หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 757 ข่าวหลุด

เล่มที่ 26 ตอนที่ 757 ข่าวหลุด

ชุนเซียงก้มตัวลงเก็บกล่องไหมสีแดงจากพื้น ปัดฝุ่นด้านบนอย่างระมัดระวัง เมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กรับใช้เยาว์วัยผู้หนึ่งจึงทำเพียงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไรของด้านในมิได้แตกง่าย”

เด็กรับใช้คิดว่าอีกฝ่ายจะต้องตวาดเป็นแน่ คิดไม่ถึงว่าแม่นางท่านนี้จะคุยง่ายเช่นนี้ “ขอบคุณพี่สาวจริงๆ ขอรับ เมื่อครู่ข้าหลงทาง กลัวว่าจะไปไม่ทันจึงวิ่งมาตลอด พี่สาวอยู่ตระกูลใดหรือ?”

“ข้าเป็นสาวใช้ของจวนแม่ทัพกงซุน”

ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่ออีกฝ่ายได้ยินว่าตนเป็นคนของจวนแม่ทัพกงซุน สีหน้าพลันเปลี่ยนไป

“ที่แท้ก็เป็นคนของจวนแม่ทัพ มิน่าเล่า” น้ำเสียงคลุมเครือแปลกประหลาดเช่นนี้ทำให้ชุนเซียงคิดว่าตนฟังผิดไป

ในดวงตาของเด็กรับใช้เจือไปด้วยประกายโกรธเกรี้ยว มองสำรวจชุนเซียงแล้วมองไปยังกล่องไหมในมืออีกฝ่าย “เชื่อว่าคงมิใช่ของล้ำค่าอันใดกระมัง ของขวัญที่พวกเราตระกูลหนานส่งมาเป็นของที่ดีที่สุด โชคดีที่ไม่ได้ตกแตก”

ตระกูลหนาน? คนที่กล้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ทั่วทั้งแคว้นเหลียนเกรงว่คงมีเพียงตระกูลหนานที่เป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งแล้ว

ชุนเซียงไม่ได้คิดมากกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย ทำเพียงแย้มยิ้มบางเบา กำลังคิดจะจากไป แต่กลับถูกเด็กรับใช้ผู้นั้นขวางทางไว้

“ช่วงนี้คุณหนูตระกูลเจ้าพักผ่อนดีมากกระมัง?”

“…” นี่หมายความว่าอย่างไร? เมื่อกล่าวถึงเรื่องของอวิ๋นซู ชุนเซียงพลันหยุดฝีเท้าลง

เด็กรับใช้แค่นเสียงเบาๆ ครั้งหนึ่ง “ระยะนี้คุณชายตระกูลข้านอนไม่ค่อยหลับ ไม่ทราบว่าคุณหนูตระกูลท่านคิดอย่างไร คุณชายตระกูลข้ารอนางหลายปีเพียงนั้น ตอนนี้คิดจะทำลายการหมั้นหมายก็ทำลาย! มีแค่คุณชายตระกูลข้าที่พูดง่ายเช่นนี้ คุณหนูตระกูลเจ้าดวงตาไร้แววจริงๆ” เขากล่าวโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ชุนเซียงพลันเข้าใจกระจ่าง รีบมองไปรอบด้านอย่างความระมัดระวัง คำพูดเช่นนี้ไม่อาจพูดให้คนอื่นได้ยิน จะอย่างไรเรื่องที่คุณหนูกงซุนและนายน้อยตระกูลหนานหมั้นหมายกันเป็นความลับที่มีคนรู้น้อยยิ่งนัก

ความจริงคนตระกูลหนานมีกฏเกณฑ์เคร่งครัด ต่อให้ทราบ แต่ด้วยนิสัยของตระกูลหนานก็ไม่กล้าพูดออกไป เพียงแต่เด็กรับใช้ผู้นี้เป็นคนติดตามข้างกายหนานฟางเฟย มีความสัมพันธ์กับเจ้านายของตนประหนึ่งพี่น้อง ก่อนหน้านี้หนานฟางเฟยกลับจวนมามักจะนอนไม่ค่อยหลับ ยามปกติก็มักจะเหม่อลอย เด็กรับใช้รู้ว่าเรื่องของคุณหนูกงซุนทำให้นายน้อยของตนอารมณ์ไม่ปกติเช่นนี้ ในใจจึงรู้สึกโกรธเคืองอวิ๋นซู

ครั้งนี้ถึงกับชนสาวใช้ของตระกูลกงซุน ความกล้ำกลืนนี้จะอย่างไรก็ต้องระบายออกไป

ชุนเซียงไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงเรื่องนี้กับเขาต่อไป อย่างไรก็ตาม ข้ารับใช้ผู้นั้นกลับปากไวยิ่งกว่า “หึ ใต้หล้านี้สตรีบ้างที่ไม่อยากแต่งให้นายน้อยของข้า คุณหนูของเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังแน่นอน!” หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ ข้ารับใช้ผู้นั้นก็เดินจากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทิ้งไว้เพียงชุนเซียงที่มีสีหน้าจนใจ

ในมุมมืดกลับมีคนผู้หนึ่งได้ยินข้อมูลสำคัญเช่นนี้

ภายในตำหนักฮองเฮา

“ทูลฮองเฮา อวี๋เฟยส่งข่าวมาแล้วเพคะ เตรียมทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว” แม่นมกระซิบข้างพระกรรณฮองเฮา ยามนี้เอง ขันทีน้อยผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาแต่ไกล เมื่อเห็นเงาร่างร้อนรนเช่นนั้น ฮองเฮาจึงทราบว่ามีข่าวสำคัญอันใดเป็นแน่

“กระหม่อมถวายพระพรเหนียงเหนียง”

“พูดมาเถิด มีเรื่องอันใดจึงได้ร้อนรนเช่นนี้”

ขันทีน้อยเบนสายตาขึ้นมอง “เหนียงเหนียง เมื่อครู่กระหม่อมได้ยินเรื่องที่ไม่ควรมองข้ามพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย วันนี้ในวังมีคนมากย่อมมีปากมาก พระนางรู้สึกสนใจยิ่งนักว่าจะเป็นเรื่องไม่ควรมองข้ามอันใด

“เมื่อครู่กระหม่อมเห็นบ่าวไพร่ของจวนกงซุนและจวนหนานชนกัน ทั้งยังบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ที่แท้คุณหนูกงซุนและนายน้อยตระกูลหนานหมั้นหมายกันพ่ะย่ะค่ะ!”

อะไรนะ? หมั้นหมาย…ในสมองของฮองเฮามีประกายบางอย่าง “เรื่องนี้จริงหรือ?”

“เมื่อครู่กระหม่อมได้ยินชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าคุณหนูกงซุนจะทำลายการหมั้นหมาย เด็กรับใช้ผู้นั้นโกรธมาก! ดูเหมือนนายน้อยตระกูลหนานกำลังโศกเศร้าเพราะเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาพลันคิดไปถึงคำพูดของซ่างกวนเมิ่ง ก่อนหน้านี้ตนถึงกับไม่ได้คิดให้ลึกซึ้ง นึกไม่ถึงว่าจะมีความสัมพันธ์เช่นนี้อยู่จริงๆ

มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้ตนต้องการมอบคนของตนให้คุณชายตระกูลหนานอย่างเป็นมิตรมาโดยตลอด ทว่ากลับถูกเขาปฏิเสธ เพียงแต่ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณหนูกงซุนผู้นี้เป็นตัวปลอม เหตุใดจึงมีการหมั้นหมายอีกเล่า? หรือจะกล่าวว่า…คุณชายหนานหมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลกงซุนตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเมื่ออายุถึงวัยแต่งงานจึงยืดเยื้อไม่ยอมแต่งกับผู้อื่น!

หากเป็นเช่นนี้…หึๆ ตอนนี้มิใช่ว่าคุณหนูกงซุนกระอักกระอ่วนมากหรือ อยู่ในฐานะภรรยาในอนาคตของคุณชายตระกูลหนาน แต่กลับเป็นคนที่องค์ชายใหญ่ต้องใจ

น่าสนใจ! ฮองเฮาพบว่าตนรู้เรื่องน่าสนุกเข้าแล้ว ข้อมูลสำคัญเช่นนี้เพิ่งจะรู้วันนี้ น่าเสียดายจริงๆ หากลือออกไปสักเล็กน้อย มิแน่ว่าอาจทำให้ตนได้ใช้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ก็ยังไม่สาย

เด็กรับใช้บ่นพึมพำพลางเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเงยหน้ามองไป พบว่านายน้อยของตนมักจะมองไปทางตำแหน่งที่นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นของอวิ๋นซูโดยไม่รู้ตัว ในใจอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเบาๆ รู้สึกเสียใจที่เมื่อครู่ตนมิได้ต่อว่าสาวใช้ผู้นั้นให้มากขึ้นอีกสักหลายประโยค

กล่าวไปแล้ว บุรุษผู้มีความสามารถโดดเด่นทั้งยังมีฐานะสูงส่งเฉกเช่นนายน้อยของตน เหตุใดจึงต้องใจคุณหนูกงซุนได้เล่า

ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง เขารู้สึกว่าคุณหนูกงซุนท่านนี้ไม่ได้งดงามนัก เทียบกับคนงามที่ส่งสัญญาณบางอย่างให้นายน้อยของตน ยังแตกต่างกันมากจริงๆ เพียงแต่ต้องตำหนิที่นายน้อยมีใจมั่นคงมาตลอด ในใจจดจำการหมั้นหมายนั้นจึงทำให้เกิดความผิดพลาด มิเช่นนั้นตามปกติคงไม่คิดมองคุณหนูกงซุนแม้แต่น้อย

นับว่าสวรรค์รังแกผู้คนจริงๆ

“เหวินเซิง เหตุใดจึงกลับมาช้าเพียงนี้” เนิ่นนานผ่านไปหนานฟางเฟยถึงค่อยได้สติกลับมา พบว่าเด็กรับใช้ยืนอยู่ข้างกายตนอย่างเงียบงัน

“พบคนน่ารำคาญผู้หนึ่งจึงทำให้เสียเวลาขอรับ” ในน้ำเสียงมีความคับข้องใจอยู่หลายส่วน

คนน่ารำคาญ? หนานฟางเฟยมองไปยังใบหน้าบิดเบี้ยวของเด็กรับใช้ตน ทำเพียงหัวเราะเบาๆ

บริเวณลานเต็มไปด้วยทิวทัศน์สนุกสนาน ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นสุราหอม

ยามนี้ในตำแหน่งที่นั่งขององค์ชายยังคงมีบางตำแหน่งว่างเปล่า ทุกคนต่างทราบดีว่าองค์ชายสี่และองค์ชายห้าทรงประชวร เหลือเพียงองค์ชายสี่พระองค์ที่นั่งติดกัน บรรยากาศค่อนข้างดี

รอบกายองค์ชายใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยบรรยากาศปฏิเสธผู้คน องค์ชายแปดหวงฝู่รุ่ยดูซูบผอมลงมาก แต่สีหน้ากลับแดงก่ำยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย หลายคนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในสิ่งที่เขาต้องเผชิญ แต่จะอย่างไรนั้นก็เป็นเรื่องของราชวงศ์ ไม่มีผู้ใดกล้าหยิบยกเรื่องเหล่านั้นมาเป็นหัวข้อสนทนาในวงน้ำชา ทำได้เพียงมองข้ามการมีอยู่ของหวงฝู่รุ่ยไปเสีย

“ฝ่าบาท ฮองเฮารออยู่ด้านนอกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างพระวรกายจักรพรรดิเหลียนกล่าวเตือน วันดีเช่นนี้ฝ่าบาทจำเป็นต้องปรากฏตัวพร้อมฮองเฮา

อย่างไรก็ตาม บนพระพักตร์ของจักรพรรดิเหลียนกลับไม่มีท่าทีอันใด “ให้นางไปที่งานก่อน”

“นี่…ไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

จักรพรรดิเหลียนไม่ตอบเขาอีก ทำเพียงก้มพระพักตร์ ทอดพระเนตรไปยังกระถางต้นไม้อันโดดเดี่ยวบริเวณธรณีหน้าต่าง

ขันทีใหญ่รู้สึกจนใจ ทำได้เพียงถอยออกไป

“ทำไม ฝ่าบาทยังทรงสรงน้ำผลัดฉลองพระองค์ไม่เสร็จอีกหรือ?” ฮองเฮาพบว่าขันทีใหญ่เดินออกมาผู้เดียวจึงตรัสถามด้วยความสงสัย

“เหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงมีราชกิจสำคัญ ขอให้เหนียงเหนียงเสด็จไปที่งานก่อนเพื่อไม่ให้ใต้เท้าทุกท่านต้องรอจนร้อนใจพ่ะย่ะค่ะ” จริงดังคาด คำพูดของขันทีใหญ่ทำให้รอยสรวลบนพระพักตร์ของฮองเฮาแข็งค้างไปในพริบตา พระเนตรของพระนางปรากฏความโกรธเกรี้ยวอยู่หลายส่วน วันเช่นนี้ไม่เข้างานด้วยกันกับตน อีกครู่ขุนนางทั้งหลายจะคิดอย่างไร?

“เปิ่นกงรอที่นี่อีกครู่หนึ่งแล้วกัน”

“นี่…เหนียงเหนียง ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะเสด็จออกมาเมื่อใด” ความหมายของขันทีใหญ่ก็คือ เกรงว่าหากฮองเฮาไม่เสด็จไปก่อน จักรพรรดิเหลียนคงไม่เสด็จออกมา

พระพักตร์ของฮองเฮาย่ำแย่ยิ่งนัก พระนางทอดพระเนตรไปยังห้องทรงอักษร เห็นเพียงประตูไม้ที่ปิดสนิท

“ในเมื่อฝ่าบาททรงมีเรื่องสำคัญต้องกระทำ เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ” ฮองเฮาตรัสเสียงดังราวกับต้องการหาทางลงให้ตนเอง จากนั้นจึงพานางข้าหลวงเบื้องหลังเดินไปจากระเบียงทางเดินด้วยความกริ้ว

บริเวณลานจัดงานเต็มไปด้วยเสียงดนตรี “ฮองเฮาเสด็จ!”

รอบด้านพลันเงียบลง อย่างไรก็ตามเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง กลับเห็นเพียงฮองเฮาเดินนำนางข้าหลวงกลุ่มหนึ่งมาปรากฏตัวเบื้องหน้าพวกเขา แต่กลับไม่พบเงาร่างของจักรพรรดิเหลียน

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ผู้คนเริ่มก้มหน้าซุบซิบ

อย่างไรก็ตาม ฮองเฮาเพิ่งจะเข้าประทับที่นั่งไม่นาน เงาร่างของจักรพรรดิเหลียนก็ปรากฏขึ้นไม่ไกล นี่ทำให้ฮองเฮาที่เดิมที่คิดจะหาเหตุผลมาปกปิดความกระอักกระอ่วนนี้ไม่รู้จะตรัสเช่นไรดี

ในใจทุกคนรู้สึกแปลกประหลาดยิ่งนัก แต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไร

วันนี้บนพระพักตร์ของจักรพรรดิเหลียนมิได้มีรอยสรวลมากนัก เสด็จเข้าประทับบนที่นั่งประธานด้วยท่าทีเยือกเย็น ส่งสายตาครั้งหนึ่ง ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างกายจึงส่งสัญญาณให้ดนตรีบรรเลงต่อไป

บรรยากาศอันแปลกประหลาดในงานเพิ่มพูนมากขึ้น นักดนตรีสบตากันก่อนจะบรรเลงต่อไป เพียงแค่นี้ก็ทำให้ขุนนางกรมพิธีการต้องวิ่งวุ่นแล้ว

“วันนี้เสด็จพ่อมาสาย ต้องถูกปรับสุราหนึ่งจอก” ยามนี้เองจู่ๆ องค์ชายใหญ่พลันเอ่ยปาก น้ำเสียงหยอกล้อเช่นนี้ทำให้คนไม่น้อยสูดหายใจเย็นยะเยือก หากพวกเขาดูไม่ผิด อารมณ์ของฝ่าบาทคงไม่ค่อยดีกระมัง?

จักรพรรดิเหลียนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานทอดพระเนตรไปยังเฟิ่งหลิง ในดวงเนตรปรากฏความอบอุ่นอยู่หลายส่วน จากนั้นจึงมีเสียงสรวลอันเบิกบานดังก้องในอากาศ “ฮ่าๆๆๆ ใช่ๆๆ เจิ้นควรปรับสุราตนเองหนึ่งจอก!”

เมื่อตรัสจบก็ยกจอกสุราเบื้องหน้าขึ้นดื่ม

ภาพเช่นนี้ทำให้บรรยากาศอันแปลกประหลาดเมื่อครู่อบอุ่นขึ้นไม่น้อย ทุกคนอดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายลง ยังคงเป็นองค์ชายใหญ่ที่ทรงมีวิธี

อย่างไรก็ตาม การกระทำนี้กลับไปกระตุ้นความอิจฉาในใจขององค์ชายรอง เสด็จพ่อทรงลำเอียงเกินไปแล้ว! ทั้งยังมีเสด็จพี่ใหญ่ ยามปกติเห็นเขามิค่อยเอ่ยปาก คิดไม่ถึงว่าจะเชี่ยวชาญการประจบประแจงเพียงนี้!

ในพระทัยของฮองเฮาก็รู้สึกโกรธเคือง แย้มสรวลตรัสขึ้นว่า “วันนี้หม่อมฉันเตรียมการแสดงมากสีสันให้ฝ่าบาทไม่น้อย หวังว่าฝ่าบาทจะทรงสรวลเสียหน่อ” ประโยคหลังนับว่าออกมาจากพระทัย ความต้องการของพระนางมีไม่มาก หวังเพียงฝ่าบาทจะสรวลให้ตนจากพระทัยเสียหน่อย

จักรพรรดิเหลียนมิได้นำพา วันนี้พระองค์ไม่อยากเห็นพระพักตร์ของฮองเฮามากที่สุด เพราะหากทำเช่นนั้นจะทำให้พระองค์คิดถึงฮองเฮาที่แท้จริงของตน

เมื่อเห็นจักรพรรดิเหลียนไม่ตอบ พระพักตร์ของฮองเฮาก็มิได้มีท่าทีโกรธเกรี้ยวปรากฏ พระนางส่งสายตาครั้งหนึ่ง นางรำจึงค่อยๆ ถอยออกไป

พระนางทอดพระเนตรไปทางอวี๋เฟย การเตรียมการนี้ของตนเป็นการมอบโอกาสที่ดีที่สุดให้อวี๋เฟย หวังว่านางจะไม่ทำให้ตนขายหน้า!

ดนตรีพลันเปลี่ยนไป ท่วงทำนองราวกับดังมาจากสรวงสวรรค์

กลีบดอกไม้จำนวนมากโปรยปรายในอากาศ รอบด้านพลันเกิดเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงดังแว่วมา

สายลมคละเคล้าไปด้วยกลิ่นบุปผา ทุกคนยังไม่ทันมีสติกลับมา เสียงขับขานอันไพเราะพลันดังขึ้น ตามมาด้วยเงาร่างในอาภรณ์สีขาวที่ทะยานลงจากฟ้า