หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 915 พบกันโดยบังเอิญ
เล่มที่ 31 ตอนที่ 915 พบกันโดยบังเอิญ
เมื่อมองผ่านช่องของเถาไม้เลื้อยแต่ละชั้นออกไปจะพบว่าภายใต้ม่านราตรีมีดวงตาเปล่งประกายที่เจือไปด้วยความเย็นยะเยือกอยู่คู่หนึ่ง อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว นอกถ้ำถึงกับมีสัตว์ร้ายจับจ้องนางอยู่!
นางกลั้นใจ ค่อยๆ สอดมือเข้าไปในแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า คิดไม่ถึงว่าด้านนอกกลับมีเสียงขู่เตือนดังแว่วมา ราวกับว่าขอเพียงนางขยับอีกครั้งจะพุ่งเข้ามากัดทันทีอย่างไรอย่างนั้น
ความชาบริเวณขาทั้งสองทำให้นางเคลื่อนไหวไม่ได้ อีกทั้งสัตว์ร้ายด้านนอกยังคงจับจ้องไม่ยอมปล่อย ทำให้นางไม่สามารถกินยาแก้พิษได้ทันที ตอนนี้คงต้องลองพยายามเต็มที่เท่านั้นกระมัง?
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังแว่วมา สัตว์ร้ายถึงกับสงบลง เสียงใสกระจ่างดังขึ้นเหนือศีรษะ “คราวนี้เกิดอะไรขึ้นอีกเล่า?”
เสียงสตรีหรือ?! ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย จากนั้นความพร่าเลือนพลันถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ดูแล้วบุรุษชุดดำเหล่านั้นคงไม่ต้องการชีวิตนาง ยาพิษชนิดนี้ทำให้เส้นประสาทของนางเป็นอัมพาต ทำให้นางขยับไม่ได้และไม่มีแรงต่อต้านเท่านั้น
“ผู้ใด?!” ซูฉินได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในถ้ำจึงรีบเอ่ยขึ้น ส่วนสุนัขจิ้งจอกน้อยข้างกายกลับส่ายหางด้วยความยินดีราวกับกำลังโอ้อวดว่าตนพบของใหม่อีกแล้ว
เมื่อดูจากท่าทางการแสดงออกของสุนัขจิ้งจอกน้อยคล้ายจะไม่ใช่คนอันตราย หากมีไอสังหาร มันจะไม่มีท่าทีดีใจเช่นนี้
ซูฉินค่อยๆ ยื่นมือไปแหวกเถาไม้เลื้อยหนาเหล่านั้นออก คิดไม่ถึงว่าจะมีสตรีอายุน้อยที่ได้รับบาดเจ็บผู้หนึ่งนอนทรุดอยู่ที่นั่น “แม่นาง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
อย่างไรก็ตามอวิ๋นซูกลับมิอาจตอบนางได้ ซูฉินพานางออกมาอย่างระมัดระวัง สัมผัสอันแปลกประหลาดบนข้อมือทำให้ซูฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงจันทร์ นางม้วนแขนเสื้อของอวิ๋นซูขึ้น พบอาวุธลับที่ถูกสร้างอย่างปราณีตปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ที่แท้เมื่อครู่สุนัขจิ้งจอกน้อยกำลังเตือนนางหรือ? หากยิงอาวุธลับนี้ออกมา พลังสังหารคงไม่น้อยเลยทีเดียว
แม่นางอายุยังน้อย ถึงกับพกอาวุธลับเช่นนี้ไว้บนร่างเชียวหรือ? ซูฉินตรวจสอบอีกครั้ง ไม่นานก็พบรอยบาดเจ็บจากแส้บนข้อเท้าของอวิ๋นซู ทั้งยังมีบาดแผลเล็กใหญ่บนร่าง ดูท่าทางคงได้รับความลำบากมาไม่น้อย
…
ฟ้าเริ่มสว่าง ข้างหูมีเสียงนกร้องดังไพเราะ
สตรีบนเตียงรู้สึกว่าบริเวณแก้มปรากฏความเปียกชื้น ทั้งยังมีขนปุกปุยกำลังปัดไปปัดมาบริเวณจมูกของนาง ขนตาขยับเล็กน้อย จากนั้นจึงลืมตาขึ้น
พบว่าดวงตาสีดำขลับดวงใหญ่กำลังจับจ้องมาที่นางด้วยความสนใจใคร่รู้ ลิ้นสีชมพูห้อยอยู่ข้างปาก อวิ๋นซูดวงตาหดเกร็งรีบลุกขึ้นนั่งโดยพลัน สุนัขจิ้งจอกน้อยวิ่งไปมาข้างกายนางอย่างสบายอารมณ์ ดูท่าทางไม่มีความดุร้ายแม้แต่น้อย
นี่นางอยู่ที่ใด? อวิ๋นซูพบว่าตนอยู่ในห้องธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง มีสุนัขจิ้งจอกน้อยคลอเคลียอยู่ข้างกายด้วยท่าทีเป็นมิตรยิ่ง ทั้งยังเลียหลังมือนางเป็นบางครั้ง
“แม่นางตื่นแล้วหรือ?”
เสียงประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก พบว่ามีสตรีสวมผ้าปิดหน้านางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า คนผู้นั้นสวมใส่อาภรณ์ชุดยาวสีขาวทั้งร่าง ดวงตางดงามราวกับสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิ เมื่อมองไปทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับจมดิ่งเข้าไปในนั้น
สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนข้อเท้าของตนที่ถูกพันแผลไว้อย่างดี เข้าใจได้โดยพลันว่าสตรีเบื้องหน้าคือผู้มีพระคุณของตน นางพยักหน้าขอบคุณผู้มาเยือนเล็กน้อย “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต…”
อย่างไรก็ตาม เมื่อซูฉินเดินเข้ามาใกล้ อวิ๋นซูกลับจ้องมองดวงตาที่ดูคล้ายดวงตาของเฟิ่งหลิงทุกกระเบียดนิ้ว มองอย่างเหม่อลอยอยู่เช่นนั้น
ในดวงตาของอีกฝ่ายไปด้วยความสงสัย อวิ๋นซูจึงค่อยรู้ตัวว่าตนเสียมารยาทไปแล้ว “ดวงตาของแม่นางเหมือนกับสหายผู้หนึ่งของข้ายิ่งนัก” ประหนึ่งเฟิ่งหลิงแต่งกายเป็นสตรีมายืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไรอย่างนั้น อวิ๋นซูรู้สึกจนใจยิ่ง เหตุใดตนจึงมีความคิดแปลกประหลาดเช่นนี้ได้
ซูฉินแย้มยิ้ม “ดูท่าทางพวกเราคงมีวาสนาต่อกันจริงๆ” หากมิใช่ว่าเมื่อวานตนกลับมาหยิบของที่นี่ สุนัขจิ้งจอกตัวน้อยคงไม่พบอวิ๋นซูในป่าใกล้ๆ
“ขอเสียมารยาทถามสักคำเถิด เหตุใดแม่นางจึงถูกคนไล่สังหาร?” สิ่งที่ซูฉินสนใจก็คือ ยามที่นางรักษาบาดแผลให้อวิ๋นซูพบว่ายาพิษที่สตรีนางนี้ได้รับถึงกับเป็นฝีมือของตระกูลอู่! เมื่อก่อนตนหนีการตามล่าของตระกูลอู่มาโดยตลอด เรียกได้ว่ารู้จักพิษที่พวกเขาใช้ประหนึ่งรู้ฝ่ามือของตนเอง
อย่างไรก็ตามเพิ่งจะพูดจบ อวิ๋นซูกลับเงยหน้าขึ้นมาโดยพลัน เอ่ยปากด้วยท่าทีเคร่งเครียด “แม่นางพบผู้บาดเจ็บคนอื่นหรือไม่?” เฟิ่งหลิงเล่า หาโอกาสสลัดคนเหล่านั้นไปได้เพราะตนจากมาหรือไม่? ในเมื่อเป้าหมายของคนเหล่านี้คือตน คงไม่เสียเวลาไปกับพวกเขาถึงจะถูก
“ยังมีผู้อื่นเดินทางมากับแม่นางอีกหรือ?”
“เป็น…สามีของข้า” ใบหน้าอันขาวซีดของอวิ๋นซูปรากฏรอยแดงจางๆ อวิ๋นซูกับเฟิ่งหลิงกราบไหว้ฟ้าดินบนแท่นบวงสรวงแล้ว นับเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ซูฉินจึงมีความรู้สึกสนิทสนมกับสตรีอายุน้อยที่เพิ่งพบหน้ากันผู้นี้อย่างบอกไม่ถูก อย่างไรก็ตามสายตากลับหยุดมองบนเส้นผมที่ถูกปล่อยสยายของอีกฝ่าย เส้นผมสีเงินที่ดูไม่เข้ากันทำให้ซูฉินเอ่ยปากด้วยความกังวล “ดูเหมือนแม่นางยังถูกพิษอื่นอีกกระมัง? แต่ยามที่ข้าจับชีพจรให้แม่นางกลับไม่พบอาการผิดปกติใด”
ดวงตาของอวิ๋นซูมีประกายพาดผ่าน ยื่นมือออกไปหยิบเส้นผมสีเงินไปซ่อนไว้ในกลุ่มผมดำ แย้มยิ้มบางเบา “ลำบากแม่นางแล้ว ข้าขอตัวไปก่อน หากอยู่ที่นี่เกรงว่าจะนำพาอันตรายมาให้แม่นาง”
นางพยายามลงจากพื้น ซูฉินรีบเข้ามาประคองแขนนางไว้ ทว่าอวิ๋นซูกลับเบนแขนออก “ระวัง นี่…”
ประเดี๋ยวก่อน อาวุธลับบนข้อมือนางเล่า? อวิ๋นซูเลิกแขนเสื้อของตนขึ้นด้วยความสงสัย ซูฉินที่อยู่ข้างกายเข้าใจความคิดของนางโดยพลัน เดินไปด้านข้างหยิบปลอกแขนออกมาจากลิ้นชัก “แม่นางกำลังหาสิ่งนี้อยู่หรือ? อาวุธลับนี้สร้างได้ปราณีตยิ่งนัก ทั้งยังมีพลังทำลายล้างสูงส่ง ข้ากลัวว่าสุนัขจิ้งจอกน้อยจะก่อเรื่องจนทำร้ายตัวเองทำร้ายแม่นางจึงปลดออก”
ปลดออก? อวิ๋นซูขมวดคิ้ว อาวุธลับที่กู้สวิ๋นฟางออกแบบมีเพียงตนถึงจะทราบวิธีการสวมและถอดอย่างถูกต้อง แต่แม่นางเบื้องหน้าผู้นี้ถึงกลับปลดออกแทนนางได้เชียวหรือ? หากไม่ระวังจะทำให้ตนบาดเจ็บ “แม่นางได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ซูฉินส่ายหน้าเล็กน้อย นางสวมปลอกแขนลงบนข้อมืออวิ๋นซูอย่างระมัดระวังราวกับเข้าใจอาวุธลับชิ้นนี้เป็นอย่างดี การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเชี่ยวชาญทำให้อวิ๋นซูรู้สึกแปลกใจ
ซูฉินที่เรียนรู้เกี่ยวกับค่ายกลกลไกมาตั้งแต่เด็ก ขอเพียงศึกษาเพิ่มเติมเล็กน้อยก็รู้ถึงความมหัศจรรย์ของอาวุธลับของกู้สวิ๋นฟางแล้ว ย่อมไม่ได้รับบาดเจ็บ
“กรร…” จู่ๆ สุนัขจิ้งจอกน้อยที่อยู่ข้างกายพลันส่งเสียงขู่คำรามออกมา ดวงตาของซูฉินเบนไปมองนอกหน้าต่างด้วยท่าทีเคร่งเครียด อวิ๋นซูพลันรับรู้อะไรบางอย่าง “พวกมันตามมาแล้วหรือ?”
“แม่นางพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเถิด มีคนบุกเข้ามาในค่ายกลของข้า”
“ไม่ จะปล่อยให้เกี่ยวพันไปถึงแม่นางได้อย่างไร คนที่พวกเขาตามหาคือข้า!” อวิ๋นซูรีบลงจากพื้น ความกล้าและความรับผิดชอบเช่นนี้ทำให้ซูฉินที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะต้องเปลี่ยนมุมมอง นางมองไปยังดวงตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของอีกฝ่าย อายุยังน้อยแต่กลับมีความกล้าหาญเช่นนี้ ถึงกับมีเงาร่างของตนเมื่อปีนั้นปรากฏอยู่หลายส่วน
นางรีบยื่นมือออกไปดึงอวิ๋นซูไว้ “แม่นางวางใจเถิด ค่ายกลนี้มิใช่ค่ายกลที่คนธรรมดาจะแก้ไขได้ บางทีอาจเป็นสามีของแม่นางมาตามหา พวกเราไปดูด้วยกันเถิด”
อวิ๋นซูได้ยินพลันรู้สึกว่ามีเหตุผล นางรู้ว่าเฟิ่งหลิงต้องไม่ยอมทิ้งตนแน่นอน เกรงว่ายามนี้คงกำลังหาร่องรอยของนางอย่างไม่คิดชีวิตอยู่ที่ใดสักแห่ง หากเป็นเช่นที่แม่นางเบื้องหน้ากล่าว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เฟิ่งหลิงบาดเจ็บโดยไม่จำเป็น ไปด้วยกันทั้งคู่ย่อมดีกว่า
“ค่ายกลถูกทำลายแล้ว แม่นางระวังด้วย!” ในมุมหนึ่ง ซูฉินย่อตัวลงสำรวจร่องรอยบนพื้น ดูท่าทางคงมิใช่สามีของสตรีนางนี้ แต่เป็นมือสังหารที่มีวรยุทธสูงส่งกลุ่มหนึ่ง! เกรงว่าจะเป็นคนตระกูลอู่เหล่านั้น…
ซูฉินใคร่ครวญครู่หนึ่ง “แม่นาง พวกเราแยกกันเถิด ข้าไปทางนี้ ส่วนเจ้า…”
ไม่คิดว่าดวงตาของอวิ๋นซูกลับเปล่งประกายแวววาว “มิใช่เขาใช่หรือไม่? น้ำใจของแม่นางอวิ๋นซูขอรับไว้ด้วยใจ บุญคุณนี้หากมีโอกาสอวิ๋นซูจะต้องตอบแทนแน่นอน!” หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้จึงเดินไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับที่ซูฉินชี้เมื่อครู่นี้
นอกจากความรู้สึกสั่นสะท้าน ซูฉินก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีก
แม่นางผู้นี้เป็นใครกันแน่? นางถึงกับคาดเดาแผนการของตนออกเชียวหรือ! เบื้องหน้าคือตำแหน่งของค่ายกลที่นางจัดวางและที่อยู่ของมือสังหารเหล่านั้น เพื่อไม่ให้อวิ๋นซูต้องเสี่ยงอันตรายจึงให้นางแยกกันเคลื่อนไหว เดิมทีคิดว่าตนจะไปรับมือกับมือสังหารเหล่านั้นเพียงผู้เดียว คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูจะฉลาดเพียงนี้ ทั้งยังไม่อยากให้นางเข้ามาพัวพันอีกด้วย!
จนกระทั่งได้สติกลับมา ซูฉินจึงรีบเดินตามไป
ภายในป่า คนสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดรุนแรง เหล่าคนชุดดำคิดไม่ถึงว่าเฟิ่งหลิงจะรับมือได้ยากเช่นนี้ เดิมทีจุดประสงค์ของพวกเขามีเพียงคุณหนูกงซุนผู้เดียว คิดไม่ถึงว่าเมื่อตามร่องรอยมาถึงที่นี่จะถูกคนของเฟิ่งหลิงเข้าพัวพัน
ไท่ซ่างหวงทรงมีพระบัญชามาแล้ว หากพบองค์ชายใหญ่ต้องเห็นคุณหนูกงซุนเป็นเป้าหมายแรก แต่หากอยู่ในสถานการณ์อันตราย ต่อให้จะเอาชีวิตองค์ชายใหญ่ก็ต้องพาคุณหนูกงซุนกลับไปให้ได้!
ข้างหูมีเสียงกรีดร้องดังแว่วมาไม่หยุด คนชุดดำบาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่ง
“องค์ชาย ที่นี่มีค่ายกลอยู่จำนวนมาก!” ลูกน้องของเฟิ่งหลิงหลายคนคือคนที่พามาจากตระกูลมหาราชครู พวกเขาย่อมรู้ว่าในป่าแห่งนี้มีอะไรซ่อนอยู่
เฟิ่งหลิงเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาได้โดยพลันจึงพยักหน้าเป็นสัญญาณ
เสียงกรีดร้องอย่างอนาถดังขึ้นอีกครั้ง คนชุดดำผู้หนึ่งถูกลูกธนูปักที่ไหล่ เลือดสีดำไหลออกมาในพริบตา ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด สถานการณ์ถึงกับมีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวเช่นนี้ เดิมทีทั้งสองฝ่ายต่างพอฟัดพอเหวี่ยงกัน แต่ค่ายกลกลไกเหล่านี้คล้ายกับเพ่งเล็งไปยังมือสังหารชุดดำเท่านั้น!
“มีคนใช้กลไกของข้า” ซูฉินไล่ตามอวิ๋นซูมา สังเกตเห็นความผิดปกติของเรื่องราวได้อย่างเฉียบคม
“อ้าก!”
เงาร่างสีขาวทะยานโจมตีประหนึ่งสายฟ้า คนชุดดำผู้หนึ่งล้มลงบนพื้นด้วยท่าทีเจ็บปวด บาดแผลบริเวณคอดูน่ากลัวเป็นพิเศษ ดูคล้ายถูกสัตว์ร้ายบางชนิดกัดขย้ำ
“อะไรกัน?!”
สายฟ้าสีขาวมุ่งโจมตีไปยังคนชุดดำกลุ่มนั้น มือสังหารผู้เป็นหัวหน้ารู้สึกว่ามีความเจ็บปวดระลอกหนึ่งแพร่ออกมาจากขา เขาก้มหน้าลงมอง พบบาดแผลถูกฉีกขาดออกไปทั้งเนื้อทั้งอาภรณ์ พลันนั้นจึงกรีดร้องออกมา “อ้าก! สมควรตาย เป็นผู้ใด?!”
“องค์ชาย นี่…”
องครักษ์พากันห้อมล้อมปกป้องเฟิ่งหลิงไว้ตรงกลาง บุรุษรูปงามเป็นเอกมองสังเกตไปยังทิศทางหนึ่ง พบว่ามีสุนัขจิ้งจอกสีเงินตัวหนึ่งยืนอยู่ ปากยังคงคาบชิ้นเนื้อเปื้อนเลือด มองไปยังคนชุดดำเหล่านั้น
“เป็นมันหรือ?!”
อวิ๋นซูที่อยู่ในมุมมืดมองเพียงปราดเดียวก็พบเงาร่างของเฟิ่งหลิง ซูฉินมองตามสายตานางไป ชั่วขณะนั้นทำให้นางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ในสมองเต็มไปด้วยความขาวโพลน
บุรุษผู้ถูกทุกคนล้อมอยู่ตรงกลางมีใบหน้าเหมือนตนทุกกระเบียดนิ้ว
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
แม่ลูกได้พบกันแน่นอนตอนหน้า ลูกสะใภ้กับแม่สาทีดูเข้ากันดี ปลื้มๆๆๆ