หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 28 ตอนที่ 817 ครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ
เล่มที่ 28 ตอนที่ 817 ครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ
ขบวนส่งของหมั้นหมายเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้ที่มาชมความครึกครื้นซึ่งไม่รู้เรื่องราวเหล่านั้นรู้สึกแปลกใจ พวกเขาราวกับเห็นสายลมระลอกหนึ่งพัดผ่านเบื้องหน้าตน จากนั้นจึงเหลือเพียงเงาเลือนราง
“อะไรนะ? หยุดไว้ไม่ได้? ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ต้องหยุดให้เปิ่นกงให้ได้! พวกนางต้องอยู่ด้านในเป็นแน่!” ในตำหนักของฮองเฮามีเสียงอันโกรธเกรี้ยวดังแว่วมา อย่างไรก็ตามองครักษ์ผู้มาทูลรายงานเบื้องหน้ากลับมีสีหน้าย่ำแย่ “แต่ว่าเหนียงเหนียง แม่ทัพกงซุนพากองทัพกองใหญ่มาคุ้มครอง พวกกระหม่อมไม่กล้า…”
“ไม่กล้า? พวกเขามีกองทัพแล้วพวกเจ้าไม่มีหรือไร? หึ เปิ่นกงเลี้ยงพวกเจ้าแล้วมีประโยชน์อันใดกัน?”
องครักษ์สั่นไปทั้งตัว คิดในใจว่าไม่อาจยอมรับจากปากเด็ดขาดว่าพวกเขากลัวแม่ทัพกงซุน “กระหม่อมกล่าวว่าได้รับพระบัญชาจากเหนียงเหนียงให้มาหาตัวมือสังหาร แต่แม่ทัพกงซุนกล่าวว่าต้องมีราชโองการจากฝ่าบาทจึงจะตรวจสอบได้ กระหม่อมก็ลำบากใจยิ่งนัก!” หากจะปล่อยให้ฮองเฮาคิดว่าพวกเขาไม่มีประโยชน์ มิสู้โยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปบนร่างแม่ทัพกงซุนเสียยังจะดีกว่า การต่อสู้แย่งชิงระหว่างคนใหญ่คนโตเหล่านี้ยังไม่ถึงคราวให้พวกตนต้องแบกรับ
“หึ ไม่เห็นเปิ่นกงอยู่ในสายตาจริงๆ! พากองทัพไปสองกอง ต่อให้ต้องใช้ไม้แข็งก็ต้องหยุดขบวนส่งของให้เปิ่นกงให้ได้ หากฝ่าบาทตำนิ เปิ่นกงจะรับผิดชอบเอง!”
อย่างไรก็ตาม องครักษ์บนพื้นทำเพียงยืนแข็งทื่อ เนิ่นนานไม่ยอมเคลื่อนไหว ฮองเฮาพลันมีความโกรธอัดแน่น เดินเข้าไปดึงกระบี่จากเอวของอีกฝ่ายมาพาดไว้บนคอของเขา “เจ้าอยากตายตรงนี้หรือจะทำงานให้เปิ่นกง?”
“ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตด้วย! กระหม่อม กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้!”
เพียงแต่เมื่อคนของฮองเฮามาถึง ทันเห็นเพียงปลายแถวของขบวนส่งของอันยิ่งใหญ่ แม่ทัพกงซุนรออยู่ที่นั่นนานแล้ว กองทัพของเขายืนเรียงแถวขวางพวกเขาอยู่ในวัง ทุกคนทำได้เพียงมองขบวนส่งของหายไปสุดถนนเบื้องหน้าต่อหน้าต่อตา
ขบวนส่งของอันยิ่งใหญ่ดึงดูดชาวบ้านในเมืองหลวงให้มาล้อมดู ของหมั้นหมายมากมายทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจ บริเวณประตูจวนแม่ทัพกงซุนเต็มไปด้วยทะเลคน พากันมองกล่องสีแดงแต่ละแถวถูกหามเข้าไป
“ตรงนี้”
กล่องสองใบถูกหามมาในห้องอวิ๋นซู
คนทั้งสองเดินออกมาจากในกล่องด้วยสภาพน่าอนาจ อู๋ฮุ่ยอวิ๋นร่างกายโอนเอน ถูกตงฟางรุ่ยประคองไว้โดยพลัน “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” ความโคลงเคลงตลอดเส้นทางเช่นนั้น ต่อให้เป็นตงฟางรุ่ยยังยากจะรับไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสตรีอ่อนแอเช่นนี้เลย มือของเขาประคองมืออู๋ฮุ่ยอวิ๋น อีกฝ่ายหดมือกลับตามสัญชาตญาณ มีท่าทีกระอักกระอ่วน “มะ ไม่เป็นไร”
ยามนี้เอง อวิ๋นซูเปิดกล่องอีกใบหนึ่ง สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไป “เหนียงเหนียง?!”
เสียงนี้ดึงดูดความสนใจของคนทั้งสอง พวกเขาขยับเข้ามาใกล้ พบว่าเหมยเฟยนอนอยู่ในกล่องอย่างสงบ ไม่มีปฏิกิริยาใดแม้แต่น้อย สีหน้าขาวซีดราวกระดาษ
“หมู่เฟย!” ตงฟางรุ่ยตกใจ รีบอุ้มนางออกจากกล่อง อวิ๋นซูให้เขาวางนางลงบนเตียง รีบจับชีพจรให้นาง ในดวงตาพลันเกิดประกายมืดครึ้มพาดผ่าน
“ระยะนี้ร่างกายของเหนียงเหนียงอ่อนแอลงเรื่อยๆ พระนางถูกคนของฮองเฮาทรมานทุกวัน…” อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเต็มไปด้วยความกังวลใจ ทั้งสองเข้าใจโดยพลัน เดิมทีสภาพของเหมยเฟยก็ไม่ดีมากอยู่แล้ว การจับชีพจรครั้งนี้ทำให้อวิ๋นซูรู้สึกว่าการที่เหมยเฟยยืนหยัดมาจนถึงวันนี้ได้นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
ตงฟางรุ่ยรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดียิ่งนัก รีบสะบัดชายอาภรณ์คุกเข่าลง “คุณหนูกงซุน โปรดช่วยหมู่เฟยของข้าด้วย!”
“องค์ชายรองรีบลุกขึ้นเถิด!” อวิ๋นซูหยุดเขาเอาไว้ ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึงว่าตงฟางรุ่ยที่หยิ่งยโสจะกระทำเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม มีเพียงเขาที่ทราบว่าก่อนหน้านี้ตนหนีออกจากแคว้นเฉินเพียงลำพัง ทรยศมารดาผู้ให้กำเนิดของตน คราวนี้เขากลับมาเพื่อชดเชยความผิด หากเหมยเฟยเป็นอะไรไปจริงๆ เกรงว่าเขาคงต้องอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต
“อาการของเหนียงเหนียงย่ำแย่มากจริงๆ ข้าทำได้เพียงพยายามเต็มที่”
“ระ รุ่ยเอ๋อร์…”
สตรีบนเตียงเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ตงฟางรุ่ยรีบเดินเข้าไปด้วยท่าทีเคร่งเครียด กุมมือนางแน่น “หมู่เฟย ลูกอยู่นี่แล้ว!”
สตรีนางนั้นลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าซูบผอมซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับงดงามเป็นพิเศษ เปล่งประกายที่ทำให้ผู้คนใจสั่น อวิ๋นซูพลันรับรู้ได้ว่าการที่เหมยเฟยยืนหยัดมาจนถึงวันนี้ได้ บางทีอาจเป็นเพราะต้องการพบหน้าตงฟางรุ่ยเป็นครั้งสุดท้าย ความหวังนี้ค้ำจุนนางมาตลอด แต่ตอนนี้ความหวังสำเร็จแล้ว นางไม่มีแรงผลักดันอันแข็งแกร่งที่ทำให้ทนความเจ็บปวดราวกับมิใช่คนเช่นนี้ได้อีก
“หมู่เฟย…คิดถึงท่านเหลือเกิน…”
อารมณ์ในใจของตงฟางรุ่ยล้นทะลักออกมา เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งวันนี้เขาจึงค่อยๆ สัมผัสได้ถึงสายใยความสัมพันธ์ของทั้งสองที่ไม่อาจตัดขาด ก่อนหน้านี้เหมยเฟยทำเพียงหลอกใช้เขา ตงฟางรุ่ยจะรับรู้ได้อย่างไร ทว่าตอนนี้นางเป็นเพียงมารดาธรรมดาผู้หนึ่ง ไม่มีความหลอกลวงอันใดกับเขาอีก “หมู่เฟย ลูกผิดต่อท่านแล้ว!”
“ไม่…หมู่เฟย ผิดต่อเจ้าแล้ว…”
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเบนหน้าออก ไม่กล้ามองภาพการลาจากเช่นนี้ ระยะเวลาที่ได้ใกล้ชิดกับเหมยเฟย นางมักจะได้ฟังอีกฝ่ายกล่าวถึงเรื่องของตงฟางรุ่ยในยามเด็ก ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องน่าสนใจตอนที่ตงฟางรุ่ยยังอยู่ในห่อผ้าอ้อม นางกล่าวว่าสิ่งที่นางเสียใจที่สุดก็คือไม่อาจมองเห็นองค์ชายรองเติบโตด้วยตาของตน นางเสียใจมากที่ยามนั้นเสียเวลาทั้งหมดไปกับความทะเยอทะยานของตนจนละเลยสิ่งที่สำคัญที่สุดไป
เพียงแต่จะเสียใจก็ไม่ทันแล้ว บางทีสวรรค์คงไม่ยอมมอบโอกาสครั้งที่สองให้นางอีก
ตงฟางรุ่ยส่ายศีรษะ จับมือเหมยเฟยไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าหากตนปล่อยไปนางจะลอยหายไปตามสายลม
“เหนียงเหนียง ท่านต้องยืนหยัดต่อไป วันหน้าท่านจะมีเวลามากมาย ท่านจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับองค์ชายรอง อย่าได้ยอมแพ้เช่นนี้เป็นอันขาด!” อวิ๋นซูรู้ดี ไม่ว่าวิชาแพทย์ของตนจะสูงส่งเพียงใดก็ต้องให้ผู้ป่วยมีแรงใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ซึ่งเป็นสิ่งที่เหมยเฟยต้องการมากที่สุดในตอนนี้
“หมู่เฟย ลูกจะพาท่านไปเที่ยวเป่ยม๋อ ที่นั่นมีทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตาและมีฝูงแกะมากมาย เชื่อว่าหมู่เฟยต้องชอบเป็นแน่!”
บนใบหน้าของเหมยเฟยเผยรอยยิ้มเมตตา ราวกับมีภาพอันน่ารื่นรมย์ปรากฏเบื้องหน้า “ดี ดี…” ทว่ามือของนางกลับไม่มีเรี่ยวแรงอันใด ดวงตาค่อยๆ ปิดลง
“ไม่! คุณหนูกงซุน เร็ว!”
…
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของจวนแม่ทัพกงซุน
“ผู้ใด?!”
ได้ยินเสียงเบาๆ แว่วมา บุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้หนึ่งกระโดดลงมาจากหลังคา องครักษ์มากมายวิ่งเข้ามา ไม่นานก็จับกุมคนชุดดำผู้นั้นได้
ภายในเรือนหลายแห่งมีเสียงต่อสู้ดังแว่วมา แม่ทัพกงซุนกลับมาแล้ว เป็นเช่นที่องค์ชายใหญ่คาดเดาจริงๆ เมื่อขบวนส่งของหมั้นหมายมาถึงจวนแม่ทัพ ฮองเฮาจะต้องกลายเป็นสุนัขจนตรอก ไม่เสียใจหากจะแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อตามหาคน นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด ไม่อาจปล่อยให้เกิดความผิดพลาดอันใดเด็ดขาด
“พวกโจรโอหัง ถึงกับกล้ามาขโมยของในจวนแม่ทัพเชียวหรือ? เด็กๆ จับเป็นพวกมัน!”
บุรุษชุดดำสองคนบุกเข้ามาในเรือนอวิ๋นซู ทว่าที่นี่มีการอารักขาแน่นหนา ไม่นานก็เข้าสู่การต่อสู้รุนแรง
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเดินไปใกล้ประตู ฟังเสียงเคลื่อนไหวด้านนอกด้วยความกังวล จากนั้นจึงหันมามองอวิ๋นซูที่กำลังรักษาเหมยเฟยอย่างใส่ใจ หวังว่าเวลาจะผ่านไปเร็วเสียหน่อย นางสวดมนต์ในใจขอให้อีกฝ่ายปลอดภัย นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวนางสามารถทำให้เหมยเฟยได้
ด้านนอกมีเสียงพลุฟังดูคึกคัก ชาวบ้านที่มาล้อมดูไม่รู้เลยว่ายามนี้ภายในจวนแม่ทัพมีหลายเรือนกำลังเกิดการต่อสู้ สถานการณ์รุนแรงโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง
“หึ ให้พวกมันเห็นถึงความร้ายกาจของจวนแม่ทัพของพวกเราเสียหน่อย!” แม่ทัพกงซุนชักกระบี่ออกมาจากเอว ไม่ทันไรก็เข้าร่วมการต่อสู้โรมรัน
ยามนี้จวนแม่ทัพกงซุนไม่ปิดบังพลังทั้งหมดที่มี ไม่นานสถานการณ์ก็ปรากฏผล หลังจากการต่อสู้ระลอกหนึ่งผ่านไป คนชุดดำก็ถูกสังหารไปจำนวนมาก เพียงพริบตาเดียวจวนแม่ทัพก็มีศพของคนชุดดำหลายสิบศพนอนระเกะระกะอยู่บนพื้น
แม่ทัพกงซุนมองไปยังพื้นที่มีศพระเนระนาด ใช้มือเช็ดรอยเลือดบนใบหน้าของตนก่อนจะพาคนมากมายเดินไปที่เรือนอวิ๋นซู
ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก สตรีสุขุมเยือกเย็นเดินออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า สายตาหยุดอยู่บนศพในเรือน ทว่ามิได้แปลกใจมากนัก
“ซูเอ๋อร์ เหมยเฟยเล่า?”
อวิ๋นซูส่งสายตาครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงพาแม่ทัพกงซุนเดินไปจากเรือน ปล่อยให้คนทั้งสามในห้องอยู่อย่างสงบ
“เหนียงเหนียงฟื้นแล้ว ตอนนี้องค์ชายรองกำลังดูแล” อวิ๋นซูทำสิ่งที่ตนทำได้ไปหมดแล้ว แม้จะดึงเหมยเฟยกลับมาจากประตูผีได้สำเร็จ แต่หากต้องการฟื้นฟูร่างกายยังต้องใช้เวลานาน และเวลาเช่นนี้ไม่มีสิ่งที่ตนสามารถทำได้ “ท่านพ่อคิดจะจัดการคนเหล่านี้เช่นไร?”
แม่ทัพกงซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฮองเฮาถึงกับกล้าแตะต้องจวนแม่ทัพ พ่อไม่ปล่อยให้พระนางผ่านไปด้วยดีแน่นอน! เด็กๆ เรียกรถม้ามาสักหลายคัน นำศพเหล่านี้เข้าวัง!”
เมื่อเห็นบุรุษร่างกำยำจะเดินออกไปด้วยท่าทีดุดัน อวิ๋นซูจึงรีบกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูแม่ทัพกงซุน บุรุษผู้นั้นดวงตาสว่างวาบ “ดี! เป็นความคิดที่ดี คราวนี้ฮองเฮาต้องเสียใจแน่นอน!”
บริเวณประตูจวนแม่ทัพยังคงจมอยู่ในบรรยากาศครึกครื้น ไม่มีผู้ใดสังเกตเลยว่ามีรถม้าสองคันออกจากประตูหลัง มุ่งหน้าไปทางวังหลวง
เพียงไม่นานเฟิ่งหลิงก็ได้รับข่าวจากจวนแม่ทัพกงซุน
“องค์ชายจะไม่หยุดจริงหรือ?” หลานอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างมีใบหน้าประดับรอยยิ้ม คิดว่าวันเช่นนี้เป็นวันดียิ่งนัก ในวังไม่เคยครึกครื้นเพียงนี้มาก่อน
“ขอเพียงแม่ทัพกงซุนชอบ จะทำเช่นไรก็ช่างเถิด” จะอย่างไรผู้ที่จะลำบากก็ไม่ใช่พวกเขา
“ฮ่าๆๆ รู้จักประจบประแจงพ่อตาเร็วเพียงนี้เชียว ไม่ได้ ข้าต้องไปร่วมชมความครึกครื้นเสียหน่อย!”
ภายในห้องทรงอักษร ขันทีใหญ่วิ่งเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน
“ฝ่าบาท แย่แล้ว! คนของจวนแม่ทัพกงซุนบุกมาถึงวังหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
จักรพรรดิเหลียนเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “อ้อ เกิดอะไรขึ้น?”
“ฝ่าบาทรีบเสด็จไปทอดพระเนตรเถิด เกรงว่าตอนนี้คงไปถึงตำหนักฮองเฮาแล้ว!”
จริงดังคาด รถม้าสองคันหยุดอยู่บริเวณประตูตำหนักของฮองเฮา มีองครักษ์แถวหนึ่งขวางอยู่บริเวณนั้น “ท่านแม่ทัพจะทำอะไร? มีราชโองการจากฮองเฮาหรือไม่?”
แม่ทัพกงซุนหัวเราะเสียงเย็น “ไปทูลเหนียงเหนียง กล่าวว่าข้าแม่ทัพมามอบของขวัญ!”
ยามนี้ฮองเฮากำลังเดินไปเดินมาในตำหนักด้วยความร้อนใจ “อะไรนะ? แม่ทัพกงซุนอยู่ด้านนอก?”
องครักษ์ที่มารายงานมีสีหน้าเขียวคล้ำ “แม่ทัพกงซุนบุกเข้ามา พวกกระหม่อมขวางไม่อยู่ค่ะพ่ะย่ะค่ะ”
ยามนี้ฮองเฮากำลังโกรธถึงสมอง คนที่ตนส่งไปยังไม่กลับมา ตอนนี้ดูท่าทางคงล้มเหลวทั้งหมดกระมัง! แม่ทัพกงซุนมาหาถึงประตูเช่นนี้ คิดว่าตนจะยอมรับหรือไร?
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
แผนของอวิ๋นซูยอดเยี่ยมมม ช่วยเหมยเฟยสำเร็จแต่จะรอดไหม