หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 769 ความคิดของแต่ละคน
เล่มที่ 26 ตอนที่ 769 ความคิดของแต่ละคน
หวงฝู่อี้ดวงตามืดครึ้มลง กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เมื่อครู่เจ้าพูดว่านังเด็กนั่นหรือ?”
เสียงเช่นนี้…ลู่เซิ่งอวิ๋นคิดขึ้นมาได้โดยพลัน ญาติผู้พี่ของตนถูกพิษ หรือจะกล่าวว่า… “ญาติผู้พี่ เหตุใดท่านจึงมีสภาพเช่นนี้ได้?” เมื่อมองให้ละเอียด เค้าหน้ายังคงเป็นญาติผู้พี่ของเขาจริงๆ เพียงแต่ผิวหนังคล้ายกับถูกพิษก็มิปาน ทำให้ผู้คนที่ได้เห็นต้องรู้สึกมวนท้อง
ในใจของหวงฝู่อี้รู้สึกคับแค้นใจ ในดวงตาปรากฏประกายโหดเหี้ยม เมื่อลู่เซิ่งอวิ๋นได้เห็นจึงทราบว่าญาติผู้พี่ของตนโกรธเข้าแล้ว แต่สภาพของเขาน่ากลัวเกินไปจริงๆ ทำให้ลู่เซิ่งอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเบนสายตาออกแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ก็คือ…มีสตรีสองนาง ข้าเพียงหยอกล้อพวกนางเล่นเท่านั้น แต่ท่านป้ากลับโกรธเกรี้ยวจนตบหน้าข้าไปสองครั้ง ทั้งยังมีท่าทีเคารพนอบน้อมกับสตรีทั้งสองนั้นด้วย เจ้าว่า ที่ผ่านมาท่านป้ารักใคร่ข้ายิ่งนัก แต่ถึงกับตบตีข้าเพื่อสตรีสองนางนั่น ญาติผู้พี่ ท่าน…”
ทันใดนั้น มืออันน่าหวาดกลัวยื่นมาจับชายอาภรณ์เขาแน่น ดึงเขาขึ้นมาจากบนพื้น “เจ้ากล่าวอันใด สตรีสองนาง?”
กลิ่นแปลกๆ ถาโถมเข้าสู่จมูก หวงฝู่อี้ผลักลู่เซิ่งอวิ๋นอย่างแรงจนกระทั่งติดกำแพง อีกฝ่ายตกใจกระทั่งพูดติดอ่าง “ชะ ใช่แล้วสตรีสองนางนั้น…ปะ…เป็นคุณหนูตระกูลใดกันแน่…”
หมู่เฟยมีท่าทีเคารพนอบน้อมต่อพวกนาง…หวงฝู่อี้รู้ได้โดยพลันว่าสตรีที่เขากล่าวถึงก็คือคุณหนูกงซุน พลันนั้นจึงโกรธเกรี้ยวกระทั่งใช้มือทั้งสองบีบคอลู่เซิ่งอวิ๋นแน่น “เจ้าสารเลว เจ้าถึงกับกล้าเสียมารยาทต่อคุณหนูกงซุน ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
“ญาติ ญาติผู้พี่…แค่กๆ…”
ลู่เซิ่งอวิ๋นไหนเลยจะรู้ว่าจู่ๆ หวงฝู่อี้จะอารมณ์พลุ่งพล่านเช่นนี้ มือของเขาปัดป่ายอยู่บริเวณลำคอของตน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ “ช่วย ช่วยด้วย…ใครก็ได้…”
บุรุษเบื้องหน้าบ้าคลั่งราวกับสัตว์ร้าย คล้ายต้องการเอาชีวิตลู่เซิ่งอวิ๋นจริงๆ
“โธ่! องค์ชาย! องค์ชาย ไว้ไมตรีด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” ข้าราชบริพารที่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวรีบเดินเข้ามา คิดไม่ถึงว่าจะพบภาพเช่นนี้
เขารีบเดินเข้าไปดึงหวงฝู่อี้ที่กำลังโกรธเอาไว้ “องค์ชายโปรดระงับโทสะ องค์ชายโปรดระงับโทสะ! อวี้กุ้ยเฟยทรงเสด็จไปส่งคุณหนูกงซุนออกจากพระราชวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายโปรดระงับโทสะ!”
หวงฝู่อี้ถูกขันทีจำนวนมากดึงเอาไว้ ในที่สุดลู่เซิ่งอวิ๋นก็ได้โอกาสหายใจอีกครั้ง รีบวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไปจากห้องของหวงฝู่อี้ สูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้าไปเฮือกใหญ่
นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านป้าและญาติผู้พี่บ้าไปแล้วหรือไร ตกลงตนทำผิดที่ใดกัน
ในท้องของลู่เซิ่งอวิ๋นอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ คิดจะกลับจวนไปทั้งๆ อย่างนี้ เพียงแต่เมื่อคิดถึงคำของมารดาที่ว่าจะต้องนำความห่วงใยของพวกเขาไปส่งต่อให้ท่านป้า หากตนกลับไปเช่นนี้แล้วท่านป้านำเรื่องในวันนี้ไปบอกท่านแม่ ตนจะไม่ถูกท่านพ่อและท่านแม่ตีตายหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งอวิ๋นทำได้เพียงเก็บกลั้นความเจ็บปวดทางกาย หาสถานที่สงบๆ แห่งหนึ่งนั่งลง จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ออก ฐานะของสตรีนางนั้นสูงส่งเพียงนั้นเชียวหรือ? ลู่เซิ่งอวิ๋นคิดว่าตนเป็นคนที่มีสายตาเฉียบแหลมคนหนึ่ง ดูจากอาภรณ์ที่สตรีนางนั้นสวมใส่จะต้องเป็นบุตรีขุนนางธรรมดาแน่นอน ไหนเลยจะเป็นคนที่มีฐานะสูงส่งอันใด แต่ท่าทีของท่านป้าทำให้เขามองไม่ออกจริงๆ
“นายน้อยลู่เล่า?” เมื่อส่งอวิ๋นซูแล้ว อวี้กุ้ยเฟยจึงคิดถึงหลานไม่เอาไหนของตน น้ำเสียงเจือไปด้วยความไม่พอใจอันเข้มข้น
เขารู้หรือไม่ว่าหากล่วงเกินคุณหนูกงซุนแล้วจะทำให้เกิดผลเช่นไร หากองค์ชายใหญ่ทรงทราบ ตนและลู่เซิ่งอวิ๋นคงแบกรับไม่ไหว
“เหนียงเหนียง เมื่อครู่นายน้อยลู่เข้าไปในห้องขององค์ชายแล้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงไปยั่วโทสะองค์ชายเข้า ไม่ง่ายเลยกว่าพวกบ่าวจะแยกเขาออกมาได้”
อะไรนะ? อวี้กุ้ยเฟยขมวดคิ้ว เดินไปยังเรือนด้านหลังด้วยความโกรธเกรี้ยว
เพียงไม่นานนางก็เห็นลู่เซิ่งอวิ๋นที่พิงรั้วหินอยู่เพียงลำพัง มีสีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก
“ท่านป้า…”
อวี้กุ้ยเฟยสูดหายใจ สีหน้าเคร่งขรึมอย่างบอกไม่ถูก “ไปพบญาติผู้พี่ของเจ้าแล้วหรือไม่?”
“…ขะ ขอรับ”
“ตามเปิ่นกงมา”
ลู่เซิ่งอวิ๋นสัมผัสได้ถึงโทสะบนร่างของอวี้กุ้ยเฟยอย่างชัดเจน ทำได้เพียงเดินตามหลังนางไปยังโถงกลางอย่างเงียบงัน
“พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด!” เมื่อข้าราชบริพารถอยออกไปหมดแล้ว ลู่เซิ่งอวิ๋นจึงรู้สึกอึดอัดชัดเจน
“ท่านป้า…เซิ่งอวิ๋นทราบความผิดแล้วขอรับ…”
“ผิดที่ใดเล่า?” คราวนี้น้ำเสียงของอวี้กุ้ยเฟยมิได้อ่อนโยนเฉกเช่นกาลก่อน กลับย้อนถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งนัก
“เซิ่งอวิ๋นไม่ควรทำให้ท่านป้าโกรธขอรับ”
“เหลวไหล!” อวี้กุ้ยเฟยตบโต๊ะโดยพลัน เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ทำให้ลู่เซิ่งอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น “เจ้าไม่อยู่ในจวนให้ดี เข้าวังมาทำอันใด? ตอนนี้ยังวุ่นวายไม่พอหรือ? ถึงกับหาเรื่องยุ่งยากมาให้ข้า!”
ลู่เซิ่งอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น “เป็น เป็นท่านแม่ให้เซิ่งอวิ๋นมาถามสารทุกข์สุกดิบท่านป้าขอรับ…”
“เจตนาดีของพวกเจ้า ข้ารับไว้ด้วยใจแล้ว กลับไปเสีย! อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก!”
ลู่เซิ่งอวิ๋นสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอวี้กุ้ยเฟยมิได้ล้อเล่น ต้องทราบว่านางคือที่พึ่งพิงของพวกเขาตระกูลลู่ หากท่านพ่อท่านแม่รู้ว่าตนล่วงเกินท่านป้า กลับไปจะต้องถูกตีจนขาหักเป็นแน่!
“ท่านป้า เซิ่งอวิ๋นสำนึกผิดแล้ว ท่านป้าให้อภัยเซิ่งอวิ๋นด้วยเถิด! ท่านป้าอย่าไล่เซิ่งอวิ๋นไปเลย เซิ่งอวิ๋นไม่กล้าแล้ว”
บรุษรีบคุกเข่าคลานไปข้างเท้าอวี้กุ้ยเฟย จับชายกระโปรงนางด้วยท่าทีร้องขอ
ในดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยมีประกายความเกลียดชังพาดผ่าน หากมิใช่ว่าตอนที่ตนเข้าวัง ตระกูลลู่ลงแรงไปไม่น้อย นางคร้านจะกล่าววาจากับตัวโง่งมเบื้องหน้านี้จริงๆ
“เจ้ารู้หรือไม่ คนที่เจ้าล่วงเกินวันนี้คือผู้ใด?”
ลู่เซิ่งอวิ๋นไม่กล้าพูด เกรงว่าจะไปกระตุ้นโทสะอวี้กุ้ยเฟย
“คุณหนูกงซุน! นางคือว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นฮองเฮาแคว้นเหลียนในอนาคตก็เป็นได้! ส่วนเจ้า เจ้าถึงกับกล้า…หากเรื่องนี้แพร่ไปถึงพระกรรณองค์ชายใหญ่หรือฝ่าบาท เจ้า! ต่อให้เจ้ามีสิบหัวก็ไม่พอให้ตัดทิ้ง!”
เอ๋?! พระชายาองค์ชายใหญ่…นังเด็กนั่น…อึก ไม่ๆ พระชายาองค์ชายใหญ่? ดูแล้วไม่เหมือนจริงๆ…
ไหนเลยลู่เซิ่งอวิ๋นจะกล้ากล่าวความคิดในใจออกไป เพียงแต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตนก่อความผิดครั้งใหญ่เสียแล้ว “นี่ นี่…เซิ่งอวิ๋นคิดว่าเป็นเพียงคุณหนูตระกูลขุนนางธรรมดาที่เข้าวังมาประจบเอาใจท่านป่าเท่านั้น ไหนเลยจะรู้ว่านางจะมีฐานะสูงส่งเช่นนี้…”
“เหวินชางและฮุ่ยเอ๋อร์จะตามใจเจ้าเกินไปแล้ว ถึงกับเลี้ยงเจ้าจนกลายเป็นคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้!”
ลู่เซิ่งอวิ๋นคิดไปถึงทุกการกระทำเมื่อครู่นี้ของตน ไม่ว่าจะเป็นบุรุษใดคงมิอาจทนได้กระมัง? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงองค์ชายใหญ่ที่มีฐานะสูงศักดิ์เลย “ท่านป้า นี่จะทำเช่นไรดี? หากองค์ชายใหญ่ทรงทราบ…”
“หึ” อวี้กุ้ยเฟยแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ มิใช่ว่าเมื่อครู่นี้เจ้ามีความสามารถมากหรือไร?”
“ท่านป้า ท่านต้องช่วยเซิ่งอวิ๋นนะขอรับ…ตระกูลลู่มีเซิ่งอวิ๋นเป็นบุตรเพียงคนเดียว…”
อวี้กุ้ยเฟยสูดหายใจลึก ตระกูลลู่มีบุตรชายเพียงคนเดียวจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้ดูแล้ว หากลู่เซิ่งอวิ๋นยังเป็นเช่นนี้ต่อไป จะช้าจะเร็วก็ต้องลากตระกูลลู่ทั้งตระกูลเข้ามาพัวพันเป็นแน่
“ท่านป้า? ท่านป้า?”
ลู่เซิ่งอวิ๋นกลัวว่าอวี้กุ้ยเฟยจะไม่สนใจเขาแล้วจริงๆ ในน้ำเสียงเจือไปด้วยรอยสะอึกสะอื้น
ความจริงในใจอวี้กุ้ยเฟยไม่อยากสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ แต่หากองค์ชายใหญ่ทรงทราบ ตนก็มิอาจหนีความรับผิดชอบได้เช่นกัน ในใจยิ่งโกรธเกลียดลู่เซิ่งอวิ๋นที่ไม่เอาไหน “ช่างเกิด เจ้าอาศัยอยู่ในวังชั่วคราว เรื่องนี้อย่าได้บอกพ่อแม่ของเจ้า ให้ข้าคิดหาวิธีที่ครอบคลุมรอบด้านเสียก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกครั้ง”
อวี้กุ้ยเฟยไม่คิดว่าจะปิดบังเรื่องนี้ได้ จะอย่างไรองค์ชายใหญ่ก็มีหูตาอยู่ในวังมากมาย ไม่ทราบว่าจะพาคนมาเอาความเมื่อใด
“ได้ขอรับ ได้ๆๆ ขอบคุณท่านป้า เซิ่งอวิ๋นไม่กล้าทำความผิดแล้ว!”
“อีกอย่าง! ตอนนี้ญาติผู้พี่ของเจ้าต้องการพักผ่อน เจ้าอย่าได้ไปรบกวนเขาอีก”
“เซิ่งอวิ๋นทราบแล้วขอรับ เซิ่งอวิ๋นจะทำตัวดีๆ” เขาก็ไม่อยากไปพบญาติผู้พี่เสียสตินั่นอีกเช่นกัน! น่ากลัวจริงๆ ก่อนหน้านี้มีความสัมพันธ์อันดีกับตนปานนั้น เรื่องดีๆ อันใดจะต้องนำมาให้ตนด้วย เพียงแต่คราวนี้ถึงกับจะฆ่าตนเชียวหรือ? ทั้งยังมีสภาพน่าหวาดกลัวนั่นอีก ลู่เซิ่งอวิ๋นไม่อยากคิดถึงความทรงจำนั้นแล้ว
คราวหน้าหากท่านแม่ให้ตนเข้าวังมาเยี่ยมเยียนอีก เขาจะต้องหาข้ออ้างหลีกเลี่ยงเป็นแน่ หากติดโรคไปด้วยจะทำเช่นไร
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งอวิ๋นจึงถอยออกไป จากนั้นจึงรีบให้คนยกน้ำร้อนเข้ามาให้ตนแช่ มีความรู้สึกว่าผิวที่ถูกหวงฝู่อี้สัมผัสเมื่อครู่นี้เห่อร้อนอย่างแปลกประหลาด
ภายในห้องรับรองแขก ลู่เซิ่งอวิ๋นแช่ตัวอยู่ในน้ำอุ่นอย่างผ่อนคลาย ย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
คิดไม่ถึงว่าสตรีธรรมดาดาษดื่นเช่นนั้นจะเป็นว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่ จะกล่าวอย่างไรพระชายาองค์ชายใหญ่ก็ควรเป็นสตรีงามล่มแคว้นมิใช่หรือ? หากนางมีหน้าตาสง่างามกว่านี้เพียงเล็กน้อย ตนคงไม่มีความกล้าเสียมารยาทต่อนางเป็นแน่ หากจะตำหนิก็ควรตำหนิที่นางธรรมดาเกินไป ไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกถึงความสูงศักดิ์ของนาง
ท่านป้ากล่าวว่าจะช่วยตนแล้ว ทว่าดูจากท่าทีของนาง ลู่เซิ่งอวิ๋นกลับรู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง
หลังจากผ่านเรื่องในวันนี้ไป เขารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของตนกับอวี้กุ้ยเฟยไม่เหมือนเดิม นางจะพยายามช่วยตนจากความยุ่งยากนี้อย่างสุดความสามารถจริงหรือ? แต่มีเรื่องหนึ่งที่ลู่เซิ่งอวิ๋นรู้ดี หากท่านพ่อท่านแม่ทราบเรื่องนี้ วันเวลาในภายภาคหน้าของตนจะต้องไม่ดีเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้นลู่เซิ่งอวิ๋นรู้สึกว่าอวี้กุ้ยเฟยดูไม่เหมือนเมื่อก่อน ในตอนที่ท่านพ่อท่านแม่สนทนากันเป็นการส่วนตัว เขาเคยแอบฟังอยู่ด้านนอก พวกเขากล่าวว่าสถานการณ์ขององค์ชายสี่ในยามนี้ไม่ค่อยดี ล้วนกล่าวกันว่ามารดาพึ่งพาบุตร เห็นได้ว่าวันเวลาในภายภาคหน้าของอวี้กุ้ยเฟยคงไม่ดีเช่นกัน
มิแน่ว่าตอนนี้ท่านป้าอาจคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง หรือบางที…
เสียงฟุ่บดังขึ้น ลู่เซิ่งอวิ๋นพลันหยัดกายลุกขึ้นนั่ง “คงมิใช่ว่าท่านป้าคิดจะผลักข้าออกไปรับความผิดทั้งหมด ส่วนตัวเองก็เอาตัวรอด จะได้ไม่ถูกองค์ชายใหญ่ตำหนิ?”
ลู่เซิ่งอวิ๋นสงสัยในท่าทีของอวี้กุ้ยเฟยอย่างลึกล้ำ ในความคิดของเขา ต่อให้เป็นญาติก็มิใช่ว่าจะสนิทสนมกันไปตลอดกาล เพื่ออำนาจและผลประโยชน์ล้วนสามารถขายอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ ท่านป้ามีชีวิตอยู่ในวังหลังมานานเช่นนี้ จะต้องรู้ดีว่าจะใช้ประโยชน์จากผู้อื่นมาปกป้องตัวเองเช่นไร ท่านป้าให้ตนอยู่ในวังต่อ ไม่แน่ว่าอาจต้องการรอเวลาที่องค์ชายใหญ่มาถามหาเอาความถึงตำหนักแล้วผลักตนออกไปรับความผิดก็เป็นได้! มิเช่นนั้นเหตุใดท่านป้าถึงไม่ยอมบอกตนว่าจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร
ใช่ จะต้องเป็นเช่นนี้แน่นอน!
ลู่เซิ่งอวิ๋นถูกความคิดอันชาญฉลาดของตนแทรกซึมอย่างลึกล้ำแล้ว! ดียิ่ง เกือบหลงเชื่อท่านป้าไปเสียแล้ว หากจะให้ตนตายอย่าโง่งมเช่นนี้จะไม่ยุติธรรมเกินไปจริงๆ !
สมองของเขาหมุนวน คิดวางแผนอย่างรวดเร็ว ตนไม่ยอมนั่งรอความตายเฉยๆ โดยเด็ดขาด จะต้องขออภัยคุณหนูกงซุนก่อนที่องค์ชายใหญ่จะทรงกริ้วให้ได้ มิแน่ว่า…
เพียงไม่นานลู่เซิ่งอวิ๋นก็เกิดความคิดใหม่ ท่านป้าเคารพนอบน้อมคุณหนูกงซุนเพราะต้องการพึ่งพิงอีกฝ่ายแน่นอน ตอนนี้ญาติผู้พี่ไร้ความสามารถที่จะเป็นจักรพรรดิแล้ว อีกทั้งเมื่อครู่ท่านป้ากล่าวว่าเป็นไปได้มากว่าคุณหนูกงซุนจะเป็นฮองเฮาในอนาคต! หากท่านป้าสูญเสียอำนาจ ตระกูลลู่ของพวกเขาควรจะหาภูเขาใหญ่แห่งใ่หม่ให้พึ่งพิงถึงจะถูก!
ดังนั้น…ท่านป้าคงต้องการปีนป่ายภูเขาใหญ่แห่งนี้จึงไม่ยอมพูดความจริงกับเขา!
ลู่เซิ่งอวิ๋นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของตนมีเหตุผล ท่านป้าจะต้องคิดผลักใสตระกูลลู่ของพวกเขานานแล้วเป็นแน่ ดังนั้นท่าทีที่นางปฏิบัติต่อตนจึงเปลี่ยนไปมากเพียงนี้!
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
หึ น่าโดนซ้อมให้อ่วม หากแม่ทัพกงซุนรู้ อย่าให้ถึงมือพระเอกจ้า