หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 776 เรื่องราวถูกเปิดเผย

เล่มที่ 26 ตอนที่ 776 เรื่องราวถูกเปิดเผย

หวงฝู่เสียใจสั่น “หมู่เฟย อย่าตีเลย ล้วนเป็นเสียเอ๋อร์ไม่ดีเอง…” นางรีบคลานเข่าไปข้างกายเสียนเฟย ยื่นมือไปจับชายอาภรณ์ของนาง คิดไม่ถึงว่ากลับต้องร้องโอดโอยแล้วดึงมือกลับมา

“มือของเจ้าเป็นอะไร?”

ดรุณีน้อยรีบดึงมือไปไว้ด้านหลัง “มะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ไหนเลยเสียนเฟยจะอนุญาตให้นางปิดบัง รีบยื่นมือไปจับข้อมือนาง พลันเกิดเสียงกรีดร้องดังขึ้น “โอ้ย! หมู่เฟยปล่อยมือ เจ็บ เสียเอ๋อร์เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

ฝ่ามือของดรุณีน้อยผู้นั้นมีผ้าพันแผลพันไว้ลวกๆ มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เสียนเฟยตกใจ “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?! พูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

หวงฝู่เสียกัดริมฝีปาก หลบสายตาอันเคร่งขรึมของอีกฝ่าย

“ไม่ยอมพูดใช่หรือไม่ เด็กๆ พาองค์หญิงเก้าไปที่ห้องสำนึกตน หากไม่มีคำสั่งของเปิ่นกง ผู้ใดก็ห้ามเยี่ยม!”

อะไรนะ ห้องสำนึกตน?! “ไม่ หมู่เฟย เสียเอ๋อร์ผิดไปแล้ว เสียเอ๋อร์ไม่อยากไปห้องสำนึกตน!” สถานที่ทั้งเย็นและมืดเช่นนั้น ผู้ใดก็รับไม่ไหว

เสียนเฟยเบิกตามองคนบนพื้นอย่างเย็นเยียบ อีกฝ่ายลังเลครู่หนึ่ง “เสียเอ๋อร์…เมื่อคืนเสียเอ๋อร์ออกไปนอกวังมา…”

“อะไรนะ? เจ้า…” เสียนเฟยตกใจจนลุกขึ้นยืน หวงฝู่เสียรีบร้อนอธิบาย “หมู่เฟยฟังข้าก่อน…เสียเอ๋อร์เพียงอยากออกไปดูนอกวังเท่านั้น ผลกลับกลายเป็นว่าถูกนายน้อยตระกูลลู่ทำร้ายที่ร้านขายเครื่องประดับแห่งหนึ่ง…”

นายน้อยตระกูลลู่? “เจ้าหมายถึง…”

“เป็นหลานของอวี้กุ้ยเฟยผู้นั้น! ลู่เซิ่งอวิ๋นที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่นั่น! เสียเอ๋อร์ถูกใจปิ่นเล่มหนึ่ง ต้องการซื้อกลับมาเป็นของขวัญให้หมู่เฟยเสียหน่อย ไหนเลยจะรู้ว่านายน้อยลู่กลับไม่สนใจกฎเกณฑ์ แย่งชิงปิ่นของเสียเอ๋อร์บนถนน ทั้งยังทำให้ฝ่ามือของเสียเอ๋อร์บาดเจ็บ ตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลยเจ้าค่ะ…”

เสียนเฟยคล้ายจะสามารถจินตนาการเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นได้เลยทีเดียว “เขาจำเจ้าได้หรือไม่?”

“มะ ไม่ได้”

หน่อเชื้อพระวงศ์ผู้สง่างามถึงกับไปทะเลาะกับบุรุษผู้หนึ่งบนถนนในเมืองหลวง หากแพร่ออกไปชื่อเสียงของนางคงป่นปี้ย่อยยับ! โดยเฉพาะอีกฝ่ายเป็นคนเช่นลู่เซิ่งอวิ๋น สตรีที่มีความเกี่ยวข้องกับเขาทั้งหมด ผู้ใดบ้างที่มีจุดจบที่ดี?

เสียนเฟยไม่กล่าวคำใด หวงฝู่เสียรีบเบี่ยงเบนความสนใจของนาง “หมู่เฟย เสียเอ๋อร์ยังพบเรื่องที่ไม่อาจมองข้ามได้ด้วย ลู่เซิ่งอวิ๋นผู้นั้นมีความสัมพันธ์ที่ไม่อาจบอกผู้ใดได้กับคุณหนูกงซุน…”

“หุบปาก!” เสียนเฟยใจเต้น เรื่องซุบซิบนินทาของคุณหนูกงซุนมิใช่อะไรที่หวงฝู่เสียจะพูดได้ “พูดจาเหลวไหลอันใดกัน? เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่?” หากแม่ทัพกงซุนได้ยินคำพูดนี้เข้า กระทั่งเสียนเฟยก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

หวงฝู่เสียคิดไม่ถึงว่าเสียนเฟยจะถึงกับดุนางเพราะเรื่องนี้ พลันนั้นจึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาใหล “เป็นเรื่องจริง เมื่อครู่เสียเอ๋อร์เห็นคุณหนูกงซุนไปที่ตำหนักอวี้กุ้ยเฟย บนศีรษะยังประดับปิ่นเล่มนั้นด้วย! จะต้องเป็นลู่เซิ่งอวิ๋นมอบให้นางเป็นแน่! ท่านว่าแม่นางบริสุทธิ์ผู้หนึ่งจะรับของขวัญจากบุรุษได้อย่างไร? จะต้องเป็นของแทนใจแน่นอน!”

เสียนเฟยขมวดคิ้ว แม้หวงฝู่เสียจะดื้อรั้นแต่ไม่กุเรื่องโกหกเช่นนี้ออกมาแน่ จากคำของนาง ดูเหมือนลู่เซิ่งอวิ๋นจะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณหนูกงซุนจริงๆ

นางพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลง “เรื่องนี้อย่าได้บอกผู้อื่นเป็นอันขาด”

“เหตุใดบอกไม่ได้เล่า? สตรีเช่นนั้นจะเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาองค์ชายใหญ่ได้อย่างไร!” ความโกรธเกรี้ยวที่หวงฝู่เสียมีต่อลู่เซิ่งอวิ๋นพลันถูกย้ายไปอยู่บนร่างของอวิ๋นซู ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่มีความรู้สึกดีต่อเฟิ่งหลิงด้วย

“เรื่องนี้ถึงคราวให้องค์หญิงตัวเล็กๆ อย่างเจ้าไปถามไถ่แล้วหรือ? ประเดี๋ยวหมู่เฟยจะมาจัดการเจ้าอีกครั้ง! จำได้แล้วหรือไม่ ไม่อนุญาตให้กล่าวเรื่องนี้กับผู้อื่น!”

“…เสียเอ๋อร์…ทราบแล้ว…”

เสียนเฟยส่งสายตาครั้งหนึ่ง ขันทีทั้งสองรีบหยุดมือที่ตบหลิ่งตาง เสียนเฟยย่อตัวลง กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย “ยื่นมือออกมาให้หมู่เฟยดูเสียหน่อย”

หวงฝู่เสียรู้สึกยินดียิ่ง นางรู้ว่าหมู่เฟยมักจะใจอ่อนเช่นนี้เสมอ

นางแบมือออกอย่างระมัดระวัง เสียนเฟยค่อยๆ แกะผ้าพันแผลอย่างเบามือ บาดแผลค่อนข้างลึก ทั้งยังเปื้อนไปด้วยเลือด

“เหลวไหลยิ่ง! บาดเจ็บจนถึงขั้นนี้แล้วยังกล้าปิดบังหมู่เฟยอีก! เด็กๆ ตามหมอหลวงมา!”

ภายในห้อง หวงฝู่เสียผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว ยามนี้มีท่าทีเหมือนองค์หญิงน้อยผู้สง่างามสูงศักดิ์

หมอหลวงขมวดคิ้ว “นี่…พระหัตถ์ขององค์หญิงถูกอาวุธมีคมทำร้ายมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เสียนเฟยที่อยู่ด้านข้างกลัวหวงฝู่เสียจะพูดผิดจึงรีบกล่าว “องค์หญิงทำถ้วยชาแตกโดยไม่ทันระวังจึงถูกบาด”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่เมื่อดูจากบาดแผลแล้วเหมือนไม่ใช่แผลใหม่ เหตุใดเหนียงเหนียงจึงรอกระทั่งตอนนี้ถึงค่อยตามหมอหลวง? “องค์หญิงทรงใส่ยาเองหรือ?”

หวงฝู่เสียพยักหน้า จากนั้นจึงหยิบยาที่ตนใช้ทาแผลออกมา

หมอหลวงทอดถอนใจ “ผิดแล้ว ผิดแล้ว ยาที่องค์หญิงใช้มิใช่ยาสำหรับทาแผล มิน่าเล่าแผลจึงย่ำแย่ลง”

เสียนเฟยและหวงฝู่เสียได้ฟังจึงเอ่ยขึ้นพร้อมกันด้วยความร้อนใจ “เช่นนั้นจะทำอย่างไร?

เสียนเฟยถลึงตามององค์หญิงไม่รู้ความ ตอนนี้รู้จักร้อนใจแล้วหรือ?! อีกฝ่ายหดคอกลับไปด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม “มือของข้าจะพิการหรือไม่?” หากเป็นเช่นนั้น นางไม่อยากมีชีวิตอยู่จริงๆ แล้ว!

หมอหลวงขมวดคิ้ว “ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่บาดแผลจะหายช้าอยู่บ้าง องค์หญิงอาจได้รับความลำบากเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ควรเตรียมพระทัยให้ดี อาจทิ้งรอยแผลเป็นไว้”

อะไรนะ? แผลเป็น? “หมู่เฟย…” หวงฝู่เสียไม่อยากมีรอยแผลเป็นน่าเกลียดไปชั่วชีวิต พลันนั้นจึงมองไปยังเสียนเฟยอย่างร้องขอ

สำหรับสตรีแห่งแคว้นเหลียน รูปลักษณ์ภายนอกเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหน่อเชื้อพระวงศ์เลย

“หากมืองดงามเช่นนี้มีรอยแผลเป็นคงน่าเสียดายยิ่งนัก ท่านหมอไม่มีวิธีอื่นหรือ?”

“วิชาแพทย์ของกระหม่อมตื้นเขิน อีกทั้งเพราะทายาผิดบาดแผลจึงไม่สะอาด ใช่แล้ว! คุณหนูกงซุน เชื่อว่าคุณหนูกงซุนต้องมีวิธีแน่นอน! บาดแผลเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เกรงว่าสำหรับคุณหนูกงซุนแล้วคงไม่นับเป็นอะไรได้” ยามที่หมอหลวงกล่าวถึงคุณหนูกงซุนในดวงตามีความนับถือชื่นชมที่ไม่ปกปิดแม้แต่น้อย

ท่าทีเสียนเฟยพลันเปลี่ยนไป หากก่อนหน้านี้มิได้ยินคำพูดนั้นของหวงฝู่เสีย ยามนี้จะต้องสั่งให้คนไปเชิญคุณหนูกงซุนมาช่วยเหลือแล้วเป็นแน่ เพียงแต่ตอนนี้…

“เด็กๆ ส่งท่านหมอ”

เพียงไม่นานในห้องก็เหลือเพียงเสียนเฟยและหวงฝู่เสียสองคน “เสียเอ๋อร์ คุณหนูกงซุนทราบหรือไม่ว่าเจ้ารู้เรื่องของนางและลู่เซิ่งอวิ๋นแล้ว?”

ในดวงตาของหวงฝู่เสียมีประกายลุกโชน เสียนเฟยพลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมา “ทำไม นางรู้แล้วหรือ?!”

เด็กโง่คนนี้นี่ เหตุใดจึงไม่รู้จักข่มอารมณ์!

“เมื่อครู่เสียเอ๋อร์…พบคุณหนูกงซุน ทนไม่ไหวไปชั่วครู่จึงเอ่ยถาม…แต่นางกลับปฏิเสธเสียงแข็ง!”

นี่มิใช่คำพูดไร้สาระหรือไร? ไม่ว่าสตรีใด หากพบเรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จย่อมต้องปฏิเสธ มิเช่นนั้นจะไม่เป็นการทำลายชื่อเสียงของตนหรือ!

เสียนเฟยหมุนตัวไป มีท่าทีย่ำแย่ยิ่งนัก หากเป็นเช่นนี้ยิ่งไม่สามารถเชิญคุณหนูกงซุนได้แล้ว

ประเดี๋ยวก่อน….

ในสมองของเสียนเฟยเกิดประกาย มิแน่ว่า….เรื่องอาจกลับกลายเป็นดีก็เป็นได้?

เสียเอ๋อร์รู้ความลับของคุณหนูกงซุน ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะจริงหรือเท็จ นางใกล้จะได้เป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ อนาคตเบื้องหน้าย่อมสดใส จะต้องไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายอันใดในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เป็นแน่ ถ้าเช่นนั้น…คุณหนูกงซุนจะต้องเป็นกังวล กลัวว่าเสียเอ๋อร์จะกล่าวเรื่องนี้ออกไป! เสียเอ๋อร์เป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ คุณหนูกงซุนย่อมไม่กล้าทำเรื่องผิดหลักเกณฑ์อันใดแน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้นับว่านางมีทางช่วยเสียเอ๋อร์แล้ว!

มิสู้ใช้เรื่องนี้มามอบน้ำใจให้นาง ทำให้นางรู้ว่าเสียเอ๋อร์จะไม่นำเรื่องนี้ออกไปพูด…

เสียนเฟยรับรู้ถึงข้อดีและข้อเสียของเรื่องนี้ได้โดยพลัน มิแน่ว่าตนอาจใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับคุณหนูกงซุนได้ นางจะรักษาคุณธรรมของสตรีได้หรือไม่จะเกี่ยวอันใดกับผู้อื่นเล่า สิ่งที่เสียนเฟยต้องการมีเพียงคนที่จะใช้ประโยชน์ได้เท่านั้น วันหน้าคุณหนูกงซุนจะกลายเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ ผลประโยชน์และคุณค่านี้ไม่มีอะไรมาเทียบเคียงได้ อีกทั้งนางยังมีจุดอ่อนอยู่ในมือของตน…

บนใบหน้าของเสียนเฟยเผยรอยยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นจึงหมุนตัวไป “หมู่เฟยจะไปเชิญคุณหนูกงซุนให้เจ้า”

“ไม่ ไม่ต้อง! หมู่เฟย นางต้องไม่ยอมรักษาเสียเอ๋อร์เป็นแน่! นางจะทำร้ายเสียเอ๋อร์!”

“เด็กโง่ เจ้าไม่เชื่อหมู่เฟยหรือ? หมู่เฟยไม่ยอมให้นางทำร้ายเจ้าแน่ กลับกัน หมู่เฟยยังจะให้นางรักษามือเจ้าเต็มกำลัง ไม่ปล่อยหลงเหลือรอยแผลเป็นอันใด”

ดวงตาของหวงฝู่เสียเปล่งประกาย มองไปยังท่าทีของเสียนเฟย ลังเลครู่หนึ่งแล้วจึงตอบรับ

คนของเสียนเฟยรออยู่นอกตำหนักอวี้กุ้ยเฟยเนิ่นนาน จนกระทั่งผ่านเวลาอาหารมื้อกลางวัน สตรีสุขุมจึงปรากฏตัวท่ามกลางสายตาของทุกคน

แม่นมผู้หนึ่งรีบสาวเท้าเดินเข้ามาก่อนอวิ๋นซูจะขึ้นรถม้า “คุณหนูกงซุน บ่าวเป็นคนในตำหนักเสียนเฟย ได้รับคำสั่งจากเหนียงเหนียงให้มาเชิญคุณหนูกงซุนไปที่ตำหนักเจ้าค่ะ”

ชุนเซียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เสียนเฟย? ระยะนี้คนที่มาพบปะคุณหนูของตนมีไม่น้อยเลยจริงๆ

แม่นมคิดคำพูดดีๆ ไว้แล้ว คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูจะตอบรับอย่างใจกว้างยิ่ง นี่อยู่นอกเหนือการคาดเดาจริงๆ ในฐานะที่เป็นไข่มุกกลางฝ่ามือของแม่ทัพกงซุนถึงกับไม่วางมาดใหญ่โตแม้แต่น้อย

เสียนเฟยรออยู่นานแล้ว ไม่ทันไรเงาร่างในอาภรณ์เรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นบริเวณไม่ไกล นางรีบลุกขึ้นยืน บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเป็นมิตร

อวิ๋นซูก้าวเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เห็นสตรีสูงศักดิ์ในชุดหรูหราสีม่วงยืนรออยู่ที่นั่น

“คุณหนูกงซุน เชิญคุณหนูกงซุนมาที่ตำหนักกะทันหัน เสียมารยาทแล้ว”

อวิ๋นซูย่อตัวคารวะเล็กน้อย “ถวายพระพรเสียนเฟยเพคะ”

“โธ่ เหตุใดคุณหนูต้องมากมารยาทเพียงนี้ ขอกล่าวตามจริงโดยไม่ปิดบัง ที่เปิ่นกงเชิญคุณหนูกงซุนมาเพราะองค์หญิงเก้าได้รับบาดเจ็บ หมอหลวงรับมือไม่ไหว ได้ยินว่าคุณหนูกงซุนเป็นหัตถ์เซียนมีวิชาแพทย์สูงส่งจึงบังอาจเชิญมากะทันหัน” เสียนเฟยระมัดระวังคำพูดของตนยิ่งนัก ในยามที่กล่าวถึงองค์หญิงเก้า นางสังเกตสีหน้าของอวิ๋นซูเป็นพิเศษ พบว่าอีกฝ่ายไม่มีความผิดปกติอันใด

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ทราบว่าองค์หญิงทรงประทับอยู่ที่ใด”

“ขอบคุณคุณหนูกงซุนจริงๆ เชิญทางนี้”

ในสมองของเสียนเฟยอดไม่ได้ที่จะปรากฏคำพูดประโยคนั้นของหวงฝู่เสีย สตรีผู้นี้มีท่าทางสง่างามมากคุณธรรม คิดไม่ถึงว่าจะมีความสัมพันธ์กับคนเช่นลู่เซิ่งอวิ๋น หากมิใช่ว่าเสียเอ๋อร์เห็นกับตา เสียนเฟยคงไม่เชื่อโดยเด็ดขาด

สายตาหยุดอยู่บนเส้นผมของอวิ๋นซูแต่กลับไม่พบปิ่นอันใด หรือว่า…นางรู้ตัวว่าเสียเอ๋อร์จำได้แล้วจึงนำปิ่นออก?

ตลอดทางที่อวิ๋นซูเดินตามเสียนเฟย นางสัมผัสได้อย่างเฉียบแหลมว่าอีกฝ่ายใช้หางตาสำรวจตนเป็นระยะ นางเข้าใจได้โดยพลัน เกรงว่าการรักษาเป็นเรื่องเท็จ ความจริงคือมีแผนการอื่นกระมัง

ตอนนี้อวิ๋นซูย่อมไม่ปฏิเสธการเชื้อเชิญของผู้อื่น เมื่อมีคนของเฟิ่งหลิงคอยปกป้องอยู่ลับๆ นางย่อมวางใจ ดังนั้นจึงไม่อาจปล่อยให้ตนพลาดเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ไปได้ เพราะตอนนี้ยังหาคนที่ทำร้ายฟู่หย่าในวันนั้นไม่พบ

ตามเสียนเฟยไปยังห้องแห่งหนึ่ง ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก จากมุมของอวิ๋นซูเห็นชายอาภรณ์สีเหลืองเข้าพอดี

อย่างไรก็ตาม ในยามที่นางเข้าไปใกล้ ชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังถึงกับชะงักเท้า ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้อวิ๋นซูเลื่อนสายตาไปบนใบหน้าของสตรีผู้นั้นโดยพลัน

พริบตานั้นพลันเกิดความรู้สึกคุ้นเคย ประเดี๋ยวก่อน นั่นไม่ใช่ขันทีน้อยที่พบบนถนนในพระราชวังเช้านี้หรือ? ที่แท้…