หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 917 มารดาและบุตรพบกันอีกครั้ง
เล่มที่ 31 ตอนที่ 917 มารดาและบุตรพบกันอีกครั้ง
ฮูหยินอวิ๋นราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางดึงอวิ๋นซูเข้ามา มองสำรวจสตรีที่ดูเหนื่อยล้าเบื้องหน้า “พวกเขากล่าวว่าเจ้าไม่สบาย เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ซูเอ๋อร์ แม่ไม่อยากเสียเจ้าไปอีก!”
อวิ๋นซูทำเพียงแย้มยิ้มเล็กน้อย “เพียงแค่ไม่สบายเล็กน้อย ไม่ร้ายแรง”
เสียงของฮูหยินอวิ๋นถึงกับเจือไปด้วยความสะอึกสะอื้น นางลูบมือเล็กๆ ทั้งสอง แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง แต่ความรู้สึกอันคุ้นเคยนี้มิได้เปลี่ยนแปลง ย้อนคิดไปถึงยามเมื่อนางปรากฏตัวที่ตระกูลอวิ๋นตอนอยู่ในแคว้นอี้อีกครั้ง แม้เฝ้าอยู่ข้างกายตนมาตลอดแต่นางกลับมิสังเกตเห็น ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกตำหนิตนเองยิ่งนัก “ซูเอ๋อร์ เจ้าตำหนิแม่หรือไม่ที่จำเจ้าไม่ได้?”
ไหนเลยอวิ๋นซูจะรู้ว่าฮูหยินอวิ๋นจะมีความคิดเช่นนี้ นางก้มลงมองตนเองอย่างจนใจ “ท่านแม่ไม่กลัวซูเอ๋อร์หรือ?”
“กล่าวอันใดของเจ้า เหตุใดต้องกลัวด้วย แม่หวังเพียงว่าเจ้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลายปีนั้นแม่ฝันถึงเจ้าทุกวัน ฝันเห็นเจ้ากลับมา พวกเขาล้วนหลอกข้า…” น้ำตาของฮูหยินอวิ๋นไหลลงมาอย่างไม่อาจระงับ ตอนนี้นางไม่อยากย้อนคิดไปถึงช่วงเวลาอันขมขื่นเหล่านั้นแล้ว “ขอเพียงเจ้ากลับมา ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปมีสภาพเช่นไร เจ้าก็ยังเป็นซูเอ๋อร์ของแม่”
ในที่สุดหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจอวิ๋นซูมาโดยตลอดก็ถูกปลดเปลื้อง นางกังวลจริงๆ กลัวว่าฮูหยินอวิ๋นจะเห็นนางเป็นตัวประหลาด เรื่องยืมศพคืนวิญญาณเช่นนี้มิใช่สิ่งที่ผู้คนจะรับได้ แต่มารดาของนางกลับทำให้นางรู้สึกอบอุ่น
“เป็นลูกไม่ดี มิอาจอยู่แสดงความกตัญญูข้างกายท่านแม่”
“ไม่ เป็นแม่ไม่ดีเอง ในยามที่เจ้าลำบากที่สุดกลับมิได้ช่วยเหลือ ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น..เป็นแม่ที่มิได้สั่งสอนเม่ยเอ๋อร์ให้ดี…”ฮูหยินอวิ๋นคิดทบทวนกับตนเองมาหลายครั้ง บางทีอาจเป็นตนที่สั่งสอนไม่เหมาะสมจึงทำให้เม่ยเอ๋อร์เริ่มมีความต้องการไม่สิ้นสุด ทำให้นางทำร้ายกระทั่งพี่สาวแท้ๆ ของตน
เมื่อกล่าวถึงอวิ๋นเม่ย อวิ๋นซูจึงหลุบตาลง “ท่านแม่ เม่ยเอ๋อร์นาง…”
“อย่ากล่าวถึงนางอีกเลย เรื่องในอดีตล้วนผ่านไปแล้ว ตอนนี้แม่หวังเพียงว่าเจ้าจะปลอดภัยไร้อันตราย” ฮูหยินอวิ๋นคล้ายคาดเดาได้จึงเบี่ยงประเด็น ไม่ว่าอวิ๋นเม่ยจะตกลงสู่จุดจบเช่นไรล้วนเป็นเพราะผลจากการกระทำของนาง มิอาจตำหนิผู้อื่นได้ ผลกรรมย่อมได้รับการตอบแทน ส่วนนางจะท่องคัมภีร์พุทธไปชั่วชีวิตเพื่อสร้างกุศลชดเชยความผิดที่อวิ๋นเม่ยกระทำ
เงาร่างกำยำปรากฏบริเวณไม่ไกล อวิ๋นมู่ได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอกจึงเดินออกมา ในยามที่เห็นแม่ลูกเบื้องหน้า บนใบหน้าพลันปรากฏความรู้สึกหนักอึ้ง
ไม่นานสายตาเช่นนั้นก็ดึงดูดความสนใจของอวิ๋นซู ทั้งสองหันกลับมา ฮูหยินอวิ๋นอ้าปากเล็กน้อย อย่างไรก็ตามนางรู้ดีว่ามีหลายเรื่องที่ขวางกั้นอยู่ระหว่างกลางของสองพ่อลูกคู่นี้ ซึ่งมิใช่อะไรที่นางจะกำจัดออกไปได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคสองประโยค
นางมองอวิ๋นซูอย่างระมัดระวัง กังวลว่าจะพบความตำหนิกล่าวโทษบนใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ที่ทำให้ฮูหยินอวิ๋นแปลกใจก็คือท่าทีของอวิ๋นซูถึงกับนิ่งเรียบจนผิดปกติ
“กลับมาแล้วหรือ?”
อวิ๋นมู่เดินก้าวใหญ่ๆ เข้ามา ก้มหน้าลงมองใบหน้าที่ดูขาวซีดชัดเจน น้ำเสียงไม่ปรากฏความแปลกใจมากนัก
อวิ๋นซูพยักหน้า ท่าทีเช่นนี้ทำให้ฮูหยินอวิ๋นวางใจลงไม่น้อย อย่างไรก็ตามกลับรู้สึกราวกับตนมองข้ามอะไรบางอย่างไป
“ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือไม่? อีกครู่ให้ท่านอาทั้งหลายตรวจดูเจ้าเสียหน่อย” สองพ่อลูกทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีความเข้าใจกันอย่างที่ผู้อื่นมิอาจทราบอยู่ในนั้น เขาไม่พูด นางก็ไม่ถาม
“องค์ชายใหญ่ก็ได้รับบาดเจ็บหรือ?”
ยามนี้ฮูหยินอวิ๋นจึงค่อยสังเกตบุรุษรูปงามเป็นเอกที่อยู่ด้านข้าง ริมฝีปากอันขาวซีดทำให้นางต้องขมวดคิ้ว เมื่อมองสภาพของอวิ๋นซูอีกครั้ง ดูท่าทางทั้งสองคงผ่านอุปสรรคครั้งใหญ่มากระมัง
“โชคดี มีแม่นางที่เลี้ยงสุนัขจิ้งจอกช่วยพวกเราไว้”
แม่นางที่เลี้ยงสุนัขจิ้งจอก…ดวงตาของฮูหยินอวิ๋นเปล่งประกาย “ซูเอ๋อร์ พวกเจ้าพบแม่นางซูแล้วหรือ?”
“ท่านแม่รู้จักแม่นางผู้นั้นด้วยหรือ? แต่จู่ๆ นางก็หายไป ซูเอ๋อร์ยังมิทันได้ขอบคุณ”
บนใบหน้าของฮูหยินอวิ๋นประดับไปด้วยรอยยิ้ม “นางเป็นสตรีแปลกประหลาดผู้หนึ่ง ระยะนี้พักอยู่ในเรือนของพวกเรา ดูเหมือนตอนนี้จะกลับไปหยิบของบางอย่าง ตอนกลางคืนพวกเจ้าคงได้พบกันอีก แม่นางซูเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา อีกเดี๋ยวต้องขอบคุณนางให้ดี”
อวิ๋นมู่และเฟิ่งหลิงเดินไปด้านข้าง บุรุษทั้งสองมีสายตามืดครึ้มลง
“ระยะนี้ช่วงเวลาที่ซูเอ๋อร์รู้สึกง่วงยาวนานขึ้นเรื่อยๆ ข้าให้หมอหลวงหลายคนตรวจดูแล้ว แต่กลับไม่พบอาการอื่นใดอีก”
อวิ๋นมู่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ใช้สายตาลึกล้ำมองไปยังบุรุษเบื้องหน้า “สิ่งที่กระหม่อมเป็นกังวลที่สุดก็คือเรื่องนี้ ไม่มีอาการย่อมไม่สามารถให้ยาตามอาการ หากเป็นเช่นนั้นนานไป มิแน่ว่าซูเอ๋อร์อาจจเข้าสู่การหลับใหลไปตลอดกาล”
“นี่…หมายความว่าอย่างไร?!” เฟิ่งหลิงหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน
“หลายวันมานี้พวกเราศึกษากันแล้ว พบว่ายาอายุวัฒนะจะเผาผลาญพลังชีวิตของผู้คนอย่างรวดเร็ว แต่อวิ๋นซูกินยาแก้ที่ทำขึ้นเองไปก่อนแล้ว ทั้งยังไม่ทราบว่ามีผลลัพธ์เช่นไร เมื่อดูแล้วสภาพนี้ของนางคงเป็นปฏิกิริยาที่ร่างกายสร้างขึ้นมา ในเมื่อถูกเผาผลาญพลังชีวิตก็ต้องใช้การนอนมาชดเชย ยิ่งเผาผลาญมาก การนอนหลับก็ยิ่งยาวนาน จนกระทั่งสุดท้าย…อาจไม่ตื่นขึ้นมาอีก”
“ไม่! จะต้องช่วยนางให้ได้! ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น มีเพียงนางที่ข้ามิอาจสูญเสีย…”
อวิ๋นมู่มองสายตาจริงจังของเฟิ่งหลิง ในใจรู้สึกชื่นชมยิ่งนัก อย่างไรก็ตามสภาพของอวิ๋นซูในตอนนี้เป็นความรับผิดชอบของตนอย่างมิอาจโต้แย้ง “องค์ชายใหญ่โปรดวางพระทัย ซูเอ๋อร์เป็นบุตรีของข้า ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างพวกเราก็จะหาวิธีช่วยนางให้ได้ ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องการที่สุดก็คือเวลา หวังว่านางจะไม่ถูกลากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนอีก”
แววตาของเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยความตำหนิตนเอง เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เฟิ่งหลิงเข้าใจ”
“อีกอย่าง…เรื่องฮูหยินของกระหม่อม หวังว่าองค์ชายใหญ่จะไม่บอกอาการของซูเอ๋อร์ให้นางรู้ชั่วคราว กระหม่อมไม่อยากให้นางเป็นห่วงเกินไป เชื่อว่าซูเอ๋อร์คงคิดเช่นเดียวกัน”
หลังจากกล่าวประโยคนี้จบ อวิ๋นมู่ก็เดินก้าวใหญ่ๆ ไปกล่าวอะไรบางอย่างกับฮูหยินอวิ๋นแล้วจึงพาอวิ๋นซูที่อยู่ด้านข้างกลับไปที่ห้อง ในห้องพลันมีเสียงดังแว่วมาเป็นระลอก ทุกคนคล้ายจะแปลกใจกับการมาเยือนของอวิ๋นซูเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามไม่นานเสียงการเคลื่อนไหวก็ค่อยๆ หายไป ในเรือนพักกลับสู่ความสงบอีกครั้ง
พลันนั้น ด้านหลังมีความเจ็บปวดแพร่ออกมาระลอกหนึ่ง เฟิ่งหลิงหันไปด้วยความแปลกใจ พบว่าหลานอวิ๋นกำลังมองตนด้วยความยินดีเต็มหน้า
“หลานอวิ๋น เจ้า…”
“ยินดีกับองค์ชายใหญ่ด้วย! ในที่สุดก็สมปรารถนาแล้ว!”
เฟิ่งหลิงมองไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เขากับซูเอ๋อร์แต่งงานกันแล้วจริงๆ
หลานอวิ๋นเดินใกล้เข้ามา ยื่นมือออกไปจับไหล่ของอีกฝ่าย “วางใจเถิด มีคนตระกูลอวิ๋นอยู่ ท่านหมอย่อมไม่เป็นอะไรแน่นอน ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง? ที่ได้พบฮองเฮาอีกครั้ง…”
เฟิ่งหลิงถึงกับไร้ซึ่งปฏิกิริยาไปชั่วครู่ ท่าทีของเขาแข็งค้าง “เจ้ากล่าวอันใด?”
“เมื่อครู่ท่านหมอกล่าวว่าแม่นางที่เลี้ยงสุนัขจิ้งจอกช่วยพวกท่านไว้มิใช่หรือ? ทำไม หรือว่าในหมู่บ้านแห่งนี้มิได้มีเพียงฮองเฮาที่เลี้ยงสุนัขจิ้งจอก?” หลานอวิ๋นมีสีหน้างุนงง เฟิ่งหลิงแข็งทื่ออยู่กับที่
“เจ้า เจ้าจะบอกว่า…”
คำพูดของหลานอวิ๋นดังก้องอยู่ในสมอง แม่นางที่เลี้ยงสุนัขจิ้งจอกก็คือ…
“ทำไม ท่านไม่รู้หรือ? แม่นางผู้นั้น…อ้อ ไม่สิ พระนางคือฮองเฮา! ข้าคิดว่าพวกท่านจำกันได้แล้วเสียอีก…”
เฟิ่งหลิงรู้สึกเพียงสมองของตนขาวโพลน จู่ๆ ก็ยื่นมือไปจับไหล่หลานอวิ๋นแน่น “เจ้าพูดจริงหรือ? แม่นางผู้นั้น…ไม่ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? อายุของนาง…”
“ตอนแรกข้าก็ตกใจเช่นกัน หรือว่าท่านไม่รู้ว่าฮองเฮาเป็นสตรีงามผู้โดดเด่นคนหนึ่ง? รักษาความงามไว้ได้แล้วจะแปลกประหลาดอันใดเล่า ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าเช่นนั้น จะมองอย่างไรก็เหมือนเจ้าทุกกระเบียดนิ้วมิใช่หรือ?”
มิน่าเล่า ตอนแรกเมื่อได้เห็นดวงตาคู่นั้นจึงรู้สึกคุ้นเคย อีกทั้งซูเอ๋อร์เคยกล่าวว่าตอนที่เห็นแม่นางผู้นั้นคล้ายได้เห็นตนแต่งกายเป็นสตรีก็มิปาน
สายลมอันรุนแรงพัดมา จนกระทั่งหลานอวิ๋นได้สติกลับมา เบื้องหน้าไหนเลยจะมีเงาของเฟิ่งหลิงอยู่อีก
เสด็จแม่ นางคือเสด็จแม่! สายตาที่มองมองตนในตอนนั้น ความตื่นเต้นของนางเช่นนั้น เหตุใดตนจึงไม่จำให้ได้เร็วกว่านี้! เหตุใดจู่ๆ นางจึงหายไป หรือว่า…นางไม่อยากพบตน?
ภายในป่า เงาร่างร่างหนึ่งกำลังพุ่งทะยานไปยังทิศทางหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง
“องค์ชาย?”
“ไป! พาตัวแม่นางเมื่อครู่นี้กลับมา!”
เฟิ่งหลิงออกคำสั่ง องครักษ์ทุกนายได้รับคำสั่งเช่นนั้นจึงสลายตัวออกไป
เฟิ่งหลิงรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างหยุดไม่อยู่ ตนเคยนึกฝันถึงภาพที่สองแม่ลูกจะได้รวมตัวกันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าแม้ในยามฝันเขาก็คิดไม่ถึงว่าตนจะถึงกับเดินเฉียดไหล่เสด็จแม่เช่นนี้ ความรู้สึกหวาดกลัวในใจแผ่ขยายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หรือว่าเสด็จแม่จะไปอีกแล้ว? นางโกรธที่ตนจำนางไม่ได้ทันทีหรือ? หรือจะกล่าวว่าเสด็จแม่พบอันตรายอันใด…
เพราะเหตุใดนางจึงไม่บอกตนทันที? หรือนางไม่รู้ว่าตนตามหานางมาโดยตลอด?
ในสมองของเฟิ่งหลิงรู้สึกสับสนยิ่งนัก เขากลับมายังกระท่อมเมื่อครู่นี้ ผลักประตูเข้าไป ทว่าด้านในกลับว่างเปล่า กระทั่งเงาร่างของสุนัขจิ้งจอกตัวนั้นก็ไม่เห็น
“เสด็จแม่! เสด็จแม่! ลูกมาหาท่านแล้ว ท่านอยู่ที่ใด?!”
บุรุษตามหาไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง ในป่า ริมแม่น้ำ บริเวณแปลงเพาะปลูก ไม่ว่าที่ใดก็ไม่มีเงาร่างของสตรีนางนั้น
ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงวันนี้ได้ เหตุใดสวรรค์จึงเล่นตลกกับเขาเช่นนี้? ในดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน แทบอยากจะตบตนเองให้ตาย เสด็จแม่ของเขาอยู่เบื้องหน้าแล้วแท้ๆ แต่เขากลับ…
“โฮ่ง!” ยามนั้นเอง เสียงคำรามของสัตว์ป่าพลันดึงดูดเฟิ่งหลิง เขาเงยหน้าขึ้น พบว่าบนเนินเขาฝั่งตรงข้ามมีสุนัขจิ้งจอกสีขาวเงินกำลังมองมาทางเขา จากนั้นจึงหมุนตัวเดินเข้าไปในป่า
นั่นมัน…บุรุษมีสีหน้าเคร่งขรึมลงโดยพลัน รีบสะบัดชายแขนเสื้อตามมันไป
อีกด้านหนึ่ง
อวิ๋นซูที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน นางค่อยๆ ผลักประตูออกไป ในป่าไผ่เบื้องหน้าปรากฏเงาร่างในอาภรณ์สีขาวออกมาช้าๆ
ดวงตาทั้งสองของอวิ๋นซูหดเกร็ง ใบหน้างดงามเพริศพรายประดับไปด้วยรอยยิ้ม กำลังมองมาที่ตน ใบหน้านั้นเหตุใดอวิ๋นซูจะจำไม่ได้ มันเหมือนกับเฟิ่งหลิงทุกกระเบียดนิ้ว ส่วนที่ไม่เหมือนก็คือบนร่างของนางมีบรรยากาศเหนือผู้คนราวกับเป็นนางเซียนในป่าไผ่ เป็นภาพที่ทำให้ผู้คนต้องใจสั่น
ทุกครั้งที่มองไปรู้สึกราวกับมีประกายไหลผ่าน คล้ายเต็มไปด้วยอารมณ์อันนับไม่ถ้วน ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นราวกับอัดแน่นไปด้วยสรรพสิ่ง บรรยากาศเช่นนี้ ความงามล่มแคว้นเช่นนี้ทำให้อวิ๋นซูตื่นตะลึงจนกล่าวคำใดไม่ออก ซูฉินค่อยๆ เดินมาเบื้องหน้าอวิ๋นซู มองไปยังสตรีสุขุมเยือกเย็นเบื้องหน้า
“ข้าคิดมาตลอดว่าหลิงเอ๋อร์จะชอบสตรีเช่นไร นับว่าวันนี้ได้พบเจ้าแล้ว”
นางหัวเราะเบาๆ ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องมาบนร่างทำให้เกิดความพร่าเลือนสายหนึ่ง งดงามจนมิอาจละสายตา
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ตื่นเต้นแทนอวิ๋นซูและเฟิงหลิง