หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 774 พบกันในวัง
เล่มที่ 26 ตอนที่ 774 พบกันในวัง
เช้าวันต่อมา
สตรีหน้ากระจกอาบน้ำหวีผมเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นซูเอียงคอเล็กน้อย ยื่นมือออกไปสัมผัสปิ่นอันเย็นยะเยือกบนเส้นผมของตน “นี่คือ…”
ชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังมองไป จากนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่คือปิ่นชิ้นใหม่ที่แม่ทัพกงซุนเตรียมไว้ให้คุณหนูเจ้าค่ะ บ่าวเห็นว่าเหมาะกับอาภรณ์ของคุณหนูในวันนี้พอดี” อย่ากล่าวว่าดูผิวเผินไม่โดดเด่นต้องตาเชียว เมื่อประดับอยู่บนผมของอวิ๋นซูกลับมีกลิ่นอายความงดงามโดดเด่นเพิ่มขึ้นหลายส่วน ขับเน้นผมนุ่มลื่นให้ดกดำเปล่งประกายยิ่งขึ้น
แม่ทัพกงซุนรักใคร่อวิ๋นซูประหนึ่งไข่มุกกลางฝ่ามือ อาภรณ์ใหม่เครื่องประดับใหม่ไม่เคยขาด ด้วยเหตุนี้ คราวนี้นางจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
รถม้าถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ในวังยังส่งคนมาเป็นพิเศษ
“คุณหนูกงซุน อวี้กุ้ยเฟยสั่งให้บ่าวมารับคุณหนูเข้าวังขอรับ” ขันทีน้อยแย้มยิ้มอย่างนอบน้อม มารยาทเช่นนี้ครบถ้วนยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก
น้ำใจของอวี้กุ้ยเฟยอวิ๋นซูรับไว้แล้ว พลันนั้นจึงแย้มยิ้มบางเบา เดินขึ้นรถม้าไป
อีกด้านหนึ่ง บนถนนแห่งหนึ่งในพระราชวัง ขันทีร่างผอมผู้หนึ่งเดินก้มหน้าก้าวเท้ารวดเร็ว ส่งเสียงฮึมฮัมออกจากปากเป็นระยะ
ขันทีน้อยผู้นั้นกุมมือขวาอันสั่นเทาของตนแน่น มีเพียงสวรรค์ที่ทราบว่าเมื่อคืนหวงฝู่เสียไม่อาจข่มตานอนได้ทั้งคืน เจ็บแผลจนนางได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง
เพราะกลัวว่าเรื่องที่ตนแอบหนีออกจากวังจะถูกเปิดเผยจึงไม่กล้าเรียกกระทั่งหมอหลวง ทำได้เพียงทายารักษาบาดแผลเท่านั้น ทว่านั่นมิได้ช่วยอะไรโดยสิ้นเชิง เช้านี้นางจึงคิดจะปลอมตัวไปรับยาที่ห้องยาด้วยตัวเอง
รถม้าคันหนึ่งเเล่นผ่านเบื้องหน้าหวงฝู่เสียไปอย่างรวดเร็ว นางอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลงพลางมองไป รถม้าคันนั้นเเล่นเร็วเพียงนี้ ราวกับกลัวผู้อื่นจะพบก็มิปาน ส่วนเส้นทางที่มันเคลื่อนตัวไปนั้น หากไปตามถนนสายนี้คล้ายจะเป็นตำหนักของเสด็จพี่ใหญ่!
เรื่องเกี่ยวกับหวงฝู่หลิงซึ่งเป็นเสด็จพี่ใหญ่ หวงฝู่เสียเต็มไปด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจอันไร้ก้นบึ้ง เขามิได้ไปมาหาสู่อันใดกับองค์หญิงองค์ชายทุกพระองค์ มีภาพลักษณ์ลึกลับยิ่งนัก ในฐานะที่เป็นองค์หญิงเก้า หวงฝู่เสียยังทำได้เพียงสังเกตอยู่ห่างๆ ทุกครั้ง นอกจากใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกแล้ว นางก็ไม่รู้จักเสด็จพี่ใหญ่แม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม นางถึงกับวิ่งเหยาะๆ ตามไปโดยไม่รู้ตัว ตามอยู่ด้านหลังรถม้าคันนั้น
ไม่ผิดไปจากที่คาด รถม้าคันนั้นแล่นเข้าสู่ประตูหลังของตำหนักองค์ชายใหญ่ หวงฝู่เสียหลบอยู่ในมุมมืดพลางจับจ้องเขม็ง
หรือเสด็จพี่ใหญ่จะมีเรื่องที่ไม่อาจให้ผู้อื่นพบเห็นได้? เช้าเพียงนี้ยังมีคนจากนอกวังเข้ามาพบเขาอีกหรือ?
เพียงไม่นาน เงาร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งพลันปรากฏข้างรถม้า บุรุษผู้นั้นลงจากรถม้า ใบหน้าด้านข้างอันคุ้นเคยปรากฏสู่สายตาหวงฝู่เสีย
เสด็จพี่ใหญ่?! มือของเขาเป็นอะไรไป? คล้ายกับจะเจ็บมาก…
ดียิ่งนัก ถึงกับแอบหนีออกจากวังแล้วยังบาดเจ็บกลับมาเช่นเดียวกับตนเชียวหรือ! หวงฝู่เสียคล้ายกับพบเรื่องน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้อีกหลายก้าว
เพียงพริบตาเดียว องค์ชายใหญ่ก็เดินเข้าไปยังประตูหลัง ทหารนายหนึ่งเดินตามหลังเขาไปติดๆ เงาร่างลับๆ ล่อๆ นี้ยังไม่ทันเข้าใกล้ สายตาอันคมกริบของทหารผู้นั้นก็จับจ้องมา “ผู้ใด?!”
“หวา!” หวงฝู่เสียตกใจจนถอยหลังไปอย่างเร่งรีบ ลมเย็นสายหนึ่งพัดมา แผ่นหลังชนกับกำแพง นางสะดุดล้มลงกับพื้นในสภาพน่าอนาจ เรี่ยวแรงสายหนึ่งดึงนางจากด้านหลัง ยังไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนางก็ลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้ว
“โอ้ย! ปล่อย ปล่อยข้าลง!” ขาทั้งสองของหวงฝู่เสียตวัดไปมาในอากาศ ชั่วขณะต่อมา คนผู้นั้นจึงโยนนางลงบนพื้นหญ้าอย่างดุดัน
“องค์ชาย เจ้าเด็กนี่ทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ด้านนอก คล้ายกำลังจับตาดูพวกเรา” อารมณ์ของหลานอวิ๋นไม่ดีนัก ตั้งแต่ที่ฟู่หย่าถูกผลักตกทะเลสาบ เขาก็รู้สึกหวาดระแวงพระราชวังแห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้ยังมีคนน่าสงสัยเช่นนี้โผล่มาอีก ย่อมไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไปแน่
หวงฝู่เสียทรุดลงนั่งกับพื้นในสภาพย่ำแย่ มือขวายันพื้น บาดแผลของนางพลันฉีกขาด เจ็บจนนางต้องสูดหายใจลึก
ในเวลาเพียงชั่วพริบตา เฟิ่งหลิงที่เปลี่ยนไปสวมใส่อาภรณ์ตามปกติก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าหวงฝู่เสีย ใช้สายตาอันเย็นยะเยือกหาใดเปรียบมองไปที่นาง
“พูดมา ผู้ใดส่งเจ้ามา?” กระบี่เล่มหนึ่งพาดอยู่บนลำคอของนางอย่างรวดเร็ว ทำให้หวงฝู่เสียตกใจจนกล่าวคำใดไม่ออกไปชั่วขณะ
นี่ใช่เสด็จพี่ใหญ่ที่นางเคยพบเห็นยามปกติหรือไม่ ยามนี้คล้ายกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนก็มิปาน ในดวงตาของเขาสะท้อนสภาพอเนจอนาถของตนออกมา ทั้งยังแฝงไปด้วยไอสังหารที่ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย
“สะ เสด็จพี่ใหญ่…”
เสียงเช่นนี้…สตรีหรือ?
เฟิ่งหลิงมองไปทางหลานอวิ๋นที่ชูกระบี่ขึ้นสูง อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย ทำไม ขันทีน้อยผู้นี้เรียกองค์ชายใหญ่ว่าอะไรนะ?
“เสด็จพี่ใหญ่ ท่านแอบหนีออกจากวัง! ข้าจะไปฟ้องเสด็จพ่อ!”
ในพระราชวังแห่งนี้ คนที่กล้าเรียกตนเช่นนี้เกรงว่าคงมีแต่องค์ชายองค์หญิงแล้ว เมื่อมองไปยังขันทีน้อยที่มีเนื้อเนียนละเอียดนุ่มและเสียงเล็กแหลมอีกครั้ง หรือจะกล่าวว่า…
“เจ้าคือผู้ใด?” เฟิ่งหลิงยังจำไม่ได้ หวงฝู่เสียใบหน้าแดงก่ำ จ้องมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว เสด็จพี่ใหญ่ถึงกับจำขณิษฐาของตนไม่ได้เชียวหรือ?
เพื่อพิสูจน์ฐานะที่แท้จริง หลานอวิ๋นจึงใช้กระบี่ฟันหมวกบนศีรษะของหวงฝู่เสียจนขาดสะบั้น เส้นผมพลันทิ้งตัวกระจายประบ่า เป็นสตรีจริงๆ ด้วย! เขาพยายามย้อนนึกครู่หนึ่ง ใบหน้าเช่นนี้… “หรือจะเป็นองค์หญิงเก้า?”
องค์หญิงเก้า? ยามปกติเขาไม่ได้ติดต่อสัมพันธ์กับขณิษฐาทั้งหลาย ถึงกับจำอีกฝ่ายไม่ได้ไปชั่วขณะหนึ่ง
“เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?” เสียงของเฟิ่งหลิงพลันอ่อนโยนลงไม่น้อย ดรุณีน้อยเบื้องหน้ามีดวงตาดื้อรั้น ทำให้เขาคิดถึงคุณหนูเจ็ดเฟิ่งหลิงแห่งจวนชางติ้งโหว น้องสาวผู้ซุกซนของตน
“หึ ไม่จำเป็นต้องให้ท่านมาสนใจ!” หวงฝู่เสียถึงกับปัดมือเฟิ่งหลิงที่ยื่นออกมา เพียงแต่ต่อมานางกลับรู้สึกเสียใจ
ในวังมีข่าวลือเกี่ยวกับเสด็จพี่ใหญ่มากมาย ส่วนใหญ่ล้วนกล่าวกันว่าฐานะของเขาไม่ปกติ ทั้งยังมีนิสัยโหดเหี้ยมชั่วร้าย เมื่อเห็นสายตาที่เขามองตนเมื่อครู่นี้ หวงฝู่เสียถึงกับเชื่อข่าวลือไปแล้วหลายส่วน ตอนนี้ตนอยู่ในกำมือพวกเขา หากเขาโกรธจนคิดจะฆ่าตนขึ้นมา ตนจะทำเช่นไร?
เฟิ่งหลิงเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของนางจึงรีบถอยหลังไปหลายก้าว กล่าวกับหลานอวิ๋นอย่างเรียบเฉย “ปล่อยนางไปเถิด”
“องค์ชายใหญ่ แต่ว่า…”
องค์หญิงเก้าถึงกับทำตัวลับๆ ล่อๆ ทั้งยังแต่งกายเช่นนี้แอบตามหลังพวกเขามา มิแน่ว่าอาจมีผู้อื่นบงการนางอยู่ก็เป็นได้?
เฟิ่งหลิงไม่ได้พูดอะไรอีก ทำเพียงหมุนตัวเดินหายไปบนระเบียงทางเดิน
หลานอวิ๋นทอดถอนใจด้วยความจนใจ จากนั้นจึงมองไปยังดรุณีน้อยบนพื้นด้วยความระแวง
หวงฝู่เสียแค่นเสียงเบาๆ แล้วจึงเบนศีรษะออก เจ้าทหารผู้นี้ช่างเสียมารยาทจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าตนเป็นหน่อเชื้อพระวงศ์แต่กลับไม่ยอมเข้ามาประคองตนลุกขึ้น ทั้งยังกล้าถือกระบี่ชี้มาที่นางอีก!
มุมปากของหลานอวิ๋นแข็งค้างอยู่บ้าง หึ ลูกหลานราชวงศ์เหล่านี้หาเรื่องไม่ได้เลยจริงๆ
“กระหม่อมจะสั่งให้คนไปส่งองค์หญิงกลับตำหนัก”
“ไม่ต้อง องค์หญิงเช่นข้าเดินไปเองได้!” จะให้คนของเขาไปส่งตนได้อย่างไร หากหมู่เฟยรู้ว่าตนข้องเกี่ยวกับเสด็จพี่ใหญ่จะต้องตกใจจนสลบไปแน่ เมื่อถึงตอนนั้นเรื่องที่ตนหนีออกจากวังคงปิดไม่ได้แล้ว!
หวงฝู่เสียออกแรงลุกขึ้นยืน กุมฝ่ามืออันเจ็บปวดของตน เดินโซเซหายไปจากสายตาของหลานอวิ๋น
ภาพจำที่หวงฝู่เสียมีต่อเฟิ่งหลิงยิ่งโหดเหี้ยมดุร้ายมากขึ้นหลายส่วน ล้วนต้องตำหนิเขา ทำให้ตนเสียเวลานานเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าออกจากตำหนักแต่เช้าย่อมมีสนมออกมาน้อย ตนจะถือโอกาสนี้ไปรับยาที่ห้องยา ไหนเลยจะรู้ว่ากลับพบเรื่องโชคร้ายเช่นนี้ได้!
นอกจากนี้ จะมีองค์ชายพระองค์ใดบ้างที่กลับมาจากนอกวังตั้งแต่เช้า? กล่าวได้เพียงว่าเมื่อคืนเสด็จพี่ใหญ่ออกไปข้างนอก! ในฐานะที่เป็นองค์ชายใหญ่กลับไม่กระทำตัวเป็นแบบอย่าง หากมีโอกาสจะต้องไปฟ้องเสด็จพ่อถึงจะถูก!
ไม่สิ เสด็จพ่อทรงโปรดปรานเสด็จพี่ใหญ่อย่างไม่ธรรมดาเพียงนั้น ราวกับจะปกป้องเขาไปเสียทุกเรื่อง อาศัยอะไรเล่า? ตนก็เป็นองค์หญิงของเสด็จพ่อเช่นกัน ยามปกติกลับไม่แม้แต่จะได้พบหน้าเป็นการส่วนตัว ความโปรดปรานย่อมไม่อาจเทียบได้กับองค์ชายใหญ่โดยสิ้นเชิง เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความไม่สงบในใจหวงฝู่เสียพลันเพิ่มพูน
เบื้องหน้ามีรถม้าอีกคันหนึ่งแล่นผ่านสายตาหวงฝู่เสีย นางส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาโดยพลัน วันนี้มันวันอะไรกัน เหตุใดจึงมีคนเข้าวังมากมายเช่นนี้? คราวนี้เป็นเสด็จพี่พระองค์ใดอีกเล่า?
นางรู้สึกว่ารถม้าทุกคันในตอนนี้ล้วนมีไอโชคร้ายมากมาย กำลังคิดจะหมุนตัวเดินจากไป แต่กลับอดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้จนต้องมองไปอีกครั้ง
ดูจากทิศทางแล้ว คล้ายกับว่ารถม้าคันนี้กำลังไปตำหนักอวี้กุ้ยเฟย
ใช่แล้ว! ได้ยินว่าเสด็จพี่สี่ถูกพิษ สภาพกลายเป็นน่าหวาดกลัวยิ่งนัก ดังนั้นช่วงนี้จึงไม่ยอมออกมาพบหน้าผู้คน ในดวงตาของหวงฝู่เสียเกิดประกายขุ่นมัว ความจริงนางอยากจะเห็นมาตลอดว่ายามนี้เสด็จพี่สี่มีสภาพเช่นไร ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในวังเขาถากถางตนไว้ไม่น้อย หลายครั้งยังทำให้นางโกรธจนร้องไห้! ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้นับว่าสมควรแล้วจริงๆ!
ความคิดอย่างหนึ่งเเล่นขึ้นสู่สมอง มิสู้แอบไปดูที่ตำหนักอวี้กุ้ยเฟยเสียหน่อยเป็นอย่างไร ดูว่ายามนี้เสด็จพีสี่เปลี่ยนไปมีสภาพเช่นไรกันแน่ จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดเฉกเช่นที่ข้าราชบริพารเหล่านั้นกล่าวกันหรือไม่?
นางก้มหน้าลงมองฝ่ามือของตน ช่างเถิด จะอย่างไรก็ออกมาแล้ว เสียเวลาอีกสักเล็กน้อยคงไม่เสียหายอะไรมาก!
หวงฝู่เสียตัดสินใจแล้ว พลันนั้นจึงรีบเดินตามรถม้าไป
นางข้าหลวงกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาด้านข้าง ทันใดนั้นตรงกลางมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น นางข้าหลวงทั้งหมดรีบหยุดฝีเท้าลง
“เกิดอะไรขึ้น? อา เจ้า เจ้าเป็นอะไรไป? นี่…นี่จะทำอย่างไรดี?”
พบว่ามีนางข้าหลวงผู้หนึ่งล้มลงชักกับพื้น รอบด้านพลันสับสนอลหม่าน ตามมาด้วยเสียงไต่ถามอย่างร้อนรน
รถม้าที่เเล่นผ่านไปไม่ไกลหยุดลง หวงฝู่เสียเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย นี่จะทำอะไร?
พบว่ามีสตรีเรียบง่ายสุขุมผู้หนึ่งลงมาจากรถม้า เดินเข้ามาทางนางข้าหลวงกลุ่มนั้นภายใต้การประคองของสาวใช้นางหนึ่ง
“อา คุณหนูกงซุน!”
“คุณหนูกงซุนหรือ? ช่วยได้แล้ว มีทางช่วยแล้ว!”
คุณหนูกงซุน? หวงฝู่เสียแนบตัวติดกำแพงพลางมองภาพเบื้องหน้า นางคิดขึ้นได้โดยพลัน อาการป่วยของเสด็จพี่สี่มีคุณหนูกงซุนคอยรักษามาโดยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นในงานพระราชสมภพของเสด็จพ่อยังพระราชทานสมรสให้เสด็จพี่ใหญ่และคุณหนูกงซุนแล้วด้วย!
จากมุมของหวงฝู่เสียเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างอันสุขุมงดงามของอวิ๋นซู บนร่างของนางมีบรรยากาศสงบนิ่งแผ่ออกมา ทำให้หวงฝู่เสียรู้สึกว่าหากสตรีเช่นนี้ยืนอยู่กับเสด็จพี่ใหญ่คงดูราวกับอยู่คนละโลก จินตนาการได้ยากยิ่งนักว่านางจะกลายเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ในอนาคตอันใกล้นี้
นางจะทำอะไร? หวงฝู่เสียยื่นคอออกไป พบว่าอวิ๋นซูเดินไปท่ามกลางกลุ่มนางข้าหลวง ย่อตัวลงตรวจอาการให้นางข้าหลวงที่อยู่บนพื้น
หวงฝู่เสียมองการเคลื่อนไหวของนางไม่ชัดเจน แต่กลับได้ยินเสียงอุทานดังมาจากรอบด้าน
เรื่องอันใดที่ทำให้ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจถึงเพียงนี้? หวงฝู่เสียอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูโดนเรื่องอะไรอีก รู้สึกแหม่งๆ ปิ่นบนหัวอีก พงกข้าหลวงเป็นอะไรไปอีก มีองค์หญิงโผล่มาอีก ดูจากนิสัยไม่ดีด้วย