หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 865 นรก

เล่มที่ 29 ตอนที่ 865 นรก

“อย่าทำร้ายคน!” อวิ๋นซูส่งสัญญาณมือ มือธนูทั้งหมดทำเพียงรั้งอาวุธไม่ขยับ แต่พวกเขาไม่กล้าถอยไป หากต้องเลือกจริงๆ พวกเขาทำได้เพียงปกป้องคุณหนูของตน ส่วนแม่นางน้อยผู้นั้นต้องโทษที่นางโชคไม่ดีเอง

ในใจของพ่อบ้านชราร้อนรนยิ่งนัก วันนี้ท่านแม่ทัพไม่อยู่จวนพอดี บุรุษชุดคลุมดำผู้นั้นดูท่าทางอันตรายยิ่ง ไม่ทราบว่าควรจะทำเช่นไรดีจริงๆ

“ลดธนูลงเสีย!” บนระเบียงทางเดินมีเสียงอันร้อนรนดังแว่วมา กู้สวิ๋นฟางวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำ มองไปยังบุรุษชุดคลุมดำที่ยังคงอยู่ในลานเรือน ในใจรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้มาสายไป

“ฮ่าๆๆ มาได้เวลาพอดี ดูท่าทางมิตรภาพของคุณชายท่านนี้และคุณหนูกงซุนมิใช่ตื้นเขิน ถึงกับเข้าออกจวนแม่ทัพได้อย่างอิสระ” ในน้ำเสียงของบุรุษชุดคลุมดำเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับเขาคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างกู้สวิ๋นฟางและอวิ๋นซูได้นานแล้ว อีกทั้งเขายังคาดเดาได้ว่ากู้สวิ๋นฟางและองค์ชายใหญ่มีการติดต่อกันด้วย

กู้สวิ๋นฟางไหนเลยจะมีอารมณ์พูดจาไร้สาระกับเขาอีก สะบัดมือครั้งหนึ่ง เอ่ยปากอย่างดุดัน “ปล่อยหลิงเอ๋อร์เสีย มิฉะนั้นวันนี้เจ้าอย่าได้คิดจะออกไปจากจวนแม่ทัพ!”

บุรุษชุดคลุมดำทำราวกับได้ยินเรื่องน่าขันคับฟ้าอันใดก็มิปาน “ดูแล้วเจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์ชัดเจนกระมัง ตอนนี้คนที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายก็คือผู้ชรา! คุณหนูกงซุน ความอดทนของผู้ชรามีจำกัด จะให้ผู้ชรานำเลือดออกจากตัวเด็กคนนี้ก่อนแล้วค่อยลงมือพาเจ้ากลับไปด้วยตัวเอง หรือเจ้าจะไปกับผู้ชราดีๆ ช่วยชีวิตเด็กคนนี้ไว้”

“อย่าคิดจะทำให้พวกเราสับสน หากเจ้าพาคนไปแล้วสังหารเด็กคนนั้นด้วยจะว่าอย่างไร?” อวิ๋นมู่ไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะรักษาคำพูด หากทำตามที่อีกฝ่ายพูดคงช่วยเพิ่มพูนความเย่อหยิ่งโอหังของอีกฝ่ายเท่านั้น

“หึ ผู้ชราก็นับว่าเป็นคนมีหน้ามีตา เลือดของเด็กคนนี้มิใช่ว่าจะต้องการให้ได้ ย่อมไม่สำคัญมากไปกว่าความสามารถของคุณหนูกงซุน” บุรุษชุดคลุมดำมองไปยังสายตาเปล่งประกายของอวิ๋นซู “คุณหนูกงซุนวางใจได้ บุคคลผู้มีความสามารถเฉกเช่นคุณหนู ผู้ชราย่อมไม่ปฏิบัติย่ำแย่ด้วยเป็นอันขาด”

กู้สวิ๋นฟางเห็นว่าอีกฝ่ายพูดจาใหญ่โตเพื่อจะนำตัวอวิ๋นซูไป พลันนั้นจึงโกรธจนดึงอวิ๋นซูไว้ “เจ้าอย่าได้ฟังคำพูดเหลวไหลของเขา! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ข้าจะช่วยหลิงเอ๋อร์เอง!”

ตอนนี้เอง เขารู้สึกว่าอวิ๋นซูยัดอะไรบางอย่างใส่มือของตน นางเดินไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่งบดบังสายตาของบุรุษชุดคลุมดำผู้นั้นได้พอดี “จะให้ไปกับผู้อาวุโสนั้นย่อมได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง”

“อ้อ? คุณหนูกงซุนมองภาพรวมเป็นสำคัญเช่นนี้เชียว มีความต้องการใดเล่า ขอเพียงผู้ชราทำได้จะต้องรับปากแน่นอน”

กู้สวิ๋นฟางคิดจะขัดขวาง ทว่าด้านหลังกลับมีคนดึงเขาไว้ อวิ๋นมู่ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เขา จากนั้นจึงติดตามอยู่เบื้องหลังอวิ๋นซูไม่ห่าง

“ผู้อาวุโสห้ามลักพาตัวเด็กน้อยบริสุทธิ์อีก ผู้ที่ถูกจับไปก่อนหน้านี้ก็ต้องปล่อยพวกเขาไปด้วย”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา บุรุษชุดคลุมดำกลับมีสายตามืดครึ้มลง “คุณหนูกงซุนกำลังล้อเล่นอยู่หรือไร? พวกเขาเป็นส่วนผสมยาอันล้ำค่าของผู้ชรา หากไม่มีพวกเขาจะทำยาได้อย่างไร? ในเมื่อคุณหนูกงซุนไม่มีความจริงใจเช่นนี้ ผู้ชราก็จะไม่เกรงใจแล้ว!” เขายกมือขึ้น ปลอกเล็บสีดำเตรียมจะกรีดลงไปบนคอซูหลิงเอ๋อร์ อวิ๋นซูรีบส่งเสียงหยุด “ช้าก่อน!”

นางรีบใคร่ครวญอย่างรวดเร็ว “เชื่อว่าผู้อาวุโสคงมีเด็กหญิงเด็กชายถึงร้อยคนแล้วกระมัง พอดีเลย ข้าเองก็มีเทียบยาอยู่เทียบหนึ่ง เชื่อว่าผู้อาวุโสต้องสนใจเป็นอย่างยิ่ง ขอเพียงผู้อาวุโสรับปากว่าจะไม่ลักพาตัวเด็กคนใดไปอีก พวกเราก็สามารถใคร่ครวญเรื่องร่วมมือกันได้” สิ่งที่อวิ๋นซูคิดก็คือต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้มีผู้เสียหายเพิ่มมากขึ้นเสียก่อน จากนั้นค่อยคิดหาวิธีช่วยเด็กที่อยู่ในมือของบุรุษผู้นี้ออกมา

บุรุษชุดคลุมดำครุ่นคิด จากนั้นจึงแย้มยิ้มตอบ “คุณหนูกงซุนจิตใจงดงามยิ่งนัก ช่างเถิด จะอย่างไรเลือดของเด็กเหล่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

รับปากง่ายดายเช่นนี้ อวิ๋นซูเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายเพียงแค่สัญญากับตนไปเท่านั้นเอง “หากมีเด็กหายตัวเกิดขึ้นอีก เช่นนั้นข้าจะทำลายเทียบยานี้เสีย เชื่อว่าผู้อาวุโสคิดจะกู้คืนก็ไม่ทันแล้ว”

นังเด็กนี่ถึงกับกล้าข่มขู่ตนเชียว! ตลอดมาบุรุษชุดคลุมดำยินดีที่คุมสถานการณ์เอาไว้ได้ ย่อมไม่อนุญาตให้ผู้อื่นต่อต้านเป็นอันขาด เพียงแต่…กงซุนซูผู้นี้ควรค่าให้ใช้ประโยชน์จริงๆ ความสัมพันธ์ของนางและตระกูลอวิ๋นเป็นสาเหตุที่ทำให้บุรุษชุดคลุมดำไม่อาจปล่อยมือ “ได้ ผู้ชรากล่าวไปแล้วย่อมไม่กลับคำ!”

“คุณหนู ไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ!” นับว่าพ่อบ้านชราฟังบทสนทนาของพวกเขาจนเข้าใจกระจ่างแล้ว คุณหนูคิดจะไปกับบุรุษอันตรายเช่นนี้หรือ? หากท่านแม่ทัพทราบเข้าย่อมไม่ดีแน่!

“พ่อบ้านวางใจเถิด มีท่านลุงมู่อยู่ ข้าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”

พ่อบ้านชรามองไปยังบุรุษร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังอวิ๋นซู คิดได้ว่าเขาคือคนที่องค์ชายใหญ่ส่งมาคุ้มครองอวิ๋นซู บางทีทุกสิ่งทุกอย่างคงเป็นการจัดเตรียมขององค์ชายใหญ่กระมัง

“ประเดี๋ยวก่อน ผู้ชรามิได้กล่าวว่าจะพาผู้อื่นไปด้วย” สายตาของบุรุษชุดคลุมดำหยุดอยู่บนร่างของอวิ๋นมู่ ในดวงตาเกิดประกายอันตราย

ทว่าอวิ๋นซูกลับหัวเราะเบาๆ “ผู้อาวุโสมีความสามารถยอดเยี่ยม จะต้องกลัวกระทั่งผู้ติดตามตัวเล็กๆ ข้างกายข้าเชียวหรือ? เขาเป็นผู้ช่วยที่ข้าขาดไม่ได้ มีเขาอยู่ ของที่ผู้อาวุโสต้องการย่อมใช้ความพยายามลดลงไปกว่าครึ่ง”

บุรุษชุดคลุมดำใคร่ครวญครู่หนึ่ง สังเกตดูแล้วพวกเขามิได้กำลังเล่นลูกไม้อันใด

ทั้งสองเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ อวิ๋นซูยื่นมือไปรับซูหลิงเอ๋อร์ที่อยู่บนไหล่ของอีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่ามืออันแห้งเหี่ยวกลับจับลงที่ไหล่ของนางและอวิ๋นมู่ “ไป!” เขาโคจรพลังภายใน ทะยานตัวหายไปบนหลังคา

“กรี้ด!” ดรุณีน้อยผู้นั้นถูกจับโยนออกมา โชคดีที่กู้สวิ๋นฟางเข้าไปรับได้ทันเวลา “เร็ว ยังไม่รีบตามไปอีก!”

…

ข้างหูเป็นเสียงคำรามของลมหนาว ใต้เท้าคือหลังคาสีเทาของแต่ละเรือนในเมืองหลวง เพียงพริบตาเดียวพวกเขาก็ออกนอกเมืองมายังป่าบริเวณชานเมืองแห่งหนึ่ง ในนั้นมีรถม้ารออยู่นานแล้ว

บุรุษในอาภรณ์สีดำสองคนล้อมเข้ามา ใช้ผ้าสีดำปิดตาทั้งสองของอวิ๋นซูและอวิ๋นมู่อย่างเข้มงวด

“คุณหนูกงซุนขึ้นไปพักผ่อนบนรถก่อนเถิด เมื่อถึงแล้วผู้ชราจะบอกท่านทั้งสองเอง หึๆ…” รอยยิ้มอันชั่วร้ายเจือไปด้วยความลำพองใจอยู่หลายส่วน อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่เข้าไปในรถม้าโดยไม่ได้พูดอะไร พวกเขารู้ว่าตระกูลอู่ย่อมไม่ให้พวกเขาจดจำเส้นทางไปยังสถานที่ทำยาเป็นอันขาด แม้ว่าการไปครั้งนี้พวกเขาจะไม่คิดปล่อยพวกนางกลับมาก็ตาม

ภายในตัวรถม้าฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น แม้อวิ๋นซูจะถูกปิดตาทั้งสองแต่ยังคงสัมผัสได้ว่าบุรุษชุดคลุมดำผู้นั้นนั่งอยู่ตรงข้าม คล้ายจะมีสายตาที่ทำให้ผู้คนไม่สบอารมณ์มองมาทางนางเป็นระยะ

กลับกัน ข้างกายตนกลับมีไหล่อันอบอุ่นเบียดเข้ามา ราวกับคิดจะบอกตนว่าเขาอยู่ด้วยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นบนร่างของเขายังมีกลิ่นสมุนไพรโชยออกมาจางๆ ทำให้นางรู้สึกสงบลงไม่น้อย

บุรุษชุดคลุมดำมองไปยังผิวใสกระจ่างของอวิ๋นซู พยายามมองบริเวณลำคอว่ามีร่องรอยใดหรือไม่ นางจะเป็นใครบางคนที่ปิดบังใบหน้าเช่นเดียวกับหลิ่วอวิ๋นฮว๋าหรือไม่? ตนสังเกตนางมานานเพียงนี้ กลับยิ่งพบว่าฐานะของคนผู้นี้ไม่ธรรมดา เป็นบุตรีอนุภรรยาแห่งจวนโหวจริงหรือ? เหตุใดจึงได้มีความสามารถมากมายเพียงนี้

รถม้าเคลื่อนตัวอยู่ในป่าอย่างรวดเร็ว ส่วนอีกด้านหนึ่ง จวนแม่ทัพกงซุนตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวาย

“อะไรนะ ซูเอ๋อร์ถูกพาตัวไปแล้ว? พวกเจ้า พวกเจ้า…” เมื่อแม่ทัพกงซุนกลับมาพบว่าองครักษ์และมือธนูเหล่านั้นเข้ามายอมรับความผิด เขาโกรธจนแทบจะชักกระบี่ออกมาฟาดฟันไปทั่ว

หลังจากเฟิ่งหลิงได้รับข่าวก็รีบตามมา เพียงแต่ตอนนั้นกลับไม่เห็นเงาร่างของอวิ๋นซูแล้ว ยามนี้ในมือของเขาถือถุงหอมที่กู้สวิ๋นฟางมอบให้เขา กล่าวว่านี่คือสิ่งที่อวิ๋นซูทิ้งไว้ให้ แต่เมื่อเปิดออกดู ด้านในกลับมีเพียงน้ำผึ้งก้อนหนึ่ง ตกลงมีความหมายอย่างไรกันแน่? ยังไม่ทันคิดแผนรับมือให้ดี บุรุษชุดคลุมดำผู้นั้นก็ทำให้พวกเขารับมือไม่ทันแล้ว เฟิ่งหลิงยากจะควบคุมความกังวลในใจของตน อวิ๋นมู่ก็ตามไปด้วย เขาถึงกับไม่ได้ขัดขวางการตัดสินใจของอวิ๋นซูเชียว พ่อลูกคู่นี้เหมือนกันจริงๆ

“องค์ชาย บ่าวคิดออกแล้วเพคะ!” ในสมองของชุนเซียงพยายามย้อนนึกไปถึงทุกเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับอวิ๋นซูในหลายวันมานี้ จากนั้นนับว่าน้ำผึ้งก้อนนั้นเตือนสตินางแล้ว “คุณหนูเลี้ยงผึ้งไว้รังหนึ่งที่ป่าข้างทะเลสาบ ตอนนั้นคุณหนูบอกบ่าวว่ามันมีผลพิเศษ ไม่ทราบว่าจะเกี่ยวข้องกับน้ำผึ้งก้อนนี้หรือไม่”

ผึ้ง?!

ในตอนที่ทุกคนไปถึงป่าริมทะเลสาบ พบว่ามีรังผึ้งอยู่บนต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งจริงๆ ทั้งยังมีผึ้งสองสามตัวบินวนอยู่รอบรังผึ้ง

เฟิ่งหลิงยื่นมือไปคว้าผึ้งตัวหนึ่งเอาไว้ เมื่อแบมือออกดู ไม่ทันไรก็รู้สึกหดหู่ คิดว่าผึ้งตัวนี้ดูปกติไร้ซึ่งความพิสดาร อย่างไรก็ตามเมื่อมองให้ละเอียดอีกครั้งกลับพบว่าบนปีกของพวกมันปรากฏตัวอักษรอยู่อย่างเลือนราง เมื่อตรวจสอบให้ละเอียดอีกหลายตัว พบว่ามีอักษรแตกต่างกันอยู่ “หอม…หา…คน…หาคนจากกลิ่นหอม!”

เสียงของเฟิ่งหลิงเจือไปด้วยความยินดี เขาเข้าใจแล้ว เชื่อว่าบนร่างของอวิ๋นซูจะต้องพกน้ำผึ้งเช่นนี้อยู่เป็นแน่ หากจะหานาง เพียงต้องใช้ผึ้งพวกนี้…

…

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด รถม้าค่อยๆ หยุดลง ข้างหูมีเสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น “คุณหนูกงซุน พวกเรามาถึงแล้ว”

เมื่อเลิกผ้าม่านขึ้น อากาศบริสุทธิ์พลันถาโถมเข้ามา มีคนปลดผ้าสีดำบนใบหน้าพวกเขาแล้ว ยามนี้ด้านนอกเป็นเวลากลางคืน

“ซู…คุณหนูระวังด้วย” อวิ๋นมู่เห็นว่าสีหน้าของอวิ๋นซูซีดขาวอยู่บ้างจึงรีบประคองนางลงพื้น สองวันมานี้พวกเขากินแต่หมั่นโถวแห้งแข็งเพื่อเติมเต็มความหิว อีกฝ่ายไม่คิดจะปฏิบัติกับพวกเขาเช่นแขก ป้องกันพวกเขาหนีอยู่ตลอดเวลา

กา! กา! เหนือศีรษะ อีกาฝูงหนึ่งบินร่อนมาเกาะกิ่งไม้ ภายในป่าที่ดูน่ากลัวมีบรรยากาศแห่งความตายที่ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ดี

“หึ”

เสียงไม่พอใจดังขึ้น อวิ๋นซูสังเกตเห็นว่ามีบุรุษชุดดำผู้หนึ่งกำลังใช้สายตาอันตรายสำรวจนางอยู่

“เซี่ยเยียน พาแขกสองคนไปเยี่ยมชมผลสำเร็จของพวกเราเสียหน่อย หึๆ”

“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์”

ถึงกับเป็นสตรีเชียวหรือ? อวิ๋นซูรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หลังจากสตรีนางนั้นจ้องมองนางอย่างเกลียดชังก็เดินนำไปเบื้องหน้า

“กลิ่นคาวเลือดบนร่างของนางไม่แพ้อาจารย์ของนางเลย” เสียงของอวิ๋นมู่ดังขึ้นข้างหูอวิ๋นซู “พวกเราต้องระวังเสียหน่อย”

สตรีสุขุมเยือกเย็นผงกศีรษะเล็กน้อย จดจำสถานที่ที่พวกนางลงจากรถม้าและเส้นทางเบื้องหน้าเอาไว้อย่างเงียบเชียบ

พบว่าในส่วนลึกของป่าถึงกับมีจวนสีเทาอยู่แห่งหนึ่ง กำแพงล้อมรอบมีหญ้าขึ้นรกรุงรังทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก จากนั้นมีเสียงกรีดร้องดังแว่วมาจากด้านใน

พวกนางถูกพาไปถึงหน้าประตูหินที่ถูกปิดสนิทเอาไว้ บุรุษชุดคลุมดำรออยู่ที่นั่นแล้ว “ยินดีต้อนรับคุณหนูกงซุน นับเป็นเกียรติต่อห้องปรุงยาของผู้ชราจริงๆ” เขาขยับมือเล็กน้อย ประตูหินที่อยู่ด้านหลังพลันเปิดออก มีลมร้อนถาโถมเข้ามายังใบหน้า คละเคล้าไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ทำให้ผู้คนแทบจะอาเจียน

อวิ๋นซูสูดหายใจลึก เดินก้าวใหญ่ตามเข้าไปด้านใน

นี่เป็นห้องลับที่อยู่ใต้ดินแห่งหนึ่ง เส้นทางทอดยาวถูกประกายไฟสีแดงสาดส่องจนสว่าง เมื่อถึงสุดทางเดิน พบว่าอากาศอุ่นร้อนจนทำให้ผู้คนเหงื่อไหลเต็มหลัง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง กลับทำให้อวิ๋นซูคิดได้เพียงคำว่านรกเท่านั้น