หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 771 ผูกแค้นลึกล้ำ
เล่มที่ 26 ตอนที่ 771 ผูกแค้นลึกล้ำ
“เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า? ของที่ข้าลู่เซิ่งอวิ๋นต้องการ ยังต้องผ่านความเห็นชอบจากผู้อื่นด้วยหรือ?”
“เจ้า…ไม่ได้ หลงจู๊ ปิ่นนี้ต้องขายให้ข้า! ของที่ข้าต้องการ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยไม่ได้!”
“หึ เจ้าเด็กหน้าเหม็น ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!” ลู่เซิ่งอวิ๋นม้วนแขนเสื้อของตน เด็กรับใช้รีบดึงผู้เยาว์ไว้ “คะ คุณชาย อย่าได้เอาความกับเขาเลยขอรับ หากร่างกายสูงศักดิ์ของคุณชาย…”
“เจ้าอย่าได้ห้ามข้า ข้าไม่เชื่อ แคว้นเหลียนจะไม่มีกฎหมายเลยหรือไร?”
ลู่เซิ่งอวิ๋นหัวเราะสามครั้ง “กฎหมาย? เจ้าจะมาถกเรื่องกฎหมายกับนายน้อยเช่นข้าที่นี่หรือ เจ้าเด็กตัวเหม็นปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กลับไปอ่านหนังสือให้มากอีกสักสองสามปีก่อนเถิด ไม่สิ ต่อให้อ่านหนังสือมากมาย เจ้าก็ยังเป็นเจ้าเด็กตัวเหม็นเช่นเดิม!”
“เจ้า…”
หลงจู๊เห็นสองคนนี้กัดกันไม่ยอมปล่อย ทำให้แขกในร้านเขาตกใจจนหายไปหมด ทุกคนสนใจเพียงรอดูความครึกครื้น ไหนเลยจะสนใจซื้อเครื่องประดับของเขาอีก ในใจพลันรู้สึกหดหู่ จนใจที่นายน้อยลู่ผู้นี้เป็นเจ้านายที่หาเรื่องไม่ได้จริงๆ ดังนั้นจึงเดินมาข้างกายผู้เยาว์อย่างระมัดระวัง “นายน้อยท่านนี้ มิสู้ดูเครื่องประดับอื่นในร้านเสียหน่อยเป็นอย่างไรขอรับ ยังมีเครื่องประดับที่ดียิ่งกว่า…”
“ไม่ได้! ข้าต้องการปิ่นนั้น!”
“นี่…” หลงจู๊รู้สึกปวดหัวจริงๆ คุณชายท่านนี้อายุยังน้อย เหตุใดจึงดื้อรั้นเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรคุณชายน้อยท่านนี้ก็ไม่เหมือนคนที่จะสู้นายน้อยลู่ได้
หึ เจ้าเด็กตัวเหม็นนี่ยังกล้าต่อต้านตนอีกหรือ? ลู่เซิ่งอวิ๋นมิได้พบคนโอหังไม่สนใจชีวิตเช่นนี้นานแล้ว “หลงจู๊ เจ้าพูดมา ปิ่นนี้ เจ้าจะขายให้ผู้ใด?”
“ขายให้นายน้อยลู่ขอรับ ฮ่าๆ…”
“อะไรนะ? หลงจู๊ เจ้าใคร่ครวญให้ดี หากเจ้าทำการค้าเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาพังป้ายร้านเจ้าเสีย!”
“เอ๋?!” หลงจู๊หน้าเปลี่ยนสี คุณชายน้อยท่านนี้วาจาใหญ่โตยิ่งนัก แต่ตนกลับรู้สึกว่าเขามีความสามารถเช่นนั้นจริงๆ ชั่วขณะนั้นจึงรีบกล่าวประจบประแจงด้วยความเคร่งเครียด “ไม่ๆๆ คุณชายน้อยโปรดระงับโทสะ โปรดระงับโทสะ…ท่านดูเถิด การค้าของผู้น้อยเป็นเพียงการค้าเล็กๆ เป็นการค้าเล็กๆ เท่านั้น! มิเช่นนั้นก็ขายให้คุณชายน้อย…”
“อะไรนะ? หลงจู๊กล่าวอันใด? นายน้อยเช่นข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก” ท่าทีของลู่เซิ่งอวิ๋นพลันเปลี่ยนไปโหดเหี้ยมดุดัน สายตาข่มขู่ราวกับใบมีดเฉือนผ่านใบหน้าของหลงจู๊อย่างโหดเหี้ยม
“ข้า คือข้า…” หลงจู๊ปวดหัวแทบตาย วันนี้มันวันอะไรถึงได้โชคร้ายเพียงนี้ พบกับเทพโชคร้ายทั้งสององค์นี้ได้! เด็กรับใช้รีบเข้ามาประคองหลงจู๊ด้วยกลัวว่าเขาจะตกใจจนกระอักเลือดตาย
คุณชายน้อยวัยเยาว์ไม่หวาดกลัวท่าทีข่มขู่ของลู่เซิ่งอวิ๋นแม้แต่น้อย เชิดคางขึ้นสูงแล้วกล่าวว่า “หลิ่งตาง เอาตั๋วเงินออกมา!”
หลิ่งตางรีบควักตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วยัดใส่อกหลงจู๊ “เท่านี้พอหรือไม่? หากไม่พอข้ายังมีอีก!”
ตั๋วเงินมากมายเพียงนี้เชียว…หลงจู๊มองจนตาพร่า เพียงแต่การกระทำเช่นนี้กลับไปกระตุ้นโทสะของลู่เซิ่งอวิ๋น
คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กตัวเหม็นจะร่ำรวยเช่นนั้นจริงๆ นี่กำลังทำให้ตนอับอาย จะกล่าวว่าเขาไม่จ่ายเงินเช่นนั้นหรือ? ลู่เซิ่งอวิ๋นพลันตะโกนออกมา “เจ้ากล้ารับหรือ? หากกล้ารับ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาหักขาเจ้าเสีย!”
“เอ๋!” หลงจู๊ตกใจจนขาสั่น ตั๋วเงินปึกนั้นกระจัดกระจายลงพื้น
ชาวบ้านที่มาล้อมดูพากันอุทาน
“เงินมากมายเพียงนั้นเชียว!”
“ดูแล้วจะอย่างไรก็คงมีถึงหนึ่งหมื่นเหลียงกระมัง?”
“คุณชายท่านนี้ต้องมีพื้นเพยิ่งใหญ่เป็นแน่…” ชั่วขณะนั้นทุกคนรู้สึกเคารพและหวาดกลัวคุณชายเยาว์วัยขึ้นมาโดยพลัน ไม่รู้ว่าเป็นนายน้อยร่ำรวยมาจากที่ใด
คุณชายน้อยได้ฟังก็รู้สึกลำพองใจ มองไปทางลู่เซิ่งอวิ๋นโดยพลัน “หากเจ้ามีความสามารถเพียงนั้นจริงๆ ก็หยิบตั๋วเงินออกมา ผู้ใดจ่ายมากกว่า ปิ่นย่อมเป็นของผู้นั้น!” หากกล่าวเรื่องทรัพย์สิน เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดเป็นศัตรูกับตนได้ ในจุดนี้ผู้เยาว์มีความมั่นใจในตนเองยิ่งนัก
“ข้า…” ลู่เซิ่งอวิ๋นชี้ไปยังผู้เยาว์ กล่าวอะไรไม่ออก ต้องทราบว่าแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยพกเงินมากมายเพียงนี้ออกจากจวน ขอเพียงเขากล่าวประโยคเดียว จะมีผู้ใดกล้าคิดเงินกับเขาบ้าง “หึ วันนี้นายน้อยเช่นข้าต้องการปิ่นนี้ ไปแย่งมาให้ข้า!”
เพิ่งจะกล่าวจบ องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังลู่เซิ่งอวิ๋นก็เดินเข้ามา ล้อมผู้เยาว์ทั้งสองไว้
“พวกเจ้าทำอะไร? คิดจะแย่งอย่างเปิดเผยเชียวหรือ? กลางวันแสกๆ พวกเจ้ากล้าเสียมารยาทกับอง…คุณชายเช่นข้าเชียวหรือ! เด็กๆ ลากเจ้าคนไม่มีตานี่ออกไปเสีย!”
อย่างไรก็ตามกลับไม่มีผู้ใดก้าวออกมา นางถึงกับลืมไปแล้วว่าวันนี้ตนแอบออกมาจากวัง ไหนเลยจะมีองครักษ์ข้างกายอันใดอีก
“ฮ่าๆๆๆ…เด็กๆ หรือ เหตุใดนายน้อยเช่นข้าจึงไม่เห็นผู้ใดเล่า?” ลู่เซิ่งอวิ๋นหัวเราะอย่างยโสโอหัง องครักษ์ทั้งหลายก็หัวเราะตาม ผู้เยาว์รู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก ใบหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า
“คุณชาย พวกเรากลับกันเถิด…” เห็นได้ชัดว่าเด็กรับใช้ผู้นั้นไม่เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ก้มหน้าลงไม่อยากเผยใบหน้ามากไปนัก
ผู้เยาว์กลับยังคงเชิดหน้าอย่างดื้อรั้น ลู่เซิ่งอวิ๋นดันทุกคนออกแล้วเดินมาเบื้องหน้านาง “เจ้าเด็กตัวเหม็น ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายกับเจ้า เพียงกล่าวประโยคเดียวว่าเจ้าผิด นายน้อยเช่นข้าจะไว้ชีวิตเจ้าครั้งหนึ่ง!”
“ฝันไปเถิด!”
“หึ ยังปากดีอีกหรือ?!” ความอดทนของลู่เซิ่งอวิ๋นถูกใช้ไปจนสิ้นแล้ว เขายื่นมือออกไปแย่งปิ่นในมือผู้เยาว์นั้นมา ปลายปิ่นเฉือนผ่านฝ่ามือของผู้เยาว์ เสียงกรีดร้องพลันดังขึ้น “โอ้ย!”
“คะ คุณชายท่านเลือดไหล!” เด็กรับใช้ตกใจจนหน้าถอดสี ผู้เยาว์ท่านนั้นมองฝ่ามือที่มีเลือดลไหลออกมาของตนด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เบิกตากว้าง น้ำตาไหลออกมา “มือ มือของข้า…”
“ฮ่าๆๆๆ…กล้าสู้กับนายน้อยเช่นข้าหรือ? เด็กๆ จัดการให้ข้าเสีย…”
หลงจู๊รู้ว่าเรื่องราวใหญ่โตแล้ว พลันนั้นไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี สายตาของเขาหยุดอยู่บนตั๋วเงินปึกนั้นที่อยู่บนพื้น รอยประทับสีแดงด้านบนทำให้เขาใจเต้น “นี่ นี่มิใช่ตั๋วทางการหรือ?”
เสียงของหลงจู๊กระทบเข้าหูของลู่เซิ่งอวิ๋น ตั๋วทางการ?
ตั๋วทางการก็คือเงินที่ทางการใช้แจกจ่ายในแต่ละพื้นที่ของแคว้นเหลียน เงินเดือนของขุนนางทั้งหลายล้วนจ่ายด้วยตั๋วเงินทางการเช่นนี้ จากนั้นค่อยไปแลกเปลี่ยนที่ร้านแลกเงิน มีไม่กี่คนที่จะหยิบตั๋วทางการมากมายเช่นนี้ออกมาได้ในพริบตา ผู้ที่จะทำเช่นนี้ได้มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือเป็นขุนนางคนสำคัญในราชสำนักที่มีตำแหน่งสูงเงินเดือนสูง ทุกเดือนจึงได้รับเงินเดือนมากมาย
ตระกูลลู่เองก็เป็นตระกูลขุนนาง ลู่เซิ่งอวิ๋นจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตั๋วทางการมากมายเพียงนี้หมายความว่าอย่างไร
“ช้าก่อน!” เขารีบยกมือขึ้นห้ามองครักษ์ทั้งหลาย มองไปยังผู้เยาว์ที่ร้องโอดโอยไม่หยุดอีกครั้ง คงไม่ใช่กระมัง เจ้าเด็กตัวเหม็นนี่ถึงกับมีพื้นเพยิ่งใหญ่เพียงนี้เชียวหรือ? เพียงแต่…ตนไม่เคยพบเขามาก่อน…ไม่ถูก ใบหน้าเช่นนี้ ราวกับเคยเห็นที่ใด
ลู่เซิ่งอวิ๋นรู้สึกอับจนหนทาง ทั้งยังคิดไม่ออกว่าเคยพบผู้เยาว์นี้ที่ใด เพียงแต่เขารู้ว่าไม่อาจก่อเรื่องให้ใหญ่เกินไปได้ หากไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรหาเรื่อง เช่นนั้นคงโชคร้ายแล้ว
อย่างไรก็ตาม หน้าตายังต้องรักษาไว้ให้ครบคัน เขารีบจัดอาภรณ์ของตน “นายน้อยเช่นข้าเป็นคนใจกว้าง วันนี้จะปล่อยเจ้าไปสักครั้ง พวกเราไป!”
เขารีบหมุนตัวไป ใช้หางตาปรายมองไปทางหลงจู๊เล็กน้อย “นายน้อยเช่นข้าจะเอาปิ่นนี้ไป ลงบัญชีไว้!”
“…” หลงจู๊มองฝ่ามือที่มีเลือดไหลของผู้เยาว์ท่านนั้น ใจเต้นตึกตัก เหตุใดตนจึงโชคร้ายเพียงนี้?
“คุณชาย…” เด็กรับใช้ตกใจจนใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงหน้าเล็กๆ ถูกน้ำตาทำให้พร่าเลือนไปนานแล้ว
หลงจู๊รีบเดินเข้ามาประคองพวกนาง “โธ่ คุณชายน้อย ให้ผู้น้อยพาท่านไปโรงหมอใกล้ๆ เถิด บาดแผลไม่เบาเลย!” ยามนี้หลงจู๊คิดเพียงว่าต้องการชดเชยความผิดครั้งใหญ่ คุณชายที่นำตั๋วทางการมาจับจ่ายผู้นี้ได้รับบาดเจ็บในร้านของเขา นับว่าเขาซวยไปแปดชาติจริงๆ! หวังเพียงวคุณชายน้อยท่านนี้จะจำได้ว่าบาดแผลนั้นตนมิได้เป็นคนทำ หากต้องการคิดบัญชีก็ควรไปคิดบัญชีกับนายน้อยลู่กระมัง!
ภายในโรงหมอมีเสียงร้องดังแว่วมา
“โอ้ย เจ้า เจ้าเบามือหน่อย!”
หมอชราส่ายศีรษะอย่างจนใจ คุณชายน้อยท่านนี้ เหตุใดจึงได้อ้อนแอ้นเพียงนี้ แค่ทายาเท่านั้นเอง
“มือของข้าคงไม่พิการใช่หรือไม่?” เสียงนี้เจือไปด้วยเสียงสะอึกสะอื้นอันเข้มข้น บาดแผลลึกเพียงนี้ มิแน่ว่าอาจทิ้งรอยแผลเป็นน่าเกลียดไว้ก็เป็นได้
“ไม่หรอกขอรับ คุณชายน้อยโปรดวางใจ บาดเจ็บที่ผิวหนังเล็กน้อยเท่านั้น แต่อย่าถูกน้ำก่อนบาดแผลหายดีเด็ดขาด”
“โอ้ย เจ็บๆๆ โอ้ย…” คุณชายน้อยเจ็บจนกัดปากกัดฟัน เด็กรับใช้ที่อยู่ด้านหลังมีสีหน้ากังวล ราวกับจะมีเรื่องยิ่งใหญ่คับฟ้าอันใดเกิดขึ้นก็มิปาน
“คุณชาย บ่าว บ่าวจะทำเช่นไรดี…หากเหนียง…หากฮูหยินทราบเข้า หัวของบ่าวคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว…”
คุณชายน้อยกัดฟัน ผู้ใดว่าไม่ใช่เล่า หากหมู่เฟยรู้ว่าตนแอบหนีออกมาทั้งยังได้รับบาดเจ็บ วันเวลาในภายภาคหน้าคงไม่ดีเป็นแน่! นางมองไปทางหลงจู๊ที่มีความประจบสอพลออัดแน่นเต็มหน้าผู้นั้นด้วยสายตาโหดเหี้ยม “เจ้า มานี่!”
“ขอรับๆ คุณชายน้อยมีสิ่งใดจะสั่งหรือ?”
“เจ้าคนไร้ยางอายนั่น…คือผู้ใดกันแน่? เหตุใดจึงได้ใช้อำนาจบาตรใหญ่ถึงเพียงนี้?” ถึงกับกล้าทำร้ายนางเชียวหรือ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง ความแค้นนี้นางไม่ยอมจบง่ายๆ เป็นแน่
หลงจู๊อดรนทนไม่ไหว ต้องการผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปไว้บนร่างลู่เซิ่งอวิ๋น “อา คุณชายไม่ทราบหรือขอรับ? พื้นเพของนายน้อยลู่ท่านนั้นไม่เบาเลย ตระกูลลู่เป็นตระกูลขุนนาง พี่สาวของฮูหยินลู่ก็คือพระสนมกุ้ยเฟยที่อยู่ในวัง มีอำนาจอิทธิพลมากมาย!”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เป็นหลานของอวี้กุ้ยเฟย! ฮ่าๆ เหม็นเน่าเช่นเดียวกันจริงๆ มิน่าเล่าจึงได้วางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่ว! แต่แล้วอย่างไรเล่า ถึงกับกล้าทำร้ายหน่อเชื้อสูงศักดิ์เช่นนี้…
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกอัดอั้นตันใจก็คือ คราวนี้ตนแอบออกมานอกวัง เรื่องนี้มิอาจป่าวประกาศได้ นางจะกล้าบอกให้หมู่เฟยรู้ได้อย่างไร ความโกรธเกรี้ยวนี้จะระบายได้อย่างไร?
หลงจู๊อยากรีบส่งเจ้านายน้อยผู้นี้ไปเร็วๆ หากรั้งอยู่ที่นี่นานขึ้น ความวุ่นวายของตนย่อมมากขึ้น
“ไม่ทราบว่าจวนของคุณชายน้อยอยู่ที่ใด? ผู้น้อยจะสั่งให้คนพาท่านกลับไปส่ง…”
“ไม่ต้อง!” เสียงของคุณชายน้อยโหดเหี้ยมดุดัน เด็กรับใช้ที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามาประคองนาง เงาร่างทั้งสองเดินออกไปจากโรงหมอด้วยสภาพน่าอนาจ หลงจู๊มองทิศทางที่พวกนางเดินหายไป ส่ายหน้าเล็กน้อย เพียงมองก็ทราบว่าแอบออกมาโดยปิดบังคนในจวน เห้อ ถูกตามใจจนเสียคนตั้งแต่เด็ก เหตุใดจึงไม่อยู่ในจวนของตนให้ดี วิ่งออกมาทำให้ผู้อื่นวุ่นวายทำไม เห้อ…
อีกด้านหนึ่ง
“วันนี้ท่าทีของข้าเป็นอย่างไร?”
องครักษ์ข้างกายรีบรับคำอย่างประจบประแจง “ทั้งสง่างามและเปี่ยมความสามารถ ตอนนี้นายน้อยเฉลียวฉลาดขึ้นทุกวันแล้วขอรับ!”
ลู่เซิ่งอวิ๋นหัวเราะออกมาโดยพลัน “จริงหรือ? นายน้อยเช่นข้าก็คิดเช่นนี้!” เขาเบนสายตาขึ้น มองไปยังหลังคาจวนแม่ทัพกงซุนที่อยู่ไม่ไกล สูดหายใจลึกแล้วจึงเดินก้าวใหญ่ๆ เข้าไป
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ถูกแม่ทัพกงซุนสั่งสอนแน่ๆ อวี้เกยเฟยซยแท้มีหลานชายแบบนั้น