หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 768 คุณชายเสเพล

เล่มที่ 26 ตอนที่ 768 คุณชายเสเพล

“แขก? เกี่ยวอันใดกับข้า? ข้ามาเยี่ยมญาติผู้พี่!” น้ำเสียงเช่นนี้เหมือนกับหวงฝู่อี้ในตอนแรกเป็นอย่างยิ่ง

ลู่เซิ่งอวิ๋นมองขันทีน้อยด้วยสายตาดุดัน ราวกับว่าหากกล้าขวางเขาอีกจะทำให้พวกเขาได้เห็นดีกัน

จริงดังคาด สายตาเช่นนี้ทำให้ขันทีน้อยทั้งสามตกใจ ไม่ทราบว่าควรจะทำเช่นไรดี พริบตาเดียวลู่เซิ่งอวิ๋นก็เดินไปเบื้องหน้าแล้ว

บริเวณไม่ไกลมีนางข้าหลวงกลุ่มหนึ่งเดินมา นางข้าหลวงทั้งสองที่เดินนำหน้ามีหน้าตาค่อนข้างงดงาม พวกนางเห็นลู่เซิ่งอวิ๋นแล้ว เมื่อคิดถึงพฤติกรรมย่ำแย่ก่อนหน้านี้ของเขาจึงคิดจะหลีกเลี่ยง เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่ทันเสียแล้ว บนใบหน้าของอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเสเพล

“เอ๋ สตรีทั้งสองงดงามยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ไม่เคยพบ มาใหม่หรือ?”

ลู่เซิ่งอวิ๋นเดินเข้าไป นางข้าหลวงทั้งหลายจึงรีบก้มหน้าลงพากันคารวะ “น้อมพบนายน้อยลู่เจ้าค่ะ”

ต้องทราบว่าลู่เซิ่งอวิ๋นมีชื่อเสียงฉาวโฉ่เช่นเดียวกับหวงฝู่อี้ก่อนหน้านี้ นางข้าหลวงที่มีหน้าตาค่อนข้างงดงามในตำหนักไม่น้อยถูกเขาก่อกวน ส่วนนางข้าหลวงหลายคนนี้เป็นนางข้าหลวงข้างกายอวี้กุ้ยเฟย ยามปกติเมื่อได้ยินว่าเขามาจะรีบหลบไป ลู่เซิ่งอวิ๋นย่อมไม่รู้จักพวกนาง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าลู่เซิ่งอวิ๋นที่ไม่เข้าวังมานาน วันนี้กลับปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ทำให้พวกนางหลบไม่ทัน

“โธ่ ไม่จำเป็นต้องมากมารยาทเพียงนี้ นายน้อยเช่นข้ามีชื่อเสียงในเรื่องเป็นกันเอง” เขารีบยื่นมือออกไปจับนางข้าหลวงที่มีหน้าตางดงามที่สุด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะหายใจรดใบหน้านาง “เจ้ามีนามว่าอะไร?”

“บ่าว…บ่าว…” ใบหน้าของนางข้าหลวงผู้นั้นพลันปรากฏรอยแดงระเรื่อ รีบหลบโดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่ลู่เซิ่งอวิ๋นกลับไม่มีเจตนาจะปล่อยนางไปแม้แต่น้อย “ทำไม? กลัวนายน้อยเช่นข้าหรือ? วางใจเถิด นายน้อยเช่นข้าจะอ่อนโยนให้มาก…”

“นายน้อยลู่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ! นายน้อยลู่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!” นางข้าหลวงถูกทำให้ตกใจจนรีบคุกเข่าลง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาอย่างไม่อาจระงับ

อวิ๋นซูที่นั่งพักผ่อนอยู่ในศาลาบริเวณไม่ไกลเห็นภาพนี้ มองไปด้วยสายตาเย็นยะเยือก เป็นคุณชายเสเพลอีกผู้หนึ่งแล้ว

“ทำไม นายน้อยเช่นข้าเพียงถามชื่อเจ้าเท่านั้น เช่นนี้ก็มิได้หรือ? นังสาวใช้ตัวดี ยโสเพียงนี้เชียว” แม้ลู่เซิ่งอวิ๋นจะแย้มยิ้ม ทว่าน้ำเสียงเจือไปด้วยความเย้ยหยันอยู่หลายส่วน “พูดมา เจ้าชื่ออะไร?”

“บ่าว บ่าวชูเสวี่ยเจ้าค่ะ…”

“ชูเสวี่ย? เป็นชื่อที่ดี เป็นชื่อที่ดี! คนงามเฉกเช่นนามอันไพเราะ” เขายิ้ม ยื่นมือไปลูบคลำใบหน้าของนางข้าหลวงผู้นั้นอย่างไร้ยางอาย ความรู้สึกสั่นเทิ้มอัดแน่นทั่วทั้งร่าง นางข้าหลวงไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนัก

“มากับข้าเถิด”

อะไรนะ?! นางข้าหลวงผู้นั้นยังไม่ทันมีปฏิกิริยาก็ถูกลู่เซิ่งอวิ๋นจับมือลากไปยังห้องใกล้ๆ แล้ว

“โธ่ นายน้อยลู่! นี่ นี่…” ขันทีน้อยทั้งสามที่อยู่ด้านหลังตกใจ หนึ่งในนั้นส่งสายตา “ยังไม่รีบไปทูลเหนียงเหนียงอีก!”

ด้วยสภาพขององค์ชายสี่ในตอนนี้ เหนียงเหนียงจะอนุญาตให้นายน้อยลู่ก่อกรรมทำชั่วในตำหนักของพระนางได้อย่างไร นายน้อยลู่ผู้นี้ก็จริงๆ เลย มิใช่ว่ามาเยี่ยมองค์ชายหรือ ไม่ทันไรก็ถูกความงามทำให้หลงใหลไปแล้ว

“นายน้อยลู่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ บ่าว บ่าวไม่…” นางข้าหลวงผู้นั้นขืนตัว แต่ไหนเลยจะสู้แรงบุรุษได้

เสียงเพี้ยะดังขึ้น ลู่เซิ่งอวิ๋นที่อยู่เบื้องหน้าหันมาตบนางอย่างแรงครั้งหนึ่ง “ไม่อะไร? นายน้อยเช่นข้าต้องใจเจ้า นับเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว! เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของนายน้อยเช่นข้า ท่านป้าจะต้องมอบเจ้าให้ข้าทันทีแน่นอน รู้จักคำว่าวาสนาหรือไม่!”

เสียงนี้ดังเข้าหูอวิ๋นซู ท่านป้า? หรือเขาจะเป็นหลานของอวี้กุ้ยเฟย?

อวิ๋นซูค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ชุนเซียงถูกภาพเมื่อครู่นี้ทำเอาโกรธจนอดรนทนไม่ไหว

“คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือผู้ใดกัน? จะทำเกินไปแล้ว” อย่างไรก็ตามชุนเซียงรู้ดีว่าลูกหลานราชวงศ์จะมากจะน้อยล้วนมีความประพฤติเช่นนี้ สำหรับพวกเขา บ่าวไพร่ทั้งหมดที่อยู่ในวังยังเทียบไม่ได้แม้แต่หมูหมา โดยเฉพาะนางข้าหลวงที่มีหน้าตางดงามอยู่บ้าง เมื่อเข้าวังมาเท่ากับเป็นของเล่นของเหล่าคุณชายเสเพลเหล่านี้แล้ว แม้จะกล่าวว่าเป็นคนของฝ่าบาท แต่หากไปต้องตาเจ้านายคนใด ขอเพียงไม่ทำให้เรื่องราวใหญ่โตย่อมไม่มีผู้ใดมาถามไถ่

แม้อวิ๋นซูจะเห็นใจนางข้าหลวง แต่จะอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องของอวี้กุ้ยเฟย ในฐานะที่เป็นคนนอก นางย่อมไม่มีเหตุผลให้สอดมือ “มีคนไปทูลรายงานอวี้กุ้ยเฟยแล้ว นางข้าหลวงผู้นั้นไม่เป็นไรแล้ว” นางเห็นขันทีน้อยผู้หนึ่งถอยออกไปด้วยความร้อนใจ

ทว่าเงาร่างทั้งสองในศาลาดึงดูดสายตาลู่เซิ่งอวิ๋นแล้วเช่นกัน คนทั้งสองเป็นผู้ใด? รูปร่างหน้าตาเช่นนั้นดูเหมือนจะงดงามอยู่หลายส่วน

ตนมีอารมณ์อยากเล่นสนุกพอดี มิสู้ลากสตรีอีกคนสองคนมาเล่นสนุกเสียหน่อยจะเป็นไร

“คุณหนู คนผู้นั้นเดินมาทางพวกเราแล้วเจ้าค่ะ!” ชุนเซียงขมวดคิ้ว รีบก้าวไปยืนขวางหน้าอวิ๋นซูเพื่อบดบังสายตาบุรุษผู้นั้น

ลู่เซิ่งอวิ๋นค่อยๆ เดินเข้ามา เพิ่งพบว่าอาภรณ์ที่สตรีทั้งสองสวมใส่มิใช่อาภรณ์ของนางข้าหลวง แต่จะอย่างไรเล่า เขารู้จักองค์หญิงในวังทั้งหมด ส่วนสตรีที่มีฐานะอื่นเขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา ท่านป้าของเขาคืออวี้กุ้ยเฟยที่มีอำนาจอิทธิพล ตนเป็นหลานรักที่สุดของนาง คุณหนูตระกูลขุนนางธรรมดา มิใช่ว่าลู่เซิ่งอวิ๋นจะคว้ามาเล่นได้ตามใจหรือไร? วันนี้อารมณ์ดี มิสู้ทำเรื่องดีงามเสียหน่อยเป็นไร

“คนงามทั้งสองทำอะไรที่นี่? มิสู้มาเป็นสหายกับนายน้อยเช่นข้าเสียหน่อยเป็นอย่างไร?”

“คุณหนู” ชุนเซียงยื่นมือออกไปปกป้องอวิ๋นซูไว้ด้านหลัง “โอหัง เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูของข้าคือผู้ใด?”

“โอ้ เป็นสตรีร้อนแรงจริงๆ ข้าชอบ!” แม้สตรีทั้งสองจะมิได้โดดเด่นมากนัก ทว่าคนหนึ่งมีนิสัยร้อนแรง อีกคนมีนิสัยสุขุม ลักษณะที่แตกต่างจะต้องมีรสชาติแตกต่างกันแน่

ลู่เซิ่งอวิ๋นในยามนี้ถูกอารมณ์ของตนทำให้สมองพร่าเลือนไปแล้ว คิดเพียงว่าจะหานางข้าหลวงอ่อนนุ่มเข้ามาเพิ่ม วันนี้จะต้องเป็นวันที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเขาเป็นแน่!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ความกล้าของลู่เซิ่งอวิ๋นพลันขยายใหญ่ ถึงกับยื่นมือไปยังใบหน้าของชุนเซียง คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เบื้องหน้ากลับโอนเอน เรี่ยวแรงสายหนึ่งปัดมือเขาออกตามมาด้วยมือที่ยื่นออกมาจับไหล่เขาอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวราวกับฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำ แผ่นหลังเกิดความเจ็บปวดระลอกหนึ่ง ถูกทุ่มลงบนพื้นอย่างแรง

“โอ้ย…เจ้า เจ้า…นังสารเลว ยังไม่รีบปล่อยนายน้อยเช่นข้าอีก อยากตายใช่หรือไม่?”

ทว่าชุนเซียงกลับจับข้อมือเขาแน่นก่อนจะบิดเล็กน้อยไม่ยอมให้เขาเคลื่อนไหว กับบุรุษชั่วช้าเช่นนี้ย่อมลงมือไม่ไว้ไมตรี

“โอหัง เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือผู้ใด? ล่วงเกินข้า ท่านป้าจะต้องประหารเจ้าเก้าชั่วโคตรเป็นแน่!”

เสียงอันเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งดังแว่วเหนือศีรษะ “ประหารเก้าชั่วโคตรเป็นอำนาจของฝ่าบาท คุณชายกล่าวเช่นนี้ จะขัดต่อกฎหมายเกินไปหรือไม่”

อะไรนะ?! “เจ้า เจ้า…โอหัง! ปล่อยข้าเสีย หากไม่อยากตายก็ปล่อยข้า…” ลู่เซิ่งอวิ๋นรู้สึกราวกับข้อมือจะหัก นังบ่าวสุนัขผู้นี้เอาพลังมากมายมาจากที่ใดกัน

“เกิดอะไรขึ้น?” ตอนนี้เอง อวี้กุ้ยเฟยเดินกลับมาจากโถงกลางแล้ว เพียงมองก็เห็นภาพเบื้องหน้า ในดวงตาพลันมืดครึ้มลง

ยามปกติหลานผู้นี้ของตนประพฤติตัวเหลวไหล ไม่ได้เข้าวังมานาน เหตุใดพอมาก็ไปสร้างเรื่องยุ่งยากเพียงนี้ได้ คุณหนูกงซุนเป็นคนที่เขาหาเรื่องได้หรือ? ไม่รออยู่ในโถงกลางให้ดี วิ่งมาทำอะไรที่นี่

ลู่เซิ่งอวิ๋นคิดว่าอวี้กุ้ยเฟยมาแล้วจะทำให้นังสองคนนี้เห็นดีกันเสียหน่อยจึงหัวเราะออกมาอย่างยโสโอหัง “ฮ่าๆๆ นังสารเลวทั้งสองเตรียมตัวตายได้เลย! หากปล่อยนายน้อยเช่นข้าตอนนี้ ข้าอาจให้ท่านป้าเหลือศพสมบูรณ์ให้พวกเจ้า!”

คิดไม่ถึงว่าชุนเซียงจะปล่อยมือจริงๆ ยามนี้อวี้กุ้ยเฟยเดินมาถึงเบื้องหน้าพวกนางแล้ว

เมื่อลู่เซิ่งอวิ๋นได้รับอิสระก็ขยับกระดูกบริเวณข้อมือเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏท่าทีโหดเหี้ยม ยกมือขึ้นทำท่าจะตบชุนเซียงคืน ไหนเลยจะรู้ว่ากลับมีเสียงเพี้ยะดังขึ้น แก้มซ้ายของเขามีความเจ็บปวดอันเห่อร้อนแพร่ออกมา ทำให้เขามีท่าทีงุนงง “ท่านป้า?”

“เหลวไหล ผู้ใดใช้ให้เจ้าโอหังเพียงนี้ ยังไม่รีบขอโทษคุณหนูกงซุนอีก!”

เพลิงแห่งโทสะของอวี้กุ้ยเฟยลุกโชน ลู่เซิ่งอวิ๋นไม่มีปฏิกิริยาไปชั่วครู่ ต้องทราบว่าท่านป้ารักเขาเป็นที่สุด ที่ผ่านมาต่อให้ตนทำความผิด ท่านป้าก็จะตำหนิผู้อื่น ไม่ว่ากล่าวเขาแม้เพียงประโยคเดียว วันนี้เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ อวี้กุ้ยเฟยจึงมองไปทางอวิ๋นซูด้วยความร้อนใจ “คุณหนูกงซุน หลานผู้นี้ของเปิ่นกงมีนิสัยเสเพลเหลวไหล ล่วงเกินคุณหนูกงซุนแล้ว หวังว่าคุณหนูจะให้อภัย อย่าได้เก็บไปใส่ใจ เปิ่นกงจากไปเพียงชั่วครู่ คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้ได้”

ลู่เซิ่งอวิ๋นเห็นอวี้กุ้ยเฟยเคารพนอบน้อมแม่นางผู้นั้นถึงเพียงนี้จึงเอ่ยปากด้วยความสงสัย “ท่านป้า ท่านเป็นถึงกุ้ยเฟยที่สูงส่ง เหตุใดจึงต้องนอบน้อมกับนังเด็กนี่ด้วย?”

“เหลวไหล หากพูดจาเหลวไหลอีก เปิ่นกงจะสั่งให้คนเย็บปากเจ้าเสีย!”

“ท่านป้า…”

“ในเมื่อมีนิสัยเสเพลเหลวไหล เช่นนั้นสมควรสั่งสอนให้ดีถึงจะถูก” ในน้ำเสียงของอวิ๋นซูไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย อวี้กุ้ยเฟยตื่นตะลึงในใจ รีบดึงลู่เซิ่งอวิ๋นเข้ามา “ยังไม่รีบคุกเข่าอีก! ขอโทษคุณหนูกงซุนเสีย!”

“ท่านป้า ท่าน ท่านจะให้ข้าคุกเข่าให้นางหรือ?”

เสียงเพี้ยะดังขึ้น เป็นเสียงตบหน้าที่ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง “เหลวไหล วันนี้หากป้าเช่นข้าไม่สั่งสอนเจ้าแทนบิดาเจ้า วันหน้าเจ้าตายอย่างไรคงไม่รู้เสียด้วยซ้ำ! ยังไม่สำนึกผิดอีก?!”

ลู่เซิ่งอวิ๋นถูกตบจนตาพร่าสมองมึนงง อวี้กุ้ยเฟยออกแรงโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย เขาไหนเลยจะเคยรับความอยุติธรรมเช่นนี้ พลันนั้นจึงพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“ช่างเถิดเพคะ อวี้กุ้ยเฟยมีกิจธุระรัดตัว ซูเอ๋อร์ไม่รบกวนแล้ว ชุนเซียง พวกเรากลับกันเถิด”

“คุณหนูกงซุนนี่…ขออภัยจริงๆ หลานคนนี้ของเปิ่นกงมักจะสร้างปัญหาอยู่เสมอ คุณหนูกงซุนใจกว้าง…ให้อภัยเขาได้หรือไม่…” อวี้กุ้ยเฟยกลัวว่าอวิ๋นซูจะโกรธเคืองในใจจึงเดินตามนางไปนอกตำหนักกล่าวขออภัยแทนลู่เซิ่งอวิ๋นไม่หยุด

บุรุษผู้นั้นคุกเข่าอยู่ที่พื้น มองอวี้กุ้ยเฟยจากไปด้วยความแปลกใจ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? สตรีผู้นั้นมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ ถึงกับทำให้ท่านป้าละทิ้งศักดิ์ศรีเช่นนี้…

ลู่เซิ่งอวิ๋นกุมใบหน้าเห่อร้อนของตน ความอยุติธรรมในใจไม่มีที่ระบาย พลันคิดไปถึงนางข้าหลวงเมื่อครู่นี้ เพียงแต่ยามนี้นางข้าหลวงทั้งหมดตามอวี้กุ้ยเฟยไปแล้ว ไม่มีผู้ใดรั้งอยู่ข้างกายเขาเลย

“สมควรตาย? คนเล่า!”

ภายในสวนบุปผาเหลือเพียงเสียงอันโกรธเกรี้ยวของเขา ยิ่งคิดลู่เซิ่งอวิ๋นก็ยิ่งโกรธ เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปยังห้องของหวงฝู่อี้

ประตูถูกเขาผลักอย่างรุนแรง “ญาติผู้พี่ น่ารังเกียจจริงๆ นังนั่นเป็นใคร…”

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเบนสายตาขึ้น ถึงกบเห็นบุรุษที่มีผิวช้ำเป็นรอยเขียวม่วงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กำลังใช้สายตาแปลกใจมองมาที่เขา

“มารดามันเถิด ผี!” เขาตกใจจนทรุดตัวลงกับพื้น “เจ้า เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดอันใดกัน? เด็กๆ ใครก็ได้…”