าๆ ประคองสาวใช้ผู้นั้นลุกขึ้นจากพื้น “ข้ารู้แล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ข้าต้องทำให้ดีที่สุด”

สาวใช้ไม่เข้าใจ เหตุใดฝูจีจึงต้องดื้อดึงลดเกียรติของตนเช่นนี้ เพียงแต่ฝูจีรู้ดีว่าบุรุษผู้นั้นจะต้องมาร่วมงานวันพระราชสมภพของจักรพรรดิเหลียนแน่นอน ตนย่อมต้องปรากฏตัวเบื้องหน้าเขาในสภาพที่งดงามที่สุด นางไม่ห่วงว่าเฟิ่งหลิงจะจำนางได้ เขาจะกล้าเปิดโปงฐานะของนางทันทีหรือไร?

นี่คือความหยิ่งยโสของฝูจี นางสามารถใช้ตัวแทนได้ ขอเพียงให้อวี๋เฟยมอบคำอธิบายให้แก่ฮองเฮา ให้ฮองเฮาสนับสนุนตนให้ดีก็เพียงพอแล้ว ทว่านางกลับไม่เต็มใจ เมื่อดูเช่นนี้แล้วนับว่านางจริงจังมากจริงๆ

สาวใช้รู้ดีว่าเรื่องที่ฝูจีตัดสินใจไปแล้วไม่ว่าใครก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ จึงทำเพียงยืนอยู่ด้านข้างด้วยท่าทีนอบน้อม “เช่นนั้นคุณหนูจะต้องปลอมแปลงใบหน้านะเจ้าคะ หากท่านผู้นำตระกูลทราบเรื่องนี้จะต้องโกรธมากเป็นแน่” สาวใช้กังวลว่าใบหน้าอันงดงามของฝูจีจะทำให้เกิดความครึกโครม เมื่อถึงยามนั้น หากไปกระตุ้นผู้มีใจคิดไม่ซื่อ มิแน่ว่าอาจจะตรวจสอบฐานะของนางก็เป็นได้

“ข้าเข้าใจ ลำบากเจ้าแล้ว”

สาวใช้มองไปยังสตรีที่อยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีแปลกใจ ในใจรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ต้องทราบว่าคุณหนูกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมาน้อยมาก

…

เมื่ออวี๋เฟยกลับมาจากตำหนักฮองเฮาพลันได้ยินเสียงขับขานอันไพเราะจนทำให้จิตวิญญาณสั่นไหวออกมาจากในตำหนักจึงเกิดความสงสัย เป็นนางข้าหลวงคนใดกันแน่ที่มีความสามารถในการขับร้องเช่นนี้ นางเดินไปที่ตำหนักหลังด้วยอารมณ์อยากรู้อยากเห็น เมื่อภึงบริเวณประตูโค้งจึงเห็นเงาร่างงดงามดุจเซียนกำลังร่ายรำอยู่บนเวทีสูงรางๆ

อวี๋เฟยชะงักฝีเท้าลงโดยพลัน ถูกภาพเบื้องหน้าทำเอาตื่นตะลึงจนกล่าวคำใดไม่ออก

ฝูจีประดุจนางเซียนบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า แขนเสื้อทั้งสองโบกสะบัดราวสายน้ำ เมื่อหมุนตัวครั้งหนึ่งคล้ายจะโผทะยานไปตามลมก็มิปาน

บนใบหน้าอันงดงามประดับไปด้วยท่าทีเยือกเย็นสง่างาม ทั้งยังมีเสน่ห์ของสตรีเพศที่ไม่อาจบรรยาย หากบุรุษใดได้เห็นภาพนี้จะต้องถูกความงามที่มิอาจเปรียบเปรยของนางแย่งชิงจิตวิญญาณเป็นแน่

“มีคนมา!”

ยามนี้เอง กระบี่อันเย็นยะเยือกเล่มหนึ่งพลันพาดลงบนคออวี๋เฟย เมื่อองครักษ์เงาผู้นั้นเห็นว่าเป็นนางจึงรีบดึงอาวุธกลับ

อวี๋เฟยแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ผู้น้อยไม่ทราบว่าคุณหนูกำลังฝึกซ้อมการร่ายรำอยู่ที่นี่”

“อวี๋เฟยเองหรือ? เข้ามาเถิด” ด้านในมีเสียงเจือความเหนื่อยล้าของฝูจีดังแว่วมา อวี๋เฟยเดินเข้าไป สายตามิอาจละไปจากใบหน้าโดดเด่นงดงามที่มีเหงื่อพร่างพราวนั้นได้เลย

“ทางด้านฮองเฮามีการเคลื่อนไหวใดหรือ?”

จนกระทั่งอีกฝ่ายเอ่ยปากอวี๋เฟยจึงค่อยได้สติกลับมา “คุณหนูเจ้าคะ ท่านกำลังเตรียมตัวสำหรับงานพระราชสมภพของจักรพรรดิเหลียนหรือ?” นางคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าฝูจีจะแสดงด้วยตนเอง

สตรีที่อยู่ตรงข้ามพยักหน้าเล็กน้อย อวี๋เฟยเผยรอยยิ้มออกมาโดยพลัน “ด้วยใบหน้าเช่นนี้ของคุณหนู จะต้องทำให้ฮองเฮามิบ่นว่าอันใดเป็นแน่ เพียงแต่…” เมื่อเห็นฝูจีจริงจังเพียงนี้ นางจึงมีท่าทีกล่าวไม่ออกอยู่บ้าง

“เพียงแต่อันใด?”

“ฮองเฮาทรงตรัสว่าในเมื่อจะคัดเลือกสนมให้องค์ชายใหญ่ ขอเพียงงดงามเหนือผู้อื่นก็เพียงพอแล้ว” ความหมายของฮองเฮาก็คือ ผู้ที่จะเป็นพระชายาให้องค์ชายใหญ่ไม่จำเป็นต้องยอดเยี่ยมเกินไปนัก ธรรมดาสามัญก็เพียงพอแล้ว ขอเพียงมีพระนางสนับสนุนก็มากเพียงพอ ตลอดมาฮองเฮาและองค์ชายใหญ่ประหนึ่งน้ำกับไฟที่ไม่อาจเข้ากัน แน่นอนว่าย่อมไม่มีเจตนาดีถึงขั้นคิดส่งสตรียอดเยี่ยมไปอยู่ข้างกายเฟิ่งหลิง หากเลือกสตรีโง่งมได้จะเป็นการดีที่สุด ขอเพียงพอดูได้ ฮองเฮาย่อมสามารถโน้มน้าวฝ่าบาทได้ ในฐานะที่เป็นเจ้านายแห่งวังหลัง หากต้องการยัดเยียดสตรีให้องค์ชายสักพระองค์ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก

ฝูจีเข้าใจความหมายในคำพูดของอวี๋เฟยได้โดยพลัน นางไม่ต้องการให้ตนจริงจังเกินไป ทำเพียงงูๆ ปลาๆ ก็พอแล้ว

เพียงแต่สตรีงดงามกลับไม่ได้ตอบรับนาง ฮองเฮาจะคิดเช่นไรนางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย นางใส่ใจเพียงว่าจะทำให้บุรุษผู้นั้นประทับใจได้อย่างล้ำลึกหรือไม่ หากคว้าใจเขาได้ในคราวเดียวย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

ใช่แล้ว นางต้องการใช้เรื่องนี้ทำให้เฟิ่งหลิงมอบใจให้ตน ให้เขาได้รู้ว่าใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดเอาชนะตนได้

“วันนั้นคุณหนูจวนแม่ทัพกงซุนมาร่วมงานหรือไม่?”

ฝูจีเอ่ยประโยคเช่นนี้ออกมาอย่างกะทันหัน อวี๋เฟยชะงักไป คุณหนูแห่งจวนแม่ทัพกงซุน…

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีสงสัย ฝูจีจึงลุกขึ้นยืน “ช่างเถิด ไม่มีอะไร เจ้าถอยไปเถิด”

“เจ้าค่ะ ผู้น้อยขอตัวก่อน…”

อวี๋เฟยค่อยๆ ถอยออกไป ก่อนจากไปยังคงหันกลับมามองสตรีที่เริ่มร่ายรำอีกครั้ง จวนแม่ทัพที่คุณหนูกล่าวถึง หมายถึงไข่มุกกลางฝ่ามือของจวนแม่ทัพกงซุนท่านนั้นใช่หรือไม่? เหตุใดจู่ๆ จึงกล่าวถึงคนผู้นี้ขึ้นมาได้ ต้องทราบว่าจวนแม่ทัพกงซุนมิอาจล่วงเกินได้ ขอให้มิได้เป็นเช่นที่ตนคิดจะดีที่สุด

เพียงไม่นาน เวลาสิบวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้ภายในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนคึกคักเป็นพิเศษเนื่องจากเป็นงานพระราชสมภพอันยิ่งใหญ่ทรงเกียรติของจักรพรรดิเหลียน มีรถม้าของเหล่าขุนนางเคลื่อนตัวมาจากนอกวังตั้งแต่เช้า

ภายในจวนแม่ทัพ

ชุนเซียงถืออาภรณ์ชุดใหม่เข้ามาจากด้านนอก “คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นอาภรณ์ที่ท่านแม่ทัพให้ชุนเซียงนำมา วันนี้คุณหนูสวมอาภรณ์ตัวนี้เถิด”

สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนกระโปรงยาวพริ้วไหว วัสดุที่ส่องประกายจางๆ ดูหรูหราเป็นพิเศษ เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ราวกับมีประกายไหลเวียนอย่างไร้ขีดจำกัด

“ท่านพ่อกำชับมาเป็นพิเศษหรือ?”

ชุนเซียงพยักหน้า จากนั้นจึงช่วยอวิ๋นซูผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากแต่งตัวอย่างพิถีพิถันแล้ว กระทั่งชุนเซียงก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึงเพราะความงาม สายตาของแม่ทัพกงซุนมิใช่ธรรมดาเลยจริงๆ ล้วนทราบว่าสิ่งใดเหมาะกับคุณหนูของตนที่สุด อาภรณ์ตัวนี้เมื่อสวมใส่เข้าไปแล้วทำให้บรรยากาศงดงามสูงศักดิ์ยิ่งกว่าองค์หญิง ทั้งยังแสดงส่วนเว้าโค้งของสตรีได้อย่างดี

วันนี้เป็นวันพระราชสมภพของจักรพรรดิเหลียน มีเพียงขุนนางระดับสูงเฉกเช่นแม่ทัพกงซุนที่สามารถพาครอบครัวไปร่วมงานได้

รถม้าถูกเตรียมไว้นอกจวนแล้ว ภายในเรือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมา อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้น ได้ยินเสียงชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังสูดหายใจลึก

พบว่าแม่ทัพกงซุนในเครื่องแบบทหารเดินมาแต่ไกล วันนี้เขาเองก็แต่งตัวพิถีพิถันเช่นกัน โดยเฉพาะชุดเกราะที่เพิ่มกลิ่นอายข่มขู่ให้เขาเป็นพิเศษ ทั่วทั้งร่างมีบรรยากาศกดดันแผ่ออกมา

“ฮ่าๆๆ วันนี้ซูเอ๋อร์งดงามดุจนางเซียนจริงๆ เชื่อว่าองค์ชายใหญ่ได้เห็นต้องชอบเป็นแน่”

จู่ๆ ก็กล่าวถึงเฟิ่งหลิงทำให้แก้มของอวิ๋นซูเกิดริ้วแดง นางเข้าใจเจตนาของแม่ทัพกงซุนแล้ว ทว่ากลับรู้สึกว่าเรื่องคงไม่ง่ายดายเพียงนั้น

จริงดังคาด “พ่อทูลฝ่าบาทแล้ว วันนี้ฝ่าบาทอาจพระราชทานสมรสให้เจ้ากับองค์ชายใหญ่”

อะไรนะ? วันนี้…

แม่ทัพกงซุนไปกราบทูลเมื่อใดกัน ในใจของอวิ๋นซูรู้สึกจนใจยิ่งนัก แต่ก็ทราบดีว่าอีกฝ่ายคิดเพื่อตนอย่างจริงใจ บนใบหน้าจึงเจือไปด้วยรอยยิ้มจนใจก่อนจะตามแม่ทัพกงซุนไปขึ้นรถม้า

บริเวณประตูวังมีผู้คนแน่นขนัด บนใบหน้าของทุกคนต่างประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

ยามเมื่อรถม้าของจวนแม่ทัพกงซุนค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาทุกคน รอบด้านพลันเงียบลง

บุรุษในชุดทหารลงจากรถม้า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบิกบาน

คนไม่น้อยรู้สึกทอดถอนใจ ตั้งแต่คุณหนูกงซุนกลับมาแม่ทัพกงซุนก็เปิดเผยใจกว้างยิ่งขึ้น หากเป็นก่อนหน้านี้ไหนเลยจะได้ยินเสียงหัวเราะเช่นนี้

จากนั้นจึงมีขุนนางไม่น้อยเดินเข้ามาทักทาย “วันนี้แม่ทัพกงซุนทะนงองอาจยิ่งนัก!”

“ใช่แล้ว ดูมีชีวิตชีวายิ่ง ทำให้ผู้อื่นอิจฉาจริงๆ!”

“ที่ไหนกัน วันนี้ข้าเพียงอยากเปลี่ยนไปสวมชุดเกราะเพื่อเปลี่ยนอารมณ์เท่านั้น ฮ่าๆๆ…” ภาพเช่นนี้หาได้ยากในแคว้นเหลียนจริงๆ หากเป็นเมื่อก่อนย่อมไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ขอบเขตยี่สิบหมี่รอบตัวแม่ทัพกงซุน แม้ตอนนี้เขาเข้าหาได้ง่ายขึ้นมาก แต่ทุกคนรู้ดีว่าไม่อาจแตะต้องขีดจำกัดของแม่ทัพกงซุนได้เด็ดขาด นั่นก็คือ…

“อา วันนี้คุณหนูกงซุนงดงามดุจนางสวรรค์จริงๆ มิมีผู้ใดเทียบเทียม!”

“ใช่แล้ว แม่ทัพกงซุนมีวาสนายิ่งนัก มีวาสนาจริงๆ!”

เมื่ออวิ๋นซูปรากฏตัวต่อสายตาทุกคนพลันทำให้เกิดเสียงชื่นชมนับไม่ถ้วน บนใบหน้าของสตรีสุขุมเยือกเย็นเจือไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะรู้ว่านี่เป็นการประจบประแจง ทว่าแม่ทัพกงซุนที่อยู่ด้านข้างกลับหัวเราะเบิกบานยิ่งกว่าผู้ใด

ยามนี้เอง ในกลุ่มคนมีเสียงอุทานดังขึ้น “รถม้าของตระกูลหนาน!”

สายตาคู่หนึ่งมองมา อวิ๋นซูเงยหน้ามองไป พบว่าบุรุษรูปงามกำลังเลิกผ้าม่านขยับตัวออกมาจากรถม้าพอดี ในดวงตาของอีกฝ่ายมีความแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นราวกับรู้สึกตัวว่าสายตาของตนเปิดเผยเกินไปจึงเบนสายตาออกอย่างกระอักกระอ่วน สุดท้ายคล้ายกับคิดอะไรขึ้นมาได้จึงยิ้มให้อวิ๋นซูอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก

ตั้งแต่แยกกันวันนั้น อวิ๋นซูรู้สึกว่าไม่ได้พบหนานฟางเฟยนานแล้ว วันนี้เมื่อได้พบอีกครั้ง เขาดูซูบลงไม่น้อย ในใจรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่าจะอย่างไรก็พบกันโดยบังเอิญ ตนทำได้เพียงอวยพรให้เขาพบวาสนาของตัวเองให้เร็วเสียหน่อย

หนานฟางเฟยกังวลว่าตนจะนำพาความยุ่งยากมาให้อวิ๋นซูจึงรีบเดินเข้าประตูวังไปท่ามกลางฝูงชน

แม่ทัพกงซุนเห็นดังนั้นก็ทำเพียงชะงักไปครู่หนึ่ง เพียงไม่นานก็มีสีหน้าเคร่งขรึมลง “ซูเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถิด”

งานพระราชสมภพของจักรพรรดิเหลียน ขุนนางทุกคนต้องมอบของขวัญแสดงน้ำใจตามมารยาท แต่ละตระกูลส่งบ่าวไพร่ที่เชื่อใจที่สุดนำน้ำใจเล็กน้อยเหล่านี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในตำหนัก ชุนเซียงถือกล่องไม้สีแดงอยู่ในมือ มองไปยังทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยทะเลคนเบื้องหน้า ทำเพียงแย้มยิ้มอย่างจนใจ หน้าที่นี้เป็นของตนตั้งแต่เมื่อใดกัน

บริเวณมุมหนึ่ง จู่ๆ ก็มีเงาร่างในอาภรณ์สีฟ้าวิ่งเข้ามาชน

“โอ้ย…” พริบตานั้นของในมือทั้งคู่ตกลงพื้นพร้อมกัน อีกฝ่ายตกใจ รีบกล่าวขออภัย “โอ้ย ขออภัยจริงๆ ขะ ข้ารีบร้อนเกินไป เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”