หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 767 มีความหวัง

เล่มที่ 26 ตอนที่ 767 มีความหวัง

แม้ฮองเฮาจะไม่มั่นใจ แต่ในพระทัยกลับมีความรู้สึกว่าอวี๋เฟยผู้นี้กำลังกล่าวโกหกอยู่จริงๆ หากนางทำคงไม่รีบไปที่จุดเกิดเหตุเป็นคนแรกอย่างโง่งมเช่นนั้นเป็นแน่ เพราะจะทำให้องค์ชายใหญ่สงสัยได้ง่าย เมื่อกงซุนซูรอดไปได้ อวี๋เฟยจะกลายเป็นหนามตำตาขององค์ชายใหญ่ทันที

อวี๋เฟยไม่มีความสามารถเพียงนั้น สิ่งที่นางเชี่ยวชาญก็คือการอยู่อย่างสงบสันโดษ นางออกหน้าเช่นนี้คงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว พระนางรู้ดีว่าผู้อยู่หลังม่านคือผู้ใด!

ฮองเฮาหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย หรือจะเป็นญาติผู้น้องจากแดนไกลของนาง? ราวกับมีแสงสว่างสาดส่องผ่านหมอกเมฆไปยังสมอง ฮองเฮาเข้าใจกระจ่างขึ้นมาแล้ว ใช่ นางไม่ฉลาดเช่นนี้จริงๆ ถึงกับทำให้เกิดงิ้วเช่นนี้เชียว บางทีคงคิดจะประจบประแจงตนกระมัง? เพียงแต่น่าเสียดายที่ประสบการณ์ไม่มากพอจนทำให้กงซุนซูหนีไปได้ หลังจากอวี๋เฟยรู้จึงรีบเข้ามาช่วย คงกลัวว่าตนจะโกรธจนไม่สนับสนุนญาติผู้น้องของนางอีกจึงยืดอกแบกความผิดไว้เองกระมัง

เมื่อคิดเช่นนี้ เรื่องราวจึงสมเหตุสมผลพอดี

หึๆ ดรุณีน้อยน่าสนใจ ความกล้าของเด็กสาวผู้นี้ไม่น้อยเลยจริงๆ อวี๋เฟยอยู่ในวังมานานเพียงนี้ยังไม่กล้าก่อคลื่นลมอันใด นางมาเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ถึงกับกล้าลงมีดคุณหนูฟู่แล้ว

มิแน่ว่าอาจจะผลักดันคนผู้นี้ได้จริงๆ ดูท่าทางต้องหาโอกาสไปพบเด็กสาวผู้นั้นดูเสียหน่อย

…

ภายในตำหนักอวี้กุ้ยเฟย

“คุณหนูกงซุน เปิ่นกงคิดว่าท่านจะไม่เข้าวังอีกเสียแล้ว” หลังจากผ่านเรื่องเมื่อคืน ในใจของอวี้กุ้ยเฟยก็รู้สึกไม่ดี ในพระราชวังแห่งนี้มีคนเพ่งเล็งคุณหนูกงซุนมากมาย กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมเข้าวังมารักษาโอรสของตนอีก ยามนี้สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย “เมื่อคืนเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น อาการขององค์ชายเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”

อวิ๋นซูมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเข้าวัง ไม่อาจหลีกเลี่ยงเพียงเพราะมีอันตรายได้ กลับกัน นางจำเป็นต้องเผชิญหน้า ทางที่ดีต้องหาโอกาสทำให้คนหลังม่านปรากฎตัวออกมาให้ได้จึงจะเป็นมาตรการแก้ไขปัญหาที่ดีที่สุด

“เขายังไม่ยอมออกจากห้อง เปิ่นกงไม่มีวิธีแล้วจริงๆ ไม่ทราบว่าควรจะโน้มน้าวเขาอย่างไร” เสียงของอวี้กุ้ยเฟยแหบแห้งอยู่บ้าง สีหน้าของนางซีดเซียวลงทุกวัน เห็นได้ว่าอาการประชวรของหวงฝู่อี้ทำให้นางหมดกำลังใจแล้ว

ความจริงอวิ๋นซูไม่เห็นใจหวงฝู่อี้เลยจริงๆ กลับรู้สึกว่าเป็นไปตามผลกรรมด้วยซ้ำ นางไม่อาจลืมความเลวร้ายในกาลก่อนของเขาเพียงเพราะตอนนี้เขาประสบความยากลำบาก อวิ๋นซูเชื่อว่าคนที่ตายด้วยมือของหวงฝู่อี้มีไม่น้อย ตอนนี้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้นับว่าเป็นความโชคดีของเขาแล้ว

“ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนมีวิธีหรือไม่? หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เปิ่นกงกังวลว่าต่อให้อาการป่วยของอี้เอ๋อร์จะหายดี เขาก็ไม่อาจก้าวข้ามอุปสรรคในใจไปได้”

ไม่กล่าวไม่ได้ว่าหลังจากผ่านเรื่องของหวงฝู่อี้ไป นิสัยของอวี้กุ้ยเฟยก็เปลี่ยนไปไม่น้อย นางไม่ทะเลาะหึงหวงกับสนมนางอื่นโดยไม่มีเหตุผลอีก กลับกัน เมื่อมีเวลาว่าง นอกจากมาดูแลหวงฝู่อี้แล้ว นางมักจะไปสวดมนต์ท่องคัมภีร์ หวังสั่งสมบุญบารมีให้โอรสของตน

มองดูสตรีเบื้องหน้า อวิ๋นซูพลันใจอ่อน ไม่ว่าหวงฝู่อี้จะเลวร้ายเพียงใด ความรักของมารดาที่อวี้กุ้ยเฟยมีต่อเขายังคงทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจ

ที่ผ่านมาอวิ๋นซูไม่ใช่คนชอบฆ่าฟัน หากเป็นไปได้ นางมักจะเหลือทางถอยให้ผู้อื่น

“เหนียงเหนียง ซูเอ๋อร์จะลองดูเพคะ”

“จริงหรือ? จริงหรือ…ขอบคุณคุณหนูกงซุนมากจริงๆ!” อวี้กุ้ยเฟยทรุดตัวลงจะคุกเข่า ทว่าอวิ๋นซูรีบประคองนางไว้ “นี่เป็นสิ่งที่ซูเอ๋อร์สมควรกระทำแล้วเพคะ”

ยามนี้อวี้กุ้ยเฟยยิ่งเชื่อมั่นว่าตอนแรกที่ตนเลือกยืนข้างองค์ชายใหญ่เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว หากนางไปเข้าพวกฮองเฮา คงถูกผลักออกมาเป็นแพะรับบาปไปนานแล้ว มีเพียงเป็นพวกเดียวกับคนที่มีคุณธรรมเท่านั้นนางจึงจะได้รับความช่วยเหลือ

นอกห้องหวงฝู่อี้มีการคุ้มกันแน่นหนา ตั้งแต่ที่เขาวิ่งออกไปไล่สังหารซ่างกวนเมิ่งทั่วพระราชวังในคราวที่แล้ว อวี้กุ้ยเฟยก็ไม่กล้าผ่อนคลายอีก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ในห้องกลับไม่มีเสียงตอบรับอันใด

“คุณหนูกงซุน อี้เอ๋อร์อยู่ด้านใน” อวี้กุ้ยเฟยพยักหน้าเล็กน้อย ระยะนี้หวงฝู่อี้ล้วนเป็นเช่นนี้ นิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้ บางครั้งยังไม่สนใจผู้อื่น หากไม่ใช่ว่ากำลังโกรธก็จะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเย็นชา

อวิ๋นซูผลักประตูให้เปิดออก เดินก้าวเข้าไปอย่างสงบ

อย่างไรก็ตาม ภายในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นยามีสภาพย่ำแย่ แต่กลับไม่เห็นเงาร่างของบุรุษผู้นั้น

“องค์ชายสี่?”

ทันใดนั้น เรี่ยวแรงสายหนึ่งคว้าจับนางจากด้านข้างก่อนจะผลักนางติดกำแพงอย่างรุนแรง หน้าต่างสั่นไหวจนส่งเสียงดังลั่น

ใบหน้าเขียวม่วงราวผีปรากฏเบื้องหน้า หวงฝู่อี้ถึงกับหลบอยู่ตรงประตูเชียวหรือ! อวี้กุ้ยเฟยถูกการกระทำนี้ของเขาทำเอาตกใจจนอุทานออกมา “อี้เอ๋อร์ อย่า ปล่อยคุณหนูกงซุนเสีย เร็วเข้า!”

คุณหนูกงซุน…ในที่สุดดวงตาที่เต็มไปด้วยเลือดของหวงฝู่อี้ก็กระจ่างชัด เขารีบปล่อยมือแล้วคุกเข่าลง จับชายกระโปรงอวิ๋นซูแน่น “คุณหนูกงซุน ช่วยข้าด้วย ข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว…หากต้องมีชีวิตอยู่ในสภาพครึ่งคนครึ่งผีเช่นนี้ สู้ให้ข้าตายไปเสียยังจะดีกว่า…”

หวงฝู่อี้มองไปยังมืออันสั่นระริกของตน ต่อให้ในห้องไม่มีกระจกเขาก็เห็นสภาพของตนในตอนนี้ กระทั่งเขายังรับตัวเองไม่ได้ ผู้อื่นจะต้องยิ่งหวาดกลัวเป็นแน่ สัตว์ประหลาดเช่นเขา มิแน่ว่าในใจของคนเหล่านั้นคงอยากให้ตนตายไปเสียเพื่อไม่ให้เป็นอันตรายกับผู้อื่น

“องค์ชายสี่อยากตายหรือ?”

“ข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว…” มิใช่เพียงรูปลักษณ์เช่นนี้ ยังมีพิษในร่างที่ยังกำจัดออกไม่หมด บางครั้งที่พิษกำเริบจะเจ็บปวดไปทั้งร่าง ความลำบากเช่นนั้นนับว่าอยู่ไม่สู้ตาย หลายครั้งหากไม่มีผู้อื่นคอยขวางเขาก็อยากกัดลิ้นฆ่าตัวตายไปเสีย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันหน้าซูเอ๋อร์จะไม่มาแล้ว”

อะไรนะ?! อวี้กุ้ยเฟยตื่นตะลึง “คุณหนูกงซุน อี้เอ๋อร์เพียงเลอะเลือนไปชั่วครู่ คุณหนูกงซุนอย่าได้เก็บไปใส่ใจเป็นอันขาด! ได้รับบาดเจ็บที่ใดหรือไม่? อี้เอ๋อร์ เร็วเข้า รีบขออภัยคุณหนูกงซุนเสีย…”

ไหนเลยจะรู้ว่าหวงฝู่อี้กลับไม่ฟังคำพูดของอวี้กุ้ยเฟยแม้แต่น้อย น้ำตาสองสายเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเขา “คุณหนูกงซุนช่วยข้าด้วย…ข้าไม่อยากใช้ชีวิตในสภาพครึ่งคนครึ่งผีแบบนี้อีกแล้ว…เจ็บปวดเหลือเกิน…” เขาจับชายอาภรณ์ของอวิ๋นซูแน่นไม่ยอมปล่อย มองไปรอบด้านด้วยท่าทีหวาดกลัว “พวกเขาจะมาแก้แค้นข้าแล้ว…จะมาแก้แค้นข้า…”

ไม่มีใครทราบว่าหวงฝู่อี้เห็นอะไร เขาพลันหมุนตัวคลานไปหาอวี้กุ้ยเฟย “หมู่เฟย ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ให้ข้าออกไป ให้ข้าออกไป…”

“อี้เอ๋อร์ อี้เอ๋อร์…เจ้าอย่าทำเช่นนี้เลย คุณหนูกงซุนจะช่วยเจ้าแน่…”

บุรุษน่าสังเวชเบื้องหน้าไหนเลยจะมีท่าทีโอหังขององค์ชายสี่อยู่อีก เขาละทิ้งแม้กระทั่งความหยิ่งทะนงในตนเอง

“องค์ชายสี่ไม่อยากมีชีวิตแล้วจริงๆ หรือ?”

“ไม่อยู่แล้ว ข้าไม่ต้องการชีวิตเช่นนี้ ข้า…” ในยามที่เขากล่าวคำนี้มือทั้งสองสั่นอย่างรุนแรง

อวิ๋นซูเห็นความไม่ยินยอมพร้อมใจในดวงตาเปี่ยมความหวาดกลัวของเขาได้อย่างชัดเจน เขายังมีความปรารถนา เพียงแต่อยู่อย่างไม่มีความหวังก็เท่านั้น

“เดิมทีหม่อมฉันคิดว่ายาตัวใหม่ที่หม่อมฉันพัฒนาในคราวนี้จะช่วยให้อาการขององค์ชายดีขึ้น ดูท่าทางตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

อะไรนะ?! ดวงตาขุ่นมัวของหวงฝู่อี้หลันเปล่งประกาย เขาค่อยๆ คลานเข้าไป “จะ จริงหรือ?”

อวิ๋นซูมองเขาอย่างเรียบเฉยเช่นนั้น “เพียงแต่ยานี้ไม่ใช่ยาเทวดาอันใด จำเป็นต้องใช้เวลานานจึงจะเห็นผล เพียงแต่น่าเสียดายที่องค์ชายไม่ยอมให้ความร่วมมือ ต่อให้มียาตัวใหม่ องค์ชายคงไม่ยอมลองดูกระมัง”

อวิ๋นซูทำได้เพียงเท่านี้แล้ว ยาใหม่ที่ว่าเป็นเพียงความหวังส่วนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตคนเราก็คือการอยู่อย่างไม่มีหวัง สิ้นหวังอยู่ในโลกของตน

“ข้า…” หวงฝู่อี้ก้มหน้าลงเล็กน้อย มองไปยังมือทั้งสองที่หยาบกร้านอัปลักษณ์ของตน อวี้กุ้ยเฟยรีบจับมือเขาไว้ “อี้เอ๋อร์ ยังรออะไรอยู่ รีบขอบคุณคุณหนูกงซุนเร็วเข้า!”

“ข้า…จะทำได้…จริงหรือ?”

เบื้องหน้าปรากฏรองเท้าปักเรียบง่ายคู่หนึ่ง หวงฝู่อี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ได้ยินเสียงพูดที่ราวกับแว่วมาจากสรวงสวรรค์ ใบหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความเมตตาราวนางเซียน “สวรรค์มอบโอกาสเกิดใหม่ให้พระองค์แล้ว พระองค์ต้องการหรือไม่ อยากมีชีวิตอยู่? หรือคิดจะจบชีวิตลงเพียงเท่านี้ องค์ชายสี่ คิดได้ชัดเจนแล้วหรือไม่?”

“อยาก…” เสียงนี้ออกมาจากส่วนลึกในใจของเขา “อยากมีชีวิตอยู่…”

ในใจของอวี้กุ้ยเฟยที่อยู่ด้านข้างเต็มไปด้วยความยินดี อย่างไรก็ตาม นางยังคงอดกลั้นไม่ยอมให้ตนแสดงออกชัดเจนเกินไป แม้จะรู้ว่าไม่มียาตัวใหม่อันใด แต่ขอเพียงหวงฝู่อี้ยืนหยัดขึ้นมาได้ก็นับว่าดีแล้ว

เป็นดั่งที่อวิ๋นซูกล่าวจริงๆ ขอเพียงหวงฝู่อี้มีใจให้ความร่วมมือในการรักษาย่อมทำให้ผิวของเขาฟื้นฟูจนเป็นปกติได้ เขาสงบราวกับเด็กอายุสิบขวบ ผู้อื่นให้เขาทำเช่นไร เขาล้วนทำเช่นนั้น

“คุณหนูกงซุน ไม่รู้จริงๆ ว่าจะขอบคุณท่านเช่นไรดี…”

อวิ๋นซูส่ายศีรษะเล็กน้อย มองไปยังประตูห้องที่เปิดค้างอยู่ด้วยสายตาลึกล้ำ “เชื่อว่าเหนียงเหนียงคงทราบดีว่าไม่มียาตัวใหม่อันใดกระมัง”

“เปิ่นกงเข้าใจดี คุณหนูกงซุนเพียงต้องการให้องค์ชายสี่ยืนหยัดต่อไปได้”

“อย่างไรก็ตาม ยามเหนียงเหนียงอยู่ต่อหน้าองค์ชายอย่าได้กล่าวเช่นนี้เป็นอันขาด บอกองค์ชายว่าต้องให้ร่วมมือในการรักษาจึงจะหายดี อย่าให้ความหวังของเขาถูกทำลาย”

อวี้กุ้ยเฟยเช็ดน้ำตาที่หางตา ตอบรับด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณ

ตอนนี้เอง ขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินมาข้างกายอวี้กุ้ยเฟยด้วยท่าทีกระวนกระวาย กล่าวอะไรบางอย่างข้างหูนาง อวิ๋นซูสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คุณหนูกงซุน มีแขกมาที่ตำหนัก คุณหนูพักผ่อนที่นี่ชั่วครู่เถิด เปิ่นกงขอตัวก่อน”

“เหนียงเหนียงมีธุระเร่งด่วน ซูเอ๋อร์ไม่รบกวนแล้ว”

“ไม่ๆๆ คุณหนูกงซุนพักผ่อนครู่หนึ่งค่อยไปเถิด ขออภัยจริงๆ”

หากมีผู้อื่นอยู่ด้วยจะต้องแปลกใจจนกล่าวคำใดไม่ออกเป็นแน่ อวี้กุ้ยเฟยที่พูดจาและกระทำตามใจตนเปลี่ยนไปมีท่าทีเคารพนอบน้อมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด เรื่องของหวงฝู่อี้คล้ายจะลบคมของนางจนราบเรียบ ตอนนี้นางเพียงต้องการอยู่เป็นเพื่อนโอรสตนอย่างสงบ รักษาอาการป่วยของเขาให้หายดี

“ญาติผู้พี่อยู่ที่ใด? พาข้าไปพบ!”

คุณชายในชุดฮว๋าฝูสีม่วงผู้หนึ่งเดินอยู่บนระเบียงทางเดิน ด้านข้างมีขันทีน้อยสามคนติดตามมา “นายน้อยลู่ ท่านเข้าไปไม่ได้ บ่าวรายงานเหนียงเหนียงแล้วขอรับ…”

“ทำไมเข้าไปไม่ได้ ตอนนี้ญาติผู้พี่ของข้าป่วย พวกเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาแล้วใช่หรือไม่? วันนี้ข้าเข้าวังเพื่อมาเยี่ยมญาติผู้พี่โดยเฉพาะ!” บนใบหน้าของบุรุษเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ขันทีน้อยรีบอธิบาย “มิใช่ขอรับ นายน้อยลู่ ผู้น้อยไหนเลยจะกล้า เพียงแต่ตอนนี้ในตำหนักมีแขก นายน้อยลู่รอที่ห้องโถงก่อนเถิด อีกสักครู่เหนียงเหนียงเสด็จจะมาแล้วขอรับ”