หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 775 ปะทะอีกครั้ง
เล่มที่ 26 ตอนที่ 775 ปะทะอีกครั้ง
นางข้าหลวงที่อยู่บนพื้นนอนขดตัว มือทั้งสองกำแน่นไม่ยอมปล่อย ยามนี้แขนเสื้อของนางถูกม้วนขึ้น เผยให้เห็นข้อมือขาวนวล ด้านบนมีเข็มเงินเล็กละเอียดปักอยู่หลายเล่ม
ไม่ทราบว่าสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นเอายาอะไรป้อนให้นางข้าหลวง คิ้วที่เดิมทีขมวดแน่นคลายออกเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีสีแดงเลือดฝาด
“นาง นางฟื้นแล้ว!” มีคนอุทานออกมา ทุกคนมองไปยังดวงตาที่ปิดสนิทของนางข้าหลวงผู้นั้น ขนตาขยับเล็กน้อย
อวิ๋นซูประคองลำคอของนางอย่างระมัดระวังก่อนจะปักเข็มลงที่หลังคออย่างตั้งใจ เกิดเสียงครวญครางดังออกจากปากนางข้าหลวง จากนั้นดวงตาทั้งสองจึงค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของทุกคน
“มิเสียทีที่เป็นคุณหนูกงซุน! ช่างอัศจรรย์จริงๆ!”
อาการที่ดูสาหัสถึงกับเปลี่ยนไปดีขึ้นอย่างชัดเจนหลังจากคุณหนูกงซุนปักเข็มเงินลงไปสองสามครั้ง หัตถ์เซียนช่างสมคำร่ำรือจริงๆ!
กระทั่งหวงฝู่เสียก็ถูกวิธีการเรียบง่ายทว่าได้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมเบื้องหน้าทำเอาหลงใหล ข่าวลือเกี่ยวกับคุณหนูกงซุนมีมากมาย ทุกข่าวต่างชื่นชมทักษะของนางจนประหนึ่งเทพเซียน เดิมทีในใจของหวงฝู่เสียยังรู้สึกดูถูก ใต้หล้านี้ไหนเลยจะมีหมอเทวดามากมายเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง ในความคิดของนาง เรื่องที่สตีทำย่อมไม่อาจเทียบบุรุษได้! หากจะเทียบความสามารถ ไม่ว่าตนจะพยายามเช่นไรก็ไม่อาจเทียบองค์ชายทั้งหลายได้ไปตลอดกาล
เพียงแต่ตอนนี้กระทั่งหวงฝู่เสียก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตาของตน นี่จะร้ายกาจเกินไปหรือไม่? เมื่อครู่เพียงนางได้เห็นยังคิดว่านางข้าหลวงผู้นั้นไม่มีทางช่วยแล้ว
“พานางไปส่งที่สำนักหมอหลวงเถิด” เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้นประดุจขนนกที่สะกิดผ่านทะเลสาบในใจของทุกคน
คนไม่น้อยเผยสายตาชื่นชมนับถือที่มีต่ออวิ๋นซูออกมา ยามนี้เอง สายตาของหวงฝู่เสียพลันเปลี่ยนไป จับจ้องไปยังปิ่นอันคุ้นเคยที่อยู่บนเส้นผมของอวิ๋นซูเขม็ง เพียงพริบตาก็เกิดความรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นสาดไปทั้งร่าง
เพียงไม่นานนางข้าหลวงกลุ่มนั้นก็พากันเคลื่อนย้ายไปยังทิศทางหนึ่ง ทว่ากลับมีขันทีน้อยผู้หนึ่งยืนอยู่ที่เดิมอย่างไม่คาดคิด ใช้สายตาอันแปลกประหลาดมองไปทางอวิ๋นซู
ชุนเซียงที่อยู่ด้านหน้าสัมผัสได้ถึงสายตาคู่นี้อย่างเฉียบคม เมื่อหมุนตัวไปพลันพบกับขันทีน้อยผู้นั้น
“คุณหนูเจ้าคะ ขันทีน้อยด้านหลังดูแปลกประหลาดยิ่งนัก”
อวิ๋นซูหยุดฝีเท้าลง ตอนนี้เองขันทีน้อยผู้นั้นเริ่มเคลื่อนไหว นางค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ขมวดคิ้วแน่น อวิ๋นซูสังเกตุเห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องอยู่บนศีรษะของนางเนิ่นนานไม่ยอมละสายตาไป
“ปิ่นบนผมเจ้า ให้ข้าดูเสียหน่อยได้หรือไม่?”
เสียงกระจ่างใสนี้ไม่เหมือนกับขันทีน้อยคนอื่น อีกทั้งน้ำเสียงของนางก็ทำให้ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ช่างเป็นข้าราชบริพารที่ไร้มารยาทยิ่งนัก! ถึงกับกล้าขอเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ออกมาเชียว!
อวิ๋นซูยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว สัมผัสปิ่นอันเย็นยะเยือกชิ้นนั้น เขาหมายถึงปิ่นนี้หรือ?
ค่อยๆ ปลดปิ่นนั้นออก สายตาของขันทีน้อยผู้นั้นมองตามการเคลื่อนไหวของนาง ยังคงไม่ยอมละสายตาออกไป
อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางก็อยากทราบเช่นกันว่าจุดประสงค์ของขันทีผู้นี้คืออะไรจึงส่งปิ่นไปให้
ขันทีน้อยผู้นั้นรับปิ่นมาสำรวจ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปย่ำแย่หาใดเปรียบ มือที่ถือปิ่นนั้นสั่นระริก ชุนเซียงรู้สึกมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง รีบดึงอวิ๋นซูมาคุ้มครองอยู่ด้านหลัง มองไปยังการกระทำของขันทีน้อยผู้นั้นด้วยความระแวง
“เจ้ามีความสัมพันธ์เช่นไรกับนายน้อยตระกูลลู่?”
ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
นายน้อยตระกูลลู่? เหตุใดจู่ๆ ขันทีน้อยผู้นี้จึงกล่าวถึงคนคนนั้นได้ “กงกงหมายความว่าอย่างไร? คุณหนูของข้าไม่รู้จักนายน้อยตระกูลลู่!” ชุนเซียงย่อมไม่ยอมให้ชื่อของอวิ๋นซูและลู่เซิ่งอวิ๋นถูกนำมากล่าวด้วยกันเป็นแน่ เพื่อลดทอนมิให้มีความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น
“ไม่รู้จัก?” หวงฝู่เสียหัวเราะเสียงเย็น “หากไม่รู้จัก เหตุใดปิ่นของเขาจึงมาอยู่ที่เจ้าได้?!”
ความรู้สึกตื่นตะลึงที่มีต่ออวิ๋นซูพลันถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชัง ในฐานะที่เป็นว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่กลับใช้ชีวิตไม่ระมัดระวังเพียงนี้เชียวหรือ รับของบุรุษอื่นมาตามใจแล้วกล่าวว่าระหว่างพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กันหรือ? ตีให้ตายหวงฝู่เสียก็ไม่เชื่อ เรื่องนี้จะต้องมีอะไรที่ไม่อาจบอกผู้อื่นได้แน่!
ปิ่นเพียงเล่มเดียวพลันทำให้หวงฝู่เสียเปลี่ยนมุมมองที่มีต่ออวิ๋นซูไปโดยสิ้นเชิง
“กงกงท่านนี้หมายความว่าอย่างไร?”
ชุนเซียงขมวดคิ้ว ปิ่นนั้นเป็นแม่ทัพกงซุนสั่งให้คนนำมามอบให้ เกี่ยวอันใดกับนายน้อยลู่?
ขันทีน้อยผู้นั้นเผยสีหน้าเหยียดหยาม “หมายความว่าอย่างไรหรือ? พวกเจ้าย่อมชัดแจ้งอยู่แก่ใจ!”
หวงฝู่เสียกัดฟัน นางไม่อาจกล่าวได้ว่าปิ่นนี้เป็นปิ่นที่ตนและลู่เซิ่งอวิ๋นแย่งชิงกันในร้านอัญมณี นี่นับเป็นความอัปยศของนาง
“พวกเราไม่รู้จริงๆ” คำพูดของอวิ๋นซูไปกระตุ้นโทสะของหวงฝู่เสีย นางพลันเขวี้ยงปิ่นในมือทิ้ง กล่าวขึ้นมาประโยคหนึ่ง “แย่งของรักของผู้อื่นมิใช่วิสัยของผู้สูงศักดิ์!”
เสียงเพล้งดังขึ้น ปิ่นหยกหิมะตกลงพื้น ส่งเสียงดังกังวาน หักเป็นสองท่อน
“อา นี่เจ้า…” ชุนเซียงรู้สึกโกรธเกรี้ยวกับการกระทำอันไร้มารยาทของอีกฝ่ายยิ่งนัก ทว่าอวิ๋นซูที่อยู่ด้านข้างกลับขวางนางไว้
ขันทีน้อยผู้นั้นดวงตาสว่างวาบ ถึงกับหมุนตัวสาวเท้าวิ่งหนี ไม่นานก็หายไปจากสายตาของพวกนาง
“คุณหนู ขันทีน้อยผู้นั้นคงไม่พูดจาเหลวไหลไปทั่วใช่หรือไม่เจ้าคะ?” ชุนเซียงย้อนคิดไปถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ของขันทีน้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูและเจ้าคนไร้อย่างอายนั่น หากอีกฝ่ายโพนทะนาไปทั่ว มิใช่ว่าจะทำลายชื่อเสียงของคุณหนูหรอกหรือ
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ ชุนเซียงรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับปิ่นชิ้นนั้นจึงเก็บปิ่นหักขึ้นมาจากพื้น
ข้างรถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกลมีขันทีข้างกายอวี้กุ้ยเฟยยืนรออยู่ตลอด เขาเก็บทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อครู่นี้ไว้ในสายตา แม้จะได้ยินไม่ชัดว่าพวกนางคุยอะไรกัน แต่ดูจากท่าทีที่ขันทีน้อยผู้นั้นหนีไปอย่างร้อนรน คงมิใช่ว่าเสียมารยาทต่อคุณหนูกงซุนหรอกกระมัง?
“คุณหนูกงซุน บ่าวจะไปตรวจสอบว่าบ่าวสุนัขโอหังผู้นั้นเป็นคนของตำหนักใด” เขาเดินเข้ามา ทว่าอวิ๋นซูกลับเผยรอยยิ้มบางเบา “ทำให้กงกงสิ้นเปลืองความคิดแล้ว เป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น”
“นี่…เช่นนั้นคุณหนู พวกเราขึ้นรถม้าเถิดขอรับ” ในเมื่อคุณหนูกงซุนกล่าวเช่นนี้แล้ว ขันทีย่อมไม่หาเรื่องใส่ตัว
อวี้กุ้ยเฟยรออยู่ในตำหนักนานแล้ว ในใจกำลังคิดวางแผนไม่หยุด อีกสักครู่คุณหนูกงซุนเข้ามา ควรจะกล่าวเช่นไรให้เหมาะสม
“ทูลเหนียงเหนียง คุณหนูกงซุนมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อวี้กุ้ยเฟยรีบลุกขึ้นยืน จัดอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อยแล้วจึงเผยรอยยิ้มรับแขก ในยามที่เห็นสตรีสุขุมผู้นั้นเดินเข้ามาจึงรีบเดินเข้าไปต้อนรับโดยพลัน
“คุณหนูกงซุน วันนี้อากาศหนาว เร็ว รีบเข้ามาดื่มชาร้อนๆ เถิด”
อวี้กุ้ยเฟยในวันนี้ดูเป็นมิตรกว่าเมื่อก่อน สิ่งที่แตกต่างไปก็คือนางมิได้เอ่ยปากถามเรื่องอาการป่วยของหวงฝู่อี้ วันนี้นางเชิญอวิ๋นซูเข้าวังมาเป็นพิเศษเพราะต้องการขออภัยเรื่องลู่เซิ่งอวิ๋น
นางไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรนอกตำหนัก มองไปยังสตรีสุขุม แย้มยิ้มอย่างจนใจ “คุณหนูกงซุน จริงๆ เลย เปิ่นกงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดเช่นไรดี เซิ่งอวิ๋น เด็กคนนั้นนำความยุ่งยากมาให้คุณหนูไม่น้อยเลยกระมัง? ในฐานะที่เปิ่นกงเป็นป้าของเขายังไม่รู้จะกล่าวอะไรดีจริงๆ! อย่างไรก็ตาม คุณหนูโปรดวางใจ เปิ่นกงจะสั่งสอนเขาให้หนัก วันหน้าจะทำให้เขาไม่กล้าไปหาเรื่องวุ่นวายให้คุณหนูกงซุนอีกแน่นอน!”
“เหนียงเหนียงไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนี้ ซูเอ๋อร์มิได้เก็บไปใส่ใจ”
“โธ่ เปิ่นกงรู้ว่าคุณหนูกงซุนมีคุณธรรมน้ำใจมาโดยตลอด จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าเด็กตัวเหม็นนั้นได้อย่างไร แต่ไม่ว่าจะด้านเหตุผลหรือความสัมพันธ์เปิ่นกงก็ยังรู้สึกไม่ดี วันนี้คุณหนูกงซุนยอมเข้าวัง เปิ่นกงรู้สึกยินดียิ่ง อีกครู่จะต้องอยู่ทานอาหารกับเปิ่นกงที่นี่เล่า มิเช่นนั้นเกรงว่าเปิ่นกงคงนอนไม่หลับไปหลายคืน”
อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยปาก “นายน้อยลู่มอบปิ่นเล่มหนึ่งให้ซูเอ๋อร์…”
อะไรนะ? ปิ่น…
ชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังดวงตาสว่างวาบ ในใจรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม เดิมทีคุณหนูไม่ยอมรับของขวัญชดเชยจากนายน้อยลู่ แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดปิ่นนี้จึงถูกส่งมาได้ อีกทั้งเมื่อครู่ยังเกิดเรื่องเช่นนั้นด้วย
“ชะ เช่นนั้นหรือ…” ในใจของอวี้กุ้ยเฟยเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
“ซูเอ๋อร์ชอบมาก ไม่ทราบว่านายน้อยลู่ไปซื้อมาจากร้านค้าแห่งใด?”
ชุนเซียงพลันเข้าใจเจตนาที่อวิ๋นซูกล่าวถึงปิ่นเล่มนั้นขึ้นมาโดยพลัน เชื่อว่าคงใส่ใจคำพูดของขันทีน้อยเมื่อครู่นี้กระมัง?
“อา ในเมื่อคุณหนูกงซุนชอบ กลับไปเปิ่นกงจะให้เซิ่งอวิ๋นนำไปมอบให้คุณหนูเพิ่ม…”
“น้ำพระทัยของเหนียงเหนียง ซูเอ๋อร์รับไว้ด้วยใจแล้วเพคะ เดิมทีไม่ควรรับของขวัญจากนายน้อยลู่ จนใจที่นายน้อยลู่ขอร้องอย่างจริงใจซูเอ๋อร์จึงทำได้เพียงรับไว้ด้วยความรู้สึกผิด เพียงแต่ปิ่นเล่มนั้นหาได้ยากยิ่ง ซูเอ๋อร์อยากรู้ว่าร้านค้าใดในเมืองหลวงที่มีฝีมือเช่นนี้…”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ได้ๆๆ อีกสักครู่เปิ่นกงจะไปถามเซิ่งอวิ๋น คุณหนูกงซุน ดื่มชาเถิด…”
อีกด้านหนึ่ง
หวงฝู่เสียยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ยามนี้มือของตนยังคงบาดเจ็บ ล้วนต้องโทษลู่เซิ่งอวิ๋นผู้นั้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ไม่อาจบอกผู้ใดกับว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่ เสด็จพ่อทรงเป็นอะไรไป เหตุใดจึงเลือกสตรีที่มีพฤติกรรมต่ำช้าเช่นนี้มาเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ได้ นับเป็นการขายหน้าราชวงศ์อย่างพวกเขายิ่งนัก!
ข่าวลือในวังเรื่องคุณหนูกงซุนจะดีเกินไปแล้ว มีเพียงวิชาแพทย์แต่ไม่มีคุณธรรมจะนับเป็นอะไรได้?
หวงฝู่เสียด่าพึมพำ ลืมเรื่องที่ตนจะไปรับยาที่ห้องยาไปแล้วโดยสิ้นเชิง เดินตรงกลับไปยังตำหนักของตน
นางก้มหน้าสาวเท้าอย่างรวดเร็ว คิดไม่ถึงว่ากลับชนเข้ากับคนผู้หนึ่ง เสียงร้องดังขึ้นก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น บาดแผลที่ฝ่ามือฉีกขาดอีกครั้ง “ผู้ใดกัน? เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนี้ ถึงกับกล้าชนองค์หญิงเช่นข้า…”
นางเงยหน้าขึ้นมอง ท่าทีพลันแข็งชะงักอยู่เช่นนั้น
“อง องค์หญิง…” หลิ่งตางที่สวมใส่อาภรณ์ของหวงฝู่เสียถูกขันทีสองคนจับกุมตัว แก้มแดงชัดเจนเห็นได้ว่าถูกตบตี ส่วนคนที่ชนหวงฝู่เสียก็คือหมู่เฟยของนาง เสียนเฟย
ภายในห้องโถงใหญ่บรรยากาศหนักอึ้งเป็นพิเศษ
หวงฝู่เสียคุกเข่าอยู่บนพื้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความอยุติธรรม
ท่าทีของเสียนเฟยเคร่งขรึมหาใดเปรียบ อีกด้านหนึ่ง เสียงตบหน้าอันกระจ่างชัดยังคงดังต่อเนื่อง
หวงฝู่เสียลอบมองไปยังหลิ่งตางที่กำลังถูกลงโทษ ขมวดคิ้วแน่น ใจเต้นไม่หยุด
“ทำไม ยังไม่ยอมพูดอีกหรือ?”
“มะ หมู่เฟย อย่าตีอีกเลย…” เมื่อเห็นหน้าของหลิ่งตาง ราวกับมิใช่คนแล้ว
“รู้จักปวดใจแทนสาวใช้ของเจ้าด้วยหรือ?” เสียนเฟยเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองสำรวจสภาพในยามนี้ของหวงฝู่เสีย “เจ้ากลับมีความสามารถยิ่งนัก เป็นหน่อเชื้อพระวงศ์ผู้สง่างาม ถึงกับสวมใส่อาภรณ์เช่นนี้แอบออกไปนอกตำหนักแต่เช้า ไปทำอะไร?!”
หวงฝู่เสียก้มหน้าลงโดยพลัน “มะ ไม่ได้ทำอะไร…แค่ แค่สนุกดี…”
“เช่นนั้นหรือ? สนุกดี…” เสียนเฟยจะไม่เข้าใจธิดาของตนได้อย่างไร เพียงนางขยับตัวกวาดตา ตนก็รู้แล้วว่านางกำลังคิดอะไร “ตีต่อไปอย่าได้หยุด ตีจนกว่านางจะตายค่อยหยุด”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูมีวิธีแก้ต่างแน่นอน เสียนเฟยโผล่มาแบบนี้ต้องมีเหตุร้ายเกิดกับอวิ๋นซูอีกแน่ องค์หญิงนี้ก็น่าชัง โง่งมจริง อยากเห็นว่าหากพูดอะไรให้ร้ายอวิ๋นซูแล้วจะเป็นอย่างไร