หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 894 ข่าวอันน่าตกใจ
เล่มที่ 30 ตอนที่ 894 ข่าวอันน่าตกใจ
วันนี้บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพดูผิดปกติ แม่ทัพกงซุนที่เลิกประชุมแล้วกลับจวนมาด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกทั่วทั้งร่าง เมื่อเห็นผ้าแพรสีแดงที่ถูกแขวนไปเพียงครึ่งเดียวก็เกิดโทสะพุ่งทะยาน “เหตุใดจึงหยุดเล่า? งานแต่งงานของคุณหนูใกล้จะถึงแล้ว พวกเจ้าทำงานกันให้เร็วเสียหน่อย!”
พ่อบ้านชราเดินเข้ามาด้วยใบหน้ากังวล “เรียนท่านแม่ทัพ วันนี้บนถนนในเมืองหลวงมีข่าวลือแปลกๆ บ่าวไพร่ได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่งขอรับ”
“คุณหนูยังไม่รู้เรื่องนี้กระมัง?” แม่ทัพกงซุนมีสีหน้าเคร่งขรึมลงโดยพลัน พ่อบ้านชราส่ายศีรษะเล็กน้อย เขาจึงค่อยผ่อนคลายลง “สั่งลงไป ไม่อนุญาตให้นำข่าวลือนี้ไปรบกวนคุณหนูเด็ดขาด ปล่อยให้คุณหนูพักผ่อนรองานแต่งอย่างสบายใจ! หากกล้าหลุดปากแม้เพียงคำเดียวก็ไล่ออกจากจวนแม่ทัพไปเสีย ครอบครัวของคนผู้นั้นก็ไม่ต้องใช้งานอีกตลอดไป!”
กระทั่งจวนแม่ทัพที่มีกฎเคร่งครัดก็ยังได้รับผลกระทบจากข่าวลือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านธรรมดาทั่วไปเลย
แคว้นเหลียนปิดแคว้นมานานหลายปี ชาวบ้านทั้งหลายต่างคุ้นชินกับความสงบเช่นนี้แล้ว ตอนนี้จู่ๆ ก็มีข่าวเรื่องแคว้นอี้บุกแพร่ออกไป จะมากจะน้อยในใจของผู้คนย่อมมิอาจสงบลงได้ พวกเขาไม่รู้ว่าความจริงแล้วสำหรับแคว้นอื่น แคว้นเหลียนทั้งลึกลับและแข็งแกร่ง ชาวบ้านเพียงกังวลว่าชีวิตอันสงบสุขเช่นนี้จะถูกช่วงชิงไปจากพวกเขา
“แม่นางชุนเซียง นายท่านสั่งมาว่าระยะนี้มิให้แม่นางกับคุณหนูอาจออกจากจวนตามใจขอรับ”
บริเวณประตู ชุนเซียงที่คิดจะออกไปทำธุระข้างนอกถูกพ่อบ้านชราขวางไว้ ในดวงตาของนางเจือไปด้วยประกายแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
พ่อบ้านชราแย้มยิ้ม “แม่นางชุนเซียงไม่จำเป็นต้องกังวล เพียงแค่ระยะนี้ในเมืองหลวงมิค่อยสงบ ท่านแม่ทัพคิดว่ามีเรื่องน้อยดีกว่ามีเรื่องมาก งานอภิเษกระหว่างองค์ชายใหญ่และคุณหนูใกล้จะมาถึงแล้ว ทุกเรื่องจำเป็นต้องระมัดระวังให้ดี!”
ใช่แล้ว ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้หากเกิดเรื่องเหนือคาดอันใดขึ้นคงไม่ดีเป็นแน่ “ของเหล่านี้เป็นของที่คุณหนูต้องการ รบกวนพ่อบ้านสั่งให้คนออกไปซื้อหาจากด้านนอกด้วยเจ้าค่ะ”
“แม่นางชุนเซียงโปรดวางใจ อีกสักครู่จะให้บ่าวไพร่นำไปส่งให้แม่นาง”
บนระเบียงทางเดิน เหล่าข้ารับใช้ที่กำลังแขวนโคมมังกรสีแดงเห็นชุนเซียงก็รีบสงบปากสงบคำ ทำงานในมือของตนไปเงียบๆ นี่ทำให้สตรีที่มีความรู้สึกเฉียบคมสนใจ จวนแม่ทัพในวันนี้แปลกประหลาดไปจริงๆ
“คุณหนูกงซุน วันนี้รู้สึกร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”
ภายในห้องมีเสียงของอวิ๋นมู่ดังแว่วมา ชุนเซียงกำลังจะเดินเข้าไป กลับได้ยินเสียงเปี่ยมความกังวลดังขึ้นก่อน “ชีพจรของคุณหนูกงซุนแปลกประหลาดขึ้นทุกวัน บอกองค์ชายใหญ่เถิด”
“ไม่ จะบอกเขาไม่ได้”
คุณหนู? ชุนเซียงรีบหยุดฝีเท้าลงโดยพลัน หรือคุณหนูจะไม่สบาย? มีเรื่องอะไรที่บอกองค์ชายใหญ่มิได้กัน?
ลมเย็นสายหนึ่งพัดมา ดวงตาของอวิ๋นมู่สว่างวาบ เดินก้าวใหญ่เข้าไปใกล้อวิ๋นซูโดยพลัน ยื่นมือไปบริเวณคอของนาง สายตาของอีกฝ่ายเจือไปด้วยความแปลกใจแต่กลับมิได้หลบ นางคล้ายจะเชื่อมั่นว่าบุรุษเบื้องหน้าจะไม่ทำร้ายนาง
เส้นผมสีเงินกลุ่มหนึ่งถูกอวิ๋นมู่หยิบขึ้นมา เนื่องจากผมทั่วทั้งศีรษะล้วนเป็นสีดำ ดังนั้นสีเงินเช่นนี้จึงดูผิดปกติเป็นพิเศษ ทั้งสองจมลงสู่ความเงียบไปพร้อมกัน
ชุนเซียงกลั้นใจ มองเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง เห็นมือของอวิ๋นมู่พอดี นางรีบปิดปากของตนที่เกือบจะส่งเสียงร้องอุทานออกไป หัวใจรู้สึกสั่นไหว
“ยาอายุวัฒนะจะเผาผลาญพลังชีวิตไปอย่างรวดเร็ว คุณหนูกงซุน นี่มิใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว!”
ยาอายุวัฒนะ? พวกคุณหนูกำลังพูดถึงสิ่งใดกัน?
อวิ๋นซูสูดหายใจลึก จากนั้นจึงดึงเส้นผมของตนกลับมาอย่างสงบ ค่อยๆ สอดเข้าไปในกลุ่มผมดำเพื่อปกปิด “เพียงแค่ร่างกายรู้สึกเหนื่อยล้าบ่อยๆ เท่านั้น มิได้มีอาการป่วยอื่นใดอีก มิแน่ว่าอาจเป็นเพราะระยะนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไปจึงทำให้ผมกลายเป็นสีขาวหลายเส้นก็เป็นได้”
สายตาของบุรุษข้างกายเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว อวิ๋นซูทอดถอนใจเบาๆ “ในฐานะที่เป็นผู้เดินบนเส้นทางการแพทย์ ซูเอ๋อร์รู้ดีว่าจะดูแลร่างกายของตนเช่นไร ท่านลุงมู่ไม่จำเป็นต้องกังวล”
ไม่จำเป็นต้องกังวล?! เช่นนี้นางจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร!
อวิ๋นมู่หลุบตาลง เขาเข้าใจบุตรีของตนดี แต่เรื่องนี้มิอาจตามใจนางได้เป็นอันขาด!
บุรุษเดินถอยหลังไปหลายก้าว มองสตรีผู้ดื้อดึงเบื้องหน้าด้วยความปวดใจ “…” เขาอ้าปากเล็กน้อยแต่กลับไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไร กระทั่งอวิ๋นซูได้สติกลับมา บุรุษผู้นั้นก็หมุนตัวเดินก้าวใหญ่ๆ จากไปพร้อมด้วยบรรยากาศอันเย็นยะเยือกทั่วทั้งร่างแล้ว
อวิ๋นซูค่อยๆ เก็บสีหน้าของตน หลุบตาลง หยิบกลุ่มผมสีเงินออกมา จมลงสู่การใคร่ครวญ
นางมิได้โกหก นอกจากรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ่อยๆ ก็ไม่มีอาการป่วยที่ไม่เหมาะสมอื่นใดอีก ผมขาวเช่นนี้นางก็เพิ่งพบวันนี้ นี่แตกต่างจากผลข้างเคียงที่พวกเขารู้มาก่อนหน้านี้อยู่บ้าง บางทีสถานการณ์อาจไม่ย่ำแย่เพียงนั้นก็เป็นได้
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา อวิ๋นซูหันไปแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ชุนเซียง เหตุใดวันนี้จึงกลับมาเร็วเพียงนี้เล่า?”
ชุนเซียงรีบปกปิดอารมณ์ของตน ทำเพียงแย้มยิ้มขออภัย “พ่อบ้านให้ข้ารับใช้คนอื่นไปซื้อของแทนบ่าวแล้วเจ้าค่ะ เมื่อครู่บ่าวถือโอกาสไปที่ห้องครัว กำชับให้ต้มน้ำแกงบำรุงมาให้คุณหนูถ้วยหนึ่ง ระยะนี้คุณหนูลำบากยิ่ง ต้องพักผ่อนให้ดีนะเจ้าคะ”
อวิ๋นซูแย้มยิ้มแล้วจึงพยักหน้าเบาๆ
ขณะเดียวกัน รถม้าคันหนึ่งแล่นมาจอดลงหน้าประตูจวนแม่ทัพ
“ท่านแม่ทัพ! นั่น คนผู้นั้นมาอีกแล้วขอรับ…” พ่อบ้านชราไม่ทราบว่าควรจะกล่าวอะไรไปชั่วขณะ แม่ทัพกงซุนกลับมีสีหน้าเย็นชา ในเวลาสำคัญเช่นนี้มีคนมาเยือนจวนแม่ทัพย่อมมิใช่เรื่องดีอันใด
จริงดังคาด ในลานเรือน ชานกงกงผู้มีผมขาวโพลนกำลังยืนอยู่ที่นนั่นด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม
“บ่าวน้อมพบแม่ทัพกงซุน”
“ชานกงกงว่างเพียงนี้เชียวหรือ? จวนแม่ทัพของข้ามิใช่สวนบุปผาที่ผู้ใดคิดอยากจะมาก็มา” แม่ทัพกงซุนไม่ปกปิดความไม่พอใจของตนแม้แต่น้อย ชานกงกงกลับทำราวมิได้ยิน หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “ไท่ซ่างหวงทรงระลึกถึงคุณหนูกงซุนเป็นพิเศษ ทรงสั่งให้บ่าวมาส่งจดหมายถามไถ่แก่คุณหนูกงซุนโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนอยู่หรือไม่?”
“ซูเอ๋อร์ออกไปแล้ว! ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด จดหมายนี้ก็มอบให้แม่ทัพเช่นข้าไว้เถิด!” เขามิยอมให้อวิ๋นซูได้รับจดหมายฉบับนี้เป็นแน่ บุรุษร่างกำยำคล้ายต้องการเข้ามาแย่ง ไม่รอให้ชานกงกงกล่าวคำใดก็ยื่นมือไปชิงจดหมายฉบับนั้นมาแล้ว “วันนี้ในจวนยุ่งมาก ไม่เชิญชานกงกงดื่มชาแล้ว พ่อบ้านส่งแขก!”
ชานกงกงคิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะไร้มารยาทถึงเพียงนี้ เขาอ้าปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ช่างเถิด จดหมายฉบับนี้จะส่งถึงมือคุณหนูกงซุนหรือไม่ย่อมไม่สำคัญ ขอเพียงให้พวกเขารู้ว่าความอดทนของไท่ซ่างหวงมีขีดจำกัดก็เพียงพอแล้ว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ บ่าวขอตัวก่อน”
เขายืดเอวขึ้น ปรายตามองไปทางแม่ทัพกงซุน จากนั้นจึงสะบัดชายแขนเสื้ออย่างยโสโอหังก่อนจะเดินก้าวใหญ่ๆ จากไป
“ของอะไรกัน…” แม่ทัพกงซุนแค่นเสียง กำลังคิดจะฉีกจดหมายทิ้ง ทว่าเมื่อคิดดูอีกครั้ง มอบให้องค์ชายใหญ่จะดีกว่า
“วันนี้คุณหนูมิได้ออกจากจวนใช่หรือไม่?”
“ตอบท่านแม่ทัพ บ่าวกำชับบ่าวไพร่ไปแล้ว เมื่อครู่บ่าวก็มิให้แม่นางชุนเซียงออกไปเช่นกันขอรับ”
แม่ทัพกงซุนตอบรับเสียงเบา จากนั้นจึงเดินก้าวใหญ่ๆ มุ่งไปยังเรือนของอวิ๋นซู คิดไม่ถึงว่าบริเวณมุมหนึ่งกลับพบบุรุษสวมเสื้อคลุมเดินเข้ามา องครักษ์เงาด้านหลังอีกฝ่ายดูคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง
“องค์ชายใหญ่?!”
เฟิ่งหลิงยื่นมือออกไปปลดเสื้อคลุมของตน เผยใบหน้างดงามออกมา “ชานกงกงมาหรือ?!” เขาเข้ามาจากประตูหลัง เห็นรถม้าของชานกงกงผ่านไปพอดี
แม่ทัพกงซุนยื่นจดหมายฉบับนั้นไปให้อย่างระมัดระวัง “นี่คือจดหมายที่ไท่ซ่างหวงมอบให้ซูเอ๋อร์ โชคดีที่กระหม่อมขวางไว้ได้ทันเวลา มิอาจให้ซูเอ๋อร์รู้เรื่องนี้เป็นอันขาด”
เฟิ่งหลิงฉีกจดหมายออกอ่าน ในดวงตาปรากฏความเย็นยะเยือกอันไร้ก้นบึ้ง
“เขากำลังข่มขู่ซูเอ๋อร์” ในจดหมายกล่าวว่าตอนนี้ทุกคนในแคว้นเหลียนยังมิทราบว่าจักรพรรดิเซียวต้องการตามหาสิ่งใด เพื่อมิให้ประชาชนแห่งแคว้นเหลียนจิตใจสั่นคลอน ไท่ซ่างหวงทรงมีรับสั่งให้ระงับข่าวลือโดยเร็วแล้ว ทว่าเขากลับกล่าวว่าตนเองอายุมากมิอาจทำสิ่งใดได้ดั่งใจ เกรงว่าคงไม่อาจกำจัดข่าวลือไปได้อย่างสมบูรณ์ นี่เป็นการส่งสัญญาณเตือนอวิ๋นซูอย่างชัดเจน เขาให้เวลาอวิ๋นซูใคร่ครวญเพียงสั้นๆ หากไม่ยอมรับเงื่อนไขของเขา เขาจะทำให้ทั่วทั้งแคว้นเหลียนรู้ว่าสิ่งที่จักรพรรดิเซียวต้องการก็คือนาง! เมื่อถึงตอนนั้น จากความกดดันที่จะได้รับ แคว้นเหลียนย่อมจำเป็นต้องส่งตัวอวิ๋นซูออกไป
“น่ารังเกียจ คิดจะช่วยผลักดันผู้อื่นหรือไร? แคว้นเหลียนย่อมไม่กลัวแคว้นอี้เพียงแคว้นเดียวเป็นแน่!” แม่ทัพกงซุนรู้สึกว่ากระบี่ที่เอวของตนมิได้ชักออกมาเนิ่นนานแล้ว ตอนนี้ผู้อื่นมารังแกถึงที่ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอดทนกล้ำกลืน!
“แม่ทัพกงซุนอย่าได้บุ่มบ่าม เรื่องนี้มอบให้ข้าและเสด็จพ่อจัดการเถิด เพียงแต่ทางซูเอ๋อร์อย่าให้นางกังวลเป็นอันขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิเซียวผู้นี้ อย่าได้กล่าวถึงต่อหน้านาง”
แต่ไหนแต่ไรแม่ทัพกงซุนไม่เคยเห็นเฟิ่งหลิงมีท่าทีเคร่งเครียดจริงจังถึงเพียงนี้มาก่อน เขาไม่รู้ว่าอวิ๋นซูและเซียวอี้เชินมีบุญคุณความแค้นเกี่ยวพันกันมาถึงสองภพชาติ ยามนี้กลับทำได้เพียงรับปากอย่างหนักแน่นเท่านั้น
“ได้ยินว่าระยะนี้นางสุขภาพไม่ค่อยดี ข้าจะไปเยี่ยมเสียหน่อย” หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ บุรุษรูปงามก็พาองครักษ์เงาด้านหลังเดินไปยังเรือนของอวิ๋นซู
ภายในสวนบุปผาอันเงียบสงบ สตรีนางหนึ่งยืนอยู่บนระเบียงทางเดินอย่างเงียบงัน มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น คล้ายกำลังเกิดความสับสนครั้งใหญ่
“ชุนเซียง”
ด้านหลังมีเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมา ชุนเซียงได้สติกลับมาจึงพบว่าเฟิ่งหลิงยืนอยู่เบื้องหน้านางตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ
“องค์ชายใหญ่!”
“เป็นอะไรไป? เหตุใดจึงได้ตกใจเพียงนี้?”
ดวงตาของชุนเซียงมีประกายลุกโชน นางมองไปยังห้องของอวิ๋นซูครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าอีกครั้ง รู้สึกว่าเขามาปรากฏตัวได้ทันเวลาพอดี บางทีนี่อาจเป็นทางเลือกที่สวรรค์ประทานให้นาง
“องค์ชายเพคะ บ่าวมีบางคำจำเป็นต้องทูลองค์ชาย”
เฟิ่งหลิงมีสีหน้าเคร่งขรึมลงโดยพลัน
ภายในลานเรือนอันเงียบสงบ องครักษ์เงาหลายคนเฝ้าอยู่รอบด้าน บุรุษรูปงามมีสีหน้าอ่อนลง “ชุนเซียงเกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ไหนเลยจะรู้ว่าจู่ๆ สาวใช้นางนั้นกลับคุกเข่าลง “องค์ชาย โปรดช่วยคุณหนูของบ่าวด้วย!”
“รีบลุกขึ้นพูดเถิด ซูเอ๋อร์เป็นอะไรไป?!” เฟิ่งหลิงตกใจ รีบประคองสาวใช้บนพื้น คิดไม่ถึงว่ากลับเห็นใบหน้าเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยน้ำตา
“คุณหนู…คุณหนูป่วย…บ่าวแอบได้ยินบทสนทนาระหว่างคุณหนูกับท่านลุงมู่ กล่าวเรื่องผลข้างเคียงยาอายุวัฒนะอะไรบางอย่าง บอกว่าจะเผาผลาญพลังชีวิตอะไรบางอย่าง บ่าวยังเห็นว่าคุณหนูมีผมขาวมากมาย…”
“เจ้า นี่เจ้าพูดอะไร?!” สีหน้าของเฟิ่งหลิงพลันแปรเปลี่ยนไปขาวซีด เขาฟังก็รู้โดยพลันว่าเกิดอะไรขึ้น ยามที่ช่วยซูเอ๋อร์ออกมาจากมือผู้อาวุโสตระกูลอู่ เขาได้ยินว่านางกินยาอายุวัฒนะลงไป แต่ว่า…มิใช่ว่านางกินยาแก้ลงไปแล้วหรือ?!
“สมควรตาย! ข้าถึงกับลำพองใจเพียงนี้!” นางคงกลัวเขาเป็นห่วง จึงได้…
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซุหนอ