หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 782 ทิวทัศน์งดงาม
เล่มที่ 27 ตอนที่ 782 ทิวทัศน์งดงาม
ท่ามกลางความมืด ใบหน้างามพิลาศประหนึ่งแสงจันทร์ในยามค่ำคืน ต่อให้มีเหตุเมฆหมอกบดบังก็มิอาจปกปิดความงามของนางได้ วันนี้ฝูจีมิได้ปิดบังใบหน้างามล้ำของตน นางเชื่อว่าด้วยท่วงท่าการร่ายรำที่ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมผนวกกับใบหน้างามล่มแคว้นของนาง จะต้องทำให้นายน้อยตระกูลมหาราชครูหลงไหลได้เป็นแน่
เพื่อวันนี้ นางฝึกซ้อมการร่ายรำชุดเซียนบงกชอย่างยากลำบาก เดิมพันด้วยความภาคภูมิใจทั้งหมดของนาง
“ทางด้านอวี๋เฟย ไม่จำเป็นต้องให้นางรู้”
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
ที่ฝูจีทำเช่นนี้เพราะต้องการใช้เรื่องนี้มาสั่งสอนอวี๋เฟยหลังจากตนสมปรารถนาแล้ว ในฐานะที่เป็นหมากของตระกูลหวายหวังถึงกับรู้เรื่องราวแล้วไม่มารายงานกลับคิดจะปกปิด ฝูจีต้องการให้นางรู้ว่าต่อให้ไม่มีหมากเช่นนาง ตนก็ทำความปรารถนานี้ให้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย เมื่อถึงตอนนั้น อวี๋เฟยย่อมเข้าใจว่าตนเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ขอเพียงสูญเสียการสนับสนุนจากตระกูลหวายหวังไป ย่อมทำให้ชีวิตในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนของนางย่อยยับ
ลมเย็นพัดมา ประกายในดวงตาฝูจีลึกล้ำยิ่งขึ้น นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังรีบปลดเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกบนร่างของนางโดยพลัน อาภรณ์ที่ทำจากผ้าไหมหลิงหลัวห่อหุ้มร่างกายแบบบางสมบูรณ์แบบ ราวกับเป็นนางเซียนที่โบยบินออกมาจากแสงจันทร์ในห้วงความฝัน
“จุดโคม”
สาวใช้เงยหน้ามองไปทางริมฝั่งทะเลสาบ คำพูดเพิ่งจะกล่าวจบ โคมไฟดอกบัวสีเงินละมุนละไมที่ลอยอยู่บนผิวทะเลสาบพลันส่องสว่างขึ้นราวกับดวงดารา พริบตาเดียวก็ปกคลุมไปทั่วทั้งผิวทะเลสาบ สวนทะเลสาบบงกชที่เดิมทีมืดมิดพลันถูกกักขังอยู่ท่ามกลางแสงสีเงินเรืองรอง งดงามหาใดเปรียบ
เท้างามขาวนวลประหนึ่งหยกของฝูจีขยับเล็กน้อย ทะยานร่างไปบนเวทีไม้ไผ่ที่สร้างไว้อย่างดีบริเวณใจกลางทะเลสาบด้วยฝีเท้าแผ่วเบาราวเซียนโบยบิน หมุนตัวอย่างสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมหลิงหลัวบนร่างโบกสะบัดตามสายลม จากนั้นจึงค่อยทิ้งตัวลงกลางอากาศ
สาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ กระทั่งพวกนางยังถูกภาพอันงดงามเช่นนี้ทำให้ลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้าน
ฝูจีที่อยู่กลางทะเลสาบมองปฏิกิริยาของทุกคนด้วยความพึงพอใจ ในสมองจินตนาการถึงท่าทีตื่นตะลึงของเฟิ่งหลิง นางต้องการใช้สภาพที่ตนงามงามที่สุดแสดงความเหนือชั้นที่ไม่มีผู้ใดเทียมให้เฟิ่งหลิงได้เห็น
“ฮองเฮา นี่คือสุราบงกชที่พระนางต้องการพ่ะย่ะค่ะ”
ขันทีน้อยผู้หนึ่งถือสุราเลิศรสที่บรรจุอยู่ในกาหยกขาวเดินเข้ามา ฮองเฮาสูงศักดิ์ที่อยู่เบื้องหน้าทำเพียงทอดพระเนตรไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนของวันนี้ มิได้ตอบรับอันใด
“ส่งมาให้ข้าเถิด” แม่นมกล่าวเสียงเบา รับกาสุรานั้นมาแล้วจึงถอยไปยืนอยู่เบื้องหลังของเฮาอย่างสงบ รอรับสั่งจากพระนาง
ทิวทัศน์งดงาม บรรยากาศล้ำเลิศ มีสาวงามอยู่เคียงข้าง คืนนี้ฝ่าบาทจะเบิกบานพระทัยหรือไม่? จะพอใจสิ่งที่พระนางจัดเตรียมให้หรือไม่? เพียงแต่พระนางคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคนที่จะอยู่เป็นเพื่อนข้างพระวรกายจะเป็นพระนางเอง
“นำสุรามาแล้วหรือไม่?” ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใดฮองเฮาจึงค่อยมีปฏิกิริยากลับมา เพียงแต่สุรเสียงติดจะเย็นชาอยู่บ้าง
“เพคะ เหนียงเหนียง”
แม่นมเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ฮองเฮาจ้องมองสุราเลิศรส เปิดฝาออกช้าๆ ได้กลิ่นสุราหอมสดชื่น
มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย หยิบยาห่อหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เทใส่ลงไปในกาสุราช้าๆ
“ส่งไปเถิด อย่าได้เสียเวลาอีก” เรื่องเช่นนี้พระนางไม่ได้กระทำเป็นครั้งแรก เพียงแต่ทุกครั้งยังคงตัวสั่นและอึดอัดราวได้สังหารผู้คนเป็นครั้งแรกก็มิปาน เดิมทีพระนางคิดว่าตนควรคุ้นชินนานแล้ว แต่กลับพบว่าการส่งบุรุษที่พระนางรักไปสู่อ้อมกอดสตรีอื่นทำให้พระนางไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างยิ่ง จำเป็นต้องใช้ความกล้าและการควบคุมตนเองเป็นอย่างมากถึงจะรับประกันได้ว่าตนจะไม่สังหารสตรีทั้งหมดของเขา
“เพคะ…เหนียงเหนียง ที่นี่หนาว เสด็จกลับไปยังตำหนักประทับเถิดเพคะ” น้ำเสียงของแม่นมเต็มไปด้วยความปวดใจ
“ไม่ต้อง ค่ำคืนนี้งดงามเพียงนี้ หากอยู่ในตำหนักประทับเพียงลำพังจะมิเป็นการผิดต่อทิวทัศน์อันงดงามนี้หรือ”
แม่นมหลุบตาลง แสร้งทำเป็นฟังความหมายของฮองเฮาไม่ออก ถอยไปอย่างสงบ
ลมหนาวพัดมา ในอากาศเจือไปด้วยกลิ่นเค็มของทะเลสาบจางๆ
ขันทีน้อยหลายคนตามติดอยู่ด้านหลังจักรพรรดิเหลียน จู่ๆ เงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองสว่างเบื้องหน้ากลับหยุดฝีเท้าลง
“ฝ่าบาท?”
“…เจิ้น ดูเหมือนเจิ้นจะทำของหล่น…” จักรพรรดิเหลียนทำท่าทางราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ หมุนพระวรกายคิดจะเปลี่ยนทิศทาง ทว่าขันทีน้อยหลายคนกลับตกใจรีบมาขวางทางเสด็จ “ฝ่าบาท! บ่าวจะไปหาให้ฝ่าบาทเองพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเหลียนทรงสรวล “ฮ่าๆ ของสิ่งนี้มีเพียงเจิ้นที่จะหาพบ! ไปเถิด…”
เช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด เกรงว่าเบื้องหน้าคงเตรียมการเรียบร้อยแล้ว หากตอนนี้ฝ่าบาทเสด็จกลับไป มิแน่ว่าจะเสด็จมาอีกเมื่อใด หากทำลายเรื่องดีๆ ของเหนียงเหนียง ศีรษะของพวกเขาทั้งหลายคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!
“อากาศหนาวเย็นเพียงนี้ บ่าวเกรงว่าฝ่าบาทจะได้รับไอเย็น ไม่ทราบว่าฝ่าบาททำของล้ำค่าอันใดหล่นหาย บ่าวจะไปหากลับมาแทนฝ่าบาทเองพ่ะย่ะค่ะ!”
จักรพรรดิเหลียนเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่ของล้ำค่าอันใด พวกเจ้ารออยู่ที่นี่เถิด เจิ้นจะไปหาด้วยตัวเอง…”
“อา!”
ยามนี้เอง ขันทีน้อยผู้หนึ่งอุทานออกมา จักรพรรดิเหลียนพลันขมวดขนงแน่น “เกิดอะไรขึ้น?”
“ฝ่าบาท บะ บนน้ำมีเรือกระดาษด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีน้อยชี้ไปยังฝั่ง ที่นั่นมีเรือกระดาษที่มีเทียนเล่มหนึ่งส่องสว่างอยู่ด้านบน ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้รอยแยกของหิน พริบตาเดียวคลื่นน้ำก็ทำให้แสงเทียนดับไป
จักรพรรดิเหลียนเผยท่าทีประหลาดใจออกมา เบนพระเนตรขึ้นมอง ไกลออกไปมีประกายแสงสีเงินพร่างพราว ไม่ทราบว่าจุดโคมอันใด ทอดพระเนตรไปยังเรือกระดาษอีกครั้ง หรือนางข้าหลวงในวังจะเล่นลูกไม้ใดที่ทะเลสาบ?
ขันทีน้อยอีกผู้หนึ่งเห็นว่าจักรพรรดิเหลียนรู้สึกสนใจขึ้นมาแล้วจึงสะกิดคนข้างกายด้วยความยินดี “ยังไม่รีบไปเก็บมาให้ฝ่าบาทอีก!”
“ได้ๆๆ!” ขันทีน้อยยกชายอาภรณ์เดินเข้าไป เก็บเรือกระดาษกลางน้ำขึ้นมาอย่างระมัดระวัง นำมาถวายเบื้องพระพักตร์จักรพรรดิเหลียน
ปกติในพระราชวังแห่งนี้มีกฎเกณฑ์เคร่งครัดมาโดยตลอด ถึงกับพบเรือกระดาษที่นี่ นับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่จริงๆ
พระองค์ดึงเทียนด้านบนออก จากนั้นจึงคลี่กระดาษออกดู พบว่าด้านในเขียนกลอนไว้สองแถว
สีพระพักตร์ของจักรพรรดิเหลียนพลันเปลี่ยนไป เดิมทีพระองค์สงสัยในท่าทีผิดปกติของขันทีเหล่านี้อยู่แล้ว ขันทีใหญ่เห็นความผิดปกติของพระองค์ได้โดยพลัน จับจ้องไปยังขันทีทั้งหลายครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้ามา “ฝ่าบาท?”
บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนไปเล็กน้อย จักรพรรดิเหลียนกำกระดาษที่ผ่านการพับเป็นเรือแผ่นนั้นแน่น จากนั้นจึงสูดพระอัสสาสะลึก “เป็นกลอนของนาง”
นาง? หางตาของขันทีใหญ่ปลายมองไป ในใจรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา นี่มิใช่กลอนของฮองเฮาพระองค์ก่อนหรอกหรือ? เหตุใดจึงถูกเขียนอยู่บนเรือกระดาษได้? หรือจะเป็นนางข้าหลวงคนใดรำลึกถึงพระนาง…ไม่ถูก เกรงว่ายามนี้ในพระราชวังคงไม่มีผู้ใดใจกล้าเช่นนี้แล้ว หากถูกฮองเฮาพบ ไม่ต้องคิดก็ทราบว่าจะตกอยู่ในจุดจบเช่นไร
เพียงไม่นานขันทีใหญ่พลันคิดได้ว่านี่คงเป็นวิธีแย่งชิงความโปรดปรานของนางสนมในวัง เกรงว่าทำขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของฝ่าบาทกระมัง? นับเป็นการกระทำที่ใจกล้าจริงๆ เขามองปฏิกิริยาของจักรพรรดิเหลียนอีกครั้ง ขันทีใหญ่ทราบว่าวิธีเช่นนี้ได้ผลดีจริงๆ เป็นเหนียงเหนียงท่านใดที่มีความกล้าถึงเพียงนี้กันแน่?
จักรพรรดิเหลียนมองไปยังตัวอักษรอันคุ้นเคยอีกครั้ง พบว่ามีหลายส่วนที่แตกต่างกัน เห็นได้ว่าอีกฝ่ายจงใจลอกเลียนแบบนาง พระองค์ย้อนนึกถึงสถานการณ์ในบทกลอนอีกครั้ง ในสมองปรากฏภาพที่พร่าเลือนไปหลายปี แต่กลับยังชัดเจนหาใดเปรียบ
ใจเต้นรุนแรง พระเนตรสว่างวาบ ค่อยๆ เก็บกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปในแขนเสื้อ
“ไปดูเถิด”
คำง่ายๆ เพียงสามคำกลับเจือไปด้วยความสั่นไหวที่ยากจะสังเกตุเห็น
พระองค์ทราบดีว่าไม่อาจมีปาฏิหาริย์บังเกิด แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนั้นกลับถูกกลอนบทนี้ทำลายสตินึกคิด มิแน่ว่าสวรรค์อาจประทานความแปลกใจให้พระองค์ก็เป็นได้? ต่อให้ไม่ใช่ พระองค์ก็อยากจะเห็นเสียหน่อยว่านอกจากตนแล้วในพระราชวังแห่งนี้ยังมีผู้ใดจดจำบทกลอนของฮองเฮาพระองค์ก่อนได้อีก
ลมเย็นสายหนึ่งพัดมา เจือไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นอันแตกต่าง
จักรพรรดิเหลียนค่อยๆ หยุดฝีเท้าลง “นี่…นี่มันกลิ่นหอมอันใดกัน พิเศษยิ่งนัก”
“ฝ่าบาท ดอกตงเหลียน[1] ที่ถูกส่งเข้าวังมาก่อนหน้านี้บานแล้วพ่ะย่ะค่ะ บานเต็มทะเลสาบเชียว!”
“อ้อ? กล่าวเช่นนี้ เจิ้นมาได้จังหวะพอดีหรือ?”
จักรพรรดิเหลียนคล้ายจะลืมไปแล้วว่าต้องกลับไปหาของที่พระองค์ทำหล่น บนพระพักตร์ประดับไปด้วยรอยสรวล ขันทีน้อยด้านหลังไม่ทราบว่านำการสุราหยกขาวออกมาจากที่ใด “ฝ่าบาท นี่คือสุราบงกชที่เพิ่งต้มเสร็จ เชิญฝ่าบาทลิ้มลองดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
สุราบงกช? จักรพรรดิเหลียนในยามนี้รู้สึกหนาวเล็กน้อย ขันทีน้อยเบื้องหน้ารินสุราอุ่นนำมาถวายเบื้องพระพักตร์ มีควันโชยออกมาจางๆ
พระองค์แย้มสรวล ยื่นพระหัตถ์ออกไปหยิบจอกสุราขึ้นเสวยจนหมด
กลิ่นหอมของบุปผาที่ไม่เคยพบมาก่อนแพร่กระจายอยู่ในพระโอษฐ์ จากนั้นตามมาด้วยความร้อนรุ่มบริเวณลำคอที่ทำให้พระองค์ต้องหรี่พระเนตรลงโดยพลัน ทั้งพระวรกายคล้ายจะอุ่นขึ้นจากสุราเลิศรสจอกนี้ ยามนี้เอง บริเวณไม่ไกลถึงกับมีเสียงดนตรีอันไพเราะดังขึ้น จักรพรรดิเหลียนหันไปทอดพระเนตร ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด แสงสีเงินอันพร่าเลือนบนทะเลสาบส่องประกายชัดเจน คละเคล้าไปด้วยรสชาติอันลึกลับ
พระองค์วางจอกสุราลงแล้วเสด็จเข้าไปใกล้อย่างไม่อาจควบคุม ขันทีใหญ่ข้างกายรู้สึกว่าวันนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก กำลังคิดจะตามไป ไม่นึกว่ากลับถูกคนด้านหลังหยุดไว้
“นี่…”
“ท่านกงกง ฮองเฮาเรียกพบขอรับ”
“…”
จักรพรรดิเหลียนไม่ได้สังเกตุโดยสิ้นเชิงว่าเสียงฝีเท้าด้านหลังจำนวนมากหายไปจนสิ้นแล้ว พระองค์เสด็จไปตามฝั่งทะเลสาบ ค่อยๆ เข้าไปใกล้
“เป็นเขาได้อย่างไร?!”
สาวใช้ที่อยู่ในมุมมืดเห็นใบหน้าไม่คุ้นเคยนั้นพลันต้องใจเต้นด้วยความสั่นสะท้าน มิใช่กล่าวว่าองค์ชายใหญ่จะเสด็จมาหรือ? เหตุใดจึงเป็นจักรพรรดิเหลียนได้?! แย่แล้ว คุณหนู…
อย่างไรก็ตาม ในยามที่ทุกคนพบว่าบางอย่างไม่ถูกต้องก็ไม่ทันเสียแล้ว ยามนี้ฝูจีอยู่กลางทะเลสาบเรียบร้อยแล้ว
เสียงดนตรีมิได้หยุด ในที่สุดจักรพรรดิเหลียนก็สังเกตุเห็นเงาร่างที่กำลังร่ายรำประหนึ่งนางเซียนจากสวรรค์
ใบหน้างามเพริศพรายถูกบดบังด้วยผ้าแพรคล้ายปกปิดคล้ายเปิดเผย ร่างกายงดงามมีเสน่ห์ราวกับกำลังหยอกล้อกับสายลม ชุดผ้าไหมหลิงหลัวบนร่างบางเบาคล้ายจะปลิดปลิวไปได้ทุกเมื่อ ผนวกรับกับการขับเน้นจากโคมดอกบัวมากมาย คล้ายเป็นบุปผาดอกใหญ่ที่กำลังเบ่งบาน
จักรพรรดิเหลียนเสด็จไปตามฝั่ง เคลื่อนเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้า ฝูจีในยามนี้สังเกตุเห็นบุรุษผู้นั้นแล้ว
รูปร่างของพระองค์คล้ายกับเฟิ่งหลิงยิ่งนัก เมื่อมองจากระยะห่างเพียงนี้ รูปร่างประหนึ่งเทพเซียนที่คล้ายกันของทั้งสองทำให้ชั่วขณะนั้นฝูจีมิอาจจดจำผู้มาเยือนที่อยู่ตรงข้ามได้
มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่าการวางเท้าตามรูปแบบการร่ายรำดูจริงจังยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่ยกแขนขึ้นเป็นท่วงท่าล้วนขับเน้นความงามทั้งหมดของนางออกมา
จักรพรรดิเหลียนรู้สึกราวกับตนตกอยู่ในห้วงฝัน สตรีที่กำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางสายน้ำงดงามราวภาพวาด ทำให้พระองค์ไม่อาจละสายตาได้ บริเวณหน้าอกราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผา ทำให้พระองค์อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้ ต้องการเห็นให้ชัดเจนเสียหน่อย
————————
คำอธิบายเพิ่มเติม
[1] ดอกตงเหลียน เป็นดอกบัวประเภทหนึ่งที่เบ่งบานในฤดูหนาว
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
โธ่ ฝูจี หากรู้ว่าไม่ใช่องค์ชายใหญ่จะกลับลำทันไหม นางคงกรีดร้องโดนฮองเฮาตลบหลัง ดีที่ไม่ใช่เฟิ่งหลิ่ง ฮองเฮาซ้อนแผนสกปรก ดูแล้วฝูจีมีมีแผนสกปรก อือ เหมาะจริงงูพิษคู่นี้ หลงรักคนที่เขาไม่รัก พอกันทั้งคู่ ชั้วช้า แต่ฝูจีไม่ปิดบังใบหน้า คงมีคนพบความลับเข้าให้แน่