หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 28 ตอนที่ 822 ตระกูลอวิ๋นอันเรียบง่าย
เล่มที่ 28 ตอนที่ 822 ตระกูลอวิ๋นอันเรียบง่าย
พื้นหญ้าสีเขียว ท่ามกลางป่าอันสงบเงียบ รอบด้านมีหมอกบางล่องลอย เรือนเล็กๆ ที่ราวกับแดนสวรรค์เต็มไปด้วยภาพอันสงบสุข
“ย่ะ!”
เสียงรถเกวียนทำลายความสงบสุขยามเช้า ในเรือนเล็กๆ ที่สร้างอยู่บนเขามีเงาร่างจืดจางปรากฏออกมาร่างหนึ่ง ในมือถือไม้ไผ่ มองไปยังรถม้าตรงข้ามที่แล่นมายังเนินเขา
“ฮูหยิน?”
บุรุษผู้สวมอาภรณ์ผ้าป่านรูปร่างสูงใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ พบว่าสตรีนางนั้นยกชายกระโปรงเดินขึ้นมาหยุดอยู่บริเวณข้างแปลงตากสมุนไพรนอกเรือน มองไปยังผู้มาเยือน
หลายวันมานี้เมื่อมีการเคลื่อนไหวใดนางจะเป็นคนแรกที่ออกมาจากเรือนเพื่อรอข่าวของบุตรีอันเป็นที่รัก
อย่างไรก็ตาม รถม้าคันนั้นกลับค่อยๆ เเล่นหายไปจากสายตาของสตรี ดวงตาที่เดิมที่เต็มไปด้วยความเฝ้ารอปรากฏความผิดหวังปกคลุม เสียงทอดถอนใจดังแว่วมาติดๆ
บนไหล่ปรากฏฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่น อวิ๋นมู่ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด “ฮูหยิน บางทีซูเอ๋อร์อาจยังไม่ได้รับจดหมายของพวกเรา” เขาทำได้เพียงปลอบใจเช่นนี้ ทว่าสายตายังคงอดไม่ได้ที่จะมองไปตามรถม้าคันนั้น ความจริงตนก็กังวลใจมิใช่หรือ?
เขามีคำพูดมากมายอยากอธิบายกับบุตรีของตน แต่ก็หวาดกลัวเช่นกัน เพราะคำอธิบายเหล่านั้นกระทั่งตัวเขาเองยังยากจะรับไหว แล้วจะหวังให้บุตรีผู้ฉลาดเฉลียวให้อภัยเขาได้อย่างไร จะให้อภัยเขาที่ละทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขอันเป็นที่รักและฮูหยินของตนได้อย่างไร เขาสร้างประโยชน์ให้ตระกูลอวิ๋น แต่กลับผิดต่อครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดของตน
อย่างไรก็ตาม อวิ๋นมู่รู้สึกว่าตนต่ำช้ายิ่งนัก ต่ำช้าที่อยากได้รับการอภัยจากบุตรี ทำให้ช่วงชีวิตที่เหลือของตนมีความสุขอีกครั้ง เขารู้สึกขอบคุณสวรรค์หาใดเปรียบที่มอบโอกาสให้เขาได้บุตรีกลับคืนมา ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คือภาวนาให้นาง อย่าให้นางได้พบกับความยากลำบากท่ามกลางพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนั้นและกลับมาอย่างปลอดภัย
หากว่าตอนนั้นนางยังอยากพบตนอยู่
“ใช่แล้ว เป็นข้าร้อนใจเกินไป” ฮูหยินอวิ๋นแย้มยิ้มเล็กน้อย ยามนี้เองกลับมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น รถม้าที่เดิมทีผ่านไปแล้ววกกลับมาอีกครั้ง บุรุษผู้นั้นสะบัดบังเหียนพลิกตัวลงจากม้า “ฮูหยินอวิ๋น ใต้เท้าอวิ๋น นายท่านของข้ามีจดหมายมอบให้พวกท่านสองคนขอรับ”
บนใบหน้าของฮูหยินอวิ๋นเต็มไปด้วยความยินดี รีบรับจดหมายฉบับบางมาจากในมือของอีกฝ่าย แม้กระนั้นกลับรู้สึกหนักนับพันจิน ทำให้นางซาบซึ้งจนถือไม่มั่นคง
“นอกจากนี้ยังมีของอีกสิ่งหนึ่งขอรับ” บุรุษผู้นั้นกลับไปที่รถม้า หยิบกล่องไหมแคบยาวสีแดงกล่องหนึ่งออกมาจากบนรถม้าแล้วส่งให้ในมืออวิ๋นมู่
“ลำบากท่านแล้ว” อวิ๋นมู่พยักหน้าให้บุรุษผู้นั้น จากนั้นจึงมองไปยังฮูหยินของตนด้วยแววตาอ่อนโยน “ฮูหยิน พวกเรากลับไปอ่านในห้องกันเถิด”
ฮูหยินอวิ๋นเข้าใจได้โดยพลัน เขาคงแทบอดรนทนไม่ไหว ต้องการเปิดดูว่าอวิ๋นซูส่งอะไรกลับมากันแน่
ภายในห้อง ฮูหยินอวิ๋นอ่านตัวอักษรงดงามบนจดหมายอย่างจริงจัง ไม่ยอมพลาดแม้แต่ตัวอักษรเดียว จากนั้นจึงวางลงด้วยความพึงพอใจ มองผ่านหน้าต่างไปยังพื้นหญ้าสีเขียว อารมณ์กระจ่างชัดอย่างยากบรรยาย
“ฮูหยิน ซูเอ๋อร์ว่าอย่างไรบ้าง?”
ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด อวิ๋นมู่จึงเดินเข้ามาจากด้านนอก เพียงแต่ในมือกลับมีไผ่ผิงอันเพิ่มขึ้นกระถางหนึ่ง
“นางกล่าวว่าตอนนี้อากาศในแคว้นเหลียนหนาวเย็น โชคดีที่แม่ทัพกงซุนดูแลครบถ้วน เตาไฟไม่เคยขาด ทั้งยังกล่าวว่าสมุนไพรของที่นี่แข็งแรงยิ่งนัก ต่อให้เป็นฤดูหนาวก็ยังยืนหยัดได้ นอกจากนั้นนางยังเลี้ยงนกไว้ตัวหนึ่ง ทุกวันตอนเช้ามันจะร้องเพลงให้ฟัง” ฮูหยินอวิ๋นกล่าวพลางนำจดหมายฉบับนั้นสอดเข้าไปในอกเสื้อด้วยความหวงแหนราวกับนี่คือบุตรีอันเป็นที่รักของนาง
“เช่นนั้นหรือ” อวิ๋นมู่เห็นฮูหยินของตนมีท่าทีพึงพอใจเพียงนี้อารมณ์จึงอบอุ่นขึ้นมาก
แม้เนื้อหาในจดหมายจะเรียบง่ายไม่มีความแปลกประหลาดอันใด กล่าวถึงเพียงชีวิตประจำวันอันสงบสุขเหล่านั้น แต่พวกเขารู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์ในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนกำลังตึงเครียด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนจับจ้องอวิ๋นซูมากมาย ดังนั้นจดหมายติดต่อระหว่างพวกเขาจึงต้องระมัดระวังให้มาก ทว่าคนที่เข้าใจบุตรีของตนที่สุดคงไม่พ้นบิดามารดา ในใจของอวิ๋นมู่เริ่มผ่อนคลาย อวิ๋นซูยอมพูดมากมายเช่นนี้มิใช่เป็นการบอกว่าทุกสิ่งในอดีตผ่านพ้นไปแล้ว ไม่ส่งผลกับชีวิตในปัจจุบันของนางแม้แต่น้อยหรือไร กล่าวอีกอย่างก็คือนางคงไม่ตำหนิพวกเขาแล้วกระมัง?
ฮูหยินอวิ๋นเงยหน้ามอง “ฟู่จวิน ไผ่ผิงอันนี้…”
“นี่เป็นของที่อยู่ในกล่องเมื่อครู่ ข้าคิดว่าจะดูแลให้ดี”
อวิ๋นซูไม่เพียงแต่จะส่งจดหมายมา ทั้งยังส่งไผ่ผิงอันมาต้นหนึ่งด้วย ความหมายที่แฝงอยู่ในนั้นไม่อาจเอ่ยด้วยคำพูด นางหวังว่าพวกเขาจะไม่กังวล นางอยู่ที่นั่นมีชีวิตที่ดีแล้ว สายตาของอวิ๋นมู่หยุดอยู่บนไผ่สีเขียว เผยความปรารถนาออกมา “หวังว่ายามเมื่อไผ่ต้นนี้โตขึ้น จะเป็นเวลาที่พวกเราได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง”
“แปลก แปลกจริงๆ” ยามนี้เอง ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นระลอกหนึ่ง อวิ๋นมู่รีบผละตัวออกจากฮูหยินอวิ๋น เงยหน้าขึ้นมองไปด้านนอก
พบว่านายท่านตระกูลสาขาสวมชุดผ้าป่านหยาบกร้าน ในมือถือเชือกป่านมัดหนึ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“ญาติผู้น้อง นี่เจ้าจะไปที่ใด?”
ตอนนี้คนตระกูลอวิ๋นราวกับเป็นเพียงชาวบ้านชาวเขาธรรมดา ละทิ้งความหรูหราเกียรติยศในกาลก่อนไปแล้วจนสิ้น กระทั่งนายท่านตระกูลสาขาที่แสวงหาชื่อเสียงและเกียรติยศในกาลก่อนก็แปรเปลี่ยนไปมีท่าทีซื่อตรงเช่นนี้
“เมื่อวานตอนเย็น หนุ่มๆ ในหมู่บ้านกล่าวว่าจะไปล่าหมู ข้าจึงตามไปด้วย ไหนเลยจะรู้ว่าตอนกลับมาจะหลงทางผลัดหลงกับคนอื่น ทั้งๆ ที่เป็นเส้นทางภูเขาที่เดินผ่านนับครั้งไม่ถ้วนแท้ๆ ข้าถึงกับหาทางกลับไม่เจอ…” นายท่านตระกูลสาขากล่าวทั้งยังปัดหนามแหลมที่ติดอยู่บนไหล่ของตนออก เมื่อดูเช่นนี้พบว่าอาภรณ์บนร่างมีรอยขาดอยู่จำนวนหนึ่ง
“อายุมากแล้วยังไปล่าหมูอีกหรือ?” อวิ๋นมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความกังวลอย่างเลี่ยงไม่ได้ นายท่านตระกูลสาขาแย้มยิ้มกระอักกระอ่วน “จะอย่างไรก็ไม่มีเรื่องให้ทำ ยิ่งไปกว่านั้นได้ยินว่าบนเขามีวิญญาณจิ้งจอกอาศัยอยู่ ข้าอยากจะดูเสียหน่อยว่าจะจับกลับมาได้สักตัวหรือไม่ จะได้นำมาให้พี่สะใภ้ทำเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอก”
แม้จะกล่าวว่าชีวิตเรียบง่ายสงบสุข แต่ทุกคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความสามัคคีของตระกูลอวิ๋นแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเมื่อก่อน เดิมทีเหล่าพี่น้องที่คิดถึงแต่ผลประโยชน์และเกียรติยศ ยามนี้สามารถตามหาความสัมพันธ์พี่น้องที่แท้จริงกลับมาได้อีกครั้ง นี่ทำให้อวิ๋นมู่รู้สึกเสียใจมากขึ้นที่ตอนแรกถูกเกียรติยศบดบังสายตาจนสูญเสียของล้ำค่าที่สุดไป
“วิญญาสุนัขจิ้งจอก?” ฮูหยินอวิ๋นเอ่ยปากด้วยความแปลกใจ ในดวงตาของนายท่านตระกูลสาขาเปล่งประกาย “ใช่แล้ว! ชาวบ้านที่นี่มักพูดกันว่าบนเขามีเรื่องแปลกประหลาดอยู่บ่อยๆ ทั้งยังมีคนกล่าวว่าเห็นสุนัขจิ้งจอกที่มีขนสีขาวราวหิมะปรากฏตัว ดังนั้นจึงคิดว่าต้องมีวิญญาณจิ้งจอกอาศัยอยู่แน่นอน บางครั้งมันก็ลงเขามาก่อความวุ่นวายและทิ้งร่องรอยเอาไว้ ข้าคิดว่านี่อาจเป็นเรื่องจริง มิเช่นนั้นเหตุใดข้าจึงหลงทางได้เล่า!” เขาลูบเคราของตน มีท่าทีราวกับกำลังใคร่ครวญ
“หากมีวิญญาณสุนัขจิ้งจอกอยู่จริงมันคงไม่ปล่อยเจ้ากลับมาแล้ว”
“…พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้ขอผู้อื่นกินไปวันๆ! อย่างน้อยก็ล่ากระต่ายกลับมาได้สองตัว!” นายท่านตระกูลสาขากล่าว เอี้ยวตัวเล็กน้อย พบว่ามีกระต่ายป่าสองตัวแขวนอยู่หลังเอวของเขาจริงๆ
เสียงหัวเราะเบิกบานดังว่ามาจากเบื้องหลัง นายท่านหลายคนพากันปรากฎตัวออกมา “กล่าวเช่นนี้ อาหารกลางคงวันกินเนื้อกระต่ายตุ๋นกระมัง?”
“นี่เป็นกระต่ายที่ญาติผู้น้องใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะล่ามาได้ พวกเราต้องค่อยๆ ลิ้มลองถึงจะถูก ฮ่าๆ…”
ฮูหยินอวิ๋นมองภาพอันเปี่ยมไปด้วยความสุขเช่นนี้ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วถอยออกไป นางเก็บจดหมายไว้อย่างระมัดระวัง เปลี่ยนอาภรณ์แบกตะกร้าสาน ขึ้นเขาเก็บสมุนไพรตามปกติ
พืชพรรณของแคว้นเหลียนนับว่าสมบูรณ์จริงๆ ท่ามกลางป่าเขาแห่งนี้มีสมุนไพรมากมายที่พบเห็นได้แต่ในตำรา นี่ทำให้ชีวิตว่างๆ ของฮูหยินอวิ๋นมีเรื่องให้ทำมากขึ้น
“แปลกจริงๆ เมื่อวานเส้นทางสายนั้นไม่ใช่เช่นนี้แท้ๆ”
“ใช่แล้ว หรือจะเป็นฝีมือวิญญาณจิ้งจอกอีกแล้ว?”
ด้านข้างมีชาวบ้านเดินผ่านมาสามคน กำลังพูดคุยเรื่องที่ฮูหยินอวิ๋นได้ยินจากนายท่านตระกูลสาขาเมื่อครู่นี้ นางทำเพียงแย้มยิ้มบางเบา จากนั้นจึงเดินเข้าสู่ส่วนลึกของป่าต่อไป
ด้านหน้ามีหมอกหนาทึบ บรรยากาศค่อนข้างชื้น สถานที่เช่นนี้พบสมุนไพรล้ำค่าได้ง่าย
เหนือศีรษะมีเสียงนกร้อง แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหมอกเข้ามาในป่าให้ความรู้สึกราวกับเป็นแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์ ไร้ซึ่งการแก่งแย่งชิงดี
สตรีก้มตัวลงหาสมุนไพรบนพื้นไปอย่างเชื่องช้า ยามนี้เอง พิ้นหญ้าด้านหน้ามีการเคลื่อนไหวระลอกหนึ่ง นางเบนสายตาขึ้นมอง พบวัตถุสีขาวเงินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
วิญญาณสุนัขจิ้งจอกหรือ? นี่คือความคิดแรกที่ปรากฏในสมองของฮูหยินอวิ๋น
นางใคร่ครวญครู่หนึ่งจากนั้นจึงเดินไปยังทิศทางที่ประกายสีขาวเงินนั้นเคลื่อนไป พบว่ามีประกายสีขาวเงินส่องสว่างอีกครั้ง ฮูหยินอวิ๋นดวงตาสว่างวาบ หรือตนจะมีวาสนาดีเพียงนี้จริงๆ ถึงกับพบสุนัขจิ้งจอกอันลึกลับที่ชาวบ้านในหมู่บ้านพูดกัน ไม่ทราบว่าเดินไปนานเพียงใด กระทั่งเบื้องหน้ามีเสียงน้ำไหลแว่วมา
น้ำซับ [1] ในป่าบนภูเขามีรสหวานชื่นใจเป็นที่สุด ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง รีบเดินมุ่งหน้าไปตามเสียงน้ำไหล พบว่ามีน้ำซับที่กำลังส่งเสียงเสนาะหูอยู่จริงๆ
น้ำรสหวานชื่นใจไหลลงสู่ลำคอทำให้ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย ตอนนี้เองสายตาพลันหยุดอยู่บนหินน้ำซับที่อยู่ด้านข้าง วัตถุสีเขียวคดเคี้ยวทำให้ฮูหยินอวิ๋นไม่อาจละสายตา
นี่คืออะไร? นางยื่นมือไปย้ายหินอันเปียกชื้นเหล่านั้น พบว่าพืชพรรณสีเขียวพันลดเลี้ยวอยู่ด้วยกันปรากฏสู่เบื้องสายตา
พวกมันแตกต่างจากพืชน้ำชนิดอื่นๆ หากไม่มองให้ละเอียดคงมองข้ามพืชที่ซ่อนอยู่ในน้ำนี้ไปจริงๆ ฮูหยินอวิ๋นมีความสนใจเรื่องสมุนไพรอย่างลึกล้ำ นางดึงหญ้าสีเขียวที่อยู่ในผืนน้ำออกมาสังเกตอย่างละเอียด เลือกหยิบมาใบหนึ่ง กำลังจะใส่เข้าปาก จู่ๆ กลับมีมืออบอุ่นขาวนวลยื่นมาหยุดการเคลื่อนไหวของนาง
“หญ้านี้มีพิษ กินไม่ได้”
เสียงนี้คล้ายจะดังออกมาจากน้ำซับ เจือไปด้วยความกระจ่างใสอันไร้ที่สิ้นสุด ฮูหยินอวิ๋นหันไปมอง ทำให้นางรู้สึกราวกับเบื้องสายตาเต็มไปด้วยบุปผานับหมื่น งดงามหาใดเปรียบ
งามนัก เป็นคนที่งามจริงๆ
ยามนี้ในสมองของนางหลงเหลือเพียงความคิดนี้เท่านั้น ไม่นานก็ได้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองหญ้าสีเขียวในมือของตน
“หญ้าชนิดนี้ต้องผ่านการตากแดดเสียก่อนจึงจะกำจัดพิษออกไปได้ เมื่อครู่เพิ่งจะดึงออกมาจากในน้ำ พิษยังรุนแรงที่สุด อย่างหนักอาจถึงชีวิต” สตรีนางนี้อธิบายอย่างอดทน น้ำเสียงหนักแน่นเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด ฮูหยินอวิ๋นวางหญ้านั้นลงด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ขอบคุณแม่นางมาก”
แม่นาง? สตรีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มที่ฮูหยินอวิ๋นไม่เข้าใจออกมาบนใบหน้า
ยามนี้เอง ประกายสีเงินพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ฮูหยินอวิ๋นตกใจจนเกือบกรีดร้องออกมา ชั่วขณะต่อมามีสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กสีขาวเงินตัวหนึ่งออกมาพัวพันออดอ้อนอยู่ข้างเท้าสตรีงามนางนั้นอย่างสนิทสนม
“วิญญาณสุนัขจิ้งจอก…”
“วิญญาณสุนัขจิ้งจอก? นี่เป็นเพียงสุนัขจิ้งจอกธรรมดาเท่านั้น” สตรีแย้มยิ้ม ยื่นมือไปหยอกล้อสุนัขจิ้งจอกตัวนั้น “มันมักจะแอบกินสมุนไพรของข้า ดังนั้นจึงมีลักษณะแตกต่างจากสุนัขจิ้งจอกตัวอื่น”
————————————-
คำอธิบายเพิ่มเติม
[1] น้ำซับ คือน้ำใต้ดินที่ไหลตามทางน้ำและผุดออกมาเหนือดินด้วยเหตุปัจจัยทางธรรมชาติ มักจะผุดออกมาจากก้อนหินชนิดต่างๆ
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
คิดว่าจะไม่กล่าวถึงตระกูลอวิ๋นแล้ววว นางเอกเขียนมาในจดหม่ยบอกนัยขัดเจน แต่เอ๊ รู้สึกแม่นางที่แม่นางเอกพบต้องเป็นฮองเฮาพระองค์ก่อนแน่ๆ มาสวยแบบนั้น และยังดูลึกลับ แล้วยังมาเจอแม่น่งเอกอีก เดาๆ