หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 26 ตอนที่ 780 นายบ่าวมีใจออกห่าง
เล่มที่ 26 ตอนที่ 780 นายบ่าวมีใจออกห่าง
ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “ช่างเถิด แม่นางหวงมีนิสัยเรียบง่าย เปิ่นกงชอบไม่น้อย”
ในใจของอวี๋เฟยผ่อนคลายลง ยังดีที่ผ่านไปได้ จะอย่างไรความคิดของฮองเฮาก็ไม่แน่นอน หากพระนางจะไม่โปรดคนใดย่อมสามารถหาข้อบกพร่องออกมาได้ทุกเรื่อง หากพระนางต้องการปกป้องผู้ใด ต่อให้คนผู้นั้นฆ่าคนวางเพลิงพระนางก็จะหลับตาข้างลืมตาข้าง
“ประทานที่นั่ง”
“ขอบพระทัยเพคะเหนียงเหนียง”
ฝูจีนั่งลง ยืดอกหลังตรงไม่มีท่าทีถ่อมตัวแม้แต่น้อย ฮองเฮาสำรวจดรุณีน้อยเบื้องหน้า ใบหน้าธรรมดาแต่ท่าทางกลับนับได้ว่าชั้นยอด อิริยาบถสง่างามชัดเจน ดูเหมือนอวี๋เฟยเคยกล่าวว่าญาติผู้น้องของนางชื่นชอบการร่ายร่ำมาตั้งแต่เด็ก บางทีอาจเป็นบรรยากาศที่ถูกสั่งสมมาตั้งแต่เด็กกระทัง
หลังจากทักทายกันเรียบร้อย พระโอษฐ์แดงของฮองเฮาพลันขยับเล็กน้อย อวี๋เฟยจับจ้องพระนางอย่างเคร่งเครียด มีเพียงสวรรค์ที่ทราบว่านางลำบากมากเพียงใดจึงจะอดทนไม่ให้อารมณ์พลุ่งพล่านจนหนีไปได้
คิดไม่ถึงว่าฮองเฮายังไม่ทันตรัสคำใด ฝูจีกลับเอ่ยขึ้นก่อน
“จีเอ๋อร์รอเหนียงเหนียงอยู่ในตำหนักมาโดยตลอด ยามค่ำคืนมิอาจหลับไหล ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงจะให้โอกาสจีเอ๋อร์ทำประโยชน์ให้เหนียงเหนียงได้หรือไม่เพคะ?”
คุณหนู?! นาง…เหตุใดนางจึงไม่ระงับอารมณ์เช่นนี้? อวี๋เฟยตกใจจนแทบหยุดหายใจ
ฮองเฮาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงแย้มสรวลมองไปทางอวี๋เฟยที่อยู่ด้านข้าง เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่มาจากชนบทนางนี้นับว่ามีความกล้าหาญอยู่หลายส่วนจริงๆ “แม่นางหวงเยือกเย็นฉลาดเฉลียว วันหน้าเปิ่นกงย่อมไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ”
เมื่อฝูจีได้ฟังจึงคิดว่าฮองเฮาตอบรับแล้ว แต่อวี๋เฟยที่รู้ความจริงกลับเข้าใจไปอีกความหมายหนึ่ง
“วันหน้าหากทางองค์ชายใหญ่มีข่าวอันใด หม่อมฉันจะรายงานเหนียงเหนียงแน่นอนเพคะ”
องค์ชายใหญ่? ในพระเนตรของฮองเฮาเจือไปด้วยความสงสัย นี่หมายความว่าอย่างไร?
“เหนียงเหนียงเพคะ นี่…ความจริงหม่อมฉันยังไม่ได้กล่าวเรื่องนั้นกับญาติผู้น้อง…ดังนั้น…” อวี๋เฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป สิ่งที่นางหวาดกลัวที่สุดก็คือการที่ฝูจีนำเรื่องที่นางต้องการเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ออกมาพูดจนไปกระตุ้นโทสะฮองเฮาเข้า เมื่อถึงตอนนั้นเรื่องราวคงไม่อาจแก้ไข หากจะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นมิสู้กล่าวขัดพวกนางเสีย ถือว่าเตือนคุณหนูเล็กน้อย
ฮองเฮาทอดพระเนตรไปยังดวงตาลุกโชนของอีกฝ่ายพลันเข้าใจเบาะแสบางอย่าง พระนางแย้มสรวล “อวี๋เฟย เจ้าทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ข่าวดีเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่บอกแม่นางหวงเล่า?”
ฝูจีมองไปทางอวี๋เฟยด้วยสายตาที่ผู้อื่นไม่เข้าใจ ในพระทัยของฮองเฮารู้สึกแปลกประหลาดยิ่งนัก เหตุใดอวี๋เฟยผู้นี้ดูคล้ายจะหวาดกลัวญาติผู้น้องของนาง
“เอาเช่นนี้เถิด ให้เปิ่นกงบอกข่าวดีนี้กับแม่นางหวงเอง อวี๋เฟยถอยไปก่อนเถิด”
“เหนียงเหนียง?”
“เปิ่นกงมีบางเรื่องต้องการหารือกับแม่นางหวงเป็นการส่วนตัว” พระเนตรของฮองเฮาเจือไปด้วยประกายเฉียบแหลมกล่าวเตือน หวังว่าอวี๋เฟยจะรู้จักแยกแยะ
อวี๋เฟยมองไปทางฝูจีโดยพลัน ความกังวลในดวงตาของนางไม่อาจปกปิดได้แม้แต่น้อย ฝูจีไม่สนใจนางอีก ในใจของอวี๋เฟยรู้สึกขมปราด ทำได้เพียงคารวะแล้วถอยออกไปอย่างสงบ เพียงไม่นานในศาลาก็เหลือฮองเฮาและฝูจีนั่งเผชิญหน้ากันเพียงสองคน
ฮองเฮาสรวลเล็กน้อย ตรัสขึ้นว่า “เปิ่นกงชอบนิสัยเช่นนี้ของเจ้า ตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม” อย่างไรก็ตามพระนางสัมผัสได้ว่าดรุณีน้อยตรงข้ามซ่อนความทะเยอทะยานอยู่ลึกๆ
“เหนียงเหนียงชมเกินไปแล้ว”
สายพระเนตรของฮองเฮาหยุดอยู่บนถ้วยชาเบื้องหน้าคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้ง “เรื่องคุณหนูกงซุนในคราวนี้ช่างน่าเสียดายจริงๆ” ในสุรเสียงเจือไปด้วยความหมายลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง ฝูจีได้ฟังพลันรู้ว่าฮองเฮากำลังทดสอบตน
ฝูจีในยามนี้ไม่คิดจะปกปิด “หม่อมฉันรู้ว่าคุณหนูกงซุนเป็นศัตรูร่วมกันของหม่อมฉันและเหนียงเหนียง หม่อมฉันลงมือเป็นการส่วนตัวโดยไม่ปรึกษาเหนียงเหนียงก่อน ขอเหนียงเหนียงโปรดอภัยด้วยเพคะ”
เป็นนางจริงด้วย! ดวงเนตรของฮองเฮาสว่างวาบ คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะใจกล้าเพียงนี้ อยู่เบื้องหน้าตนยังยอมรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาอีก
พระพักตร์สง่างามของฮองเฮาเจือไปด้วยรอยสรวลแต่กลับมิได้ตรัสคำใด
ฝูจีมองพระนางอย่างเงียบสงบอยู่เช่นนั้น ไม่หลบสายตาสำรวจของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ฮองเฮาคล้ายกับต้องการเห็นอะไรบางอย่างจากดวงตาของฝูจี คิดไม่ถึงว่าสตรีตรงข้ามกลับเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “หม่อมฉันเพียงต้องการให้เหนียงเหนียงทรงทราบ หม่อมฉันมีความสามารถพอที่จะทำงานให้เหนียงเหนียงแน่นอน เมื่อหม่อมฉันได้เป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ย่อมช่วยเหนียงเหนียงจับตาดูทุกการกระทำขององค์ชายใหญ่ หากเหนียงเหนียงมีรับสั่งอื่น หม่อมฉันจะต้องพยายามทำสุดความสามารถเป็นแน่…”
ประเดี๋ยวก่อน พระชายาองค์ชายใหญ่?!
ในที่สุดฮองเฮาก็เข้าใจความหมายในคำพูดเมื่อครู่นี้ของฝูจี ที่แท้เด็กสาวบ้านป่านางนี้คิดจะเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่! นางต้องใจหวงฝู่หลิงผู้นั้นหรือ? เพียงแต่…กลับดูไม่เหมือน เนื่องจากนางกล่าวว่าจะจับตาดูหวงฝู่หลิงแทนตน
ฮองเฮาคิดไม่ออก สตรีเบื้องหน้าคิดอะไรอยู่กันแน่
อย่างไรก็ตาม พระนางทำเพียงแย้มสรวลไม่ตรัสคำใด มิได้รับคำฝูจี
“ฮองเฮาเพคะ?”
“อืม? อะไรหรือ”
“ไม่ทราบว่าฮองเฮากำลังสงสัยความสามารถของหม่อมฉันใช่หรือไม่?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ ฝูจีจึงคิดว่าฮองเฮาไม่พอใจตนที่ใด
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แม่นางหวงมีความสามารถเพียงนี้ เป็นตัวเลือกพระชายาที่ดีที่สุดจริงๆ!” อย่างไรก็ตามในพระทัยฮองเฮากลับคิดว่า เป็นตัวเลือกนางสนมที่ดีที่สุดเช่นกัน ต้องการได้ตำแหน่งใดมิใช่อะไรที่ดรุณีน้อยนางนี้จะตัดสินใจได้ อย่างไรก็ตาม ฮองเฮากลับไม่คิดปฏิเสธนางตอนนี้
ในดวงตาของฝูจีปรากฏรอยยิ้ม “ขอบพระทัยเหนียงเหนียง”
“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฝ่าบาททรงพระราชทานสมรสให้องค์ชายใหญ่แล้ว เรื่องจึงยุ่งยากอยู่บ้าง เปิ่นกงกลับมีความคิดอื่น เพียงแต่ไม่รู้ว่าแม่นางหวงจะกล้าหรือไม่?”
“…”
อวี๋เฟยที่รออยู่ด้านนอกเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ จากมุมของนางมองเห็นเงาร่างทั้งสองที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ในศาลาได้ แต่กลับไม่ทราบว่ากำลังพูดอะไร
ยังไม่ปรากฏสภาพโกรธเกรี้ยวอันใด หรือว่าฮองเฮามิได้กล่าวเรื่องนั้นกับคุณหนู?
ในตอนที่นางได้สติกลับมา คนในศาลาก็ยืนขึ้นแล้ว อวี๋เฟยใจเต้น คุณหนูจะออกมาแล้วหรือ?!
สายตาของนางจับจ้องตามฝูจี จนกระทั่งอีกฝ่ายเดินมาถึงเบื้องหน้าตน อวี๋เฟยราวกับได้ยินเสียงใจเต้นอย่างบ้าคลั่งของตน
“ญาติผู้น้อง เป็น เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฝูจีทำเพียงมองนางอย่างเรียบเฉย แต่กลับไม่มีท่าทีไม่พอใจเฉกเช่นที่อวี๋เฟยจินตนาการ
“ญาติผู้พี่ พวกเรากลับตำหนักไปก่อนค่อยคุยกันเถิด”
อวี๋เฟยติดตามฝูจีกลับตำหนักด้วยอารมณ์ไม่สงบ อย่างไรก็ตามที่แปลกก็คือฝูจีถึงกับเดินตรงกลับไปยังเรือนพักของตนโดยมิได้กล่าวเรื่องนี้อีก ยิ่งไปกว่านั้นยังสั่งบ่าวไพร่ว่าหากอวี๋เฟยไม่มีเรื่องอันใดอย่าได้รบกวนนาง
นี่เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ร้อนอกร้อนใจจริงๆ ตกลงฮองเฮาทรงตรัสสิ่งใดกับคุณหนูกันแน่? เหตุใดปฏิกิริยาของคุณหนูจึงสงบนิ่งเช่นนี้
อย่างไรก็ตามมีสิ่งหนึ่งที่อวี๋เฟยสัมผัสได้ ดูเหมือนคุณหนูจะไม่เชื่อใจนางแล้ว
เช้าวันต่อมา
อวี๋เฟยตื่นแต่เช้า มองไปยังท้องฟ้าสว่างเรืองรองด้านนอก นางนอนพลิกตัวไปมาทั้งคืนยากจะหลับไหล สตรีในกระจกดวงตาดำคล้ำ ดูท่าทีเหนื่อยล้าไม่น้อย
“อา เหนียงเหนียง!”
นางข้าหลวงคิดไม่ถึงว่าอวี๋เฟยจะตื่นเช้าเช่นนี้ เดิมทีคิดจะทำความสะอาดเรือนก่อนค่อยมาปรนนิบัติ นางรีบเข้ามาคารวะด้วยท่าทีร้อนรน “บ่าวจะไปเตรียมน้ำเดี๋ยวนี้เพคะ”
อวี๋เฟยเบนสายตามองไปทางซุ้มประตูโค้ง พบเงาร่างคุ้นเคยหลายร่างเดินผ่านมาด้วยความเร่งรีบ
“ประเดี๋ยวก่อน วันนี้ทางแม่นางหวง…มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?” อวี๋เฟยบอกกับบ่าวไพร่ว่าฝูจีคือญาติผู้น้องของนาง กล่าวเช่นนี้มาโดยตลอด
“บ่าวเองก็ไม่แน่ชัดนักเพคะ วันนี้คนข้างกายแม่นางหวงตื่นมาวุ่นวายแต่เช้าแล้วเพคะ”
ข้าราชบริพารทั้งหลายไม่คุ้นเคยกับแม่นางหวงท่านนี้นัก ยามปกติบ่าวไพร่ข้างกายนางก็มิได้ไปมาหาสู่กับข้าราชบริพารคนอื่น ในเรือนพักเงียบสงบหาใดเปรียบ นานๆ ครั้งจึงจะเห็นเงาร่างคนสองคน เพียงแต่วันนี้ถึงกับออกมาเคลื่อนไหวแต่เช้าเช่นนี้ กล่าวไปก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนัก
อวี๋เฟยอดคิดไม่ได้ว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับฮองเฮาเป็นแน่ นางยากจะสงบความกังวลในใจของตน
หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วนางจึงสั่งให้คนไปนำขนมจำนวนหนึ่งมาจากครัวหลวงโดยเฉพาะ แล้วจึงไปยังเรือนพักของฝูจี
บริเวณประตู องครักษ์สองนายกลับขวางนางไว้
“คุณหนูสั่งไว้ว่าคนไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า”
บนใบหน้าอวี๋เฟยเจือไปด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน ในสายตาของคุณหนู ตนกลายเป็นคนไม่เกี่ยวข้องไปแล้วหรือ? จริงดังคาด คุณหนูตำหนิที่นางปิดบังจริงๆ
ทุกครั้งที่มายังเรือนพักของฝูจี ข้างกายนางมิได้มีข้าราชบริพารคนอื่นติดตามมาด้วย ตอนนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น “เปิ่นกงสั่งให้คนทำขนมมาให้คุณหนูลองชิม…”
“วางของไว้เถิด” องครักษ์ยังคงไม่คิดจะปล่อยให้อวี๋เฟยเข้าไป
ยามนี้เอง ด้านในมีเสียงดนตรีดังแว่วมา ดวงตาของอวี๋เฟยเปล่งประกายไปด้วยความสงสัย มองผ่านร่างองครักษ์สองนายที่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อนไปด้านใน เห็นสาวใช้หลายนางถือเครื่องดนตรียืนอยู่บริเวณนั้นรางๆ จากนั้นเสียงดนตรีพลันคละเคล้าไปด้วยเสียงของฝูจี “เช่นนี้ยังสง่างามไม่พอ เปลี่ยนเพลงอื่น”
นี่คุณหนูกำลัง…ฝึกซ่อมการร่ายรำหรือ?
ความสงสัยในใจของอวี๋เฟยลึกล้ำยิ่งขึ้น ด้านใน บ่าวคนสนิทข้างกายฝูจีสังเกตุเห็นการเคลื่อนไหวด้านนี้จึงเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน
“อวี๋เฟยมีเรื่องจะรายงานคุณหนูหรือ?”
“เอ๋…มะ ไม่มี…” อวี๋เฟยรู้สึกว่าสายตาของสาวใช้นางนี้เต็มไปด้วยประกายคมกริบ ไม่อ่อนโยนเฉยเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป ไม่รู้ว่าตนคิดไปเองหรือไม่
“คุณหนูสั่งไว้แล้ว หากอวี๋เฟยไม่มีเรื่องสำคัญก็อย่ามารบกวน เหนียงเหนียงทรงลืมไปแล้วหรือ?” คำพูดนี้ราวกับกำลังกล่าวกับคนนอก ยิ่งไปกว่านั้นอวี๋เฟยยังสังเกตเห็นว่าก่อนหน้านี้พวกนางเรียกตนว่าแม่นางอวี๋ ทว่าตอนนี้กลับเรียกนางว่าเหนียงเหนียง คำพูดแบ่งแยกชัดเจน
อวี๋เฟยก้มหน้าลงเล็กน้อย แย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เปิ่นกงเพียงนำขนมเลิศรสมาให้เท่านั้น อยากให้คุณหนูลองชิมดูเสียหน่อย”
สาวใช้นางนั้นมองไปยังของในมืออวี๋เฟย จากนั้นจึงรับมาอย่างนิ่งเรียบ “ขอบพระทัยเหนียงเหนียง บ่าวจะไปบอกคุณหนูให้เพคะ ตอนนี้คุณหนูมีเรื่องต้องทำ หวังว่าเหนียงเหนียงจะอภัย”
“…ชะ เช่นนั้นเปิ่นกงไม่รบกวนแล้ว”
อวี๋เฟยค่อยๆ หมุนตัวไป เสียงฝีเท้าด้านหลังหายไปแล้ว สาวใช้ผู้นั้นคล้ายจะเดินเข้าไปด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ในใจของอวี๋เฟยรู้สึกไร้รสชาติ แต่กลับคิดวิธีใดไม่ออก
ฝูจีในยามนี้กำลังซ้อมท่ารำซ้ำๆ จะอย่างไรก็รู้สึกไม่พอใจ
เมื่อเห็นสาวใช้นางนั้นกลับมา ในดวงตาพลันเจือไปด้วยประกายเย็นชา “ไปแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
ใบหน้างามพิลาศปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ? ก่อนหน้านี้ถึงกับกล้าปิดบังเรื่องสำคัญเช่นนี้กับตน ดูท่าทางสุนัขที่ปล่อยให้เติบโตด้านนอกเช่นนี้คงไม่อาจเชื่อใจได้ ทางที่ดีจัดการด้วยตัวเองดีกว่า
ฝูจีเก็บความไม่พอใจที่มีต่ออวี๋เฟยไปอย่างรวดเร็ว หันไปตั้งใจกับการฝึกซ้อมต่อ ในสมองปรากฏภาพใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกขึ้นมา ตนพยายามเพียงนี้ คราวนี้จะต้องสำเร็จ ไม่อนุญาตให้ล้มเหลว!
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ฝันไปเถอะฝูจี ต่อให้ชาติหน้าก็ไม่ได้ครองคู่กับองค์ชายใหญ่ เกิดมาสูงส่งแต่ทำตัวต่ำ จิตใจทราม