หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 805 โจมตีทุกย่างก้าว
เล่มที่ 27 ตอนที่ 805 โจมตีทุกย่างก้าว
“ต่อให้เสด็จพี่โกรธเกรี้ยวก็ไม่ควรทำเรื่องไรประโยชน์ หากจะมาตำหนิเสียเอ๋อร์ว่าทำตัวไร้สาระ มิสู้ไปมองดูว่าที่พระชายาองค์ชายใหญ่ที่ตนเองเลือกให้ดีเสียหน่อยเล่า สตรีไม่รู้จักอายเช่นนี้จะคู่ควรเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียนของพวกเราได้อย่างไร?!” ยามที่หวงฝู่เสียกล่าวคำนี้ยังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยลืมว่ามือของตนใช้การไม่ได้เพราะผู้ใด
ดรุณีน้อยผู้นี้ทำตัวมีเหตุมีผลทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่ “หมอหลวงตรวจร่างนายน้อยลู่แล้วมิใช่หรือ? กล่าวว่านายน้อยลู่ถูกยาปลุกกำหนัด จากนั้นจึงจมน้ำตาย นี่เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าเสียเอ๋อร์พูดความจริง!”
เมื่อเห็นองค์หญิงเก้ากล่าวถึงตน หมอหลวงผู้นั้นพลันสั่นไปทั้งร่าง สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองมา เขาทำได้เพียงตอบรับอย่างร้อนใจ “พะ พ่ะย่ะค่ะ…
หวงฝู่เสียค่อยๆ เดินไปข้างกายอวิ๋นซู “หากมิใช่ว่าคุณหนูกงซุนร้อนตัว เหตุใดยามเสด็จพ่อตรัสถาม เจ้ากลับบอกเพียงว่านายน้อยลู่จมน้ำตาย? ในฐานะที่เป็นหัตถ์เซียน กระทั่งเรื่องที่นายน้อยลู่ถูกยาปลุกกำหนัดก่อนตายก็ยังตรวจออกมาไม่ได้ ช่างทำให้ผู้คนอยากหัวเราะจนฟันร่วงยิ่งนัก!”
ยามนี้ทุกคนเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อองค์หญิงเก้าจนสิ้น แต่ไหนแต่ไรพวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าองค์หญิงเก้าที่ชอบกระทำเรื่องซุกซนพระองค์นั้นจะมีไหวพริบถึงเพียงนี้ ถึงกับทำให้คุณหนูกงซุนโต้แย้งไม่ได้แม้เพียงประโยคเดียว
เสียงอันอ่อนแรงดังขึ้นจากมุมหนึ่ง หมอหลวงคนหนึ่งที่ยามปกติได้รับการดูแลจากอวิ๋นซูเอ่ยปากขึ้นว่า “คุณหนูกงซุนเป็นสตรี จะตรวจร่างกายนางน้อยลู่เช่นพวกเราได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น นายน้อยลู่ก็จมน้ำตายจริงๆ ในจุดนี้เป็นเรื่องเข้าใจได้ แม้จะเกิดขึ้นทันทีที่ตกทะเลสาบก็ตาม..”
เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ทุกคนพลันคิดว่ามีเหตุผล อย่างไรก็ตามหวงฝู่เสียกลับจ้องมองหมอหลวงปากมากผู้นั้น อีกฝ่ายตกใจจนรีบก้มหน้าลง
“คุณหนูกงซุน เหตุใดเจ้าต้องทำร้ายเซิ่งอวิ๋นของพวกเราด้วย? ก่อนหน้านี้เซิ่งอวิ๋นไปขออภัยเจ้าถึงจวน แต่ถูกเจ้าตีจนขาใช้การไม่ได้กลับมายังไม่พออีกหรือ? เหตุใดจึงต้องเอาชีวิตเขาด้วย!” เติ้งซื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป นางคิดไม่ถึงว่าบุตรชายของตนจะตายอย่างอนาถเพียงนี้ ทั้งยังถูกคุณหนูกงซุนวางแผนร้ายใส่ด้วย! นางในยามนี้ไหนเลยจะสนใจสิ่งอื่นใด ทำท่าจะพุ่งเข้ามา โชคดีที่ถูกองครักษ์หยุดไว้
“เสด็จพ่อ บ้านมีกฎบ้าน เมืองมีกฎเมือง สตรีใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ หากเป็นพระชายาองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียนของพวกเราผลลัพธ์ย่อมไม่อาจจินตนาการ! ขอเสด็จพ่อโปรดคืนความเป็นธรรมให้ตระกูลลู่ด้วยเพคะ ให้นางชดใช้ด้วยชีวิต!” หวงฝู่เสียคุกเข่าต่อจักรพรรดิเหลียน มีท่าทีบีบบังคับให้พระองค์ตัดสินพระทัยในทันที
มีพยานหลักฐานและพยานบุคคลมากมายเพียงนี้วางกองอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่มีอะไรสามารถโต้แย้งได้อีก เพียงแต่จักรพรรดิเหลียนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าโอรสที่อยู่ข้างพระวรกายมีบรรยากาศเปลี่ยนไป เกรงว่าอีกครู่หนึ่งสถานการณ์อาจเลวร้ายจนไม่อาจเรียกคืน ขณะที่กำลังลังเลว่าควรจะจัดการเรื่องนี้เช่นไร สตรีสุขุมเยือกเย็นที่จมอยู่ในความเงียบมาโดยตลอดพลันก้าวออกมาช้าๆ
ราวกับมีสายลมเย็นพัดมา ตามด้วยเสียงที่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางกล่าวอย่างเนิบช้า “ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีหลายสิ่งที่ไม่เข้าใจจริงๆ เพคะ”
หวงฝู่เสียก้มหน้าลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มถากถาง ดำเนินมาถึงช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้แล้ว นางยังจะมีลูกไม้อันใดอีก?
“ว่ามาเถิด” จักรพรรดิเหลียนไม่สังเกตเลยว่าสุรเสียงของตนเองไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง
อวิ๋นซูหมุนตัวไป มองไปยังนางข้าหลวงของเสียนเฟย บนใบหน้าถึงกับมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฎออกมา “พี่สาวท่านนี้กล่าวว่าเห็นซูเอ๋อร์กับนายน้อยลู่เข้าไปในสวนอั้นหูด้วยกัน เช่นนั้นไม่ทราบว่าพี่สาวท่านนี้รู้หรือไม่ว่าเมื่อวานซูเอ๋อร์สวมอาภรณ์สีอะไร?”
“เอ๋?” นางข้าหลวงผู้นั้นชะงักไปโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบด้านพลันเปลี่ยนไปเงียบลง “นี่…”
อย่างไรก็ตาม นางข้าหลวงอีกผู้หนึ่งกลับหันมากะทันหัน การเคลื่อนไหวเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาชุนเซียง นางรีบเดินมายืนบังสายตานางข้าหลวงผู้นั้นไว้ ทำให้นางไม่อาจใช้ลูกไม้อันใดได้
“สีเขียวใช่หรือไม่?” อวิ๋นซูเอ่ยชี้แนะ นางข้าหลวงผู้นั้นกล่าวตามน้ำไปโดยไม่แม้แต่จะคิด “ใช่ๆๆ เป็นสีเขียว! สีเขียว!”
หวงฝู่เสียลอบก่อนด่าในใจว่าโง่งม กงซุนซูกล่าวว่าสีเขียวก็เป็นสีเขียวหรือไร? มีผู้ใดโง่งมเพียงนั้นบ้าง!
“เช่นนั้นองค์หญิงเก้าทรงทราบหรือไม่ว่าเมื่อวานหม่อมฉันสวมอาภรณ์สีอะไร?”
“…” ดรุณีน้อยเม้มปากอย่างไม่พอใจ ลอบมองไปยังนางข้าหลวงของตน ชุนเซียงเคลื่อนตัวไปบดบังระหว่างสายตาพวกนางอีกครั้ง
“หึ! ฟ้ามืดเพียงนั้น ข้าจะเห็นชัดเจนได้อย่างไร!”
ฟ้ามืด? ในใจของทุกคนพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด
อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย แต่กลับมิได้เปิดโปงคำพูดของหวงฝู่เสียต่อหน้าทุกคน กลับกล่าวเสริมให้คำพูดของนางสมบูรณ์ขึ้นด้วยซ้ำ “เมื่อวานแสงอาทิตย์อาจจะมืด บางทีองค์หญิงเก้าคงเห็นไม่ชัดเจนกระมัง” เพียงแต่ทุกคนกลับเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในนั้นเป็นอย่างดี สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นจัดอาภรณ์ของตนเล็กน้อย “เมื่อวานข้าสวมกระโปรงยาวสีเหลืองนวล ห่างไกลกับสีเขียวอยู่มากจริงๆ ในเมื่อพี่สาวท่านนี้มองออกกระทั่งว่าหม่อมฉันมีสีหน้าเคร่งเครียดร้อนใจอย่างชัดเจนเพียงนั้น หม่อมฉันจึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่สาวจึงไม่รู้ว่าเมื่อวานหม่อมฉันสวมอาภรณ์เช่นไร?”
ยามนั้นนางข้าหลวงพลันรู้ตัวว่าตนกล่าวผิดไปแล้วจึงรีบเปลี่ยนคำ “เป็นสีเหลืองนวล เป็นสีเหลืองนวล บ่าวจำผิด! ยามนั้นบ่าวร้อนรนไปบ้างจริงๆ บ่าวจำผิดจริงๆ เจ้าค่ะ!”
“อ้อ? เป็นสีเหลืองนวลจริงหรือ?” อวิ๋นซูเปลี่ยนคำพูดอีกครั้ง
สาวใช้อ้าปากกว้างด้วยความตื่นตะลึง ในสมองขาวโพลน
“ความจริงเมื่อวานข้าสวมอาภรณ์สีแดง”
“…”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล่าวคำใดไม่ออก รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นซูก็ยังมิแปรเปลี่ยน ที่นางเงียบเมื่อครู่นี้มิใช่เพราะถูกพยานบุคคลมากมายทำให้ตกใจจนรับมือไม่ทัน แต่กำลังจัดระเบียบความคิดในสมองช้าๆ แก้ไขไปทีละน้อย
“ส่วนองค์หญิง หม่อมฉันเชื่อแน่นอนว่าองค์หญิงตามหลังหม่อมฉันมาโดยตลอดจนกระทั่งถึงสวนอั้นหูและเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง จะอย่างไรเมื่อครู่องค์หญิงก็หลบอยู่ที่มุมนั้นมาเนิ่นนาน แต่กลับไม่มีผู้ใดรู้ตัว เห็นได้ว่าฝีมือการหลบหนีขององค์หญิงไม่มีผู้ใดเทียบเทียม สามารถหลบได้กระทั่งสายตาขององครักษ์ ทำให้ผู้คนนับถือยิ่งนัก”
คำพูดของอวิ๋นซูนับเป็นการเตือนสติเฟิ่งหลิงโดยพลัน ถูกต้อง ด้วยความสามารถของหวงฝู่เสียย่อมไม่มีทางปรากฏตัวที่นี่โดยไร้ซุ่มไร้เสียงได้แน่นอน เนื่องจากเพื่อจะจัดการเรื่องราวอย่างสงบ เสด็จพ่อจึงสั่งให้องครักษ์เฝ้าประตูไม่ให้ผู้ใดเข้ามา การที่หวงฝู่เสียปรากฏตัวที่นี่ได้ ย่อมแสดงให้เห็นว่ามีคนคอยช่วยเหลือนางอยู่ลับๆ! อีกทั้งคนผู้นี้ยังมีความสามารถสูง กระทั่งหลบสายตาองครักษ์เหล่านี้ได้!
“หึ เจ้ายอมรับว่าฆ่าคนแล้วกระมัง?” ไหนเลยหวงฝู่เสียจะฟังออกว่าอวิ๋นซูเปิดเผยข้อมูลบางอย่างไปแล้ว คิดไปว่าอีกฝ่ายยอมจำนน
“เรื่องที่หม่อมฉันมิได้กระทำ เหตุใดต้องยอมรับด้วยเพคะ?” อวิ๋นซูมีสีหน้าไม่เข้าใจ
หวงฝู่เสียพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังคิดปฏิเสธอีกหรือ?”
“ในเมื่อองค์หญิงเก้าตรัสว่าเห็นหม่อมฉันฆ่าคนกับตา เช่นนั้นขอองค์หญิงโปรดเล่าเหตุการณ์ในยามนั้นซ้ำอีกครั้งได้หรือไม่ หม่อมฉันฆ่าคนอย่างไร?”
“หน้าด้านยิ่ง! ในเมื่อเจ้าไม่คิดรักษาหน้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรอีก! เสด็จพ่อ ยามนั้นพวกเขาสองคนกำลังทำเรื่องพัวพันกัน จู่ๆ คุณหนูกงซุนก็หยิบเข็มออกมาแทงนายน้อยลู่ อีกฝ่ายตกใจจนตกทะเลสาบไปเพคะ!” หวงฝู่เสียเตรียมตัวมาก่อนแล้ว กล่าวแต่ละประโยคล้วนกระจ่างชัดยิ่งนัก
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดยามนั้นองค์หญิงเก้าจึงไม่ช่วยคน? เหตุใดจึงรอกระทั่งตอนนี้ค่อยพูดความจริง?”
หวงฝู่เสียสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าใต้เท้าลู่และเติ้งซื่อมองมาที่ตนพร้อมกัน นางคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูจะถามนางเช่นนี้ “ข้ากลัว! ยิ่งไปกว่านั้น…เสด็จพี่ใหญ่ปกป้องถือหางเจ้าเพียงนี้ หากข้ากล่าวออกไปแล้วถูกฆ่าปิดปากทันทีจะทำอย่างไร?” นางรู้สึกว่าตนเองยังพูดไม่เหมาะสมมากพอจึงกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่ง “ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าใจคอโหดเหี้ยมเพียงนี้ รออยู่ที่ริมทะเลสาบเนิ่นนานจนไม่เห็นนายน้อยลู่ดิ้นรนขึ้นมาเหนือน้ำอีก ต่อให้องค์หญิงเช่นข้าคิดจะช่วยก็เป็นไปไม่ได้!”
อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย ไม่กล่าวไม่ได้ว่าองค์หญิงเก้ายังมีความฉลาดเฉลียวอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางรู้ดีว่าหวงฝู่เสียรู้ความจริงทั้งหมด เช่นนั้นเข็มที่ถูกปักบนหน้าอกของลู่เซิ่งอวิ๋นจึงมีความหมายขึ้นมาก
“องค์หญิงเก้าทรงตรัสว่าหม่อมฉันหยิบเข็มขึ้นมาแทงนายน้อยลู่ ไม่ทราบว่าแทงไปที่ใด?”
“…” หวงฝู่เสียพลันกล่าวคำใดไม่ออก “เจ้า เจ้าอย่าได้คิดทำให้ผู้อื่นสับสน! ยามนั้นข้าหวาดกลัวเพียงนั้น จะเห็นได้อย่างไรว่าเจ้าแทงไปที่ใด?!”
อวิ๋นซูแสร้งทำสีหน้าสงสัยออกมา “องค์หญิงเก้าเห็นกระทั่งว่าหม่อมฉันหยิบเข็มออกมาอย่างชัดเจน เหตุใดจึงไม่ทราบว่าหม่อมฉันแทงไปที่ใด?”
หากไม่อยากถูกคุณหนูกงซุนพบตัว องค์หญิงเก้าย่อมไม่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เป็นแน่ หากกล่าวตามเหตุผล เข็มเล็กเพียงนั้นไม่ควรมองเห็นถึงจะถูก ทว่าองค์หญิงเก้ากลับกล่าวได้อย่างละเอียดเพียงนั้น ราวกับเหตุการณ์ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็มิปาน คุณหนูกงซุนกล่าวได้มีเหตุผล องค์หญิงเก้าไม่ควรไม่เห็นว่านางแทงไปที่ใดถึงจะถูก!
อวิ๋นซูย่อมคาดเดาได้ว่าเหตุใดจักรพรรดิเหลียนจึงสงสัยตน เกรงว่าคงเป็นเพราะเข็มเล่มนั้นกระมัง? ในวังหลวง คนที่จะพกเข็มเล็กเช่นนั้นติดตัวเกรงว่าคงมีแต่หมอหลวงแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเข็มของตนก็มีสัญลักษณ์อันโดดเด่น หากยามที่ลู่เซิ่งอวิ๋นถูกงมขึ้นมามีเข็มของตนปักอยู่ที่หน้าอก ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องคิดว่าตนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไม่อาจปฏิเสธ
ทว่านางรักษาให้องค์หญิงและองค์ชายมาโดยตลอด หากผู้มีใจคิดไม่ซื่อต้องการขโมยเข็มที่ตนใช้ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก
ผู้คนรอบด้านเห็นดังนั้นจึงเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา จะอย่างไรหวงฝู่เสียก็ยังอายุน้อยจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะร้อนรนไปบ้าง ยามนั้นจึงรีบเอ่ยปากขึ้นว่า “คงแทงตรงข้อมือ!”
ความจริงฝูจีเริ่มวางตัวสายลับไว้ในมุมมืดนานแล้ว เพื่อให้แอบฟังขั้นตอนการไต่สวนของจักรพรรดิเหลียน ด้วยเหตุนี้หวงฝู่เสียจึงได้ยินอวิ๋นซูพูดเพียงว่าลู่เซิ่งอวิ๋นจมน้ำตาย จึงได้กล่าวเช่นนี้เพื่อให้ทุกคนเชื่อว่าอีกฝ่ายปิดบังเพราะร้อนตัว ทว่าเดิมทีทุกอย่างก็เป็นเพียงคำพูดที่พวกเขาถักทอขึ้นมาเอง หวงฝู่เสียไหนเลยจะรู้ว่าแทงเข็มไปที่ใด!
“ผิดแล้ว เข็มนี้แทงไปบนหน้าอกของนายน้อยลู่! เช่นนั้นหม่อมฉันขอบังอาจถามองค์หญิงเก้าอีกสักประโยค เมื่อวานนายน้อยลู่สวมอาภรณ์สีอะไร? หรือจะกล่าวว่าองค์หญิงก็เห็นไม่ชัดเจน จำได้เพียงเรื่องที่หม่อมฉันใช้เข็มฆ่าคนหรือ?!” อวิ๋นซูพลันหน้าเปลี่ยนสี บีบเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หวงฝู่เสียถูกความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ของนางทำเอาตกใจ
ตลอดมาสตรีผู้นี้ล้วนมีท่าทีสงบนิ่งราวปุยเมฆ สีหน้าท่าทางเช่นนี้ สายตาเช่นนี้ ถึงกับทำให้ผู้อื่นไม่กล้าสบตาตรงๆ!
หวงฝู่เสียพลันขาอ่อนจนทรุดลงนั่งกับพื้น คนไม่น้อยพากันเผยท่าทีสงสัยต่อนาง ดรุณีน้อยร้อนใจจนมีเหงื่อซึมออกมาจากฝ่ามือ ไหนเลยนางจะรู้ว่าอวิ๋นซูจะบีบบังคับถามคำถามไร้สาระเช่นนี้กับตน แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้ คำถามนี้กลับไม่อาจโต้แย้ง! จะกล่าวว่าไม่รู้หรือ? เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่างคงไม่มีผู้ใดเชื่อ!
“เสด็จพ่อ! ลูกเห็นจริงๆ เพคะ! ลูกกลัวมากจริงๆ เมื่อคืนฝันร้ายทั้งคืน ฝันเห็นนายน้อยลู่กล่าวกับลูกว่าตายโดยไม่ได้รับความเป็นธรรม ต้องการให้ลูกพูดความจริงออกมาเพื่อความคืนความยุติธรรมให้เขา! เสด็จพ่ออย่าได้ถูกลูกไม้เช่นนี้ของคุณหนูกงซุนหลอกลวงเป็นอันขาด!”
ดรุณีน้อยโถมตัวไปข้างพระบาทจักรพรรดิเหลียน ไม่มีการวางท่าเฉกเช่นเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
หน้าด้านจริงๆ องค์หญิง หึ ให้การเท็จน่าจะถูกลงโทษ ที่สำคัฐเกลียดความสงสัยของจักรพรรดิเหลียน โง่ มองไม่ออกหรือไร อวิ๋นซูเนี่ยนะจะฆ่า