หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 766 เจอสาวใช้

เล่มที่ 26 ตอนที่ 766 เจอสาวใช้

“เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอวี๋เฟยเป็นแน่” อวิ๋นซูมิได้มีภาพจำต่ออวี๋เฟยผู้นี้มากนัก เพียงแต่วันนี้นางพาข้าราชบริพารมาถึงเป็นคนแรก เมื่อมาถึง คำพูดคำจาล้วนแสดงให้เห็นว่าต้องการโยนความรับผิดชอบที่ผลักคนตกน้ำมาบนร่างของตน ทั้งยังมีสายตาสุดท้ายของนาง อวิ๋นซูมิอาจลืมได้เลย

ทว่าตนและอวี๋เฟยไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกัน เหตุใดนางต้องวางแผนทำร้ายตนด้วย? หรือจะกล่าวว่ามีคนบงการอยู่เบื้องหลัง

“หากในวังมีข่าวอันใดให้รีบบอกข้าทันที”

สาวใช้ข้างกายฟู่หย่าเหล่านั้นเป็นส่วนสำคัญ หากหาพวกนางพบ มิแน่ว่าอาจตรวจสอบความจริงของเรื่องราวออกมาได้

อีกด้านหนึ่ง

“คุณหนูเจ้าคะ ผู้น้อยไร้ความสามารถ” อวี๋เฟยก้มหน้าลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิตนเอง

ฝูจีมองไปยังนางสนมเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไรอารมณ์ ไม่ผิด เป็นนางที่สั่งให้คนผลักฟู่หย่าตกน้ำเพราะต้องการใส่ร้ายอวิ๋นซู อีกทั้งนางยังให้คนไปพาจักรพรรดิเหลียนมาด้วย เนื่องจากฝูจีรู้ดี ในวังหลังแห่งนี้อวี๋เฟยมิอาจกล่าวอันใดได้แม้เพียงครึ่งคำ จำเป็นต้องให้คนมีอำนาจอยู่ด้วยจึงจะกำหนดความผิดของกงซุนซูได้ทันที เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิเหลียนจะเชื่อนางเพียงนั้น

ทว่าสิ่งที่ทำให้ฝูจีคิดไม่ถึงก็คือ กงซุนซูถึงกับดึงฟู่หย่ากลับมาจากประตูผีได้จริงๆ เดิมทีนางคิดว่าเอาชีวิตฟู่หย่าไปแล้วและหาพยานมาอีกหลายคน ทั้งยังมีนางสนมที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับกงซุนซูอยู่ในเหตุการณ์ด้วย คงไม่มีใครคิดว่าอวี๋เฟยจะมีแรงจูงใจในการใส่ร้ายกงซุนซูเป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นความผิดฐานฆ่าคนตายเพราะทะเลาะกันจะถูกสาดลงบนร่างของกงซุนซู ต่อให้นางเล่นลิ้นเช่นไรก็ไม่อาจแก้ไขความสงสัยนี้ได้ ในฐานะที่เป็นตัวเลือกของพระชายาองค์ชายใหญ่ นางถึงกับกล้าลงมือในวังเช่นนี้ จินตนาการได้เลยว่าจะมีผลลัพธ์เช่นไร

ฝูจีให้คนไปสืบหาฐานะของฟู่หย่ามาแล้ว หากนางเป็นอะไรไป หมอหลวงฟู่ที่ค่อนข้างมีบารมีคงไม่ยอมจบง่ายๆ เป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่อาจเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ได้อีก กงซุนซูอาจจะถูกขัง ยามนั้นตนย่อมมีนับพันวิธีที่จะทำให้นางสิ้นชีพ

แต่ฟู่หย่ามีชีวิตกลับมาแล้ว ทำลายแผนการทั้งหมดของฝูจีจนวุ่นวาย

“ช่างเถิด เดิมทีในวังก็ไม่มีที่ให้เจ้ากล่าวอันใดอยู่แล้ว” คำพูดนี้ของฝูจีทำให้อวี๋เฟยรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก คุณหนูกำลังตำหนินางว่าอยู่ในวังมาหลายปีเพียงนี้ยังเป็นได้เพียงสนมที่ไม่มีสิทธิ์พูด

อวี๋เฟยก้มหน้าลง กัดปากเบาๆ

ฝูจีเห็นสายตาของนางก็รู้สึกอดรนทนไม่ไหว เพียงแต่ในใจคิดว่าต่อไปยังต้องใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของอีกฝ่ายจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย “เจ้าอยู่ในวังก็ไม่ง่ายเช่นกัน ครั้งนี้นับว่ากงซุนซูโชคดี เฉิงหลาน”

พลันมีบุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวเบื้องหน้าทุกคน เสียงเพี้ยะดังขึ้น เสียงตบดังชัดเจนอยู่ในหู อวี๋เฟยตกใจ เบนสายตามองไปยังแก้มบวมเป่งขององครักษ์เงา

“ไร้ประโยชน์ ทำให้ฟู่หย่าผู้นั้นตายไม่ได้!”

ยามนี้อวี๋เฟยค่อยพบว่าบนร่างของบุรุษชุดดำผู้นั้นเปียกชื้น เขาคือคนที่ชุนเซียงพบในน้ำเมื่อตอนนั้น คราวนี้กลายเป็นแพะรับบาปแล้ว

“ผู้น้อยสำนึกผิดแล้วขอรับ”

“ถอยไปเสีย หากกล้าทำพลาดอีก เจ้าก็ฆ่าตัวตายไปเถิด”

พริบตาเดียว บุรุษชุดดำผู้นั้นก็หายไปจากสายตาของอวี๋เฟย

อวี๋เฟยเกิดความหวาดกลัวในใจ ฝูจีกล่าวอีกหลายประโยคแล้วจึงให้นางถอยออกไป เมื่อคิดถึงฝ่ามือเมื่อครู่นี้ อวี๋เฟยรู้สึกราวกับมันตบลงบนใบหน้าของตน ความรับผิดชอบส่วนใหญ่ของเรื่องนี้อยู่ที่ตน แต่คุณหนูกลับตำหนิองครักษ์เงาผู้นั้น อวี๋เฟยไม่คิดว่าตนโชคดีอันใด กลับคิดว่าวันหน้าหากกระทำการใดจะต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น มิเช่นนั้นอาจตกอยู่ในจุดจบเดียวกับองครักษ์ผู้นั้น

ภายในตำหนักองค์ชายใหญ่ หลานอวิ๋นโกรธเกรี้ยวจนไม่มีผู้ใดทำให้สงบลงได้

“สมควรตาย! เหตุใดทุกครั้งล้วนต้องเป็นคุณหนูฟู่!” เขาเพิ่งกลับมาจากจวนฟู่ เมื่อเห็นสีหน้าขาวซีดเช่นนั้นของฟู่หย่าทำให้เขารับรู้เป็นครั้งแรกว่าสิ่งใดเรียกว่าความปวดใจ

สีหน้าของเฟิ่งหลิงย่ำแย่ยิ่งนัก เขารู้ว่าเมื่ออวิ๋นซูกลายเป็นตัวเลือกพระชายาจะต้องมีความยุ่งยากมาหาถึงที่แน่นอน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมเช่นนั้น ถึงกับสั่งให้คนมาวางแผนใส่ร้ายอวิ๋นซู

“เรื่องนี้มีลับลมคมในจริงๆ คุณหนูฟู่กล่าวว่านางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวนางก็ตกไปในน้ำแล้ว ทั้งยังกล่าวว่าเหมือนกับมีบางอย่างพัวพันนางอยู่ที่ก้นทะเลสาบ”

องครักษ์เงาข้างกายเฟิ่งหลิงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “องค์ชาย ตอนนี้ในวังมีข่าวลือว่าในทะเลสาบนั้นมีผีน้ำ ข้าราชบริพารทั้งหลายไม่กล้าเข้าไปใกล้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ผีน้ำ? ผีเงาเสียมากกว่า

“นางสนมผู้นั้นเล่า ตรวจสอบแล้วหรือไม่?” เฟิ่งหลิงคิดเช่นเดียวกับอวิ๋นซู สงสัยอวี๋เฟยเป็นคนแรก

“กระหม่อมตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ วันนี้สนมนางนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวผิดปกติอันใด ตั้งแต่ออกมาจากตำหนักประทับของนางก็เดินเล่นอยู่ในสวนบุปผา บังเอิญผ่านไปที่สวนบุปผานั้นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“หรือว่าจะเป็นฮองเฮาอีก?!” ในน้ำเสียงของหลานอวิ๋นเต็มไปด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน ยามนี้เมื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น สิ่งแรกที่เขาจะคิดก็คือฮองเฮาบงการอยู่เบื้องหลังหรือไม่

“ไม่อาจขจัดความเป็นไปได้นี้ทิ้ง”

สิ่งที่เฟิ่งหลิงกังวลก็คือหากคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ของเฮา เช่นนั้นเท่ากับเขามีศัตรูเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน หากตรวจสอบไม่พบ อีกฝ่ายอาจคิดร้ายต่ออวิ๋นซูได้ทุกเมื่อ วันหลังเมื่ออวิ๋นซูเข้าวังจะยิ่งอันตรายมากขึ้น “ตรวจสอบต่อไป หาสาวใช้ทั้งหลายของฟู่หย่าให้พบเสียก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ม่านกลางคืนแผ่ขยาย เหนือทะเลสาบอันเงียบสงัดมีลมเย็นยะเยือกพัดมา

โคมไฟหลายดวงผ่านมา พลันมีเสียงกระซิบกระซาบอันเจือไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น

“เร็วหน่อย สวนบุปผาแห่งนี้อึมครึมยิ่งนัก”

“ใช่เรื่องที่คุณหนูฟู่ตกทะเลสาบโดยไม่ทราบสาเหตุหรือไม่?”

ขันทีน้อยสองคนเดินเบียดกัน ทว่ายังคงรู้สึกเย็นวาบที่หลัง

“ใช่แล้ว สาวใช้หลายนางหายไปกับอากาศ ข้าว่าจะต้องถูกผีน้ำจับตัวไปแน่!”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ทำข้ากลัวหมด!”

ขันทีน้อยผู้นั้นตัวสั่น รีบเดินไปจากสถานที่แห่งนี้

คนไม่น้อยในพระราชวังยังตามหาร่องรอยของสาวใช้ทั้งหลายอย่างไม่ลดละ ฟ้าเริ่มสว่าง นางข้าหลวงผู้หนึ่งนำอาภรณ์ที่ต้องซักมายังเรือนซักล้าง เพิ่งจะเปิดฝาบ่อน้ำ ความร้อนอบอ้าวอันแปลกประหลาดพลันโถมสู่จมูก

นางก้มลงตรวจสอบ เสียงกรีดร้องแหลมสูงพลันดังก้องฟ้า

“กรี้ด!”

เพียงไม่นานการเคลื่อนไหวทางด้านนี้ก็ดึงดูดความสนใจขององครักษ์ มีคนกลุ่มใหญ่ตามมาโดยพลัน

“เกิดอะไรขึ้น?”

นางข้าหลวงขดตัวอยู่ในมุมด้วยความตกใจ ชี้ไปยังบ่อน้ำด้วยอาการสั่นเทา “มี มีผี…”

มีผี? องครักษ์เดินเข้ามาด้วยความสงสัย ก้มหน้ามองไป คิดไม่ถึงว่าในบ่อน้ำจะมีศพอยู่หลายศพ สภาพน่าหวาดกลัวยิ่ง!

บุรุษรูปงามเป็นเอกได้ยินข่าวนี้จึงรีบตามมา ศพทั้งหลายถูกดึงขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว

“องค์ชาย ทราบฐานะของคนเหล่านี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นสาวใช้ของจวนฟู่”

ถึงกับถูกโยนไว้ที่นี่เชียวหรือ? เฟิ่งหลิงมองไปยังบ่อน้ำแห่งนั้น ในใจรู้สึกหนักอึ้งอย่างมิอาจบรรยาย

“ยิ่งไปกว่านั้นกระหม่อมพบว่าสาวใช้หลายนางนี้ถูกผู้มีวรยุทธแข็งแกร่งฆ่าตาย ทุกคนถูกบีบคอจนหักในกระบวนท่าเดียว จากนั้นจึงโยนลงมาในบ่อน้ำ”

เฟิ่งหลิงสูดหายใจลึก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เกรงว่าเรื่องนี้คงมิใช่การกระทำของฮองเฮาแล้ว ด้วยนิสัยของที่ผ่านมาของฮองเฮา หากพระนางต้องการฆ่าคนย่อมไม่ยอมเปิดเผยต่อหน้าผู้อื่นเป็นอันขาด หากปล่อยให้ศพปรากฏในวังหลัง คนแรกที่จะถูกสงสัยก็คือพระนาง! ตกลงเป็นผู้ใดกันแน่…

เพียงไม่นานเรื่องที่ศพถูกพบก็แพร่ไปทั่วทั้งพระราชวัง

“ทูลฮองเฮา พาตัวอวี๋เฟยมาแล้วเพคะ”

อวี๋เฟยเดินเข้ามาคารวะด้วยอาการตัวสั่น “หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

ฮองเฮาโบกพระหัตถ์ครั้งหนึ่ง นางข้าหลวงข้างกายทั้งหมดจึงถอยออกไป พระนางทอดพระเนตรสำรวจนางสนมเบื้องหน้า “เงยหน้าขึ้น” สุรเสียงไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

ใบหน้างดงามโดดเด่นเจือไปด้วยท่าทีระมัดระวัง ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับเปิ่นกงหรือ?”

อวี๋เฟยใคร่ครวญในใจ ฮองเฮาเรียกตนมาพบเพราะเรื่องสาวใช้ในวันนี้เป็นแน่ ทว่าตอนนี้ฮองเฮากลับลองเชิงเช่นนี้ มิแน่ว่าอาจมิใช่ดั่งที่ตนคิด

“หม่อมฉัน…ไม่เข้าใจความหมายของฮองเฮาเพคะ”

“ไม่เข้าใจหรือ ดียิ่ง” พระเนตรของฮองเฮาเจือไปด้วยความเคร่งขรึม เรื่องราวก่อนหลังที่ฟู่หย่าตกน้ำพระนางได้ยินมาหมดแล้ว ในพระทัยรู้สึกเพียงน่าเสียดายยิ่งนัก โอกาสดีๆ เช่นนี้กลับปล่อยให้อีกฝ่ายโชคดีหนีไปได้ ทว่าวันนี้เมื่อได้ยินว่าสาวใช้ของจวนฟู่ตายอยู่ในวังหลัง มิใช่เป็นการเพิ่มจุดด่างพร้อยให้ตนหรอกหรือ?

พระนางพลันคิดถึงอวี๋เฟยที่ไปถึงจุดเกิดเหตุเป็นคนแรก เหตุใดจะไม่สงสัยนางเล่า? นี่มิใช่นิสัยของอวี๋เฟย ก่อนหน้านี้หากพบเรื่องเช่นนี้ อวี๋เฟยจะพยายามทำให้การดำรงอยู่ของตนลดน้อยลง ถึงเวลานางออกหน้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?

“หม่อมฉันสมควรตาย! หม่อมฉันสมควรตาย!” อวี๋เฟยรีบคุกเข่าลง ฮองเฮาเห็นนางกัดฟันไม่ยอมพูดความจริงจึงเอ่ยพระโอษฐ์ขึ้นก่อน “กล่าวมาเถิด เจ้าสั่งให้คนผลักคุณหนูฟู่ตกน้ำใช่หรือไม่?”

อวี๋เฟยทราบดี มิอาจบอกฮองเฮาว่าทั้งหมดนี้นี่เป็นความคิดของฝูจีได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นพระนางจะคิดว่าคุณหนูไม่อาจควบคุมได้ และจะไม่สนับสนุนคุณหนูอีก “เป็นความผิดของหม่อมฉันเองเพคะ”

“เจ้าทำจริงหรือ?” ฮองเฮาไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

“หม่อมฉันเห็นคุณหนูกงซุนผู้นั้นไม่เคารพฮองเฮาจึงคิดหาโอกาสลงโทษนางนานแล้วเพคะ พอดีที่เมื่อวานเห็นคุณหนูฟู่เข้าวังมาอยู่ด้วยกันกับคุณหนูกงซุน จึงคิดถึงแผนการนี้ขึ้นมากะทันหัน เพียงแต่ไม่นึกว่าจะปล่อยให้นางหนีไปได้…”

ฮองเฮาเงียบลง ทอดพระเนตรไปยังนางสนมเบื้องหน้าอย่าเงียบงันเช่นนั้น ราวกับกำลังใคร่ครวญความจริงในคำพูด

“การกระทำของ เจ้าเก็บกวาดไม่สะอาดเอาเสียเลย!”

อวี๋เฟยรีบโขกศีรษะ “หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว!”

“หึ เคยกล่าวแล้วว่าเจ้านั้นโง่งม อย่าได้คิดกระทำเองตามใจ! สาวใช้ของจวนฟู่เหล่านั้น เหตุใดเจ้าไม่ทำให้สะอาดเสียหน่อย? หากฝ่าบาทถามเปิ่นกง เจ้าจะให้เปิ่นกงจัดการเช่นไร?”

“หม่อมฉัน…หม่อมฉันคิดไม่รอบด้านเองเพคะ…”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าก็ควรอยู่ให้ว่านอนสอนง่ายเสียหน่อย! หากเจ้ามีสมองเพียงนั้น คงนั่งอยู่ในตำแหน่งของอวี้กุ้ยเฟยไปนานแล้ว!”

“หม่อมฉัน…ผิดไปแล้วเพคะ”

ฮองเฮาสูดพระอัสสาสะลึก สงบลมหายใจของตนเพื่อระงับความโกรธในใจ “ช่างเถิด เห็นว่าเป็นความผิดครั้งแรกของเจ้า หากครั้งต่อไปเจ้ากระทำการโดยไม่มารายงานเปิ่นกงเสียก่อน เปิ่นกงจะเอาชีวิตเจ้าแน่!”

“หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ!”

“ถอยออกไปเถิด!”

โบกพระหัตถ์ครั้งหนึ่ง อวี๋เฟยจึงถอยออกไปอย่างระมัดระวัง แม่นมที่อยู่ด้านหลังฮองเฮาเดินเข้ามา “เหนียงเหนียง อวี๋เฟยผู้นี้เปลี่ยนไปใจกล้าเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด ถึงกับกล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้”

ไหนเลยจะรู้ว่าฮองเฮากลับสรวลเย็นชา “เจ้าคิดว่านางมีสมองเพียงนั้นจริงหรือ?”

“นี่…เหนียงเหนียงคิดว่าอวี๋เฟยโกหกหรือเพคะ?”