หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 794 เติ้งซื่อพัวพัน

เล่มที่ 27 ตอนที่ 794 เติ้งซื่อพัวพัน

“ตอนนี้ท่านพี่คงมีเรื่องหงุดหงิดใจมากมาย น้องสั่งให้บ่าวไพร่เก็บกวาดจวนในเมืองแล้ว คิดจะพักอาศัยสักหลายวันจะได้เข้าวังมาสนทนาคลายความหงุดหงิดเป็นเพื่อนท่านพี่ได้สะดวก หากท่านพี่มีสิ่งใดต้องการให้น้องนำเข้ามาจากด้านนอกก็อย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด”

“อะไรนะ? เจ้ายังคิดจะอยู่ในเมืองหลวงอีกหรือ?” อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกปวดหัวยิ่งนัก นางลืมไปได้อย่างไร น้องสาวของตนผู้นี้หากไม่สมปรารถนาก็ไม่ยอมรามือง่ายๆ มาโดยตลอด นางรู้ว่าคุณหนูกงซุนต้องเข้าวังมารักษาอี้เอ๋อร์ทุกสามวันห้าวันจึงคิดจะอยู่ในเมืองหลวงเพื่อหาโอกาสพบหน้าสักครั้ง

สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยดูย่ำแย่ยิ่งนัก จนใจที่คนเบื้องหน้าผู้นี้เป็นน้องสาวของตน ไม่อาจตบตีไม่อาจด่า ยิ่งไปกว่านั้นหากตนคิดหาทางขัดขวาง ไม่แน่ว่านางอาจคิดวิธีอื่นมาเข้าใกล้คุณหนูกงซุนก็เป็นได้ เมื่อถึงตอนนั้นหากเกิดเรื่องวุ่นวายอันใดก็ต้องให้ตนไปเก็บกวาดอยู่ดี

เติ้งซื่อมองไปยังสีหน้าจนใจและไม่เต็มใจของอวี้กุ้ยเฟย ในใจหัวเราะถากถาง ตลอดมาท่านพี่ไม่สามารถทำอะไรตนได้ ตระกูลลู่และอวี้กุ้ยเฟยนับเป็นคนที่ลงเรือลำเดียวกัน นางย่อมไม่อาจเมินเฉยต่อพวกเขาเกินไปนัก แม้จะกล่าวว่าไม่ช่วย แต่อย่างไรแต่ละคนย่อมมีความสามารถของตัวเอง ขอเพียงตนอยู่ในเมืองหลวงต่อไป นางไม่เชื่อว่าจะไม่ได้พบคุณหนูกงซุน

“น้องต้องระมัดระวังเสียหน่อย คราวที่แล้วเซิ่งอวิ๋นไปที่จวนแม่ทัพเป็นการส่วนตัว แต่กลับถูกผู้อื่นหามออกมา เชื่อว่าน้องคงได้ยินเรื่องแม่ทัพกงซุนมาบ้างกระมัง? เขาไม่ใช่คนที่จะสนใจว่าเจ้าเป็นฮูหยินลู่หรือไม่” ในน้ำเสียงของอวี้กุ้ยเฟยเจือไปด้วยความข่มขู่และกล่าวเตือน เติ้งซื่อแย้มยิ้ม “ท่านพี่โปรดวางใจ น้องเพียงต้องการเป็นสหายกับคุณหนูกงซุนเท่านั้น มิได้มีเจตนาอื่นใด”

แม่ทัพกงซุนผู้นั้นหาเรื่องไม่ได้ แต่ได้ยินว่าคุณหนูกงซุนเป็นคนที่เข้าหาได้ง่าย ชายหญิงมีความแตกต่าง คุณหนูกงซุนไม่เต็มใจมีเรื่องพัวพันกับลู่เซิ่งอวิ๋นนับเป็นเรื่องมีเหตุผล เติ้งซื่อรู้สึกว่าหากทำให้ดรุณีน้อยผู้นี้ติดหนี้บุญคุณเสียหน่อยย่อมควบคุมได้ง่าย เชื่อว่าพระชายาองค์ชายใหญ่ในอนาคตย่อมหวังให้มีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังมากขึ้นเสียหน่อย ไม่เชื่อว่านางจะไม่อยากลงเรือลำเดียวกับตระกูลลู่

อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก ยามนี้ในวังเกิดเรื่องมากมายเพียงนี้ เหตุใดคนเหล่านี้จึงไม่รู้จักหยุดเสียบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นนางคิดว่าการใกล้ชิดกับคุณหนูกงซุนในช่วงนี้ไม่ใช่เรื่องดีอันใด จะอย่างไรนางก็เป็นว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่ ระยะนี้จึงมีสายตามากมายกำลังจับจ้อง แม้จะกล่าวว่านางเองก็เป็นคนขององค์ชายใหญ่ แต่หากสามารถปกป้องตนเองได้ อวี้กุ้ยเฟยก็คิดว่าควรอยู่เงียบๆ สักระยะ ทว่าน้องสาวคนนี้ของนางกลับต้องการใช้ความสัมพันธ์ญาติมิตรมาปีนป่าย เลือกเวลาไม่เหมาะสมจริงๆ

“พี่ขอเตือนไว้ก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาไปมาหาสู่กับคุณหนูกงซุน ในวังเกิดเรื่องมากมายเพียงนี้ หากถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์ขึ้นมา…”

“ท่านพี่โปรดวางใจ เห็นน้องโง่งมเพียงนั้นเชียวหรือ?” เติ้งซื่อคิดว่าตนได้รับความเห็นชอบจากอวี้กุ้ยเฟยไปโดยปริยาย พลันนั้นจึงลุกขึ้นยืน “น้องขอตัวกลับไปจัดการจวนให้ดีเสียก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนท่านพี่”

สตรีผู้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มหมุนตัวเดินหายไปจากสายตาของอวี้กุ้ยเฟย เสียงทอดถอนใจดังขึ้นในห้องโถง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดในใจของนางจึงเกิดความรู้สึกไม่สงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกราวกับว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็มิปาน

บนระเบียงทางเดิน อารมณ์ของเติ้งซื่อดีขึ้นมาก หันกลับไปกำชับกับสาวใช้ด้านหลัง “ไปสืบมาเสียหน่อยว่าคุณหนูกงซุนชอบอะไรแล้วค่อยกลับมารายงานข้า”

“เจ้าค่ะ”

เบื้องหน้า การปรากฏตัวของคนกลุ่มหนึ่งดึงดูดความสนใจของเติ้งซื่อ นางหรี่ตามอง เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นชัดเจนจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน

นั่นมิใช่เสียนเฟยหรือ? ไม่พบกันนานเหตุใดจึงซูบผอมลงเพียงนี้?

ระยะนี้เสียนเฟยถูกจักรพรรดิเหลียนสั่งกักบริเวณ ยามเมื่อได้ออกจากตำหนักจึงรีบมุ่งหน้าไปยังห้องทรงอักษรของจักรพรรดิเหลียน ต้องการขอร้องให้พระองค์อนุญาติให้นางไปเยี่ยมองค์หญิงเก้าเสียหน่อย เพียงแต่น่าเสียดาย จักรพรรดิเหลียนยังคงใช้เหตุผลที่ว่าองค์หญิงเก้าจำเป็นต้องพักรักษาตัวมาปฏิเสธคำขอร้องของนาง เสียนเฟยเห็นฝ่าบาทตัดสินพระทัยเช่นนี้ อีกทั้งสุขภาพของนางยังไม่ค่อยดีจึงทำได้เพียงกลับไปคิดหาวิธีอื่น

“แย่แล้ว พวกเราเดินอ้อมไปอีกทางเถิด”

นับว่าศัตรูพบกันบนทางแคบจริงๆ เติ้งซื่อได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านเครื่องประดับมาจากลู่เซิ่งอวิ๋นแล้ว เรียกได้ว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้ขององค์หญิงเก้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบุตรของนาง ตอนนี้เสียนเฟยกำลังโกรธเกรี้ยวหงุดหงิด หากตนเข้าปะทะกับนางคงยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการทะเลาะ เติ้งซื่อรีบคิดหาทางหลีกเลี่ยง ไม่อยากพบกับความโชคร้าย

ทว่าการหมุนตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้กลับตกอยู่ในสายตาเสียนเฟยที่อยู่ไม่ไกลเข้าพอดี เงาร่างเช่นนั้นคล้ายกับเคยเจอที่ใดมาก่อน

เสียนเฟยคิดขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้นางเห็นรถม้าในวัง เป็นรถม้าของตระกูลลู่…อีกทั้งทิศทางนั้นมิใช่ตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยหรือ?

“ฮูหยินลู่! ฮูหยินลู่!”

หัวใจเติ้งซื่อเต้นกระหน่ำ ถึงกับถูกเสียนเฟยเห็นเข้าเชียวหรือ? นางรีบก้มหน้าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พานางเขาหลวงด้านหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว หวังเพียงว่าเสียนเฟยจะคิดว่าตนจำคนผิดไปเอง

เสียนเฟยรีบเร่งฝีเท้าขึ้นโดยพลัน ไหนเลยจะรู้ว่าคนเบื้องหน้ากลับยกชายกระโปรงวิ่งเหยาะๆ จากไปราวกับร้อนตัว เวลาเพียงชั่วพริบตาก็หายไปที่ซุ้มประตูโค้งแล้ว

บริเวณที่คนผู้นั้นเดินผ่านมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งปลิวไปตามระเบียงทางเดิน ตกลงที่พุ่มไม้ด้านข้าง

“หึ หนีเร็วจริงๆ” เสียนเฟยขมวดคิ้ว ไอขึ้นมาสองครั้ง

“เหนียงเหนียง สุขภาพของพระองค์ยังอ่อนแอ เสด็จกลับตำหนักก่อนเถิด”

กลับตำหนัก? สีหน้าของเสียนเฟยซีดเซียว ไม่ทราบว่าตอนนี้องค์หญิงเก้ามีอาการเช่นไร ตนจะกลับตำหนักไปพักผ่อนอย่างสบายใจได้อย่างไร “ไม่ เปิ่นกงจะไปตำหนักองค์หญิงเก้าเสียหน่อย”

กระทั่งคนกลุ่มนี้เดินจากไป เงาร่างในอาภรณ์ชุดดำร่างหนึ่งพลันทะยานตัวอย่างรวดเร็ว เก็บผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจากพุ่มไม้ ไม่นานก็หายตัวไปโดยไม่เหลือร่องรอย

นอกตำหนักองค์หญิงเก้ามีองครักษ์เฝ้าอยู่จำนวนมาก หากไม่มีรับสั่งจากจักรพรรดิเหลียนก็มิอาจเข้าเยี่ยม

“เหนียงเหนียงโปรดหยุดก่อน!”

“นี่พวกเจ้ากำลังทำอันใด? เปิ่นกงจะเข้าไปเยี่ยมองค์หญิงเก้า”

“ทูลเหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปด้านในพ่ะย่ะค่ะ”

บนใบหน้าเสียนเฟยเต็มไปด้วยความมืดครึ้ม “เปิ่นกงได้รับอนุญาตจากฝ่าบาทแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบหลีกทางอีก!”

อย่างไรก็ตามองครักษ์สองนายยังคงหน้าไม่เปลี่ยนสี “ผู้น้อยยังมิได้รับพระบัญชาจากฝ่าบาท ขอเชิญเหนียงเหนียงเสด็จกลับไปเถิด!”

“อะไรนะ? พวกเจ้าไม่เชื่อคำพูดของเปิ่นกงหรือ?”

กระบี่สองเล่มขวางอยู่เบื้องหน้าเสียนเฟย ไม่มีเจตนาถอยให้แม้แต่น้อย

ยามนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีนางข้าหลวงผู้หนึ่งถือถ้วยยาเดินเข้ามา “บ่าวนำยามาส่งให้องค์หญิงเก้าเจ้าค่ะ”

องครักษ์มองไปยังนางข้าหลวงผู้นั้น กำลังคิดจะปล่อยให้เข้าไปแต่กลับถูกเสียนเฟยขวางเอาไว้

“นี่มันยาอะไร? ผู้ใดเป็นคนออกเทียบยา?!” นางจับมือนางข้าหลวงผู้นั้นแน่น ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนตัวสั่น “เหนียงเหนียง…นี่ นี่เป็นยาที่คุณหนูกงซุนเขียนเทียบยาให้องค์หญิงเก้าเพคะ…”

เทียบยาของคุณหนูกงซุน…เสียนเฟยถลึงตาจ้องยาที่ยังมีไอร้อนโชยออกมา สายตาเช่นนั้นราวกำลังมองงูพิษตัวหนึ่งก็มิปาน

ได้ยินเสียงเพล้งดังขึ้น ทุกคนยังไม่ทันมีปฏิกิริยากลับมา นางถึงกับปัดยาถ้วยนั้นจนพลิกคว่ำ ยาหกเต็มพื้น

“อา เหนียงเหนียง! นะ นี่จะดีไปได้อย่างไรเพคะ…” นางข้าหลวงรีบย่อตัวลงเก็บเศษถ้วยขึ้นมาจากพื้น น้ำตาแทบจะไหลออกมา

“หึ! พวกเจ้าต้องการสังหารองค์หญิงเก้าใช่หรือไม่! เทียบยาของคุณหนูกงซุนจะกินได้หรือ? นางต้องการเอาชีวิตองค์หญิงเก้า…” เสียนเฟยไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้โดยสิ้นเชิง สายตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “เสียเอ๋อร์…เสียเอ๋อร์…เจ้าอยู่ด้านในหรือไม่? ไม่ต้องกลัว หมู่เฟยมาช่วยเจ้าแล้ว หมู่เฟยจะไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าอีก…”

เสียนเฟยคล้ายกับเสียสติไปแล้วก็มิปาน ทำท่าจะบุกเข้าไปด้านใน องครักษ์พลันเข้ามาขวางไว้

“เหนียงเหนียง! เหนียงเหนียงโปรดหยุดก่อน มิเช่นนั้นกระหม่อมจะถูกลงโทษ!”

“ให้เปิ่นกงเข้าไปเดี๋ยวนี้! โอหัง เด็กๆ ลากบ่าวไพร่ไม่มีตาเหล่านี้ไปตัดหัวเสีย!”

เพียงแต่ที่นี่ไม่มีผู้ใดฟังคำสั่งของนางโดยสิ้นเชิง ไม่ทันไรก็มีองครักษ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาล้อมเสียนเฟย หนึ่งในนั้นถือโอกาสที่กำลังสับสนอลหม่านไปกราบทูลจักรพรรดิเหลียน

…

“เมื่อคืนเสียนเฟยโวยวายอยู่ที่ตำหนักขององค์หญิงเก้าหรือ?”

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวสืบได้ความว่าเสียนเฟยปัดถ้วยยาขององค์หญิงเก้าจนพลิกคว่ำ ทั้งยังโวยวายว่าคุณหนูจะทำร้ายองค์หญิง” ชุนเซียงเดินติดตามอยู่ข้างกายอวิ๋นซู นำเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่นี้มารายงานตามความจริง

สีหน้าของสตรีสุขุมเยือกเย็นมิได้แปรเปลี่ยน ในดวงตาไม่มีคลื่นอารมณ์อันใดแม้แต่น้อย เสียนเฟยมีอคติต่อตนอย่างลึกล้ำ นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจทำอะไรได้

สองนายบ่าวเดินไปยังตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยภายใต้การนำทางของนางข้าหลวง สตรีผู้นั้นรออยู่ในห้องโถงนานแล้ว

“คุณหนูกงซุน ขออภัยจริงๆ วันนี้เปิ่นกงมีธุระ จำเป็นต้องเริ่มรักษาก่อนเวลาสองชั่วโมง รบกวนคุณหนูกงซุนแล้ว” หลังจากอวี้กุ้ยเฟยใคร่ครวญก็ตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้เติ้งซื่อพบอวิ๋นซู จึงเปลี่ยนเวลารักษาหวงฝู่อี้ หวังว่าจะหลีกเลี่ยงเติ้งซื่อไปได้

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย ไม่รู้สึกสงสัยอันใด

อย่างไรก็ตามนางเพิ่งจะเข้าไปในห้องหวงฝู่อี้ไม่นานก็มีนางข้าหลวงรีบร้อนมารายงาน “เหนียงเหนียง ฮูหยินลู่รออยู่ในห้องโถงเพคะ ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว!”

อะไรนะ? เหตุใดจึงมาเช้าเช่นนี้?! อวี้กุ้ยเฟยคิดไม่ถึงว่าเติ้งซื่อจะเข้าวังมาเช้าเพียงนี้

“ไม่ได้ ขวางนางไว้!”

“โอ้ ท่านพี่กำลังรอคุณหนูกงซุนออกมาหรือ? ฮ่าๆ น้องกับคุณหนูคงมีวาสนาต่อกันจริงๆ วันนี้น้องสั่งให้คนเก็บน้ำค้างยามเช้าบนภูเขามามอบให้ท่านพี่พอดี ไม่นึกว่าวันนี้คุณหนูกงซุนจะเข้าวังเช้าเพียงนี้” บนใบหน้าของเติ้งซื่อเปล่งประกายสดใส ราวกับไม่เห็นความไม่พอใจในสายตาของอวี้กุ้ยเฟย

ทั้งสองเป็นพี่น้องกันมาหลายปี เติ้งซื่อย่อมเข้าใจความคิดของอวี้กุ้ยเฟยเป็นอย่างดี เมื่อใคร่ครวญจากนิสัยอวี้กุ้ยเฟย เชื่อว่านางจะต้องปรับเวลาเข้าวังของตนและคุณหนูกงซุนเป็นแน่ ดังนั้นจึงคิดเข้าวังมาแต่เช้าเพื่อรอโอกาสพบหน้า คิดไม่ถึงว่าโชคของตนจะดีเพียงนี้ เพียงวันแรกก็ได้พบคุณหนูกงซุนแล้ว

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของอวี้กุ้ยเฟยกำแน่น พยายามฝืนฉีกยิ้มออกมาบนใบหน้า

“น้ำใจนี้ของน้องทำให้พี่รู้สึกซาบซึ้งจริงๆ”

“ล้วนเป็นพี่น้องบ้านเดียวกัน ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกล่าววาจาเกรงใจ เด็กๆ นำน้ำค้างยามเช้าไปชงชา อีกครู่ก็เชิญคุณหนูกงซุนไปร่วมดื่มชาด้วยกันเสียหน่อย”

ภายในตำหนักอวี้กุ้ยเฟยนับเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดที่จะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณหนูกงซุน มีอวี้กุ้ยเฟยอยู่ คุณหนูกงซุนย่อมไว้หน้านางหลายส่วน นี่เป็นแผนที่เติ้งซื่อใคร่ครวญไว้ล่วงหน้า เพียงแต่นางสั่งให้คนไปสืบหาความชอบของอวิ๋นซูมาแล้วทว่าจนถึงตอนนี้กลับยังไม่มีข่าวอันใด คิดจะนำของขวัญพบหน้ามามอบให้เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้แล้ว

เติ้งซื่อรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก ไม่ง่ายเลยที่สวรรค์จะประทานโอกาสดีเยี่ยมเช่นนี้ให้นาง ดูท่าทางคงต้องอาศัยลิ้นทองสามแฉกของนางประจบประแจงคุณหนูกงซุนให้ดีเสียแล้ว