หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 762 หนทางพลิกกลับ

เล่มที่ 26 ตอนที่ 762 หนทางพลิกกลับ

“ฮ่าๆๆ ดูท่าทีของฮองเฮาเถิด สมควรแล้ว!” แม่ทัพกงซุนมีความสุขยิ่งนัก ดื่มสุราเริศรสติดต่อกันหลายจอก ยามนี้มีขุนนางไม่น้อยเข้ามาอวยพร ทั้งยังมีคุณหนูสูงศักดิ์หลายนางที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกใจเมื่อครู่นี้จ้องมองมาทางอวิ๋นซูด้วยสายตาอิจฉา

จะอย่างไรองค์ชายใหญ่ก็มีพระสิริโฉมงดงาม ต่อให้มองเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ผู้อื่นใจเต้น ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นองค์ชายที่ฝ่าบาทให้ความสำคัญ อนาคตไร้ขีดจำกัด ไม่แน่ว่าภายภาคหน้าตำแหน่งจักรพรรดิอาจเป็นขององค์ชายใหญ่ก็เป็นได้ เช่นนั้นพระชายาองค์ชายใหญ่ย่อมต้องกลายเป็นฮองเฮา!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คุณหนูทุกคนพลันเข้าใจกระจ่าง พวกนางพลาดโอกาสดีงามคับฟ้าไปเสียแล้ว เหตุใดเมื่อครู่ฮองเฮาจึงไม่ยืนหยัดจนถึงที่สุดเล่า? ปล่อยให้สตรีที่หมั้นหมายแล้วผู้หนึ่งมาเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่เช่นนี้ดูจะไม่ถูกต้องจริงๆ! เพียงแต่จะกล่าวคำเหล่านี้เอาตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว คำพูดของจักรพรรดิมีค่าดุจทองคำ ผู้ใดก็มิอาจเปลี่ยนแปลงได้

“คุณหนู ยินดีด้วยเจ้าค่ะ” ชุนเซียงก้มตัวลงกล่าวอวยพร

สตรีสุขุมเยือกเย็นหลุบตาลงเล็กน้อย ทว่ามุมปากกลับแขวนไปด้วยรอยยิ้มอย่างยากจะควบคุม ความรู้สึกหวานล้ำในใจเริ่มแผ่ขยาย

เดิมทีนางคิดว่ารอให้ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแก้ไขเรียบร้อยเสียก่อนจะติดตามเฟิ่งหลิงไปท่องเที่ยวตามแต่ใจ คิดไม่ถึงว่าแม่ทัพกงซุนจะช่วยเหลือผลักดันเช่นนี้ ทำให้วาสนาอันน่าหวาดกลัวมาถึงเร็วกว่าที่คิด อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูไม่ใช่คนกลัวมีเรื่อง ในเมื่อนางมั่นใจในตัวเขาแล้ว แต่งงานเร็วเสียหน่อยก็มิทำให้นางท้อถอย

ในใจผสมปนเปไปด้วยความรู้สึกนับหมื่น ในใจอวิ๋นซูไม่มีปมของชีวิตที่แล้วปรากฏอีก เนื่องจากวาสนาที่เฟิ่งหลิงมอบให้นางทั้งจริงแท้และสมบูรณ์ ไม่ทำให้นางรู้สึกว่าอยู่ในความฝัน เขาอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

งานพระราชสมภพในครั้งนี้สิ้นสุดลงท่ามกลางเสียงดนตรีและการร่ายรำที่สงบลง รถม้าเคลื่อนตัวออกจากพระราชวังเป็นระลอก ทุกคนสลายตัวออกไปตามลำดับ

ไม่ทราบว่าแม่ทัพกงซุนกำลังกล่าวสิ่งใดกับอวิ๋นซู ฝั่งตรงข้ามมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

สายตาของหนานฟางเฟยหยุดอยู่บนใบหน้าของอวิ๋นซู อีกฝ่ายคล้ายจะสังเกตุเห็นสายตาของเขาจึงหันกลับมามอง เพียงแต่หนานฟางเฟยจดจำเรื่องเมื่อครู่นี้ได้ กลัวว่าการพบกันเช่นนี้จะกลายเป็นจุดอ่อนให้ผู้อื่นจึงเบนสายตาออกอย่างกระวนกระวาย แปรเปลี่ยนเป็นสายตาเย็นชาก่อนจะเดินผ่านในอวิ๋นซูไป

“ขอบคุณมาก”

เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้นท่ามกลางเสียงอันสับสนวุ่นวาย ดังเข้าหูของหนานฟางเฟยอย่างกระจ่างชัด ใจของเขาเต้นตึกตัก ในดวงตาเกิดประกายซับซ้อนที่ผู้อื่นไม่เข้าใจ

ไม่ ไม่จำเป็นต้องขอบคุณเขา เขาพบว่าตนไม่อาจรับความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจของนางได้จริงๆ เพราะช่วงเวลานั้นในใจของเขารู้สึกเสียใจยิ่ง อดไม่ได้ที่จะคิดว่าหากฮองเฮาชนะ นางมิอาจแต่งให้องค์ชายใหญ่ ตนจะยังมีโอกาสหรือไม่? ความคิดเช่นนี้นับว่าเลวทราม หนานฟางเฟยย่อมรู้อยู่แก่ใจ ทว่ายังคงอดไม่ได้ที่จะมีความคิดเช่นนี้

คนเราก็ซับซ้อนเช่นนี้เอง ต้องการปล่อยมือทว่ายังอาวรณ์ ดังนั้นเขาไม่กล้ารับคำขอบคุณของนาง เช่นนี้จะทำให้หนานฟางเฟยรู้สึกจะอายใจต่อตนเอง

แม่ทัพกงซุนเห็นพวกเขาเดินจากไปจึงเงียบลง จับไหล่อวิ๋นซูเบาๆ

“ซูเอ๋อร์วางใจเถิด วันหน้าพ่อจะไปขอบคุณที่จวนหนานด้วยตัวเอง” ฟางเฟยผู้นั้นได้รับความอยุติธรรมแล้วจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศอันเย็นยะเยือก

แม้ในยามฝันฝูจีก็คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่ตนพยายามเต็มที่ สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นผลลัพธ์เช่นนี้

“คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ ฮองเฮาต้องไม่ยอมนั่งดูอยู่เฉยๆ แน่ ดูผิวเผินคล้ายยอมจำนน แต่ผู้น้อยเข้าใจพระนางดี พระนางจะต้องทำลายองค์ชายใหญ่ลับหลังเป็นแน่” อวี๋เฟยปลอบใจอยู่ด้านข้าง เพียงแต่ท่าทีของฝูจีกลับไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

“มิเช่นนั้นผู้น้อยจะลองไปสืบหาดูเสียหน่อยว่าต่อไปฮองเฮาคิดจะทำเช่นไร”

อวี๋เฟยรีบไปยังตำหนักฮองเฮาด้วยความร้อนใจ นางคิดคำพูดไว้ดีแล้ว รีบเดินตามแม่นมมายังเบื้องพระพักตร์ฮองเฮา

“เหนียงเหนียงคิดจะปล่อยให้องค์ชายใหญ่สมปรารถนาหรือเพคะ?”

ฮองเฮาปลายพระเนตรไปยังอวี๋เฟยที่อยู่เบื้องพระพักตร์ จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “เป็นเพียงฝันของพวกโง่งมเท่านั้น!”

คำพูดง่ายๆ แต่กลับทำให้ในใจของอวี๋เฟยสงบลงไม่น้อย จริงดังคาด เดิมทีฮองเฮาก็เป็นคนต่ำช้าอยู่แล้ว คราวนี้พบเจอกับเรื่องเสียเปรียบเพียงนี้จะต้องคิดหาวิธีตอบโต้แน่นอน คุณหนูยังมีโอกาส

“เหนียงเหนียงคิดว่าวันนี้การแสดงของญาติผู้น้องของหม่อมฉันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?” ตอนนี้สิ่งที่ต้องมั่นใจก็คือ ในพระทัยของฮองเฮา ฝูจียังเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะยัดเยียดให้องค์ชายใหญ่อยู่หรือไม่

ฮองเฮาพลันคิดไปถึงท่วงท่าการร่ายรำที่งดงามล่มแคว้น จากนั้นจึงพยักพระพักตร์ “หน้าตาธรรมดา ทว่าการร่ายรำนับว่าโดดเด่นไม่ซ้ำใคร”

บนใบหน้าของอวี๋เฟยเต็มไปด้วยความถ่อมตัว แต่ในใจกลับหัวเราะเสียงเย็น นั่นเป็นเพราะฮองเฮาไม่เคยเห็นใบหน้าโดดเด่นมีหนึ่งไม่มีสองของคุณหนู!

“แต่เปิ่นกงมีแผนการอื่นแล้ว”

อะไรนะ?! อวี๋เฟยเบนสายตาขึ้นด้วยความตื่นตะลึง ฮองเฮาสูดพระอัสสาสะลึกราวกับใคร่ครวญอยู่นาน

“ฝ่าบาททรงตรัสชมการร่ายรำของนางไม่ขาดพระโอษฐ์ เปิ่นกงคิดจะให้ญาติผู้น้องของเจ้าเข้าวังเป็นสนมของฝ่าบาท คอยอยู่ข้างกายเจ้า ตั้งแต่วันนี้ไปพวกเจ้าพี่น้องก็สามารถช่วยเหลือประคับประคองกันได้ กลายเป็นมือขวามือซ้ายให้เปิ่นกง”

“…” คำพูดประโยคนี้ราวกับสายฟ้าที่ผ่าโจมตีลงมา ทำให้ท่าทีของอวี๋เฟยแข็งทื่อ

นี่หมายความว่าอย่างไร? ไม่ให้คุณหนูเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ แต่จะให้เป็นนางสนมของฝ่าบาท?! นี่…

เมื่อเห็นว่าอวี๋เฟยมีท่าทีแข็งค้างเงียบงันไม่ยอมตอบ ฮองเฮาจึงมีพระพักตร์เคร่งขรึมลง “ทำไม ไม่เต็มใจหรือ?”

“ไม่ๆๆ หม่อมฉันเพียงกังวลเพคะ ญาติผู้น้องของหม่อมฉันค่อนข้างไร้เดียงสาเรื่องหญิงชาย อาจปรนนิบัติฝ่าบาทได้ไม่ดี หากนำความยุ่งยากมาให้ฮองเฮา อาจก่อความผิดใหญ่หลวงได้เพคะ” อวี๋เฟยไม่กล้าคิดโดยสิ้นเชิง หากคุณหนูรู้ว่าฮองเฮาถึงกับมีความผิดเช่นนี้ นางจะเผยท่าทีเช่นไรออกมา

มุมพระโอษฐ์ของฮองเฮายกขึ้นเป็นรอยสรวล “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? คนเช่นเจ้ายังอยู่ข้างกายฝ่าบาทอย่างปลอดภัยไร้เรื่องราวมาหลายปี ญาติผู้น้องของเจ้าเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเปิ่นกงอยู่ เจ้าจะกังวลอันใดอีก?”

ความหมายของฮองเฮาก็คือ คนอย่างอวี๋เฟยยังมีชีวิตรอดได้จนถึงวันนี้ ขอเพียงมีการสนับสนุนของพระนางย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องใด

“หากญาติผู้น้องของเจ้ามีวาสนา สามารถคลอดทายาทให้ฝ่าบาทได้ เมื่อถึงตอนนั้นมารดาสามารถพึ่งบุตร ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอะไรอีก”

คลอดทายาทให้ฝ่าบาท? อวี๋เฟยรู้สึกราวกับมีเลือดจุกอยู่ในลำคอ ทำให้นางใจสั่นไม่หยุด

“หม่อมฉันไม่กล้าคิดเพคะ…” นางก้มหน้าลง รู้สึกว่าสมองของตนไม่พอให้ใช้เสียจริง จะทำอย่างไรจึงจะเปลี่ยนความคิดฮองเฮาได้เล่า

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล กลับไปเตรียมตัวให้ดีเถิด อีกไม่นานจะมีการคัดเลือกสนมแล้ว ฝ่าบาทมีความประทับใจในการร่ายรำของญาติผู้น้องเจ้าอย่างลึกล้ำ จะต้องเลือกป้ายนางแน่ เปิ่นกงล้าแล้ว เจ้าถอยไปเถิด”

อวี๋เฟยรู้สึกสมองว่างเปล่า กระทั่งตนเดินออกไปจากตำหนักอย่างไรก็ยังไม่ทราบ

ควรกลับไปรายงานเรื่องนี้กับคุณหนูอย่างไรดี นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับคอของตน รู้สึกราวกับอีกไม่นานจะขาดอากาศหายใจ

“ฮองเฮาเพคะ วันนี้องค์ชายใหญ่โชคดีจริงๆ ” แม่นมเห็นฮองเฮาขมวดขนงแน่นพลันรู้ได้ทันทีว่าพระนางกำลังหงุดหงิดเรื่องใด

มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าความกล้ำกลืนในพระทัยของฮองเฮาไม่มีที่ระบาย เมื่อคิดว่าเฟิ่งหลิงถึงกับทำให้ตนอับอายต่อหน้าคนมากมายเพียงนั้น พระนางก็โกรธยิ่ง เพียงแต่ฝ่าบาทคล้ายกับมีความสุขนัก ฮองเฮาไม่เคยได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวงเพียงนี้มาก่อน

“หึ อย่าได้ฝันว่าเขาจะได้สิ่งที่ต้องการ ต่อให้เปิ่นกงอนุญาต ไท่ซ่างหวงก็ไม่อนุญาต!”

แม่นมดวงตาสว่างวาบ “ความหมายของเหนียงเหนียงก็คือ…”

“ฝ่าบาทไม่ยอมทำตามการจัดการของไท่ซ่างหวง ไปอภิเษกกับบุตรีคนโตของตระกูลมหาราชครู แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า? มิใช่ว่าภรรยาตีจากหรือไร องค์ชายใหญ่คิดจะเดินซ้ำรอยฝ่าบาทหรือ? เช่นนั้นเปิ่นกงจะทำให้เขาสมปรารถนา” ปล่อยให้เขาลำพองใจไปก่อน เชื่อว่าอีกไม่นานคงต้องพบกับความขมขื่นอันไร้ที่สิ้นสุด

เมื่อกลับมาจากตำหนักฮองเฮาแล้ว อวี๋เฟยก็เบนสายตาขึ้น เห็นสาวใช้ของฝูจียืนรออยู่ที่ประตู หัวใจของนางเต้นระรัว สาวใช้เดินเข้ามาต้อนรับ

“เหตุใดอวี๋เฟยจึงไปนานเพียงนี้? คุณหนูรอจนร้อนใจแล้ว”

อวี๋เฟยฝืนฉีกยิ้มยำแย่บนใบหน้าจนเห็นได้ชัด “คุณหนูอยู่ด้านในหรือ?”

สาวใช้พยักหน้า จากนั้นจึงหมุนตัวเดินนำหน้าไป

อวี๋เฟยทำใจ เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยเดินตามไป ในใจขบคิดไม่หยุดว่าควรจะเอ่ยปากเช่นไร

สตรีงามพิลาศแปรเปลี่ยนใบหน้ากลับไปสู่ความงามล่มแคว้นเช่นเดิมแล้ว นางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง น้ำชาเย็นไปนานแล้ว นางอยากทราบว่าฮองเฮาเหลียนมีวิธีการอันใดที่จะหยุดการแต่งงานระหว่างองค์ชายใหญ่และคุณหนูกงซุน

“คุณหนู”

คำพูดของสาวใช้ทำให้ฝูจีเงยหน้าขึ้น สายตามองตรงไปยังอวี๋เฟย

นางสนมผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินเข้ามา

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

อวี๋เฟยเงยหน้าขึ้น มองไปยังดวงตาอันเปล่งประกายของฝูจี “ผู้น้อยกล่าวกับฮองเฮาเรื่องนี้แล้ว…”

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ฝูจีพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ทำไม ฮองเฮาก็ไม่มีวิธีเหรอ?”

“มิใช่เจ้าค่ะ ฮองเฮาไม่ยอมจบง่ายๆ เป็นแน่ ผู้น้อยคิดว่าครั้งนี้พระนางจะหยิบยืมอำนาจจากเบื้องบน” ความจริงคนที่เข้าร่วมราชสำนักต่างรู้ดี อำนาจที่แท้จริงของทั่วทั้งแคว้นเหลียนอยู่เบื้องหลัง เบื้องหน้าเจ้านายแห่งแคว้นคือจักรพรรดิเหลียน แต่ความจริงผู้กุมอำนาจคือไท่ซ่างหวงที่ยังไม่สวรรคต กระทั่งฮองเฮาก็ยังทำงานให้ไท่ซ่างหวง

ขุนนางกว่าครึ่งในราชสำนักล้วนเป็นไท่ซ่างหวงแนะนำมา นี่เป็นความลับที่ทุกคนทราบโดยไม่ต้องป่าวประกาศ อำนาจของจักรพรรดิเหลียนสู้กับอำนาจของไท่ซ่างหวงอย่างลับๆ มาโดยตลอด เพียงแต่ความรุนแรงของมันไม่ใช่อะไรที่ผู้อื่นจะกล่าวได้ชัดเจน

ฝูจีเข้าใจความหมายในคำพูดของอวี๋เฟยได้โดยพลัน “เช่นนั้นเรื่องของข้า ฮองเฮาว่าอย่างไร?

สิ่งที่จะมาย่อมต้องมาถึง คุณหนูกล่าวถึงเรื่องนี้จริงดังคาด!

“ฮองเฮา…ทรงมิได้ตรัสคำใด เพียงแค่ตรัสว่าให้งานอภิเษกขององค์ชายใหญ่ถูกหยุดยั้งเสียก่อน เรื่องหลังจากนั้นค่อยจัดการ” ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ อวี๋เฟยรู้สึกอย่างรุนแรงว่าไม่ควรบอกเรื่องนั้นกับฝูจี มิเช่นนั้นผลลัพธ์คงมิอาจจินตนาการ จะอย่างไรก็ยังมีเวลาอีกระยะหนึ่ง ช่วงนี้ตนต้องคิดหาวิธีเปลี่ยนพระทัยของเฮาให้ได้ก็พอแล้ว

สายตาของฝูจีเจือความผิดหวัง นี่ไม่ใช่คำตอบที่นางต้องการ ดึงสายตากลับมาจากอวี๋เฟย “ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าถอยไปเถิด”

“เจ้าค่ะ ผู้น้อยขอตัวก่อน”

อวี๋เฟยค่อยๆ ก้มหน้าลงแล้วจึงถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีผู้ใดสังเกตุเห็นว่ากลางฝ่ามือของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ

จนกระทั่งนางถอยไปแล้ว สาวใช้จึงเดินมาข้างกายฝูจีด้วยท่าทีลึกล้ำ “คุณหนู บ่าวรู้สึกว่าอวี๋เฟยมีเรื่องปิดบังพวกเราเจ้าค่ะ”