หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 919 ความปรารถนาในใจของบิดามารดา
เล่มที่ 31 ตอนที่ 919 ความปรารถนาในใจของบิดามารดา
หลานอวิ๋นและอวิ๋นซูสบตากัน หลังจากที่พวกเขารู้เรื่อง ระดับความตื่นตะลึงก็ไม่ด้อยไปกว่าฮูหยินอวิ๋นเลย
“เป็นเช่นนี้จริงหรือ? แต่ว่าแม่นางซู…” ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกราวกับมิอาจจัดการอารมณ์ของตนได้ ยามนี้เมื่อคิดดูอีกครั้ง ใบหน้าของแม่นางซูและองค์ชายใหญ่เหมือนกันเพียงนั้น มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ตนจึงรู้สึกมาตลอดว่าเคยเห็นนางที่ใดมาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้แม่นางซูเคยพูดแล้วว่านางอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้เพื่อรอสามีและบุตรชายของนาง หากกล่าวเช่นนี้ บุคคลที่นางรอก็คือจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนและองค์ชายใหญ่…
“สวรรค์ จะเสียมารยาทเกินไปแล้ว!” จู่ๆ ฮูหยินอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่สบายใจนัก “ข้าเห็นนางเป็นแม่นางคนหนึ่งมาตลอด นี่ นี่จะดีไปได้อย่างไร?!”
เมื่อคิดว่าอายุของทั้งสองต่างกันไม่มาก อีกทั้งก่อนหน้านี้ตนยังใช้ท่าทีดั่งผู้อาวุโสคุยกับนางมาตลอด! แม่นางซูคือฮองเฮาผู้สูงศักดิ์! ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกว่าตนใหญ่โตเกินไปแล้วจริงๆ
หลานอวิ๋นแย้มยิ้มอย่างเขินอาย “ความจริงก่อนหน้านี้ข้าก็เคยทำเหมือนฮองเฮาเป็นสตรีวัยเเยาว์ผู้หนึ่ง นี่มิอาจตำหนิฮูหยินอวิ๋นได้หรอกขอรับ”
อย่างไรก็ตาม คำปลอบใจเช่นนี้กลับมิได้ผลเท่าใดนัก ฮูหยินอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นซู คิดไปถึงเหตุการณ์แต่ละอย่างในช่วงนี้อีกครั้ง ดูเหมือนว่าในความทรงจำ ตนยังมิได้ทำเรื่องเสียมารยาทอันใด
“ไม่ได้ ข้าต้องหาโอกาสขอโทษแม่นางซู อ้อไม่สิ หาโอกาสขออภัยฮองเฮา!”
เมื่อเห็นท่าทีจริงจังเช่นนี้ของฮูหยินอวิ๋น อวิ๋นซูและหลานอวิ๋นพลันสบตากัน แย้มยิ้มอย่างจนใจ
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปทางภูเขาตะวันตก ท้องฟ้าสีเข้มย้อมไปด้วยสีแดงครึ่งฟ้า บนเนินเขา บุรุษและสตรีคู่นั้นนั่งอยู่ด้วยกันอย่างสบายอารมณ์หาใดเปรียบ มองไปยังทิวทัศน์อันงดงาม รู้สึกบรรยายไม่ถูก
“ได้ยินว่าซูเอ๋อร์ไม่สบายหรือ? หลายวันมานี้นายท่านตระกูลอวิ๋นทุกคนศึกษาเทียบยามาตลอด แม่ช่วยอะไรไม่ได้เลย”
ในดวงตาของเฟิ่งหลิงเจือไปด้วยความโศกเศร้าอยู่หลายส่วน เขาหันไปมองใบหน้าอันงดงามเบื้องหน้า ดูเหมือนว่ามีเพียงนางที่ทำให้ตนกล่าวความคิดที่แท้จริงออกมาได้
“เสด็จแม่ ข้าผิดต่อซูเอ๋อร์จริงๆ ข้าคิดมาตลอดว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเพราะข้า หากตอนนั้นไม่พานางมาที่แคว้นเหลียน นางคงไม่ต้องพัวพันกับคนตระกูลอู่และไม่ต้องพบเจออันตรายในภายหลัง”
บนใบหน้าของเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หากอยู่ต่อหน้าอวิ๋นซูเขาจะพยายามเก็บซ่อน ไม่กล้าให้นางเห็นด้านอ่อนแอของเขา ซูเอ๋อร์ของเขาเป็นคนดีเพียงนั้นจะตำหนิเขาได้อย่างไร
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งสลักลึก เขาหวังยิ่งนักว่าอวิ๋นซูจะตำหนิตนแรงๆ ด่าเขาว่าเหตุใดจึงปกป้องนางได้ไม่ดี ความใจกว้างอันไร้ขีดจำกัดกลับจะทำให้เฟิ่งหลิงยิ่งรู้สึกโกรธเกลียดตน ความรู้สึกเช่นนี้แทบจะทำให้เขาเป็นบ้า “ข้าไม่มีนางไม่ได้จริงๆ หากสามารถใช้ชีวิตแลกชีวิตนางได้…”
“เด็กโง่ พูดอะไรกัน หากซูเอ๋อร์รู้ว่าเจ้าคิดเช่นนี้นางจึงจะโกรธอย่างแท้จริง!”
“ลูกทราบ เพียงแค่…อยากกล่าวกับเสด็จแม่เท่านั้น ได้เห็นนางซูบเซียวลงทุกวัน ในใจของลูก…” เขาใช้มือกุมบริเวณหัวใจของตนช้าๆ เฟิ่งหลิงรู้ดีว่าในเวลาเช่นนี้เขากลับต้องยิ่งเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว
ที่แท้เมื่อมีบุคคลที่ตนหวงแหนก็จะแปรเปลี่ยนไปหวาดกลัวความตายเช่นนี้
ก่อนหน้านี้เขาเป็นหมาป่าเดียวดาย แต่เมื่อมีอวิ๋นซู นางกลายเป็นความรับผิดชอบของเขา กลายเป็นความหวังของเขา เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป อยากอยู่กับนางให้นาน กระทั่งผมขาวโพลนก็ยังได้อยู่ด้วยกัน
เนิ่นนานผ่านไปเฟิ่งหลิงจึงค่อยๆ สูดหายใจลึก จากนั้นบนใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มมีความสุข
“ไม่เป็นอะไรมาก ลูกเพียงอยากระบายเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นลูกก็จะอยู่ข้างกายซูเอ๋อร์”
“หลิงเอ๋อร์ แม่ภูมิใจในตัวเจ้ายิ่งนัก” ซูฉินยื่นมือออกไปกุมหลังมือของเฟิ่งหลิง บุตรชายของนางมีความรับผิดชอบเพียงนี้ ให้ความสำคัญกับผู้อื่นเพียงนี้ นางเชื่อว่าสวรรค์ย่อมมีลิขิตของตน เชื่อว่าบุรุษสตรีที่รักกันคู่นี้จะไม่ถูกพรากจากกันง่ายๆ แน่นอน
…
“ฮูหยิน เห็นซูเอ๋อร์หรือไม่?”
ม่านราตรีแผ่ขยาย ในตอนที่อวิ๋นมู่กลับมาถึงห้อง ฮูหยินอวิ๋นกลับทำท่าทางให้เขาเงียบ
พบว่าสตรีเยาว์วัยนอนอยู่บนขาของนางด้วยท่าทีเหนื่อยล้า กำลังหลับลึก
ฮูหยินอวิ๋นมองดูใบหน้าที่อยู่ในการหลับใหล ลูบใบหน้าของนางด้วยความเจ็บปวด ต่อให้เปลี่ยนร่างกาย ความสนิทสนมที่ถูกสลักลึกไปถึงกระดูกก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
อวิ๋นมู่เดินก้าวใหญ่ๆ เข้ามา กล่าวเสียงเบา “นอนที่นี่ยามดึกจะหนาวได้ ตอนนี้ซูเอ๋อร์ร่างกายอ่อนแอ” เขายื่นมือไปอุ้มอวิ๋นซูขึ้นอย่างระมัดระวัง พานางไปวางไว้บนเตียง
นางหลับหลึกยิ่งนัก แตกต่างจากสัมผัสเฉียบคมก่อนหน้านี้จริงๆ อวิ๋นมู่มองไปยังใบหน้าขาวซีดด้วยความกังวล องค์ชายใหญ่ทรงตรัสได้ถูกต้อง อาการป่วยของซูเอ๋อร์มิอาจปล่อยไว้ได้ นางหลับโดยไม่มีการป้องกันตัวแม้แต่น้อย อีกทั้งนับวันก็ยิ่งหลับนานขึ้น หากในเวลาเช่นนี้มีผู้มีใจคิดไม่ซื่อเข้าใกล้ซูเอ๋อร์ เท่ากับว่านางไม่มีพลังป้องกันตนเองแม้แต่น้อย!
เมื่อเดินออกมาจากห้อง ฮูหยินอวิ๋นมองไปที่อวิ๋นมู่ด้วยความกังวล “นายท่านทั้งหลายคิดวิธีออกแล้วหรือไม่? ทั้งยังมีอาการของนางในตอนนี้”
“ทุกคนจับชีพจรให้นางแล้ว ไม่พบอาการผิดปกติใด เพียงแค่อุณหภูมิร่างกายสูงกว่าคนปกติมาก และมีอาการหลับลึกเท่านั้น พวกเราคิดจะลองเทียบยาที่เสนอแนะกันมาหลายเทียบว่าได้ผลหรือไม่ ตอนนี้ทำได้เพียงมุ่งไปที่การรักษาตามอาการเท่านั้น แต่ว่า…วิชาแพทย์ของพวกเราจะเทียบซูเอ๋อร์ได้อย่างไร?”
เขาเคยศึกษาเทียบยาแก้ของซูเอ๋อร์ก่อนหน้านี้แล้ว ละเอียดลึกล้ำกว่าพวกเขามากนัก แต่ยังทำให้ปรากฏอาการเช่นนี้ออกมาได้
ขณะนั้นเอง เงาร่างที่อยู่บริเวณไม่ไกลทำให้ทั้งสองเงียบลง
“แม่นางซู…ไม่สิ หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” ฮูหยินอวิ๋นกำลังจะคารวะแต่กลับถูกซูฉินหยุดไว้ “ฮูหยินอวิ๋น ระหว่างท่านกับข้าไม่จำเป็นต้องมากมารยาท ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ข้าก็มิใช่ฮองเฮาอันใดแล้ว เป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดาผู้หนึ่ง”
อวิ๋นมู่ทราบฐานะของซูฉินมาจากหลานอวิ๋นแล้ว แต่มิได้คิดเล็กคิดน้อยเหมือนฮูหยินอวิ๋น เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าสถานะของสตรีนางนี้คงไม่ธรรมดา
“ความจริงที่มารบกวนดึกๆ เช่นนี้เพราะข้ามีเรื่องขอร้องท่านทั้งสอง”
ในห้องเงียบลง สามีภรรยาคู่นั้นนั่งลงตรงข้ามซูฉิน
บนใบหน้าของสตรีงามเพริศพรายปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจออกมา “ก่อนหน้านี้อยากพบบุตรีของฮูหยินอวิ๋นมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าโชคชะตาบนโลกจะมหัศจรรย์เพียงนี้”
“ใช่แล้วเพคะ เมื่อได้ยินแม่ทัพหลานกล่าวถึงฐานะของฮองเฮา หม่อมฉันก็ตกใจเช่นกัน” ฮูหยินอวิ๋นยิ้มอย่างเขินอาย “ระยะนี้ล่วงเกินไปมากมายเหลือเกิน ขอเหนียงเหนียงโปรดอภัย”
“ฮูหยินอวิ๋นคือสหายรู้ใจของข้า หากกล่าวคำพูดห่างเหินเช่นนี้อีก ข้าจะเสียใจยิ่งนัก”
ซูฉินหัวเราะอย่างหาได้ยาก ทำให้ฮูหยินอวิ๋นผ่อนคลายลงไม่น้อยจริงๆ จะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพระมารดาขององค์ชายใหญ่ ฮูหยินอวิ๋นคิดว่าวันหน้าอวิ๋นซูต้องแต่งให้เขา ความสัมพันธ์นี้ควรรักษาไว้ให้ดี
“ความจริงที่มาในคืนนี้เพราะอยากจะหารือกับพวกท่านเรื่องงานแต่งงานระหว่างหลิงเอ๋อร์กับซูเอ๋อร์”
งานแต่ง? ฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นมู่สบตากัน พวกเขารู้ว่าอวิ๋นซูและเฟิ่งหลิงเข้าพิธีที่เมืองหลวงแล้ว ตอนนี้รู้กันไปทั่วทั้งแคว้นเหลียนว่าคุณหนูโกงก็คือพระชายาองค์ชายใหญ่
“ในฐานะที่เป็นพ่อแม่ เชื่อว่าท่านทั้งสองคงรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้เห็นพิธีแต่งงานของบุตรีกระมัง? ยิ่งไปกว่านั้น งานแต่งงานที่เมืองหลวงก็จัดเพื่อตบตาแล้วจากมา หากทำลวกๆ เช่นนี้ผิดต่อซูเอ๋อร์จริงๆ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าจะจัดงานแต่งงานให้พวกเขาที่นี่เพื่อเป็นการเริ่มต้นโชคชะตาอันงดงามสมบูรณ์แบบ”
ในดวงตาของฮูหยินอวิ๋นเปล่งประกายแวววาว ไม่กล่าวไม่ได้ว่าข้อเสนอของซูฉินทำให้นางหวั่นไหว
ชีวิตนี้ของซูเอ๋อร์ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้พบคนที่ควรค่าที่จะมอบชีวิตให้ หากนางต้องมีความทรงจำไม่ดีเพียงเพราะแผนร้ายเหล่านั้น นับว่าอยุติธรรมต่อบุตรีของตนจริงๆ
“เหนียงเหนียงทรงตรัสได้ถูกต้อง ตอนนี้องค์ชายใหญ่และเหนียงเหนียงได้กลับมารวมตัวกันแล้ว มิสู้จัดงานแต่งงานอีกครั้ง ทำความปรารถนาในใจของคนเป็นบิดามารดาอย่างพวกเราให้สำเร็จ”
เมื่อเห็นว่าสตรีทั้งสองล้วนมองมาที่เขา อวิ๋นมู่จึงมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ความจริง ไม่ได้เห็นซูเอ๋อร์แต่งงานกราบไหว้ฟ้าดินด้วยตาตนเองจะไม่ให้เขาเสียใจได้อย่างไร? “อืม ข้าจะให้คนไปเตรียมตัว”
“ไม่จำเป็นต้องหรูหราเกินไป เรียบง่ายครบครันก็พอแล้ว เชื่อว่าเด็กทั้งสองคงไม่อยากดึงดูดสายตาผู้อื่น”
…
เช้าวันต่อมา
ซูฉินปรากฏตัวในห้องของฮูหยินอวิ๋นตั้งแต่เช้า สตรีทั้งสองนั่งโดยมีโต๊ะกั้นกลาง บนนั้นมีชุดแต่งงานสีแดงเพลิงอยู่สองชุด
“ฮองเฮาไตร่ตรองให้รอบคอบจริงๆ ถึงกับคิดวิธีเช่นนี้ได้”
ซูฉินแย้มยิ้ม มิได้กล่าวอันใดกับความเกรงอกเกรงใจของฮูหยินอวิ๋น “เป็นข้าผิดต่อหลิงเอ๋อร์ที่ไม่เคยตัดอาภรณ์ให้เขา ตอนนี้เขาจะแต่งงานแล้ว ข้าอยากทำอะไรด้วยตนเองบ้าง นับว่าทำความปรารถนาของข้าให้สำเร็จ”
ในมือของนางถือเข็มเย็บผ้าไว้อันหนึ่ง บนโต๊ะมีด้านหลากสีเรียงราย
“ในเมื่อไม่อาจจัดอย่างหรูหรา ข้าจึงไปซื้อชุดแต่งงานเรียบง่ายมาจากหมู่บ้านสองชุด พวกเราก็ปักลายหงส์มังกรคู่ให้พวกเขาในฐานะมารดา แม้ว่า…ฝีมือเย็บปักของข้าจะไม่ดีก็ตาม”
“ขอเพียงเป็นน้ำใจของฮองเฮา องค์ชายใหญ่จะต้องชอบแน่นอน”
อีกด้านหนึ่ง
“ซูเอ๋อร์ วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?” ไม่ทราบว่าเฟิ่งหลิงมาปรากฏตัวอยู่บริเวณประตูห้องของอวิ๋นซูตั้งแต่ยามใด เมื่อเห็นสตรีนางนั้นเปิดประตูจึงเดินเข้าไป
นางชะงักไปเล็กน้อย ไม่ทราบว่าบุรุษผู้นี้ยืนอยู่ด้านนอกนานเพียงใดแล้ว
“วันนี้รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาก บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อวานกินยาเข้าไปกระมัง” อวิ๋นซูยังคงยิ้มอย่างเรียบเฉย ดูเหมือนกับคนปกติ “เมื่อวานท่านกับฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง?”
บนใบหน้าของเฟิ่งหลิงเผยรอยยิ้มยินดีออกมา “เสด็จแม่นาง….ถึงกับทำให้ข้ารู้สึกสนิทสนมเพียงนั้น พวกเราพูดคุยกันอยู่นาน วันหน้าค่อยให้เจ้าร่วมยินดีไปด้วยกัน”
“ได้” อวิ๋นซูเห็นความสุขในดวงตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ในใจอดไม่ได้ที่จะยินดีแทนเขา
“เร็วหน่อย เคลื่อนไหวให้เร็วหน่อย”
ตอนนี้เอง เสียงของนายท่านตระกูลสาขาดังมาจากด้านหลัง ทั้งสองพากันหันไป พบว่านายท่านทั้งหลายกำลังเอะอะอะไรบางอย่าง
“นี่คือ…”
เสียงของเฟิ่งหลิงทำเอาพวกเขาตกใจ นายท่านตระกูลสาขาเงยหน้าขึ้น ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เขาถึงกับลืมไปว่าห้องขององค์ชายใหญ่อยู่ที่นี่ พี่ใหญ่กล่าวว่าต้องเก็บเป็นความลับ ผลกลับกลายเป็นว่า…
“พวกเรากำลัง…ย้ายของ! รบกวนองค์ชายใหญ่แล้ว!”
กล่าวจบนายท่านทั้งหลายก็หายไปจากสายตาของพวกเขาอย่างกระสับกระส่าย ท่าทีลึกลับเช่นนี้ทำให้พวกเขาสบตากัน
“ซูเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ตระกูลอวิ๋นเป็นเช่นนี้หรือ?” เขารู้สึกว่านายท่านทั้งหลายดูมีความสุขเกินไปบ้าง ไม่เหมือนนายท่านตระกูลอื่น
อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ย่อมมิใช่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นตระกูลอวิ๋นเช่นนี้” อย่างไรก็ตามนางไม่กล่าวไม่ได้จริงๆ นี่มิใช่ความปรารถนาที่อยู่ในใจนางมาตลอดหรือ?
ก่อนหน้านี้นางมักรู้สึกว่าตระกูลอวิ๋นขาดอะไรไปบางอย่าง แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นอีกครั้ง สิ่งที่ขาดไปมิใช่ความสุขและความสนิทสนมที่เรียบง่ายธรรมดาที่สุดเช่นนี้หรือ? อวิ๋นซูไม่รู้ว่านายท่านทั้งหลายรู้ฐานะของนางมากน้อยเพียงใด แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี ให้นางเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยฐานะในปัจจุบัน เทียบกันแล้วจะผ่อนคลายกว่ามาก
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
แฮปปี้อะ ยิ้มเลย