หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 28 ตอนที่ 819 หนีจากความรัก
เล่มที่ 28 ตอนที่ 819 หนีจากความรัก
เมื่อเห็นว่าจะอย่างไรฮองเฮาก็ไม่ยอมเอ่ยพระโอษฐ์ แม่ทัพกงซุนจึงทอดถอนใจ “ฝ่าบาท ดูแล้วฮองเฮาคงตำหนิที่กระหม่อมไม่จริงใจมากพอ เช่นนั้นนำศพเหล่านี้แขวนไว้ให้ผู้อื่นเห็นก่อนเถิด” เขาทำท่าหมุนตัวกลับไปจะออกคำสั่งกับองครักษ์ผู้ใต้บังคับบัญชาของตน ฮองเฮาพระพักตร์เปลี่ยนสี รีบเอ่ยพระโอษฐ์ “แม่ทัพกงซุน!”
บุรุษร่างกำยำตอบรับไปตามปาก ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพระหัตถ์ที่อยู่ในแขนเสื้อของฮองเฮายามนี้กำลังสั่นระริก “คราวนี้…ลำบากแม่ทัพกงซุนแล้ว เปิ่นกง…รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก…หวังว่าท่านแม่ทัพจะทำงานเพื่อแคว้นเหลียนต่อไป นับเป็นวาสนาครั้งใหญ่ของชาวประชาแล้ว…”
ฮองเฮาแทบอยากกัดลิ้นตนเอง พระนางปรายตาออกไม่ยอมทอดพระเนตรมองท่าทีลำพองใจของแม่ทัพกงซุนอีก ด้วยกลัวว่าตนจะอดไม่ไหวจนเผยร่องรอยความไม่พอใจอันใดออกมาทำให้เขาจับกุมจุดอ่อนไว้ได้ “วันนี้เป็นพิธีหมั้นหมายขององค์ชายใหญ่และคุณหนูกงซุน ไม่สมควรมีเรื่องอัปมงคลเช่นนี้จริงๆ แม่ทัพกงซุนรีบกลับไปนับของหมั้นหมายเถิด จะได้ช่วยลดความยุ่งยากแทนคุณหนูกงซุน”
สุรเสียงอ่อนโยนเพียงนี้ สลายท่าทีไม่เต็มใจออกไปจนสิ้น ทำให้ผู้คนหาความผิดปกติไม่พบ
“ดูแล้วตำหนักของฮองเฮาควรเพิ่มการป้องกันเสียหน่อย โชคดีที่คราวนี้แม่ทัพกงซุนจับกุมมือสังหารทั้งหมดได้ เชื่อว่าผู้มีใจคิดไม่ซื่อเหล่านั้นคงไม่กล้าเคลื่อนไหวบุ่มบ่ามอีก” เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้กล่าวให้ฮองเฮาฟัง จักรพรรดิเหลียนทอดพระเนตรไปทางแม่ทัพกงซุนอย่างลึกล้ำ สายตาเช่นนั้นราวกับกำลังกล่าวว่ารีบเก็บกวาดให้ดี จะอย่างไรจุดประสงค์ของเขาก็สำเร็จแล้ว หากยืดเยื้อพัวพันต่อไปอาจให้ผลตรงกันข้าม
“อืม ฝ่าบาททรงตรัสได้ถูกต้องยิ่งนัก ฮองเฮาโปรดวางพระทัย วันหน้าหากพบเรื่องเช่นนี้อีก กระหม่อมจะนำกองทัพใหญ่มาคุ้มครองเหนียงเหนียงทั้งหมดแน่นอน หากผู้ใดมีความคิดอันใดอีกแม้เพียงน้อย กระหม่อมจะทำให้มันผู้นั้นกลายเป็นศพ!” คำพูดนี้แฝงไปด้วยเจตนาข่มขู่อันเข้มข้น เหตุใดฮองเฮาจะฟังไม่เข้าใจ อย่างไรก็ตามบนพระพักตร์ของพระนางยังคงประดับไปด้วยรอยสรวล ราวกับซาบซึ้งใจต่อเขาเสียเต็มประดา
“มือสังหารเหล่านี้มอบให้เหนียงเหนียงจัดการแล้ว กระหม่อมทูลลาก่อน!” หลังจากกล่าวประโยคนี้จบ แม่ทัพกงซุนผู้มีน้ำใจงามก็เดินจากไปท่ามกลางสายตาเคารพยำเกรงของทุกคน หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ทุกคนเชื่อว่าทั่วทั้งแคว้นเหลียนคงไม่มีผู้ใดกล้าหาเรื่องแม่ทัพกงซุนอีก กระทั่งฮองเฮายังต้องกล้ำกลืนความอัปยศอันใหญ่หลวงเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดสามารถข่มขู่แม่ทัพผู้ไม่สนใจเหตุผลท่านนี้ได้อีก!
จักรพรรดิเหลียนดึงสายตากลับมาจากสีหน้าย่ำแย่ของฮองเฮา กำลังคิดจะเสด็จจากไป แต่กลับถูกเสียงอันเคร่งเครียดเรียกหยุดไว้ “ฝ่าบาท พระองค์จะเสด็จกลับหรือเพคะ?” จะเสด็จไปอยู่เป็นเพื่อนกุ้ยเฟยคนใหม่ที่ตำหนักชิงเหอหรือไม่?
อย่างไรก็ตามบุรุษสูงศักดิ์ท่านนี้กลับไม่มองพระนางแม้เพียงสายตา “เชื่อว่าฮองเฮาคงมีธุระมากมายให้จัดการ เจิ้นไม่รบกวนแล้ว” สุรเสียงเช่นนั้นราวกับคมมีดที่ทิ่มแทงไปยังหัวใจของฮองเฮาอย่างโหดเหี้ยม พระนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าจักรพรรดิเหลียนไม่อยากสนทนากับพระนางให้มากขึ้นแม้เพียงประโยคเดียว
“กลับตำหนัก”
“…น้อมส่งฝ่าบาท”
ข้าราชบริพารที่มาล้อมดูหายไปไม่เหลือร่องรอยในชั่วพริบตา ผู้ใดก็ไม่อยากล่วงเกินฮองเฮาในยามนี้ด้วยเกรงว่าผู้โชคร้ายคนต่อไปจะเป็นตน
“ฮองเฮา จะส่งคนไป…” องครักษ์นายหนึ่งเดินมาข้างกายฮองเฮาแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ไหนเลยจะรู้ว่ากลับมีเสียงเพี้ยะดังขึ้น อีกฝ่ายตบหน้าเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือน “พวกของไร้ประโยชน์! ตาแก่นั่นเข้าวังเพราะต้องการถ่วงเวลา เชื่อว่าตอนนี้คนคงถูกส่งออกไปแล้ว! เปิ่นกงเลี้ยงพวกเจ้าไว้มีประโยชน์อันใดกัน!”
หลังจากตรัสจบ ฮองเฮาก็สะบัดชายแขนเสื้อเสด็จจากไป เหลือไว้เพียงเงาหลังกรุ่นโกรธ
…
ภายในห้องอันเงียบสงบ สตรีซูบเซียวนางหนึ่งมองไปบริเวณซุ้มประตูโค้งอย่างระมัดระวัง มองหาเงาร่างสุขุมเยือกเย็น
“พระชายาองค์ชายรอง มาหาหม่อมฉันมีธุระอันใดหรือ?” จู่ๆ ด้านหลังพลันมีเสียงนี้แว่วมา ทำให้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นตกใจจนใจเต้นรัว เมื่อหันกลับไปพบว่าอวิ๋นซูมายืนอยู่ข้างหลังตนตั้งแต่ยามใดก็ไม่อาจทราบ ในมือถือตะกร้าอยู่ด้วย
ท่าทีของนางกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทำได้เพียงพูดจาอ้อมค้อม “ท่านหมอประจำพระองค์…นี่ยาของเหนียงเหนียงหรือ?”
“ที่นี่ไม่มีหมอหลวงประจำพระองค์แล้ว”
อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพลันเข้าใจกระจ่าง มีสีหน้าขออภัย “ชี…เพียงแค่คุ้นชินแล้ว”
ชี? อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางไม่ค่อยคุ้นเคยที่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเรียกตัวเองเช่นนี้ ตอนนี้เมื่อมองอีกครั้ง พบว่าสตรีเบื้องหน้าสวมชุดสีอ่อนทั้งร่าง หน้าตาไร้ซึ่งการแต่งแต้ม ความหยิ่งยโสที่เคยมีสลายไปจนสิ้น มีเพียงอารมณ์สงบราวปุยเมฆอัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ
“สภาพของเหมยเฟยในยามนี้ไม่สามารถเดินทางไกลได้ ท่านพ่อหาสถานที่ปลอดภัยให้พวกท่านแล้ว อยู่อาศัยสักหลายวันค่อยส่งพวกท่านออกจากแคว้นเหลียน”
“ท่านหม…คุณหนูกงซุน ไม่ทราบว่าส่งชีกลับแคว้นเฉินได้หรือไม่?”
ดวงตาของอวิ๋นซูสว่างวาบ มองไปยังสายตาของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นที่ล่อกแล่กไม่มั่นคง “ท่านจะกลับไปหรือ?”
“เดิมทีชีก็เป็นคนแคว้นเฉิน ใต้หล้ากว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีที่ใดที่เหมาะสมกับชี”
ไม่มีผู้ใดสังเกตเลยว่าเงาดำสายหนึ่งทะยานตัวอย่างรวดเร็ว แนบหลังกับซุ้มประตูโค้งอย่างไร้เสียง ฟังบทสนทนาด้านใน
“หากกลับไปพระชายาคงได้แต่จุดเทียนไหว้พระไปชั่วชีวิต นี่เป็นสิ่งที่ท่านต้องการหรือ?” ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นซูรู้ว่าอู๋ฮุ่ยอวิ๋นถูกคนจับตัวมาจากแคว้นเฉิน หากกลับไปตงฟางซวี่ต้องสอบสวนเรื่องนี้เป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นจะทำให้เกิดความวุ่นวายไม่จบสิ้น ไม่ว่าจะอย่างไรอู๋ฮุ่ยอวิ๋นคงไม่มีจุดจบที่ดีนัก หลังผ่านเรื่องในคราวนี้มาแล้ว นางพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างตงฟางรุ่ยและอู๋ฮุ่ยอวิ๋นแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย บางทีระหว่างพวกเขาคงมีโชคชะตาที่เปลี่ยนไปบ้างแล้วกระมัง?
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นก้มหน้าลงเล็กน้อย จากมานานเพียงนี้ นางคิดว่าแคว้นเฉินคงมีการเปลี่ยนแปลงถึงขั้นพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินเพราะตนหายตัวไปแล้วกระมัง เมื่อตนกลับไปอาจมิได้มีวันเวลาอันสงบสุขเช่นเมื่อก่อนอีก แต่หากอยู่ที่นี่ นางจะต้องใช้ฐานะเช่นนี้ดำเนินชีวิตต่อไปหรือ?
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพยายามฝืนไม่ให้ตนคิดเรื่องของตงฟางรุ่ย เนื่องจากนางคิดว่าอนาคตของตนไม่ควรมีความเกี่ยวข้องกับบุรุษผู้นั้นแม้แต่น้อย ทว่าในใจกลับสับสนวุ่นวาย
“หรือพระชายาไม่รู้สึกว่าองค์ชายรองเปลี่ยนแปลงไปแล้ว?”
“…” ดวงตาของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นเปล่งประกาย “อะ องค์ชายรองนับว่าเปลี่ยนไปแล้ว แต่ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับชี…”
บุรุษด้านนอกมีประกายลึกล้ำพาดผ่านดวงตา ฟังอย่างสงบต่อไป ไม่ทราบว่ากำลังคิดอะไรอยู่
อวิ๋นซูจมลงสู่ความเงียบครู่หนึ่ง “เกรงว่าคงไม่อาจส่งพระชายากลับแคว้นเฉินได้จริงๆ ขออภัยด้วยเพคะ ความจริงนับเป็นความเห็นแก่ตัวของหม่อมฉัน หากพระชายากลับไป จะต้องนำความยุ่งยากมาให้ไม่จบสิ้นเป็นแน่”
“ชะ เช่นนั้นก็ให้ข้าไปยังสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักข้าเถิด ขอเพียง…ขอเพียงไปจากที่นี่ได้เป็นพอ!” อู๋ฮุ่ยอวิ๋นมิได้สังเกตเลยว่าท่าทีของตนร้อนรนมากเพียงใด ราวกับอดรนทนไม่ไหวต้องการไปจากที่นี่ทันที หนีจากทุกสิ่งที่นางหวาดกลัว
“เจ้าคิดจะไปเช่นนี้หรือ?!” เสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากด้านนอก สตรีทั้งสองหันกลับไปมอง พบว่าตงฟางรุ่ยยืนอยู่บริเวณประตูโค้ง ดวงตามืดครึ้ม
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ตงฟางรุ่ยที่เป็นเช่นนี้ทำให้นางคิดไปถึงเรื่องในอดีตที่ไม่น่าอภิรมย์
“ไม่ คุณหนูกงซุน ท่านอย่าไป…” อู๋ฮุ่ยอวิ๋นดึงอวิ๋นซูที่อยู่ข้างกายเอาไว้ด้วยเกรงว่านางจะปล่อยให้ตนอยู่เผชิญหน้ากับตงฟางรุ่ยที่นี่เพียงลำพัง
“คุณหนูกงซุน ข้ามีบางอย่างต้องการสนทนากับนางเพียงลำพัง”
ตงฟางรุ่ยสังเกตุเห็นเจตนาปฏิเสธที่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นมีต่อตน พลันนั้นจึงมองไปทางอวิ๋นซูด้วยสายตาลึกล้ำแฝงความหมาย
เพียงแต่มือบนข้อมือที่กำลังสั่นระริกมีพลังยิ่งนัก อวิ๋นซูเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาโศกเศร้าของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นพอดี “ไม่ อย่าไป…
อวิ๋นซูสูดหายใจลึก ดึงมือของอีกฝ่ายออกเบาๆ “หม่อมฉันจะอยู่ด้านใน อีกสักครู่หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นพระชายาสามารถเรียกได้ตลอดเวลา”
ตงฟางรุ่ยมองไปทางอวิ๋นซูด้วยความซาบซึ้งใจ อย่างไรก็ตามชั่วขณะต่อมาอู๋ฮุ่ยอวิ๋นถึงกับคิดจะชักเท้าวิ่งหนี เขาสังเกตุเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้โดยพลัน รีบทะยานไปเบื้องหน้าคว้าจับข้อมือของนางเอาไว้
อวิ๋นซูปิดประตูเบาๆ นางย่อมเห็นฉากนี้แน่นอน หวังเพียงว่าบุรุษผู้นี้จะไม่บุ่มบ่ามเกินไปจนเสียโอกาสครั้งสุดท้ายนี้ไป
“เจ้าคิดที่จะไปที่ใด?!”
“ท่าน… ท่านปล่อยมือข้า…”
ตงฟางรุ่ยไม่สนใจการดิ้นรนของอู๋ฮุ่ยอวิ๋น จับข้อมือนางแน่น “รอให้หมู่เฟยดีขึ้นเสียก่อน เจ้าก็ไปเป่ยม๋อกับพวกเรา”
อะไรนะ?! “ข้า…”
“เจ้าคิดว่าแคว้นเฉินยังมีที่ให้เจ้ากลับไปอีกหรือ?”
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น นางใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ต่อให้กลับไป ข้าก็ขอรับประกันกับท่านว่าจะไม่เปิดเผยร่องรอยของพวกท่านเป็นอันขาด”
ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อกล่าวคำนี้ออกไป บุรุษเบื้องหน้ากลับหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเผด็จการเฉกเช่นกาลก่อน
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นหอบหายใจเล็กน้อย นางก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับตงฟางรุ่ยอีก เกรงว่าอีกฝ่ายจะเห็นท่าทีฝืนทนและร้อนรนของตน “ข้าจะไปขอร้องคุณหนูกงซุน ให้นางส่งข้าไปที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักข้า จะไม่นำความยุ่งยากมาให้องค์ชายรองเป็นอันขาด”
“ไม่ใช่ว่าเจ้ารู้จักข้าดีหรือไร? ควรรู้ว่าข้าไม่อยากให้มีเรื่องใดอยู่เหนือการควบคุม หากต้องการรับประกันให้ได้ว่าเจ้าจะไม่นำเรื่องของพวกเราออกไปพูดก็จำเป็นต้องพาเจ้าติดตัวไปด้วย!” ตงฟางรุ่ยไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อครู่ตนต้องการสนทนากับนางดีๆ แต่ท่าทีเช่นนี้ของนางกลับทำให้ตนต้องใช้คำสั่งบีบบังคับ แม้เขาจะรู้ว่าทำเช่นนี้จะทำให้นางหวาดกลัวยิ่งขึ้นก็ตาม
“ข้า…ข้าคงกลายเป็นภาระขององค์ชายรองและเหนียงเหนียง…”
“ผู้ใดกล่าวว่าเจ้าคือภาระ!” ตงฟางรุ่ยร้อนรนขึ้นมาแล้ว อย่างไรก็ตามชั่วขณะต่อมากลับรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง เนื่องจากเขาเห็นความแปลกใจในดวงตาอู๋ฮุ่ยอวิ๋น “ข้าต้องการกล่าวว่า…ข้างกายหมู่เฟยยังต้องมีคนดูแล พวกเจ้าเป็นสตรีเช่นเดียวกันคงสะดวกกว่ามาก” สมควรตาย กล่าวผิดอีกแล้ว ทั้งๆ ที่ตนไม่อยากเห็นนางเป็นสาวใช้แท้ๆ!
ตงฟางรุ่ยยากจะบรรยายอารมณ์ของตนในยามนี้ยิ่งนัก เมื่อมองนางอีกครั้งถึงกับมีความรู้สึกผิดก่อกำเนิด ย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา สตรีเบื้องหน้าผู้นี้มิใช่คนบริสุทธิ์หรอกหรือ? ช่วงอายุที่ดีที่สุดของนางถูกทำลายอยู่ในมือตน ตอนนี้เขาคิดจะชดเชยก็ไม่ได้หรือไร?
อู๋ฮุ่ยอวิ๋นดิ้นอย่างแรง ในสมองเหลือเพียงความคิดเดียว นางไม่อยากไปกับเขา!
“ท่าน ปล่อยมือ..”
“ไม่ปล่อย!”
บุรุษใจร้ายยิ่งนัก ถึงกับดึงนางมาสู่อ้อมกอดของตน อู๋ฮุ่ยอวิ๋นคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีพฤติกรรมเช่นนี้ ชั่วขณะที่ปะทะเข้ากับหน้าอกของเขา ความโกรธสายหนึ่งพลันแล่นขึ้นสู่สมอง เสียงเพี้ยะดังขึ้น ฝ่ามือสะบัดลงไปบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง “ท่าน…เหตุใดท่านจึงไม่ยอมปล่อยข้าไป…”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
คู่นี้นี่ องค์ขายรองทำผิดต่อนางนะ ต้องง้อดีๆ ซิ นี่ก็ไม่รู้ใจตัวเองแน่ๆ หลงรักเมียตัวเอง สงสารขายารองเหมือนกัน