หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 28 ตอนที่ 815 หนีตาย
เล่มที่ 28 ตอนที่ 815 หนีตาย
เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพลันมองไปยังบุรุษในอาภรณ์ชุดดำที่กำลังแบกเหมยเฟยด้วยสายตาลึกล้ำ “มิใช่ว่าองค์ชายใหญ่กล่าวว่าจะพาพวกเราหนีไปทางเส้นทางลับหรือ? เสียงของเจ้าไม่เหมือนก่อนหน้านี้ เป็นคนขององค์ชายใหญ่จริงหรือ?”
“…” เหมยเฟยรู้สึกตื่นตะลึงในใจ รีบหันไปมองอู๋ฮุ่ยอวิ๋นโดยพลัน คำพูดเมื่อครู่ของบุรุษในอาภรณ์ชุดทำให้นางเกิดความสงสัยแล้ว เดิมทีคิดจะใคร่ครวญความจริงอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าอู๋ฮุ่ยอวิ๋นกลับกล่าวคำพูดเช่นนี้ออก ทำให้คนทั้งสองตกลงสู่อันตรายในพริบตาเดียว จะอย่างไรนางก็ยังเยาว์เกินไป
“คนผู้นั้นรอเหนียงเหนียงอยู่ที่ทางลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่ทรงมีรับสั่งว่าให้มารับของก่อนแล้วค่อยส่งเหมยเฟยออกจากวัง กระหม่อมทำงานตามรับสั่ง” บุรุษในอาภรณ์ชุดดำไม่สะทกสะท้าน กล่าวเช่นนี้นับว่ามีเหตุผลอยู่หลายส่วน
เหมยเฟยจงใจยิ้มออกมา “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ตลอดมาองค์ชายใหญ่กระทำการใดล้วนใคร่ครวญลึกล้ำ ถูกแล้ว หากออกไปอาจไม่ได้พบกันอีก เปิ่นกงจะเอาของให้เจ้าเดี๋ยวนี้ เจ้าต้องมอบให้เขากับมือเล่า” นางทำท่าล้วงเข้าไปในแขนเสื้อของตน อู๋ฮุ่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว รู้สึกมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เดิมทีคิดจะส่งเสียงเตือน ทว่าเหมยเฟยกลับอุทานออกมาก่อน “แย่แล้ว! เหตุใดของจึงไม่อยู่แล้ว…”
“เหนียงเหนียงท่านมิได้นำออกมาด้วยหรือ?!” น้ำเสียงของบุรุษในอาภรณ์ชุดดำเปลี่ยนไปมาก
เหมยเฟยเผยท่าทีเสียใจออกมา “อาจตกอยู่ในห้องก็เป็นได้ จะทำเช่นไรดี หากกลับไปเกรงว่าจะพบคนของฮองเฮาเข้า…”
“กระหม่อมจะพาเหนียงเหนียงกลับไปหา”
“ไม่ต้อง พวกเราออกมานานแล้ว คนของฮองเฮาจะต้องรู้ตัวแล้วเป็นแน่ หากกลับไปคงมีเพียงความตายที่รอเปิ่นกงอยู่ ไม่ เปิ่นกงไม่ยอมตายเด็ดขาด!” เหมยเฟยเกาะไหล่ของบุรุษผู้นั้นแน่น นางมองไปทางอู๋ฮุ่ยอวิ๋นด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ฮุ่ยอวิ๋น เจ้าจำได้ว่าเปิ่นกงซ่อนของไว้ที่ใด รีบกลับไปหามาเร็ว เปิ่นกงจะรอเจ้าอยู่ที่นี่!”
“เหนียงเหนียง…”
“ทำไม เจ้าไม่ฟังคำสั่งของเปิ่นกงแล้วหรือ?!” ในดวงตาของเหมยเฟยเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ราวกับเห็นอู๋ฮุ่ยอวิ๋นเป็นสาวใช้ของตนจริงๆ จากนั้นจึงเอ่ยต่อไป “วางใจเถิด เปิ่นกงจะต้องรอเจ้าอยู่ที่นี่แน่นอน ไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวแน่ กลับไปตอนนี้ยังทัน”
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเห็นความหมายที่แฝงอยู่ในดวงตาของเหมยเฟยอย่างชัดเจน มือที่อยู่ในแขนเสื้อของนางกำแน่น เหนียงเหนียงทำเช่นนี้เพราะต้องการเหลือทางรอดให้ตน! ก่อนเหมยเฟยออกมา นางมอบของที่แท้จริงให้ตนก่อนแล้ว กล่าวว่าเพื่อความปลอดภัย ตอนนี้นางให้ตนจากไป เห็นได้ชัดว่าสงสัยในฐานะของบุรุษชุดดำผู้นี้! ส่วนนาง…จำต้องอยู่เป็นตัวประกัน! เพียงแต่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าหนีตาย ยามนี้ทั้งสองอยู่ที่นี่ หากเสียเวลาต่อไปเกรงว่าคงมีเพียงเส้นทางแห่งความตายให้เลือกเดิน มีแค่ตนต้องหนีไปก่อน ดูว่าจะหากำลังเสริมมาช่วยได้หรือไม่แล้วค่อยกลับมาช่วยเหนียงเหนียงออกไป!
“หม่อมฉัน หม่อมฉันจะกลับไปนำมาเดี๋ยวนี้! เหนียงเหนียง…ต้องรอหม่อมฉันอยู่ที่นี่นะเพคะ!” จะต้องรอด ต้องมีชีวิตรอดให้ได้!
เมื่อเห็นสตรีผู้นั้นหมุนตัววิ่งเหยาะๆ จากไป ในใจของเหมยเฟยพลันรู้สึกผ่อนคลาย เด็กคนนี้นับว่าฉลาดเฉลียวอยู่บ้าง ไม่เสียทีที่ตนยอมเสี่ยงอันตรายเดิมพันกับนาง
บุรุษชุดดำใต้ร่างหัวเราะเสียงเบา “เหนียงเหนียงไม่กังวลว่าแม่นางผู้นี้จะไปแล้วไม่กลับมาหรือ?”
เหมยเฟยทำเพียงมองไปยังทิศทางที่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นจากไปอย่างนิ่งเรียบ “เพียงแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น ต่อให้ถูกฆ่าก็ไม่เสียดาย” อย่างไรก็ตามในใจของนางกลับคิดว่า ตนอยู่รั้งบุรุษผู้นี้ไว้ แต่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นกลับมีโอกาสหนีมากกว่า หากโชคดีได้พบคนขององค์ชายใหญ่ เช่นนั้นตนย่อมมีโอกาสรอด
บนเส้นทางเล็กๆ มีเสียงหอบหายใจเบาๆ แว่วมา อู๋ฮุ่ยอวิ๋นยกชายกระโปรงวิ่งออกจากที่ซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว นางรู้ว่าตนไม่อาจกลับไปได้แล้ว คนของฮองเฮาอาจรอพวกนางอยู่ที่นั่นแล้วก็เป็นได้ ยามนี้ทำได้เพียงหาคนขององค์ชายใหญ่ให้เร็วที่สุด
เบื้องหน้ามีข้าราชบริพารกลุ่มใหญ่เดินมา ทำให้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นตกใจจนรีบหลบเข้าไปในมุมมืด
“น่ากลัวจริงๆ เจ้าเห็นสีหน้าแม่ทัพกงซุนหรือไม่? ทำเอาข้าตกใจจนเกือบคิดไปว่าตนเองต้องหัวหลุดเสียแล้ว!”
“ใช่ๆ ใครพบแม่ทัพกงซุนตอนนี้ต้องโชคร้ายแน่นอน! วันดีๆ เช่นนี้ถึงกับผูกดวงแบบนั้นออกมาได้ นับว่าโชคร้ายจริงๆ เจ้าไม่คิดหรือว่าตั้งแต่คุณหนูกงซุนปรากฏตัว วังหลวงของพวกเราก็เกิดเรื่องไม่เป็นมงคลมากมายจริงๆ?”
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย!”
“ข้ากลัวจริงๆ ไท่ซ่างหวงออกหน้าหยุดยั้งการหมั้นหมายครั้งนี้แล้วแท้ๆ ไหนเลยจะรู้ว่าฝ่าบาทกลับตัดสินพระทัยเด็ดเดี่ยว อยู่ในพระราชวังเช่นนี้ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกหวาดกลัวจริงๆ!”
เกิดเรื่องที่พิธีหมั้นหมายหรือ? อู๋ฮุ่ยอวิ๋นได้ยินบทสนทนาของข้าราชบริพารเหล่านั้นแล้ว มิน่าเล่าคนขององค์ชายใหญ่จึงไม่ปรากฏตัวเสียที ดูแล้วคงจะเกิดเรื่องเหนือคาดจริงๆ เช่นนั้นบุรุษชุดดำผู้นั้นคือ…
แผ่นหลังของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นมีเหงื่อซึมออกมา คนผู้นั้นต้องการของจากเหมยเฟย ดูท่าทางคงมีคนคิดว่าวันนี้องค์ชายใหญ่จะต้องเคลื่อนไหวเป็นแน่จึงสั่งให้คนปลอมตัวมารับของ ไม่ต้องจินตนาการก็รู้ว่าหากพวกนางไม่เตรียมตัวมาก่อน หากเหมยเฟยนำของออกมามอบให้ พวกนางสองคนจะต้องถูกฆ่าปิดปากเป็นแน่!
แต่ที่นี่คือพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน นางไม่คุ้นเคยสถานที่ นางจำต้องเคลื่อนไหวรวดเร็ว หากโชคไม่ดีถูกคนของฮองเฮาพบตัว ตนและเหมยเฟยจะต้องตายแน่นอน อู๋ฮุ่ยอวิ๋นรู้สึกว่าลำคอของตนมีเชือกผูกรัด อีกด้านหนึ่งของเชือกคือมือของผู้อื่น ขอเพียงดึงเบาๆ ตนก็จะสิ้นลม
ควรจะทำเช่นไรดี? อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพยายามทำให้ตนสงบ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตนทำได้เพียงกลับไปรออย่างระมัดระวัง หากองค์ชายใหญ่คิดเปลี่ยนแผนจะต้องสั่งให้คนมาแจ้งพวกนางเป็นแน่ พระราชวังใหญ่โตเช่นนี้ หากต้องการหาคนขององค์ชายใหญ่ให้พบย่อมไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร อู๋ฮุ่ยอวิ๋นตัดสินใจเดิมพัน!
นางสูดหายใจลึก รอจนคนกลุ่มนั้นเดินผ่านไปจึงค่อยปรากฏตัวมุ่งสู่เส้นทางเล็กๆ อีกครั้ง
…
ภายในพุ่มไม้หนา สตรีผู้สวมอาภรณ์สีฟ้านั่งหมอบอย่างเงียบงัน คอยฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านใน
คนของฮองเฮาปรากฏตัวจริงๆ ด้วย! ศพที่เคยนอนอยู่บนพื้นถึงกับยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด ยามนี้กำลังตรวจสอบห้องของพวกนาง
“หาพบหรือไม่?”
“ดูท่าคงถูกพวกนางเอาไปแล้ว รอข่าวเถิด!”
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว มองผ่านใบไม้ พยายามหาเงาร่างอันคุ้นเคยท่ามกลางหมู่องครักษ์กลุ่มนั้น หากคนขององค์ชายใหญ่หาพวกนางไม่พบจะต้องมีการเคลื่อนไหวแน่นอน เพียงแต่…ทางเหมยเฟยตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย หากนานแล้วตนยังไม่กลับไป เกรงว่าบุรุษชุดดำผู้นั้นจะรู้ตัว
ยามนี้เอง มือใหญ่คู่หนึ่งอุดปากอู๋ฮุ่ยอวิ๋นแน่น นางตกใจรีบยื่นมือออกไปจับข้อมือคนผู้นั้น ลมหายใจอุ่นร้อนสายหนึ่งปะทะลงมาบนแก้ม
สายตาหยอกล้อปลายมองมา อู๋ฮุ่ยอวิ๋นร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาทั้งสองราวกับมีเพียงโลกใบนี้ที่ขวางกั้น นางแทบจะลืมกลิ่นอายบนร่างของอีกฝ่ายไปแล้ว องค์ชายรองตงฟางรุ่ย…
ทั้งสองหมอบอยู่ในพุ่มไม้ ใช้เพียงสายตาแลกเปลี่ยนความคิด
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเริ่มผ่อนคลายลง ตงฟางรุ่ยจึงค่อยคลายมือใหญ่ของตนออก ไม่ได้สังเกตุเห็นรอยแดงบนแก้มของสตรีข้างกายแม้แต่น้อย เขาเบนสายตาขึ้น มองไปยังองครักษ์ที่เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง
พวกเขารอรับคนอยู่บริเวณที่วางแผนกันมานาน ผลกลับกลายเป็นว่านานแล้วยังไม่มีผู้ใดปรากฏตัว ภายหลังจึงรู้ว่าองค์ชายใหญ่เกิดเรื่องวุ่นวายที่พิธีหมั้นหมายทำให้แผนการคลาดเคลื่อน ตงฟางรุ่ยเกรงว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนแปลงจึงมาด้วยตัวเอง แต่กลับพบว่าพวกเหมยเฟยถูกพาตัวไปแล้ว และมีองครักษ์เหล่านี้กำลังค้นห้องของนาง
ที่โชคดีก็คือ ตงฟางรุ่ยถึงกับเห็นเงาร่างลับๆ ล่อๆ ในพุ่มไม้ นางกลับมาเพียงลำพังหรือ?!
ลมเย็นสายหนึ่งพัดมา ทั้งสองหายไปจากพุ่มไม้โดยพลัน
“องค์ชายรอง เร็วเถิด เหนียงเหนียงยังอยู่ในมือพวกเขา!”
ภายในป่าที่ไร้ซึ่งผู้คน อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเครียดจนมีเหงื่อซึมออกมาบนหน้าผาก “พวกมันปลอมตัวเป็นคนขององค์ชายใหญ่แล้วพาพวกเราออกมา พวกมันต้องการของในมือเหนียงเหนียง แต่ของชิ้นนี้อยู่ที่ข้ามาโดยตลอด เพื่อปกป้องข้า เหนียงเหนียงจึงอยู่เป็นตัวประกันที่นั่นเพียงลำพัง!”
“เจ้ารับป้ายนี้ไป เดินตรงไปตามเส้นทางนี้จะพบถนนชิ่งหยวน บอกไปว่าเจ้าเป็นคนในตำหนักองค์ชายใหญ่ รับผิดชอบตรวจสอบของหมั้นหมาย แล้วรอข้าอยู่ที่นั่น!”
หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ ตงฟางรุ่ยพลัยหายไปไม่เหลือร่องรอย
ป้ายในมือยังคงมีความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาหลงเหลืออยู่ ในยามนี้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพบว่าตนถึงกับไม่รู้สึกหวาดกลัวบุรุษผู้นี้เฉกเช่นกาลก่อนอีกต่อไป อีกทั้งท่าทีที่เขามีต่อตนก็ไม่ให้ความรู้สึกเผด็จการบ้าอำนาจเช่นนั้นอีก ราวกับทั้งสองเป็นสหายที่รู้จักกันมานานหลายปีเท่านั้น และตอนนี้นางเริ่มเป็นห่วงเขาขึ้นมาแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
เหตุใดจึงไปนานเพียงนี้? เห็นได้ชัดว่าบุรุษชุดดำใช้ความอดทนไปจนสิ้นแล้ว ส่วนเหมยเฟยที่อยู่บนหลังของเขากำลังกำปิ่นเล่มหนึ่งอยู่ในมือจนแน่น
“เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก?!” ด้านหลังมีเสียงอันเย็นชาดังแว่วมา บุรุษชุดดำหันไปมองด้วยความตื่นตกใจ สายตาของอีกฝ่ายหยุดอยู่บนร่างเหมยเฟย “อีกคนหนึ่งเล่า?”
“กลับไปเอาของ”
“กลับไปแล้ว?” อีกฝ่ายขมวดคิ้ว ยามที่เองบุรุษพลันมีปฏิกิริยาขึ้นมา หากอู๋ฮุ่ยอวิ๋นกลับไปจริงๆ พวกเขาจะต้องรู้! หรือจะกล่าวว่าตนถูกพวกนางเล่นลูกไม้อันใด?!
ตอนนี้เอง เหมยเฟยที่อยู่บนหลังพลันมีการเคลื่อนไหว นางควักปิ่นออกมาจากแขนเสื้ออย่างดุดัน ปักลงไปบนคอของบุรุษผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยม
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น บุรุษชุดดำสะบัดเหมยเฟยออกไปโดยพลัน สตรีอ่อนแอถึงกับกระเด็นตกพื้นอย่างแรง นางรู้สึกราวกับได้ยินเสียงกระดูกของตนหัก ขาทั้งสองมีความเจ็บปวดแพร่ออกมาจนนางแทบสลบ
“สมควรตาย! ดูท่าทางคงหนีไปแล้ว!”
“พวกไร้ประโยชน์ ยังไม่รีบตามไปอีก!”
“เช่นนั้นนางเล่า?”
บุรุษชุดดำทั้งสองสบตากัน คิดว่าอู๋ฮุ่ยอวิ๋นจะต้องนำของหนีไปแล้วแน่นอน “ที่นี่มอบให้เจ้าแล้ว จัดการให้สะอาดเสียหน่อย”
บุรุษชุดดำที่มีเลือดสดๆ ไหลออกมาจากคอมีประกายโหดเหี้ยมปรากฏในดวงตา เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของตนออกไป ทั่วทั้งร่างมีไอสังหารปรากฏ
เหมยเฟยในยามนี้ไม่มีแม้แต่แรงจะเคลื่อนไหว ใบหน้าซูบผอมของนางเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “บอกฮองเฮาด้วยว่านางจะไม่ได้ของสิ่งนั้นไปตลอดกาล!” หากต้องตายในมือคนเหล่านี้ มิสู้จบชีวิตตนเองเสียยังจะดีกว่า!
กำลังคิดจะกัดลิ้นตาย จู่ๆ สายตาของเหมยเฟยพลันเปลี่ยนไป
บุรุษชุดดำที่ขยับใกล้เข้ามาส่งเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ชักกระบี่ออกมาจากเอว ในความคิดของเขาเหมยเฟยกำลังดิ้นรนอย่างไร้ความหมาย ต้องการหันเหความสนใจตนเท่านั้น
ไหนเลยจะรู้ว่าชั่วขณะต่อมาคมอาวุธพลันทิ่มทะลุหน้าอกของเขา บุรุษชุดดำก้มหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง เมื่อหันไปอีกครั้งจึงได้เห็นบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งกำลังยิ้มให้เขาอย่างเหยียดหยาม
“รุ่ยเอ๋อร์…”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ลุ้นมากกกกก ดีที่ไม่หลงกล พระชารารองฉลาดแฮะ