หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 28 ตอนที่ 825 วิญญาณจิ้งจอกแผลงฤทธิ์

เล่มที่ 28 ตอนที่ 825 วิญญาณจิ้งจอกแผลงฤทธิ์

อวิ๋นมู่มีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่เว้นที่ให้หาเรือเลยแม้แต่น้อย ท่าทีของนายท่านตระกูลสาขาพลันแข็งทื่อ เอาเถิด เรื่องที่พี่ใหญ่ตัดสินใจแล้วไม่เคยมีผู้ใดเปลี่ยนได้ เดิมทีตนยังคิดในใจว่าหากโชคดีจะไปดูโดยไม่มีผู้ใดรู้ตัว และฝังเข็มให้ผู้ป่วยเสียหน่อย แต่มิได้ใคร่ครวญไปไกลเพียงนั้น ตอนนี้พี่ใหญ่คัดค้าน นายท่านตระกูลสาขาทำได้เพียงยอมแพ้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่มีความกล้าที่จะแบกรับผลที่ตามมา

“กลับไปเถิด จำไว้ ตอนนี้พวกเราเป็นเพียงตระกูลอวิ๋นเท่านั้น”

เป็นเพียงตระกูลอวิ๋นเท่านั้น ไม่อาจคิดถึงเกียรติยศอันใดได้อีก

บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนไปหนักอึ้งหดหู่ นายท่านตระกูลสาขาไอสองครั้งอย่างกระอักกระอ่วน “พี่สะใภ้เล่า? วันนี้ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรอีกแล้วหรือ?”

อวิ๋นมู่มีปฏิกิริยากลับมาโดยพลัน ทำเพียงตอบรับเสียงเบา ระยะนี้ฮูหยินอวิ๋นไปเก็บสมุนไพรนานขึ้นเรื่อยๆ เชื่อว่าคงเกี่ยวข้องกับสหายใหม่ของนางในช่วงนี้เป็นแน่ ทุกครั้งที่กลับมา อวิ๋นมู่มักจะพบว่าฮูหยินของตนอารมณ์ดียิ่งนัก นางกล่าวว่าไม่ได้พบคนที่เข้ากันได้ดีเช่นนี้มาหลายปีแล้ว พูดจนกระทั่งอวิ๋นมู่รู้สึกอยากพบผู้มีความรู้ลึกล้ำท่านี้ดูเสียหน่อย

“ต้องให้พี่สะใภ้ระวังเสียหน่อย ช่วงนี้บนเขามักเกิดเรื่องแปลกประหลาด” นายท่านตระกูลสาขาส่งเสียงงึมงำประโยคหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงเรื่องที่ตนหลงทางก่อนหน้านี้

อวิ๋นมู่มองเขาอย่างเรียบเฉย ไม่กล่าวคำใดอีก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังห้องของตน

…

“ช่วงนี้ในหมู่บ้านมักมีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้น ไม่ทราบว่าแม่นางซูรู้เบาะแสอันใดหรือไม่?” บนเนินเขามีลมเย็นพัดมา ฮูหยินอวิ๋นเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าสายตากลับหยุดอยู่บนร่างของสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยสีเงินที่อยู่ข้างกายสตรีงามพิลาศนางนั้น

อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฮูหยินกล่าวถึงเรื่องของหายในหมู่บ้านกระมัง?” นางยื่นมือไปลูบหางอ่อนนุ่มของสุนัขจิ้งจอกตัวนั้นอย่างอ่อนโยน “มันแอบกินของไปบ้างจริงๆ และมักจะถือโอกาสที่ข้าไม่สนใจลงไปทำลายพืชผลในพื้นที่การเกษตร ส่วนข้าก็ใช้ของที่ข้าทำเองไปชดเชย” แน่นอนว่าย่อมเป็นช่วงเวลากลางคืนที่ไร้ซึ่งผู้คน ดังนั้นเรื่องแปลกที่ชาวบ้านพูดถึงก็คือ แปลงพืชผลของครอบครัวได้รับความเสียหาย จากนั้นวันต่อมามักจะพบสมุนไพรหรือเงินอยู่ในบ้าน

“ความจริง ช่วงนี้ในหมู่บ้านเกิดอาการป่วยแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง มีคนตายไปแล้วหลายคน ชาวบ้านคิดกันว่า…” ในคำพูดของฮูหยินอวิ๋นเจือไปด้วยการบอกใบ้ สตรีนางนั้นเข้าใจได้โดยพลัน “หรือพวกเขาคิดว่าเป็นการกระทำของปีศาจจิ้งจอก?”

คนในหมู่บ้านเห็นวิญญาณสุนัขจิ้งจอกเป็นปีศาจ ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็จะคิดพัวพันไปถึงวิญญาณสุนัขจิ้งจอกหรือปีศาจจิ้งจอกบนภูเขา

ฮูหยินอวิ๋นแย้มยิ้มอย่างจนใจ นางรับปากแม่นางซูไว้แล้วว่าจะไม่นำเรื่องของพวกนางไปพูด ดังนั้นต่อให้รู้ว่าไม่มีวิญญาณสุนัขจิ้งจอกอันใดนั่นก็ไม่อาจอธิบายให้ชาวบ้านเข้าใจ เพียงแต่ระยะนี้ข่าวลือสาหัสขึ้นเรื่อยๆ ฮูหยินอวิ๋นเป็นห่วงว่าแม่นางซูจะพบความยุ่งยาก “ขอกล่าวความจริงโดยไม่ปิดบัง จริงๆ ข้ามีคำถามอย่างหนึ่งที่มิเคยเอ่ยถาม หมอกหนาในป่าเขาแห่งนี้ แม่นางซูเป็นผู้กระทำหรือ?”

ฮูหยินอวิ๋นเห็นสตรีวัยเยาว์เบื้องหน้าผู้นี้เป็นสหายต่างวัยไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดคำจาของอีกฝ่ายยังฟังดูเชี่ยวชาญหนักแน่น ไม่เหมือนการกระทำของคนอายุเท่านาง ฮูหยินอวิ๋นจึงไม่คิดว่าตนเป็นผู้อาวุโสอีก

ดวงตาที่ราวกับอัดแน่นไปด้วยเมฆหมอกมองตรงไปเบื้องหน้า หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “ข้าเพียงไม่อยากให้ผู้อื่นรบกวน” ตอบเช่นนี้นับว่ายอมรับแล้ว

หลังจากการคาดเดาในใจของฮูหยินอวิ๋นได้รับการยืนยันจึงยากจะปกปิดความตื่นเต้น เนื่องจากนางไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรจึงจะสร้างหมอกหนามากมายเพียงนี้ออกมาได้จริงๆ ก่อนหน้านี้มีชาวบ้านหลงทาง เป็นเพราะหมอกหนาบดบังเส้นทางบนภูเขา เดินไปเดินมาเนิ่นนานถึงจะพบทางออก พลันนั้นจึงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือแม่นางซูจะรู้วิชาฉีเหมินตุ้นเจี๋ย? [1]”

แม้ฮูหยินอวิ๋นจะเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ แต่ใต้หล้ากว้างใหญ่ ตำราในแขนงวิชาต่างๆ จะมากจะน้อยนางก็เคยผ่านตามาบ้าง เมื่อย้อนคิดถึงภูมิประเทศอันซับซ้อนภายในป่าแห่งนี้จึงนึกเชื่อมโยงไปถึงเหล่าคนที่เชี่ยวชาญในวิชาหยินหยาง วิชาแปดทิศห้าธาตุอะไรเทือกนั้น ใช้เพื่อสร้างภูมิประเทศที่ทำให้ผู้คนสับสน สามารถปกป้องของล้ำค่าได้

สตรีงดงามเป็นเอกหลุบตาลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หลังจากได้ใกล้ชิดกันในช่วงนี้ นางคิดว่าฮูหยินอวิ๋นเป็นคนที่ควรค่าให้เชื่อใจ “ขอกล่าวโดยไม่ปิดบัง ความจริงข้าวางค่ายกลไว้ในป่าเขาแห่งนี้แล้ว”

เมื่อกล่าวเช่นนี้ออกมา ในดวงตาของฮูหยินอวิ๋นจึงอดไม่ได้ที่จะเปล่งประกาย อายุน้อยเพียงนี้ถึงกับมีความสามารถเช่นนี้เชียว!

“คราวที่แล้วที่ฮูหยินหลงเข้ามาในค่ายกลเป็นเพราะข้ากำลังซ่อมแซมช่องโหว่ของมัน บางทีนี่คงเป็นวาสนาที่ฟ้ากำหนด ทำให้พวกเราสองคนรู้จักกัน” นางไม่รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อยที่ได้เป็นสหายกับฮูหยินอวิ๋นท่านนี้ นางได้เรียนรู้ความลึกล้ำของเส้นทางการแพทย์มากมายจากฮูหยินอวิ๋น นี่เป็นความรู้ที่นางหาเรียนไม่ได้ในตำรา

ฮูหยินอวิ๋นก็รู้สึกซาบซึ้งใจ “คิดไม่ถึงว่าแม่นางซูจะมีความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่คงทำให้ชาวบ้านเข้าใจผิดอยู่บ้าง” ที่นี่มีแต่ชาวบ้านธรรมดา ไม่ต้องพูดถึงวิชาแปดทิศห้าธาตุอันใดเลย กระทั่งหมอของที่นี่ก็ทำได้เพียงปรุงยาและจับชีพจรอย่างง่ายที่สุดเท่านั้น วิชาลึกล้ำสูงส่งเช่นนี้ย่อมทำให้ชาวบ้านรู้สึกหวาดกลัวจนเกิดข่าวลือรุนแรงยิ่งขึ้น

“บิดาข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชาค่ายกลแปดทิศห้าธาตุ ข้าได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่เด็กจึงทำได้” นี่เป็นครั้งแรกที่นางกล่าวถึงเรื่องของบิดา ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก จากความสนิทสนมกันในช่วงนี้ ในที่สุดสตรีผู้มีความลึกลับนางนี้ก็ยอมเปิดใจให้ตนบ้างแล้ว ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นว่านางเห็นตนเป็นสหายเช่นกัน

“แต่แม่นางซูก็เชี่ยวชาญวิชาแพทย์เช่นกัน…” ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกว่าสตรีเบื้องหน้ายอดเยี่ยมมากจริงๆ อีกฝ่ายรีบส่ายหน้า “ความจริงนับว่าข้าตัดขาดทางโลกมาครึ่งทางแล้ว หลังจากย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำจึงหาตำราแพทย์โบร่ำโบราณมาอ่านฆ่าเวลา ไม่อาจเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญเด็ดขาด เมื่อเทียบกับฮูหยินยังห่างไกลนัก”

“แม่นางซูถ่อมตัวเกินไปแล้วจริงๆ!” ฮูหยินอวิ๋นหัวเราะ เบนสายตาขึ้นมองไปยังดวงอาทิตย์ที่แขวนลอยอยู่กลางอากาศ “แย่แล้ว ลืมเวลาอีกแล้ว สามีคงเป็นห่วงแล้วกระมัง” นางรีบลุกขึ้นยืน ในดวงตาของสตรีงามมีประกายความอิจฉาพาดผ่าน อารมณ์เช่นนี้ย่อมตกอยู่ในสายตาของฮูหยินอวิ๋น เดิมทีคิดจะเอ่ยปากถามเสียหน่อยว่านางมีคนในใจหรือไม่ แต่รู้สึกว่าคำถามเช่นนี้ดูบุ่มบ่ามเกินไป จะอย่างไรในดวงตางดงามคู่นั้นก็แฝงไปด้วยความเจ็ดปวดที่ตนมองไม่ออก

“พรุ่งนี้ค่อยมาสนทนากับแม่นางซูอีกครั้ง” หลังจากกล่าวลา สตรีอ่อนโยนก็ค่อยๆ เดินหายไปท่ามกลางเมฆหมอก

สตรีงามพิลาศมองไปยังทิศทางที่นางจากไป ยามนี้เอง สุนัขจิ้งจอกตัวน้อยข้างกายส่งเสียงร้องเรียก นางก้มหน้าลง “นี่มิใช่ห่อยาของฮูหยินอวิ๋นหรือ?”

หลังจากกล่าวจบ สุนัขจิ้งจอกตัวน้อยราวกับรู้ว่าเจ้านายของตนกำลังคิดอะไร จึงรีบคาบห่อยานั้นวิ่งตามไป

บนเส้นทางเล็กๆ อันคดเคี้ยว ฮูหยินอวิ๋นเดินออกจากหมอกหนาอย่างเชี่ยวชาญ เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง พบว่ามีทิวทัศน์แตกต่างจากขามา ในใจรู้สึกนับถือยำเกรงค่ายกลแปดทิศห้าธาตุนี้มากขึ้นหลายส่วน

“ใครก็ได้! ใครก็ได้ช่วยลูกข้าด้วย!”

ในส่วนลึกของป่ามีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมา ฮูหยินอวิ๋นเงยหน้ามองไป พบว่าในป่าบริเวณไม่ไกลมีสตรีชาวบ้านนางหนึ่งกำลังส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง

“เกิดอะไรขึ้น?”

พบว่ามีเด็กอายุประมาณเจ็ดแปดขวบล้มอยู่บนพื้น สีหน้าเขียวม่วง ตาเหลือก ขดตัวเป็นวง ร่างกายสั่นระริก

สตรีชาวบ้านอุ้มลูกของตนพลางร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากฮูหยินอวิ๋น “พี่หญิงท่านนี้รีบช่วยบุตรข้าด้วยเถิด สองวันก่อนหน้านี้ จู่ๆ บิดาของเขาก็ตายไป ทิ้งพวกเราสองแม่ลูกไว้ คิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาก็…”

ฮูหยินอวิ๋นคิดไปถึงอาการป่วยประหลาดที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านระยะนี้ รีบทรุดตัวลงนั่ง ตรวจสอบอาการของเด็กชายผู้นี้อย่างละเอียด

“เขาถูกพิษ!”

“เอ๋? ถูกพิษ?” สตรีชาวบ้านคิดไม่ถึงว่าบุตรของตนจะถูกพิษ “อยู่ดีๆ เหตุใดจึงได้…”

ฮูหยินอวิ๋นยื่นมือออกไปจับของในแขนเสื้อตนโดยไม่รู้ตัว ในนั้นมีห่อเข็มที่นางพกติดตัวอยู่ตลอด เพียงแต่ในสมองกลับคิดไปถึงสิ่งที่อวิ๋นมู่เคยพูด หากต้องการใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านจะต้องปกปิดวิชาแพทย์ของพวกเขาให้ดี มิเช่นนั้นอาจเป็นการเปิดเผยร่องรอย

“พี่หญิง ขอร้องเถิดรีบ ช่วยลูกข้าด้วย เขาจะไม่ไหวแล้ว!” สตรีชาวบ้านร้องขอด้วยความโศกเศร้า ฮูหยินอวิ๋นมองไปยังเด็กชายที่ใกล้จะแตกเนื้อหนุ่ม นางไม่อาจเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย จะทำได้อย่างไร?

“วางใจเถิด อาการยังไม่นับว่าร้ายแรง!” นางสลัดคำกำชับทั้งหมดออกจากสมอง หยิบเข็มเงินออกมาปักลงบนร่างของเด็กชายอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจของเด็กชายบนพื้นเริ่มสงบลง สตรีชาวบ้านมองมาด้วยความยินดียิ่ง สายตาของฮูหยินอวิ๋นหยุดอยู่บนใบหน้าของนางที่มีสีคล้ำเช่นเดียวกัน รีบจับชีพจรให้นางโดยพลัน “ฮูหยินท่านนี้ ท่านเองก็ถูกพิษแล้ว!”

“อะไรนะ? นี่ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร…หรือว่า…ติดจากบิดาของเขา?!” สตรีชาวบ้านตกใจ คิดถึงความเป็นไปได้นี้เพียงอย่างเดียว

“พิษที่พวกท่านได้รับเป็นพิษชนิดออกฤทธิ์ช้า เด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอจึงอาการกำเริบก่อน วางใจเถิด ไม่ร้ายแรง ข้ามียาอยู่ เมื่อพวกท่านกลับไปให้ต้มกินวันละสามเวลา เชื่อว่าภายในหนึ่งเดือนจะต้องกำจัดพิษออกไปจนหมดแน่นอน”

“ขอบคุณท่านหมอเทวดา! ขอบคุณท่านหมอเทวดา!” สตรีชาวบ้านโขกศรีษะอย่างซาบซึ้งใจ ฮูหยินอวิ๋นรีบประคองนางขึ้น “เด็กยังหมดสติอยู่ รีบพากลับไปดูแลให้ดีเถิด…”

ตอนนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีนายพรานหลายคนเดินเข้ามา “นี่มิใช่สะใภ้หวังหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”

สตรีชาวบ้านเบนสายตาขึ้น บนแก้มยังมีน้ำตาแขวนอยู่ “ท่านหมอเทวดาช่วยตงเอ๋อร์ นางช่วยหมู่บ้านของพวกเราได้!”

พริบตานั้นฮูหยินอวิ๋นพลันรู้สึกมีอะไรบางอย่างไม่ดี

“หมอเทวดา? นี่เป็นเรื่องจริงหรือ? นี่…อา! สะ สุนัขจิ้งจอก!” นายพรานผู้หนึ่งมีน้ำเสียงเปลี่ยนไป มองไปด้านหลังฮูหยินอวิ๋นด้วยความหวาดกลัว

ทุกคนพบว่ามีก้อนสีขาวเงินพุ่งออกมา นอนหมอบอยู่ข้างกายฮูหยินอวิ๋น ในปากยังคาบของอะไรบางอย่างไว้ด้วย

“วิญญาณสุนัขจิ้งจอก! เป็นวิญญาณสุนัขจิ้งจอก! สวรรค์ มีวิญญาณสุนัขจิ้งจอกอยู่จริงๆ!”

“เร็ว รีบจับมันเสีย!”

ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกตื่นตระหนกในใจ สุนัขจิ้งจอกของแม่นางซู เหตุใดจึงได้…ในปากของมันมิใช่ห่อยาของตนหรือ?

สุนัขจิ้งจอกตัวน้อยเห็นคนมากมายทะยานเข้ามาใกล้มันด้วยบรรยากาศดุดัน ในดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลังจากกระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงหมุนตัววิ่งหนีไปตามสัญชาตญาณ หนีเข้าไปในพุ่มไม้

“ตาม! ไล่ตามไปเร็ว! ดึงหางมันออกมา…”

“รอก่อนทุกท่าน พวกท่าน…” ฮูหยินอวิ๋นคิดจะหยุดก็ไม่ทันเสียแล้ว นายพรานเหล่านี้ไล่ตามไปเบื้องหน้าราวกับสายลม

เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นระลอกหนึ่ง “เป็นปีศาจจิ้งจอก! อาการแปลกประหลาดของพวกเราล้วนเป็นเพราะปีศาจจิ้งจอก!”

อะไรนะ?! ฮูหยินอวิ๋นหันไปมองด้วยความสงสัย สตรีบนพื้นพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป “จะต้องเป็นปีศาจจิ้งจอกออกอาละวาดเป็นแน่ พวกเราจึงได้ถูกพิษ!”

“ไม่ ฮูหยินท่านนี้สงบใจลงก่อน มิใช่เช่นนั้น…”

“จะต้องเป็นปีศาจจิ้งจอกแน่นอน จะต้องเป็นปีศาจจิ้งจอกแน่นอน…” สตรีนางนี้ราวกับบ้าไปแล้วก็มิปาน กอดเด็กบนพื้น ปากก็พึมพำกับตนเอง “ฆ่าปีศาจจิ้งจอก ฆ่าปีศาจจิ้งจอก…เอาสามีข้าคืนมา…”

————————

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] วิชาฉีเหมินตุ้นเจี๋ย เป็นศาสตร์อันเร้นลับที่สุดของยุคสมัยจีนโบราณ นับเป็นหนึ่งในศาสตร์พยากรณ์ชั้นสูงที่ปรากฏในคัมภีร์อี้จิงซึ่งสงวนไว้สำหรับผู้ปกครองบ้านเมือง เป็นศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินและจักรวาลเพื่อหยั่งรู้ชะตาบ้านเมืองและศิลปะทางการทหาร