หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 903 ความริษยาของพี่น้อง

เล่มที่ 31 ตอนที่ 903 ความริษยาของพี่น้อง

ในการประชุมเช้า ทั่วทั้งท้องพระโรงฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้งหาใดเปรียบ ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเมื่อคืนเพิ่งจะดื่มเหล้ามงคลขององค์ชายใหญ่เสร็จสิ้น วันนี้จะได้ยินข่าวการหายตัวไปของพระชายาองค์ชายใหญ่แล้ว แม้ว่าในหมู่คนเหล่านี้จะมีไม่น้อยที่รู้ดีแก่ใจก็ตาม

จักรพรรดิเหลียนก้าวเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว ทุกคนรีบคุกเข่าลง คิดไม่ถึงว่าเหนือศีรษะกลับมีสุรเสียงดังปะทะเข้ามา

“เด็กๆ ปลดหมวกหลิวซื่อชินและฟางจงเหวยออก นำไปขังรอการไต่สวน!”

อะไรนะ?! ทุกคนเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง ใต้เท้าทั้งสองท่านยังไม่ทันมีปฏิกิริยากลับมาจากประโยคนี้ “ฝะ ฝ่าบาท?”

องครักษ์สี่นายเดินเข้ามาคุมตัวใต้เท้าทั้งสองท่านโดยพลัน ปลดหมวกขุนนางบนศีรษะของพวกเขาออก ทุกคนจึงค่อยรู้ว่านี่มิใช่เรื่องล้อเล่น “ฝ่าบาท! ไม่ทราบว่ากระหม่อมมีความผิดอันใด?”

ความเย็นชาบนพระพักตร์ของจักรพรรดิเหลียนแตกต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน พระองค์เขวี้ยงฎีกากองหนึ่งลงพื้น “ในช่วงสามปีมานี้ เจ้าตั้งกลุ่มเล็กๆ เพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตน ทำร้ายขุนนางผู้ภักดี ในนี้คือฎีกาฟ้องร้องพวกเจ้า ต้องการอ่านให้ดีๆ หรือไม่?”

หนึ่งในนั้นสะบัดหลุดจากพันธนาการขององครักษ์ วิ่งเข้ามาเก็บฎีกากองหนึ่งขึ้นอ่าน สั่นสะท้านจนกล่าวคำใดไม่ออก “ฝะ ฝ่าบาท…”

ฎีกาทั้งหลายเหล่านนี้ ในนั้นมีมากน้อยเพียงใดที่เป็นคดีเก่าก่อน ถึงกับถูกฝ่าบาทพลิกคดีขึ้นมาในวันนี้เชียว!

“นำตัวพวกเขาออกไป! หากผู้ใดมีข้อสงสัย มาดูความผิดที่พวกเขาก่อในช่วงสามปีนี้ได้!!”

องครักษ์กดขุนนางผู้นั้นลงกับพื้นอย่างแรง เขามองไปยังจักรพรรดิเหลียนที่อยู่บนบัลลังก์สูง เข้าใจบางอย่างขึ้นมาได้โดยพลัน ฝ่าบาทคิดจะลงมือแล้ว! ต้องการกำจัดขุนนางที่ถูกผลักดันจากไท่ซ่างหวงอย่างพวกเขาออกไปทีละคน!

ในเวลาเพียงพริบตาเดียว ใต้เท้าทั้งสองท่านก็ถูกพาตัวออกไป ทุกคนตื่นตกใจ ทว่ายังคงมีขุนนางหลายท่านทราบถึงแก่นสำคัญ ดูท่าทางแคว้นเหลียนใกล้จะเกิดคลื่นลมอันบ้าคลั่งขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

…

“เสด็จพี่ใหญ่ไม่อยู่ในตำหนักหรือ?”

“องค์ชายแปดโปรดเสด็จกลับไปเถิด องค์ชายใหญ่มีธุระ เสด็จออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” บริเวณตำหนักขององค์ชายใหญ่ยังคงแขวนประดับไปด้วยผ้าแพรมงคลจนทั่ว เพียงแต่บ่าวสาวทั้งสองกลับไม่เห็นแม้แต่เงา อดไม่ได้ที่จะทำให้ผู้คนทอดถอนใจ

ในดวงตาของหวงฝู่รุ่ยเต็มไปด้วยความกังวลและผิดหวังอันไร้ก้นบึ้ง เดิมทีเขาคิดมาถามให้กระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดอยู่ดีๆ พี่สะใภ้ใหญ่จึงหายตัวไปได้ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าการมาครั้งนี้จะไม่ได้พบแม้แต่เสด็จพี่ใหญ่

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ขณะนี้เอง ด้านหลังมีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น หวงฝู่รุ่ยร่างกายแข็งทื่อ องครักษ์ทั้งสองรีบเดินเข้ามาคารวะ “ถวายพระพรฝ่าบาท”

“ลุกขึ้นเถิด รุ่ยเอ๋อร์ เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

จักรพรรดิเหลียนเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย ในความทรงจำของพระองค์ หวงฝู่รุ่ยออกมาจากตำหนักตนเองน้อยมาก

ผู้เยาว์ที่ดูท่าทีไม่เป็นธรรมชาติหันมา “สะ เสด็จพ่อ…” ท่าทีตื่นเต้นเช่นนี้ตกอยู่ในพระเนตรของจักรพรรดิเหลียน พระองค์เงียบไปครู่หนึ่ง “มาที่ห้องหนังสือของพ่อ”

ดวงตาของหวงฝู่รุ่ยเปล่งประกาย หรือเสด็จพ่อจะตำหนิที่เขาไม่รู้จักประมาณตน?

ผู้เยาว์รู้สึกไม่ดีนัก เดินตามเงาร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าไปอย่างอ้อยอิ่ง กระทั่งเข้าสู่ห้องทรงพระอักษร ประตูถูกปิดลง หวงฝู่รุ่ยรีบก้มหน้า เอ่ยปากขึ้นว่า “เสด็จพ่อ ลูกผิดไปแล้ว…”

ผิด? “เจ้าใส่ใจเสด็จพี่ของตน มีสิ่งใดผิดเล่า?”

อะไรนะ? หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ พลันเห็นดวงเนตรที่เจือไปด้วยรอยสรวลของจักรพรรดิเหลียนเข้าพอดี ที่แท้เสด็จพ่อมิได้กำลังตำหนิที่เขาไปตำหนักเสด็จพี่ใหญ่เป็นการส่วนตัว

ไม่ทราบว่านานเพียงใดแล้วที่สองพ่อลูกมิได้สนทนากันในระยะใกล้เช่นนี้ หวงฝู่รุ่ยพลันคิดได้ว่าเสด็จพ่อโปรดปรานเสด็จพี่ใหญ่เป็นอย่างยิ่ง มิแน่ว่าพระองค์อาจทราบว่าเสด็จพี่ใหญ่อยู่ที่ใด “เสด็จพ่อ เสด็จพี่ใหญ่เขา…”

“หลิงเอ๋อร์มักจะกล่าวว่าเจ้าเฉลียวฉลาดมากพรสวรรค์ มาสนทนากับพ่อเสียหน่อย ระยะนี้ราชครูสอนสิ่งใดบ้าง?”

หวงฝู่รุ่ยรู้สึกราวกับได้รับความโปรดปรานกะทันหันจนตื่นตระหนก เพียงแต่ตอนนี้ใช่เวลาที่เสด็จพ่อควรคิดเรื่องการเรียนของตนหรือ? อย่างไรก็ตามในใจเขากลับปรากฏความยินดี ภาพในยามนี้เป็นภาพที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

…

“อะไรนะ? น้องแปดไปห้องทรงอักษรกับเสด็จพ่อ!” ในดวงตาของหวงฝู่อวี้เต็มไปด้วยความมืดครึ้ม หรือเขาคิดจะใช้โอกาสอันสำคัญนี้ประจบประแจงเสด็จพ่อ? เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไม่มีอำนาจใดหนุนหลังผู้นั้นถึงกับมีใจทะเยอทะยานที่ไม่สมควรมีเชียวหรือ?

เชื่อว่าการหายตัวไปของพระชายาองค์ชายใหญ่ในคราวนี้คงเป็นความคิดของพระอัยกาแน่นอน เขาเริ่มเก็บกวาดหวงฝู่หลิงผู้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจนนั่นแล้ว! ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องเส้นทางขนส่งเกลือทำให้ตนถูกเสด็จพ่อลงโทษ เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเสด็จพ่อไม่พอพระทัยเขาอย่างลึกล้ำ หากไม่รีบเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ เกรงว่าจะส่งผลกระทบกับภาพลักษณ์ของตนในพระทัยของพระอัยกา

ตอนนี้เป็นโอกาสอันดีตนจะได้พลิกฐานะ จะต้องคิดหาวิธีเรียกความเชื่อใจของเสด็จพ่อกลับมาอีกครั้ง จากนั้นค่อยช่วยเป็นแรงให้พระอัยกาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เมื่อถึงตอนนั้น มิใช่ว่าตำแหน่งจักรพรรดิอยู่ในมือของเขาแล้วหรือ?

ขณะเดียวกันในห้องทรงอักษร พระเนตรของจักรพรรดิเหลียนมีประกายวาบผ่าน พระองค์เบนพระพักตร์ขึ้น ทอดพระเนตรผู้เยาว์ที่มีใบหน้าสดใส คิดไม่ถึงว่าเมื่อท่องตำราออกมา หวงฝู่รุ่ยจะแสดงตัวตนที่แตกต่างไปจากเดิม คล้ายกับมีชีวิตชีวาจนไปถึงดวงตา เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่พระองค์ถามไปอย่างกะทันหันเขาก็สามารถตอบได้อย่างไหลลื่น ทั้งยังมีข้อคิดเห็นอันเป็นเอกลักษณ์ของตนอีกด้วย

“สิ่งเหล่านี้เจ้าเล่าเรียนด้วยตนเองหรือ?”

หวงฝู่รุ่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาก้มหน้าลง เอ่ยปากกล่าวเสียงเบา “ปะ เป็นเสด็จพี่ใหญ่สั่งสอนพ่ะย่ะค่ะ”

หลิงเอ๋อร์? เจ้าเด็กหน้าเหม็นนั่นต้องไม่กล่าวคำพูดที่เห็นประชาชนเป็นสำคัญอันใดออกมาแน่ เนื่องจากเดิมทีเขาก็ไม่ใส่ใจเรื่องราชสำนัก ทุกครั้งที่ตนถาม เขาล้วนกล่าวว่าใต้หล้ามอบให้เสด็จพ่อก็เพียงพอแล้ว หัวใจของเขามิอาจบรรจุผู้คนได้มากมายเพียงนั้น

อายุยังน้อย กลับรู้จักถ่อมตน

“อืม เช่นนั้นเจ้าก็ขอความรู้จากเขาต่อไป วันหน้าพ่อจะทดสอบเจ้าอีกครั้ง”

หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นอย่างยากจะเชื่อ เขาไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง?

“ทำไม ไม่เต็มใจหรือ?”

“ไม่ๆๆ ลูกเต็มใจ! เพียงแต่กังวลว่าจะเป็นการรบกวนเสด็จพ่อเท่านั้น” เหตุใดเขาจะไม่เต็มใจเล่า? อย่างไรเสียหวงฝู่รุ่ยก็คิดมาตลอดว่าเสด็จพ่อเกลียดชังตน

จักรพรรดิเหลียนแย้มสรวลเล็กน้อย “ออกไปเถิด ระยะนี้ในวังมีเรื่องมากมาย อย่าได้ออกจากตำหนักตามใจ”

“พ่ะย่ะค่ะ ลูกน้อมรับพระบัญชา”

ในยามที่หวงฝู่รุ่ยถอยออกไปจากห้องทรงอักษร ใบหน้าเยาว์วัยเปล่งประกายไม่น้อย ไม่นึกว่าบุรุษที่ยืนอยู่ไกลออกไปจะกำลังมองผู้เยาว์ด้วยดวงตาอึมครึม

“รุ่ยเอ๋อร์”

หวงฝู่อวี้เอ่ยปากอย่างไม่พอใจ หวงฝู่รุ่ยจึงค่อยได้สติกลับมา รีบเดินเข้าไปคารวะ “เสด็จพี่รอง”

ภาพนี้ตกอยู่ในดวงเนตรของจักรพรรดิเหลียนที่อยู่ข้างหน้าต่าง พระองค์ย่อมมิพลาดความเย็นชาในดวงตาของหวงฝู่อวี้ สองพี่น้องยืนอยู่บนระเบียงทางเดินไม่ทราบว่ากำลังสนทนาสิ่งใด ดวงหน้าเยาว์วัยของหวงฝู่รุ่ยมีความหดหู่และความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน จากนั้นจึงเดินตามหวงฝู่อวี้ไป กระทั่งหายไปจากสายตาของจักรพรรดิเหลียน

“ตอนนี้ในวังมีเรื่องมากมาย แต่เจ้าถึงกับไปรบกวนเสด็จพ่อ มีจุดประสงค์ใดกันแน่?!” ในมุมหนึ่งมีเสียงกล่าวตำหนิของหวงฝู่อวี้ดังแว่วมา

“เสด็จพี่รอง เป็น เป็นเสด็จพ่อทดสอบการเรียนของรุ่ยเอ๋อร์…”

“น่าขัน หากมิใช่ว่าเจ้าไปรบเร้าพัวพัน เสด็จพ่อจะใส่พระทัยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร! หากทุกเรื่องต้องให้เสด็จพ่อลงแรงด้วยตนเอง ยังจะมีราชครูไปทำไม?” ในดวงตาของหวงฝู่อวี้มีประกายความอิจฉาพาดผ่าน ต้องทราบว่าก่อนหน้านี้เสด็จพ่อมิเคยใส่พระทัยผลการเรียนของตนเช่นกัน หวงฝู่รุ่ยอาศัยอะไรจึงทำเช่นนี้ได้?

หวงฝู่รุ่ยอ้าปากเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตนกล่าวคำใดไม่ออกแม้เพียงคำเดียว จะพูดจาเล่นลิ้นอันใดก็ไม่มีความหมาย เขาลืมไปได้อย่างไร เป็นเขาที่ไม่ประมาณตนจริงๆ ที่รู้สึกยินดีเพราะเรื่องเช่นนี้ นี่ออกจะดูเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง

เมื่อเห็นอีกฝ่ายสูญเสียท่าทีมั่นใจ มุมปากของหวงฝู่อวี้พลันยกขึ้นเล็กน้อย “ไปเถิด อย่าให้ข้าเห็นเจ้าไปรบกวนเสด็จพ่ออีก อย่าได้ลืมฐานะของตนเอง เจ้ามิถูกปลดเป็นสามัญชนก็ดีแล้ว สมควรหาสถานที่เล่นสนุกไปเงียบๆ”

ดวงตาทั้งสองของหวงฝู่รุ่ยหดเกร็ง ไม่นานก็แดงระเรื่อ ขณะนี้เขาอยากหารูมุดเข้าไปจริงๆ อย่างไรก็ตามในสมองกลับปรากฏคำพูดที่เสด็จพี่ใหญ่พูดกับเขา “หากเจ้ามิได้กระทำผิด มิได้ผิดต่อตนมิได้ผิดต่อฟ้าดินก็ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ผู้ใด”

“อย่าลืมเล่า หมู่เฟยของเจ้ากระทำความผิดใหญ่หลวง ทั้งยังมีเสด็จพี่ของเจ้าที่ลุ่มหลงนารีจนนำภัยพิบัติมาสู่ตัว อย่าให้ข้าเห็นท่าทีเช่นนี้ของเจ้าอีก…”

“รุ่ยเอ๋อร์…มิได้กระทำผิด”

อะไรนะ? หวงฝู่อวี้คิดว่าตนฟังผิดไป เขาหัวเราะออกมา “เจ้ากล่าวอันใด มีชีวิตอยู่จนเบื่อแล้วหรือไร?!”

“รุ่ยเอ๋อร์มิได้กระทำผิด รุ่ยเอ๋อร์มิได้ขโมยของของเสด็จพ่อ เสด็จพี่รองรู้อยู่แก่ใจ!” ผู้เยาว์เบื้องหน้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ที่กำลังลุกโชน หวงฝู่อวี้พลัยโกรธถึงสมอง นี่เขาถึงกับกล้ากล่าวเรื่องนี้กับตนเชียวหรือ “ทำไม หรือเจ้าคิดจะบอกว่าข้าขโมย? ผู้ใดสั่งสอนให้เจ้ากระด้างกระเดื่องต่อเสด็จพี่เช่นนี้ ดูท่าทางอวี๋เฟยสั่งสอนบุตรชายที่โดดเด่นออกมาได้สองคนจริงๆ!”

เมื่อกล่าวถึงอวี๋เฟย หวงฝู่รุ่ยพลันสูดหายใจเย็นยะเยือก เขากัดริมฝีปากเบาๆ เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ หากเสด็จพี่รองไม่มีเรื่องอื่นใด รุ่ยเอ๋อร์ขอตัวก่อน”

“เจ้ากล้าหรือ!”

ไหนเลยจะรู้ว่าผู้เยาว์กลับหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง หวงฝู่อวี้ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว “หยุดเดี๋ยวนี้! หากเจ้ากล้าเดินไปเบื้องหน้าแม้เพียงก้าวเดียว ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจแน่…เจ้า…”

หวงฝู่รุ่ยชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินหายไปในซุ้มประตูโค้งโดยไม่ฟังบุรุษเบื้องหลังอีก

“หึ” จะอย่างไรหวงฝู่อวี้ก็คิดไม่ถึงว่าน้องแปดที่ไร้ซึ่งอำนาจจะต่อต้านตน “ดี ดียิ่ง!” ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอันตราย แค้นนี้เขาไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ จะต้องทำให้หวงฝู่รุ่ยที่ไม่รู้จักประมาณตนรู้ว่าพระราชวังแห่งนี้ผู้ใดควบคุม!

…

“เขากล่าวเช่นนี้จริงหรือ?” จักรพรรดิเหลียนฟังคำรายงานขององครักษ์เงา พระองค์รู้ว่าหวงฝู่อวี้ทำตัวยโสโอหังวางอำนาจบาตรใหญ่ในพระราชวังมาตลอด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะกล่าวคำพูดโหดร้ายเช่นนี้กับพี่น้องของตน ปลดเป็นสามัญชนหรือ? ความคิดของเขามากมายจริงๆ

นิ้วของจักรพรรดิเหลียนเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ดวงเนตรทั้งสองปิดสนิท พระองค์เข้าใจดี หากปล่อยไปมิจัดการ ความโหดร้ายเช่นปีนั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้ง หากจิตใจอันทะเยอทะยานของหวงฝู่อวี้ไม่ถูกกำจัด สุดท้ายจะกลายเป็นสิ่งทำร้ายผู้อื่น

“หลายวันนี้แพร่ข่าวลือไปในวังหลวงเสียหน่อย กล่าวว่าเจิ้นชื่นชมองค์ชายแปดยิ่งนัก มีเจตนาอบรมเขา”

บุรุษชุดดำดวงตาเปล่งประกาย รับคำสั่งแล้วถอยไปอย่างไร้เสียง

จักรพรรดิเหลียนจิตใจหนักอึ้ง เดิมทีพระองค์ไม่อยากใช้แผนการอันใดกับโอรสของตน แต่หากว่าหวงฝู่อวี้ลงมือเพราะความอิจฉาจริงๆ เช่นนั้น…

หวังว่าจะไม่มีผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด