หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 781 ดาบคืนสนอง
เล่มที่ 27 ตอนที่ 781 ดาบคืนสนอง
ภายในตำหนักฮองเฮา
ในห้องทรงอักษร สตรีสง่างามยืนอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร พู่กันตรงกำลังสรรค์สร้างภาพวาดที่พระนางคุ้นเคยที่สุดบนกระดาษขาวบริสุทธิ์
ดวงตาของบุรุษในภาพราวกับดวงดารา บนเส้นผมประดับกวานหยก ดวงตาลึกล้ำราวกับกำลังทอดมองคนรักที่อยู่เบื้องหน้า
ฮองเฮาในยามนี้สงบนิ่งหาใดเปรียบ ทุกขีดทุกกระบวนใส่ใจพิถีพิถันเพียงนั้น ตั้งแต่คิ้วไปถึงคอเสื้อ ทุกเส้นขีดบรรจงซ้ำหลายครั้ง ในสมองของพระนางราวกับสลักช่วงเวลาทั้งหมดไว้แล้ว ใบหน้าประดับรอยยิ้มของเขา ต่อให้หลับตาก็สามารถสรรค์สร้างได้อย่างสมบูรณ์
ด้านนอกมีแม่นมเฝ้าอยู่อย่างเงียบงัน ไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนฮองเฮาที่อยู่ด้านใน นางรู้ดีว่าเจ้านายของตนต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อทำเรื่องที่พระนางไม่อยากให้ผู้อื่นพบเห็น
ยามนี้เอง ขันทีใหญ่ถือสมุดหลายเล่มมายังประตูห้องทรงอักษร มองสีหน้าของแม่นมแล้วแย้มยิ้มบางเบา “บ่าวนำสมุดรายนามบุปผางามในครั้งนี้มาให้เหนียงเหนียงคัดเลือกขอรับ”
แม่นมขมวดคิ้ว เหตุใดจึงส่งมาตอนนี้? เหนียงเหนียงจะต้องอารมณ์ไม่ดีเป็นแน่
“เจ้านำสมุดรายนามไปให้สาวใช้ก่อน อีกสักครู่ค่อยนำไปให้เหนียงเหนียง”
“แม่นมต้องรีบหน่อยนะขอรับ หากเหนียงเหนียงทอดพระเนตรรายนามนี้แล้วยังต้องประกาศรายนามหญิงงามด้วยขอรับ” การนำเทียบหญิงงามไปปิดประกาศไว้นอกวังนั้นก็เพื่อให้สตรีที่เหมาะสมในแคว้นเข้าวังมาเข้ารับการคัดเลือก
แม่นมรีบรับสมุดเหล่านั้นมา ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวล “กงกงเดินดีๆ เจ้าค่ะ!”
“แม่นม…” ขันทีใหญ่ต้องการกำชับอีกสักประโยค ในห้องทรงอักษรกลับมีสุรเสียงของฮองเฮาดังแว่วมา
“ใครอยู่ด้านนอก?”
เสียงประตูเปิดออกค่อยๆ ดังขึ้น พระเนตรของฮองเฮาหยุดอยู่บนกองสมุดในอกแม่นม ท่าทีชะงักไปเล็กน้อย
เหตุใดพระนางจะจำสมุดเหล่านี้ไม่ได้ มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเป็นวงโค้ง เจือไปด้วยความขมขื่นที่ผู้อื่นยากจะสังเกตุเห็น “นี่คือรายนามคัดเลือกนางสนมในครั้งนี้หรือ? นำมาเถิด”
“เพคะ เหนียงเหนียง” แม่นมไม่กล้ามองท่าทีของฮองเฮา ก้มหน้าส่งสมุดรายนามให้ด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม
เหตุใดแม่นมจะไม่ทราบถึงความรู้สึกที่ฮองเฮามีต่อจักรพรรดิเหลียน เดิมทีคิดจะเอ่ยปากปลอบใจสักหลายประโยค คิดไม่ถึงว่าฮองเฮากลับพลิกสมุดดูตามใจ “อืม คนในคราวนี้ไม่เลวเลยจริงๆ” ความจริงพระนางทราบดี จะมากจะน้อยสตรีที่มีชื่ออยู่ในนี้ล้วนถูกอบรมเลี้ยงดูมานานเพื่อรอคัดเลือกเข้าวัง ต่อให้พระนางไม่ชอบก็ไม่มีอำนาจตัดรายชื่อออก
เนื่องจากคนเบื้องบนมอบหมายมาแล้ว ข้างกายจักรพรรดิเหลียนมีนางสนมมากเท่าใดก็ยิ่งดียิ่ง มีทายาทมากเท่าใดก็ยิ่งดี
แต่พระนางกลับไม่อาจมีทายาทได้!
“นำออกไปเถิด บอกว่าเปิ่นกงดูแล้ว”
“เหนียงเหนียง ช้าไปอีกสองวันก็ไม่เป็นอะไรเพคะ…”
ฮองเฮาทอดพระเนตรแม่นมครู่หนึ่ง “ถ่วงเวลาได้ครู่หนึ่งแล้วจะถ่วงเวลาได้ตลอดชีวิตหรือ? สตรีในวังแห่งนี้จะมีมากขึ้นสักร้อยสักพันล้วนเหมือนกัน”
แม่นมทอดถอนใจ หากกล่าวถึงความงาม เหนียงเหนียงไม่ด้อยไปกว่าสาวงามนางใดในวังหลังโดยเด็ดขาด เพียงแต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้ฝ่าบาทกลับเข้าใจพระนางผิดลึกล้ำเพียงนี้ แม้ทั้งสองจะได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยาแต่กลับมิใช่สามีภรรยาที่แท้จริง ทุกครั้งที่ได้ยินว่าฝ่าบาทพลิกป้าย ในใจเหนียงเหนียงจะโศกเศร้าเพียงใด
แม่นมรู้สึกปวดใจแทนฮองเฮาแต่กลับไม่กล้าพูดอันใด จะอย่างไรทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเจตนาของเจ้านายเหนือหัว
“ใช่แล้ว ตำหนักอวี๋เฟยมีการเคลื่อนไหวหรือไม่?”
แม่นมส่ายศีรษะ รู้ว่าฮองเฮาต้องการถามว่าแม่นางหวงเริ่มเตรียมตัวแล้วหรือไม่ “มิเช่นนั้นให้บ่าวไปเร่งเสียหน่อยเป็นอย่างไรเพคะ?”
“ไม่จำเป็น เด็กคนนั้นร้ายกาจยิ่งนัก นางต้องการเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ จะต้องพยายามเตรียมตัวสุดความสามารถเป็นแน่”
“เหนียงเหนียง…เหตุใดพระนางต้องอดทนกับเด็กสาวผู้นั้นด้วยเพคะ?” แม่นมนางนี้เป็นคนสนิทของฮองเฮา ความลับทุกอย่างนางล้วนทราบทั้งสิ้น ยามนั้นฝูจีกล่าวว่านางต้องการเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่ แม่นมคิดว่าฮองเฮาจะบันดาลโทสะเสียอีก คิดไม่ถึงว่าฮองเฮากลับแย้มยิ้มเผชิญหน้า ทั้งยังสัญญาว่าจะให้โอกาสนางได้เป็นพระชายาองค์ชายใหญ่เพียงหนึ่งเดียว
“ฝ่าบาททรงโปรดการร่ายรำของนาง หากต้องปล่อยให้นางจิ้งจอกในสมุดรายชื่อเหล่านี้ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท มิสู้ให้คนของเปิ่นกงได้รับเกียรตินี้จะดีกว่า”
แม่นมชะงักไป รู้สึกว่ามีที่ใดไม่ถูกต้องนัก อย่างไรก็ตามนางติดตามข้างกายฮองเฮามานาน ไม่ทันไรก็เข้าใจเจตนาของพระนาง “ความหมายของเหนียงเหนียงก็คือต้องการให้เด็กคนนั้นเป็นสนม?!”
ฮองเฮาแย้มสรวลลึกล้ำ
ถูกต้อง พระนางรับปากว่าจะช่วยเป็นกำลังให้เด็กคนนั้น ขอเพียงอีกสามวันต่อจากนี้นางทำการร่ายรำให้งดงามล่มแคว้นอีกครั้งที่ทะเลสาบบงกช นางจะต้องได้รับสิ่งที่ต้องการเป็นแน่ เพียงแต่แล้วอย่างไรเล่า? ขอเพียงฝ่าบาทตรัสประโยคเดียวว่าต้องการรับนางเป็นสนม นางจะกล้ากล่าวว่าไม่หรือ?
เวลาที่ฮองเฮาเลือกนับว่าเลือกได้เหมาะสมยิ่ง อีกสี่วันหลังจากนี้จะเป็นพิธีคัดเลือกนางสนม ยามค่ำคืนก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน หากฝ่าบาทโปรดปรานเด็กคนนั้น วันต่อมาก็สามารถรับเป็นสนมได้ทันที ลดทอนกระบวนการต่างๆ ได้มาก
เด็กสาวที่มาจากหมู่บ้านชนบทได้มีโอกาสปรนนิบัติฝ่าบาท ยังจะมีความต้องการอื่นใดอีกเล่า? ฮองเฮารู้สึกว่าตนใจกว้างยิ่งนัก ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่หลอกลวงฝูจี
ฝูจีในยามนี้ไม่ทราบว่าตนตกลงสู่แผนการของฮองเฮาเรียบร้อยแล้ว
“คุณหนูเจ้าคะ อาภรณ์เซียนบงกชนี้ต้องใช้ผ้าไหมหลิงหลัวหรือไม่เจ้าคะ?”
ฝูจีกำลังนั่งพักอยู่บนม้านั่งหิน “ไม่สะดวกนำมาหรือ?”
“มิใช่เจ้าค่ะ บ่าวสามารถสั่งให้คนไปนอกวัง…”
“ไม่ต้อง ตอนนี้ไม่อาจดึงดูดสายตาผู้อื่นได้มากเกินไปนัก ในวังคงจะมี ให้อวี๋เฟยไปหามา”
“เจ้าค่ะ”
ภายในห้องของอวี๋เฟย “คุณหนูต้องการผ้าไหมหลิงหลัว? นี่…ต้องการซ้อมรำหรือ?”
บนใบหน้าของสาวใช้มิได้มีท่าทีอันใดมากนัก “ขอเพียงอวี๋เฟยไปนำมา รอให้คุณหนูใช้เสร็จจะคืนให้อย่างสมบูรณ์แน่นอน”
“ไม่ๆๆ เปิ่นกงมิได้มีความหมายเช่นนั้น ในเมื่อคุณหนูต้องการ เปิ่นกงจะไปหยิบยืมมาให้เป็นแน่ เพียงแต่…หากคุณหนูยังมีความต้องการอื่นใด เปิ่นกงจะสนับสนุนสุดความสามารถ”
สาวใช้คารวะเล็กน้อย “บ่าวขอบคุณอวี๋เฟยแทนคุณหนูด้วยเพคะ เช่นนั้นบ่าวทูลลาก่อน พวกเราจะรอข่าวดีจากเหนียงเหนียง” นางไม่ยอมเปิดเผยแม้แต่คำเดียวว่าฝูจีในยามนี้กำลังทำเรื่องใด แบ่งแยกเพียงนี้ อวี๋เฟยจะไม่รู้สึกได้อย่างไร
ผ้าไหมหลิงหลัวหรือ อาภรณ์สำหรับร่ายรำชนิดนี้มีค่ามากยิ่งนัก วัสดุบางเบาราวกับเส้นไหม ลมพัดเล็กน้อยก็จะโบกสะบัดอย่างสง่างาม ทั้งยังเปล่งประกายไปทั่วทุกสารทิศ ปกติหากมิใช่พิธีใหญ่ สำนักตัดเย็บในพระราชวังยังทำใจนำออกมาไม่ได้ อวี๋เฟยลำบากใจอยู่บ้างจริงๆ นางจะใช้เหตุผลอันใดไปหยิบยืมเล่า? ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูกำลังเตรียมการร่ายรำให้ผู้ใดกันแน่? ในใจของอวี๋เฟยรู้สึกกังวลอย่างล้ำลึก นางรู้สึกว่าหากไปพัวพันกับฮองเฮาจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเป็นแน่
เพียงแต่ตอนนี้คุณหนูคงไม่ยอมฟังคำกล่าวเตือนของนางอีก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องตำหนิที่ตนไม่บอกเจตนาของฮองเฮากับคุณหนู
อวี๋เฟยในยามนี้อยู่ในสถานการณ์ยากลำบากยิ่งนัก หากไปหยิบยืม นางก็กลัวว่าจะเป็นแผนของฮองเฮา หากไม่หยิบยืม คุณหนูจะต้องสงสัยในความซื่อสัตย์ของนางเป็นแน่
อวี๋เฟยถอนใจยาว ทำได้เพียงขอพรต่อสวรรค์ให้คุณหนูสมปรารถนาอย่างราบรื่นปลอดภัย
“องค์ชาย ทางด้านอวี๋เฟยมีความเคลื่อนไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ระยะนี้ในวังเกิดเรื่องมากมาย ทุกเรื่องล้วนเพ่งเล็งไปที่อวิ๋นซู เฟิ่งหลิงไม่อาจปล่อยให้คนน่าสงสัยรอดผ่านไปได้แม้เพียงผู้เดียว เขาสั่งให้คนไปตรวจสอบพื้นเพของอวี๋เฟยแล้วแต่กลับไม่ได้อะไรเลย ทั้งยังพบด้วยความบังเอิญว่าสนมนางนี้ทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่ในวังหลังมาโดยตลอด ไม่มีการเข้าพรรคเข้าพวกเป็นการส่วนตัว ทั้งๆ ที่ไม่เคยก่อเรื่องวุ่นวายอันใด รักษาชีวิตอันสงบสุขมาได้นานหลายปี เรื่องฟู่หย่าตกทะเลสาบครั้งที่แล้วกลับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางเผยหน้าในวังหลัง นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?
บุรุษรูปงามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คนผู้นั้นรายงานต่อไป “วันนี้อวี๋เฟยไปหยิบยืมอาภรณ์สำหรับร่ายรำที่สำนักตัดเย็บพ่ะย่ะค่ะ”
“อาภรณ์สำหรับร่ายรำ?” เฟิ่งหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง อวี๋เฟยมีเวลาว่างมาเอ้อระเหยเช่นนี้ด้วยหรือ? “ไม่มีข่าวอื่นแล้วหรือ?”
“กระหม่อมจะจับตาดูต่อไปพ่ะย่ะค่ะ!”
“อีกอย่าง มีข่าวของนางรำผู้นั้นหรือไม่?” ตั้งแต่ที่เฟิ่งหลิงได้รับแผ่นกระดาษมาจากฝูจีเขาก็สั่งให้คนไปตรวจหาสถานที่ซ่อนตัวของนางแล้ว ไม่เสียทีที่เป็นชนรุ่นหลังของตระกูลหวายหวัง ทุกเรื่องที่กระทำต่างสะอาดไร้ร่องรอย กระทั่งตอนนี้เฟิ่งหลิงยังไม่อาจมั่นใจว่าฝูจีซ่อนตัวอยู่ที่ใดในพระราชวังกันแน่
“ยังไม่มีข่าวใดพ่ะย่ะค่ะ”
ในใจของเฟิ่งหลิงคล้ายถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก เขาไม่สามารถระบุร่องรอยของฝูจีได้ อีกทั้งระยะนี้ในวังยังเกิดเรื่องมากมาย จะเป็นฝีมือนางหรือไม่? ทว่าเมื่อหาคนไม่พบเขาก็ยากจะป้องกัน ผู้ใดจะทราบว่าก้าวต่อไปนางจะทำอะไร
“องค์ชาย ฝ่าบาททรงนัดหมายท่านอ๋องตงหลินให้เข้าวังมาเดินหมากกันมะรืนนี้ ทรงสอบถามว่าองค์ชายสนใจไปด้วยกันหรือไม่?”
เฟิ่งหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง เสด็จพ่อว่างงานยิ่งนัก เกรงว่าทำเพื่อปิดบังหูตาผู้คนกระมัง? ในความคิดของใครหลายคน ยิ่งจักรพรรดิเหลียนว่างงานก็ยิ่งดี แต่กลับไม่มีผู้ใดทราบว่าทะเลสาบที่ดูผิวเผินสงบนิ่งนี้จะมีคลื่นใต้น้ำเช่นไร
…
วันนี้ ในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยโดยที่ไม่มีผู้ใดพบ องครักษ์ภายในสวนทะเลสาบบงกชถูกกันออกไปอย่างบังเอิญยิ่ง นางข้าหลวงหลายคนกำลังวุ่นวายอยู่ริมทะเลสาบ
โคมไฟถูกประดับประดา ทะเลสาบอันนิ่งสงบมีเสียงแมลงดังมาเป็นระลอก ตามมาด้วยสายลมอันเย็นยะเยือก
ในมุมมืด มีเงาร่างหลายร่างเฝ้าอยู่ที่นั่นนานแล้ว รอเพียงโอกาสสุดท้ายเท่านั้น
วันนี้อวี๋เฟยไม่ทราบว่าตนเป็นอะไร รู้สึกจิตใจไม่สงบนัก นางทนไม่ไหวจนต้องนำขนมไปที่เรือนพักของฝูจี
บริเวณประตู องครักษ์สองนายยังคงขวางนางเช่นเดิม
“คุณหนูพักผ่อนแล้ว เหนียงเหนียงค่อยเสด็จมาวันอื่นเถิด”
พักผ่อน? อวี๋เฟยเงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงจันทร์กลมโตที่แขวนลอยอยู่บนท้องฟ้า เวลานี้จะพักผ่อนแล้วหรือ? คงมิใช่ว่าคุณหนูไม่อยากพบนางกระมัง? จนใจที่องครักษ์กล่าวเช่นนี้แล้ว นางไม่อาจต่อต้าน ทำได้เพียงกลับไปยังตำหนักของตนด้วยความหดหู่
“อะไรนะ? จู่ๆ อ๋องตงหลินก็มีธุระไม่สามารถเข้าวังได้? เจิ้นจัดกระดานหมากเรียบร้อยแล้ว!” จักรพรรดิเหลียนมองไปยังกระดานหมากเบื้องหน้าพระองค์ด้วยความผิดหวัง ช่างเถิด อ๋องตงหลิงผู้นี้ไม่ปฏิบัติตามสามัญสำนึกมาโดยตลอด ครั้งนี้ผิดนัดก็ไม่นับเป็นอะไรได้ “ฝ่าบาท มิสู้ให้องค์ชายใหญ่มาวางหมากเป็นเพื่อนพระองค์เป็นอย่างไร?”
ขันทีเห็นจักรพรรดิเหลียนผิดหวังยิ่งจึงเสนอแนะเช่นนี้ออกมา
“เขาหรือ? ช่างเถิด เจิ้นกลัวว่าจะชนะมากไป ประเดี๋ยวเจ้าเด็กหน้าเหม็นนั่นจะกล่าวว่าเจิ้นรังแกเขา! ไปเถิด เจิ้นจะกลับไปอ่านฎีกาในห้องทรงอักษร!”
ขันทีใหญ่กลั้นยิ้ม ต้องทราบว่าคราวที่แล้วฝ่าบาทแพ้ให้องค์ชายใหญ่ติดต่อกันทั้งคืน สุดท้ายจึงล้มกระดานอย่างไร้ยางอาย
จักรพรรดิเหลียนหยัดพระวรกายลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินจากไป พลันนั้นกลับมีขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินเข้ามา
“ทูลฝ่าบาท เส้นทางหลักทั้งสี่ในพระราชวังยังมิได้แขวนโคม เชิญฝ่าบาทเสด็จไปทางทะเลสาบบงกชพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเหลียนไม่รู้สึกสงสัย เงยพระพักตร์ทอดพระเนตรสีท้องฟ้า “อืม ไปดูทิวทัศน์ทะเลสาบเสียหน่อยแล้วกัน”
อีกด้านหนึ่ง
“คุณหนูเจ้าคะ เมื่อครู่ฮองเฮาส่งคนมา กล่าวว่าวันนี้องค์ชายใหญ่เสด็จมาที่สวนทะเลสาบบงกชก่อนเวลา ให้คุณหนูเตรียมตัวได้แล้วเจ้าค่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
พวกงูพิษสองตัวระวังกันเองจะดีกว่าไหม 5555 ฝูจีไม่ได้มีความซับซ้อน เก็บอารมณ์ไม่ได้ แถมยังถือดีอีกว่าฉลาด ไม่เคยได้รับความกดดันหรือลำบากก็งี้แหละ มีแต่แอบกัดลับหลังเป็นอย่างเดียว องค์ชายใหญ่คงหลงเคลิ้มที่ไหน หลงตัวอองชะมัด ความสามารถน่ะเหรอ สู้อวิ๋นซูไม่ได้เลย