หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 809 อิงจือกุ้ยเฟย
เล่มที่ 27 ตอนที่ 809 อิงจือกุ้ยเฟย
ภายในห้องอันเงียบสงบฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นยาและกินเหม็นเน่าของเนื้ออย่างเข้มข้น สตรีในชุดสีอ่อนนั่งอยู่ข้างเตียงคอยเช็ดเหงื่อบนร่างเหมยเฟยด้วยความใส่ใจ
เหมยเฟยที่เดิมทีงดงามเพริศพรายหลงเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ใบหน้าซีดเซียวราวกับเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย อู๋ฮุ่ยอวิ๋นทอดถอนใจเบาๆ สายตาหยุดอยู่บนขาทั้งสองของเหมยเฟย
นางรู้ว่าสภาพของเหมยเฟยย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ ระยะนี้เหมยเฟยมักถูกความเจ็บปวดทำให้สะดุ้งตื่นจากฝัน ก่อนหน้านี้มิได้เป็นเช่นนี้ หลายปีที่ผ่านมาเหมยเฟยได้รับความทรมานจากขาทั้งสองมาโดยตลอด นางคุ้นชินกับความเจ็บปวดเช่นนี้แล้ว ทว่าตั้งแต่ถูกฮองเฮาสอบถามด้วยวิธีต่างๆ นานา อาการของนางก็ร้ายแรงขึ้นทุกวัน ร้ายแรงจนกระทั่งต้องใช้ความกล้าอันยิ่งใหญ่ทุกชั่วขณะเพื่อยืนหยัดต่อไปจึงทำให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเห็นใจเหมยเฟยยิ่งนัก แต่สิ่งที่มีมากกว่าคือความนับถือ ในฐานะที่เป็นสตรีนางหนึ่งถึงกับอดกลั้นความเจ็บปวดราวกับตกนรกเช่นนี้ได้ หากเป็นตนคงกัดลิ้นฆ่าตัวตายไปนานแล้ว
นางรู้ว่าความหวังของเหมยเฟยถูกจุดขึ้นอีกครั้งตั้งแต่วันที่ได้เห็นตงฟางรุ่ย
เสียงเบาๆ ดังขึ้น นับเป็นสิ่งผิดปกติในห้องอันเงียบสงบเช่นนี้ นางหันไปมองทางหน้าต่างตามสัญชาตญาณ พบว่าที่มุมหนึ่งมีหินก้อนหนึ่งกลิ้งมา ด้านบนมีกระดาษผูกเอาไว้ดังที่เคยเป็น
นางเปิดออกอ่านอย่างอดรนทนไม่ไหว มองไปยังสตรีบนเตียงด้วยความยินดี เพียงแต่ตอนนี้ยังต้องอดกลั้นไม่ปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาเพื่อบอกข่าวดีนี้แก่นาง
องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียนจะช่วยพวกนางออกไปในพิธีหมั้นหมายที่จะจัดขึ้นในอีกสองวันหลังจากนี้! หลายเดือนที่นางถูกขังอยู่ในนี้ทำให้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นสิ้นหวังไปนานแล้ว นางเคยคิดว่าหากเหมยเฟยเป็นอะไรไป ตนจะตามนางไปด้วย จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าจะมีวันได้เห็นพระอาทิตย์อีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม อู๋ฮุ่ยอวิ๋นทราบดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นผลงานขององค์ชายรองตงฟางรุ่ย เขามาเพื่อช่วยพวกนางจริงๆ! ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพสายตาในคืนนั้นของตงฟางรุ่ยขึ้นมา มันซับซ้อนจนทำให้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นต้องรีบส่ายหน้า หยุดไม่ให้ตัวเองคิดต่อไป
ความรู้สึกซับซ้อนเช่นนี้ทำให้นางไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆ
ตนเองละทางโลกแล้ว เหตุใดต้องสนใจอารมณ์กิเลสเช่นนี้ด้วย? ตอนนี้หวังเพียงว่าพวกนางจะออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ ส่วนเหมยเฟยก็ได้กลับไปรวมตัวกับบุตรของนาง นับว่าเป็นวาสนาแล้ว
“ฮุ่ยอวิ๋น?”
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นกำลังคิดจนเหม่อลอย ไม่รู้เลยว่าเหมยเฟยตื่นแล้ว
“เหนียงเหนียง รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?”
ริมฝีปากของเหมยเฟยซีดขาวหาใดเปรียบ เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นพลันรู้สึกขบขัน ทุกครั้งนางล้วนกล่าวเช่นนี้ ต้องการทราบว่าบนร่างของตนมีที่ใดไม่สบายหรือไม่
อย่างไรก็ตามเพียงไม่นานเหมยเฟยก็สังเกตุเห็นของในมือของอีกฝ่าย “นี่คือ…” สายตาของเหมยเฟยเกิดประกายส่องสว่าง
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพยักหน้า นั่งลงด้านข้างใช้มือป้องหูเหมยเฟยอย่างระมัดระวัง “อีกสองวันองค์ชายรองจะมาช่วยพวกเราแล้ว”
รุ่ยเอ๋อร์? คราวนี้เหมยเฟยมิได้เคร่งเครียดเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีก เนื่องจากบุตรชายของนางให้คนมาส่งข่าวแล้ว กล่าวว่าเฟิ่งหลิงหาสถานที่ซ่อนตัวของพวกนางพบแล้ว ทั้งยังสั่งให้คนแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มคนของฮองเฮาอีกด้วย ดังนั้นจึงส่งจดหมายให้พวกนางได้ เมื่อมีความช่วยเหลือจากเฟิ่งหลิง เหมยเฟยจึงไม่คิดว่าการกระทำของตงฟางรุ่ยจะเป็นการรนหาที่ตายอีกต่อไป นางทราบถึงความสามารถของหลานคนนี้ของตนเป็นอย่างดี
“กระเป๋าเงินของข้าเล่า?”
เหมยเฟยพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ อู๋ฮุ่ยอวิ๋นรีบยื่นมือไปคลำใต้เตียง “เหนียงเหนียงหาของสิ่งนี้อยู่หรือ?”
เหมยเฟยรีบคว้าสิ่งนั้นมากอดไว้ในอ้อมกอด นี่คือของที่ฮองเฮาตามหามาโดยตลอด นางซ่อนมานานเพียงนี้ ได้รับความลำบากมากมายเพียงนี้ ทั้งหมดก็เพื่อบุญคุณของพี่สะใภ้ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตนพยายามเต็มที่แล้ว รอเพียงออกไปจากที่นี่ได้ก็จะมอบสิ่งนี้ให้เฟิ่งหลิง
ความจริงระยะนี้มิใช่ว่าเหมยเฟยไม่เคยคิดประนีประนอม แต่นางยังคงกัดฟันไม่ตัดสินใจเช่นนั้น กล่าวไปแล้วก็แปลก คนเช่นนางถึงกับต้องการตอบแทนบุญคุณเชียวหรือ? นี่เป็นเพราะตนยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ใช่หรือไม่? แต่ไหนแต่ไรเหมยเฟยไม่เคยคิดว่าจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตของตนคือเรื่องน่าอับอายอันใด เนื่องจากเดิมทีมนุษย์เราล้วนเห็นแก่ตัวทั้งสิ้น หากคนเราไม่รักตัวเองฟ้าดินจะลงโทษ! ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดล้วนเหมือนกัน โดยเฉพาะคนในราชวงศ์เช่นพวกนาง
เพียงแต่พี่สะใภ้…นางมีความสามารถเพียงนั้น ทำให้คนข้างกายชื่นชอบนางจากหัวใจ ต้องการปกป้องนาง ต้องการทำเรื่องบางอย่างเพื่อนาง กระทั่งเหมยเฟยก็มิใช่ข้อยกเว้น
เหมยเฟยคิดว่าตนสามารถทรยศคนได้ทั้งแผ่นดิน แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนั้นกลับไม่อยากทรยศพี่สะใภ้ของตน
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นมองไปยังของในมือเหมยเฟยด้วยความอยากรู้อยากเห็น ระยะนี้นางมักเก็บรักษามันไว้อย่างลึกลับ ทุกครั้งที่ถูกคนของฮองเฮาพาออกไปจะให้ตนนำของซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม อย่างไรก็ตาม อู๋ฮุ่ยอวิ๋นไม่เคยเปิดดูมาก่อน ของเล็กๆ ชิ้นนั้นควรค่าให้ฮองเฮาสิ้นเปลืองความคิดทำทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการเชียวหรือ? ตกลงมันคืออะไรกันแน่…
สองวันนี้จะมีพิธีการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงหลายปีมานี้ของแคว้นเหลียน
นอกพระราชวังมีแถวยาวเหยียด สาวงามนับไม่ถ้วนประหนึ่งก้อนเมฆที่ลอยเข้ามารวมตัวกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกนางจะเหยียบย่างเข้าสู่ชีวิตใหม่ มีคนมากน้อยเพียงใดที่มาพร้อมความหวังเต็มหัวใจ มีคนมากน้อยเพียงใดมาพร้อมความอัดอั้นตันใจเต็มท้อง ทว่าในสายตาของผู้อื่นกลับเห็นเพียงภาพอันยิ่งใหญ่เบื้องหน้า ทุกสิ่งก็เพียงเท่านี้เอง
วันนี้บุรุษทั้งหมดล้วนใช้สายตาชื่นชม ไม่ว่าจะเป็นสาวงามแบบใดที่นี่ล้วนมีครบครัน ไม่มีงามที่สุดมีเพียงงามยิ่งกว่า เพียงแต่น่าเสียดายที่คนเหล่านี้เป็นคนขององค์จักรพรรดิ
ในท้องพระโรง จักรพรรดิเหลียนนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด มองสาวงามโดดเด่นเดินเข้ามาไม่ขาดสาย บนพระพักตร์ไม่มีความเปลี่ยนแปลงมากนัก
วันนี้ฮองเฮาเสด็จมาถึงช้าไปบ้าง ในยามที่พระนางปรากฏตัวท่ามกลางท้องพระโรง ดวงเนตรพลันหยุดอยู่บนพระวรกายของจักรพรรดิเหลียน ในดวงเนตรมีความตำหนิกล่าวโทษโดยไม่ปกปิดแม้แต่น้อย
จักรพรรดิเหลียนทำราวกับมองไม่เห็น ไม่ตรัสคำใดกับพระนางแม้เพียงประโยคเดียว นี่ทำให้พระทัยของฮองเฮายิ่งรู้สึกเจ็บปวด ส่วนก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้นล้วนไม่มีผู้ใดเข้าใจพระนาง
จากนั้นเป็นการเรียกชื่อและแต่งตั้งสตรีหลานนางเป็นนางสนม ผู้มาใหม่แถวแล้วแถวเล่าถูกพาออกไป ไม่ต้องคิดทุกคนก็ทราบว่าหลังจากนี้วังหลังจะครึกครื้นเช่นไร แต่จะมีแผนชั่วร้ายมากน้อยเพียงใดก็ไม่อาจทราบ
ยามนี้เอง สตรีรูปร่างสูงโปร่งท่าทีสง่างามเรียบง่ายปรากฏตัวท่ามกลางทุกคน เพียงได้เห็นก็ดึงดูดความสนใจของคนไม่น้อย
ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็คือ สตรีนางนี้โดดเด่นยิ่งนัก แม้มิได้หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก แต่บรรยากาศกลับโดดเด่นกว่าผู้อื่น และสิ่งที่ทำให้ทุกคนใส่ใจก็คือ สตรีที่มาคัดเลือกเป็นนางสนมทั้งหมดไม่มีใครพาสาวใช้มาเลย แต่ข้างกายนางกลับมีนางข้าหลวงผู้หนึ่งคอยประคองปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง
พระทัยของฮองเฮาพลันมืดครึ้มลง สัญชาตญาณสตรีมักจะเฉียบคมเป็นที่สุด เป็นนางหรือ? คนที่อยู่ในตำหนักชิงเหอผู้นั้น!
“เจ้าออกมาได้อย่างไร รีบกลับไปพักผ่อนเถิด”
จักรพรรดิเหลียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์สูงเอ่ยพระโอษฐ์ขึ้นโดยพลัน เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ทุกคนพลันมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที ที่แท้สตรีเบื้องหน้าผู้นี้ก็คือแม่นางที่ถูกฝ่าบาทรับเข้าวังให้มาอาศัยอยู่ในตำหนักชิงเหอเมื่อสองวันก่อน! เมื่อมองดูท่าทีกังวลงเช่นนั้นของจักรพรรดิเหลียนอีกครั้ง ทั้งยังมีนางข้าหลวงที่คอยประคอง หรือว่าแม่นางผู้นี้จะตั้งครรภ์มังกร?!
“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” น้ำเสียงไพเราะเสนาะหู ดวงตาน่ามองเช่นนั้นแฝงด้วยท่าทีใจกว้าง
“เรื่องราชโองการ อีกสักครู่เจิ้นจะให้คนนำไปมอบให้ เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด” จักรพรรดิเหลียนเคยเอาอกเอาใจสตรีนางหนึ่งถึงขั้นนี้เมื่อใดกัน? ดูเหมือนว่าหลังจากฮองเฮาพระองค์ก่อนก็ไม่มีผู้ใดแล้วกระมัง?
พระหัตถ์ของฮองเฮาที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น สติสัมปชัญญะในสมองที่แทบจะพังทลายกล่าวเตือนนางไม่หยุด อดทน! ต้องอดทนเข้าไว้!
“ฝ่าบาท แม่นางผู้นี้คือ…” พระนางฝืนแย้มสรวลออกมา แต่กลับดูย่ำแย่อยู่หลายส่วน
ไหนเลยจะรู้ว่าจักรพรรดิเหลียนกลับไม่สนใจพระนาง ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างกายแย้มยิ้ม “ฝ่าบาท ในเมื่อเหนียงเหนียงมาแล้ว มิสู้ประกาศราชโองการต่อหน้าทุกคนเป็นอย่างไร?”
“อืม”
เมื่อได้รับคำอนุญาตจากจักรพรรดิเหลียน ขันทีใหญ่จึงกระแอ่มลำคอให้โล่ง “สตรีสกุลเฉินนามอิงจือ มีความสามารถมากคุณธรรม รูปงามโดดเด่นสลักลึกครองใจคน…แต่งตั้งเป็นอิงกุ้ยเฟย ประทานตำหนักชิงเหอชั่วคราว จบราชโองการ”
ฮองเฮารู้สึกมีเสียงดังวิ้งๆ ข้างพระกรรณ ไม่ทราบว่าขันทีใหญ่อ่านอะไร มีเพียงประโยคสุดท้ายที่กระจ่างชัดเป็นพิเศษ
อิงกุ้ยเฟย?! กุ้ยเฟยคนที่สองของพระราชวังแห่งนี้หรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยังประทานตำหนักชิงเหอให้นางด้วย!
“ฝ่าบาท!”
ฮองเฮาเอ่ยพระโอษฐ์ พระสุรเสียงอันโกรธเกรี้ยวเช่นนั้นทำให้ทุกคนตกใจ พระนางดึงดวงเนตรกลับมาจากใบหน้าเฉินอิงจืออย่างยากจะเชื่อ ในพระทัยราวกับมีคลื่นซัดสาด
ยังคิดว่าเป็นสตรีงามล่มแคว้นอันใด เหตุใดฝ่าบาทจึงโปรดปรานของเช่นนี้ได้? ไม่มีความงดงามโดดเด่นแม้แต่น้อย ทั่วทั้งร่างมีบรรยากาศเอาแต่ใจคล้ายบุรุษ! คิดไม่ออกจริงๆ ว่าคนเช่นนี้มีที่ใดให้ผู้อื่นชมชอบ? แน่นอนว่าฮองเฮาไม่ได้ตรัสเช่นนี้ออกมา พระนางพบว่าทุกคนกำลังใช้สายตาแปลกประหลาดมองมาที่ตน พลันนั้นจึงกดข่มความโกรธเอาไว้ “ฝ่าบาท น้องสาวผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดก่อนหน้านี้หม่อมฉันจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเพคะ?”
ท่าทีของจักรพรรดิเหลียนยังคงมิสนใจ ทว่าสุรเสียงกลับเฉียบคมราวกระบี่
“แคว้นเหลียนยิ่งใหญ่เพียงนี้ ฮองเฮาคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างควรต้องอยู่ในการควบคุมของตัวเองหรือไร?”
คนไม่น้อยมองไปยังจักรพรรดิเหลียนที่ดูราวกับไม่ใส่ใจด้วยท่าทีตื่นตะลึง ประโยคนี้ฟังแล้ว เหตุใดจึงให้ความรู้สึกแปลกประหลาดที่แตกต่างออกไป
“หม่อมฉัน…มิได้หมายความเช่นนั้นเพคะ เพียงแต่ดูอย่างอวี้กุ้ยเฟย บิดาของนางเป็นขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นพื้นเพเบื้องหลังหรือความงดงามความสามารถล้วนกล่าวได้ว่าชั้นยอด ดังนั้นหม่อมฉันจึงคิดว่าน้องสาวท่านนี้อาจมีส่วนเหนือผู้คนอันใด จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเพคะ” ความหมายของฮองเฮาก็คือตอนนี้พระนางมองไม่เห็นส่วนโดดเด่นเหนือผู้คนของเฉินอิงจือ
“จะต้องเป็นคนที่มีพื้นเพโดดเด่นถึงจะเข้าวังเป็นสนมได้หรือ? มิใช่ว่าเป็นสตรีที่เจิ้นชอบก็เพียงพอแล้วหรือ” สุรเสียงของจักรพรรดิเหลียนราวกับกล่าวตามเหตุตามผล ไม่เห็นฮองเฮาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ประโยคที่ว่าเป็นสตรีที่เจิ้นชอบเช่นนั้นทิ่มแทงฮองเฮาอย่างหนัก
เขากล่าวว่าชอบหรือ?! ฮองเฮารู้สึกน่าขันจริงๆ เพียงแต่ความอบอุ่นในดวงตานั่นคืออะไร? ไม่ ตนไม่ยอมรับ ตนไม่ยอมแพ้!
“แต่ฝ่าบาทเพคะ ตำหนักชิงเหอเป็นสถานที่ที่ให้นางสนมเข้าพักเพื่อบำรุงครรภ์มาตั้งแต่อดีต แม้จะกล่าวว่ายามนี้ในพระราชวังยังไม่มีสนมตั้งครรภ์ แต่ตอนนี้กลับประทานตำหนักชิงเหอให้ผู้อื่นเกรงว่าจะไม่เหมาะสมกระมัง?” สิ่งที่ฮองเฮาต้องการทราบก็คือเฉินอิงจือตั้งครรภ์มังกรจริงหรือไม่
อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเหลียนกลับไม่คิดให้พระนางรู้เรื่องเหล่านี้ “อยู่ก่อนค่อยว่ากันเถิด เจิ้นคิดว่าที่นั่นสภาพแวดล้อมเหมาะสม หากไปบ่อยๆ เจิ้นก็สบายใจ” ความหมายของพระองค์ก็คือ ไม่ใช่เพียงเพื่อเฉินอิงจือเท่านั้น แต่เป็นเพราะวันหน้าพระองค์จะเสด็จไปบ่อยๆ พระองค์จะได้สบายเสียหน่อย
อะไรนะ? เขา เขายังคิดจะไปพักค้างคืนบ่อยๆ ด้วยหรือ? สีพระพักตร์ของฮองเฮาแปรเปลี่ยนไปย่ำแย่ยิ่งนัก ทุกคนได้กลิ่นความขัดแย้งอันเข้มข้นที่ฟุ้งกระจายในอากาศราวกับจะมีการปะทะอย่างรุนแรงก็มิปาน
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
เหมยเฟยจะได้รับการข่วยเหลือแล้วว พระชายากับองค์ชายรองคงได้คู่กันแน่ แต่จะว่าไปแผนของอวิ๋นซูได้ผลแล้ว กระตุ้นจุดเดือดของฮองเฮาให้หึงจนหน้ามืดก้าวพลาดแน่ๆ