หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 962 คืนโศกา

เล่มที่ 33 ตอนที่ 962 คืนโศกา

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “แต่ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งกังวล”

ซือถูเจินที่อยู่ด้านนอกแข็งทื่อไปทั้งร่าง พยายามทำใจให้สงบฟังบทสนทนาด้านในต่อไป

“รู้ความเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีอันใด ความจริงข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจินเอ๋อร์จะมีวันที่กลายเป็นผู้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ด้วย ข้าเพียงสั่งสอนทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าเรียนรู้มาให้เขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนฉลาดเฉลียวตั้งแต่กำเนิด อะไรล้วนดีหมด เพียงสุขุมเกินไปเท่านั้น”

สุขุม? หลานหลิงอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงครั้งแรกที่ตนพบกับซือถูเจิน ตอนนั้นนางคิดว่าเขาเป็นพวกหน้าตาย! ทั้งๆ ที่หน้าตาไม่เลวแต่กลับแสดงท่าทางราวกับผู้อื่นติดหนี้เขาเป็นแสนตำลึงเงินอย่างไรอย่างนั้น ต่อให้ยิ้มก็ให้ความรู้สึกคล้ายว่าเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

พี่ใหญ่ยังกล่าวเลยว่าอัครมหาเสนาบดีเป็นจิ้งจอกเฒ่า!

“วัยเด็กสมควรวิ่งเล่น เขากลับเรียนรู้สี่ตำราห้าศาสตร์อยู่ในห้อง ทั้งๆ ที่ท่องได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว แต่กลับกล่าวว่าตนยังไม่เข้าใจลึกซึ้ง” ดังนั้นนางจึงคิดมาตลอดว่าเจินเอ๋อร์จะต้องเกิดในครอบครัวบัณฑิตเป็นแน่ ไม่รู้ว่าพบกับเรื่องอันใดมาจึงร่อนเร่อยู่บนถนน

ตำราเหล่านั้นไม่ใช่อะไรที่เด็กธรรมดาจะเรียนรู้ได้

หลานหลิงอดไม่ได้ที่จะย้อนนึกไปถึงตนเองในวัยเด็ก เมื่อพูดถึงเรื่องอ่านตำราก็จะรู้สึกไม่สบายไปต่างๆ นานา มีเพียงตอนจับทวนจับกระบี่จึงจะรู้สึกเป็นสุข

“คุณหนูหลานทราบหรือไม่ว่าช่วงนี้เจินเอ๋อร์มีเรื่องใดในใจ?” ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจไม่ลงจริงๆ แต่นางรู้ว่าซือถูเจินไม่พูดกับนางแน่นอน จึงคิดสอบถามเอากับหลานหลิง

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“นี่…ในราชสำนักมีเรื่องราวซับซ้อนมากมาย จะมากจะน้อยก็ต้องมีปัญหาที่แก้ไขได้ยากอยู่บ้าง” นางก็อยากรู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับซือถูเจินกันแน่ เขาเป็นอัครมหาเสนาบดีมาหลายปี มีเพียงทำให้ผู้อื่นลำบากใจ ไหนเลยจะมีคนทำให้เขาวุ่นวายใจได้

ฮูหยินผู้เฒ่าทอดถอนใจเบาๆ “วันหน้าหากข้าไม่อยู่แล้ว หวังว่าคุณหนูหลานจะอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเจินเอ๋อร์ให้ดี เด็กคนนี้ไม่รู้จักพูดจาอ่อนหวาน บางทีคงไม่ทราบว่าจะเอาใจสตรีเช่นไร แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องมอบทุกสิ่งที่ทุกอย่างที่เขามอบให้ได้เป็นแน่ จะอย่างไรนิสัยก็ไม่อาจแปรเปลี่ยน นี่เป็นจุดที่ไม่ดีจริงๆ”

“…” หลานหลิงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง ทั้งๆ ที่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจผิดเรื่องระหว่างนางกับซือถูเจิน ทว่าละครฉากนี้ยังต้องแสดงต่อไป เพียงแค่คิดถึงวันเวลาที่นางอยู่ด้วยกันกับซือถูเจินก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาแล้ว

ในความคิดของฮูหยินผู้เฒ่า นอกจากซือถูเจินจะมีนิสัยดื้อรั้นเข้าใจยากแล้ว อย่างอื่นก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

“พูดคุยกับคุณหนูหลานมากมายเพียงนี้ หญิงชราอย่างข้าอารมณ์ดีขึ้นมากจริงๆ หากต่อไปนี้มีคุณหนูหลานอยู่เป็นเพื่อนหญิงชราเช่นข้าทุกวัน มิแน่ว่าอาการป่วยอาจหายเร็วขึ้นก็เป็นได้”

เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ออกมา หลานหลิงพลันยื่นมือไปกุมหลังมือของฮูหยินผู้เฒ่าโดยไม่รู้ตัว “อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าจะต้องดีขึ้นแน่นอน! หากวันหน้าซือถูเจินกล้ารังแกข้า ฮูหยินผู้เฒ่าต้องทวงความเป็นธรรมให้หลิงเอ๋อร์นะเจ้าคะ!”

เมื่อกล่าวเช่นนี้ออกมาหลานหลิงจึงค่อยรู้สึกเสียใจ นี่ตนกำลังพูดจาเหลวไหลอันใดอยู่? นางเพียงหวังให้ฮูหยินผู้เฒ่าหายเป็นปกติเร็วขึ้นเสียหน่อย ทนเห็นอีกฝ่ายลำบากไม่ได้จึงเผลอเอ่ยปลอบใจเท่านั้น ไม่ใช่เพราะมีความคิดอันใดกับซือถูเจิน ไม่ใช่เด็ดขาด!

“ได้ๆๆ มีข้าอยู่ เจินเอ๋อร์ไม่กล้ารังแกเจ้าแน่…”

นอกหน้าต่าง บุรุษผู้นั้นหลุบตาลงเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินหายไปกับสายลมอย่างเงียบงัน

พ่อบ้านชราเห็นหน้าต่างห้องหนังสือเปิดอยู่ ด้านในมีบุรุษนั่งอ่านตำราอยู่หน้าโต๊ะจึงยิ้มเดินจากไปอย่างสบายใจ ในที่สุดใต้เท้าก็อยู่จวนไม่ออกไปไหนแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานทุกสิ่งทุกอย่างคงเข้าที่เข้าทาง

ยามเย็น

“ใต้เท้า ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่าวันนี้อยากรับประทานอาหารร่วมกับคุณหนูหลานขอรับ”

การเคลื่อนไหวในมือของซือถูเจินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงตอบรับอย่างเรียบเฉย

สตรีนางนั้นมีฝีมือในการประจบประแจงผู้อาวุโสเป็นเลิศจริงๆ ถึงกับทำให้ท่านแม่ไม่สนใจเขาได้เชียว เมื่อคิดถึงตรงนี้บนใบหน้าของซือถูเจินพลันปรากฏรอยยิ้มขมขื่น ทว่าขอเพียงท่านแม่ดีใจก็ดีแล้ว เช่นนั้นให้สตรีนางนั้นอยู่ต่ออีกหลายวันคงไม่เป็นไร

เขาไม่ได้ทำงานหลายวัน เอกสารบนโต๊ะสะสมมากมายเพียงนี้แล้ว เป็นขุนนางมาหลายปี เขาไม่เคยทำตัวย่อหย่อน วันนี้ต้องอ่านเอกสารหลายชั่วโมง ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงรสชาติความลำบากที่สร้างด้วยตนเองแล้วจริงๆ

ส่วนเรื่องของไท่ซ่างหวง ซือถูเจินยังไม่ได้ตัดสินใจ เขาเกลียดการที่ถูกผู้อื่นชักใยอยู่ในกำมือเป็นที่สุด เห็นได้ชัดว่าหลายปีมานี้ไท่ซ่างหวงจับตาดูตนมาตลอดว่ามีคุณสมบัติเป็นหมากของเขาหรือไม่ ตอนนี้ความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์แล้ว ไท่ซ่างหวงคงไม่คิดว่าเขาจะซาบซึ้งหรอกกระมัง?

เดินไปเบื้องหน้าพร้อมพิจารณาไตร่ตรอง ยามต้องเดินทางอ้อม ตนก็มิได้อ่อนแอไปกว่าผู้ใด

ซือถูเจินคิดไม่ถึงว่าเพียงได้ใช้เวลาอยู่กับท่านแม่ครั้งเดียวอารมณ์ของเขาจะชัดเจนราวกับเห็นแสงสว่าง ไม่มีความรู้สึกสับสนและเสื่อมถอยเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีก ท่านแม่ไม่เพียงจะเป็นผู้มีพระคุณของเขา แต่ยังเป็นอาจารย์ของเขาอีกด้วย แม้สวรรค์จะแย่งชิงครอบครัวทั้งหมดของเขาไป แต่กลับประทานท่านแม่ที่ยิ่งใหญ่เยี่ยมยอดยิ่งกว่าผู้ใดมาให้ ในเรื่องนี้นับเป็นวาสนาของเขาจริงๆ

บุรุษที่ไม่ได้ยิ้มมานาน ตอนนี้มุมปากถึงกับยกขึ้นเล็กน้อย พู่กันในมือที่หยุดไว้นานก็เคลื่อนไหวต่อไปเช่นกัน

นอกหน้าต่างยินเสียงสกุณาขับขาน หลานหลิงมองใบหน้ายามหลับใหลของฮูหยินผู้เฒ่า แย้มยิ้มอย่างยินดี ห่มผ้าห่มให้นางอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือตนนั่งอยู่ข้างเตียงมาทั้งวันแต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ได้คุยเล่นกับฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนอัครมหาเสนาบดีมานานเพียงนี้ ทำให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีสิ่งใดที่ไม่รู้ ทั้งๆ ที่เป็นสตรีแต่กลับรู้เรื่องมากมาย คนเช่นนี้ หากจะไม่ให้สอนเด็กอย่างซือถูเจินออกมาคงเป็นเรื่องยาก

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังได้ฟังเรื่องน่าอายในวัยเด็กของซือถูเจินมากมาย เมื่อคิดดูก็รู้สึกเบิกบานใจ

หลานหลิงยื่นมือบิดขี้เกียจ เป่าเทียนให้ดับแล้วค่อยถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

วันนี้ได้กุมความลับมากมายของซือถูเจินไว้ในมือ จะใช้มันอย่างไรดีเล่า? วันหน้าหากเขากล้ารังแกพี่ใหญ่อีก จะนำเรื่องน่าอายในอดีตของเขาออกไปพูดให้หมด ดูสิว่ายังกล้าโอหังอีกหรือไม่!

ตอนนี้เอง หลานหลิงราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “แย่แล้ว ลืมปิดหน้าต่างให้ฮูหยินผู้เฒ่า!”

ตอนนี้สุขภาพของฮูหยินผู้เฒ่าไม่ดี ไม่อาจถูกลมหนาว เมื่อคิดถึงตรงนี้หลานหลิงจึงย้อนกลับไป

ภายในห้องอันเงียบสงบมีการเคลื่อนไหวอันแปลกประหลาด หลานหลิงขมวดคิ้ว รับรู้ได้อย่างเฉียบแหลม ชั่วขณะต่อมานางถึงกับเห็นศพขององครักษ์หลายนายล้มอยู่ในมุมหนึ่ง

“ผู้ใดอยู่ในห้อง?!” นางผลักประตูห้องเข้าไป เห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างเตียงรางๆ

“ผู้ใด?!”

ประกายสีเงินส่องสว่าง อีกฝ่ายยิงอาวุธลับจากแขนเสื้อเข้าใส่หลานหลิง นางหมุนตัวหลบไปได้อย่างหวุดหวิด รีบตะโกนเสียงดัง “มีมือสังหาร!”

“แม่นางหลาน?” ในที่สุดการเคลื่อนไหวทางด้านนี้ก็ปลุกฮูหยินผู้เฒ่าบนเตียงให้สะดุ้งตื่น บุรุษชุดดำรีบเปลี่ยนเป้าหมาย ชักกระยี่ออกมาทำท่าจะฟาดฟันไปยังสตรีบนเตียง

“หยุดนะ!”

นางหยิบม้านั่งตัวหนึ่งขึ้นมาเขวี้ยงออกไป ได้ยินเสียงปังดังขึ้น บุรุษผู้นั้นมีวรยุทธ์สูงส่ง ถีบเพียงครั้งเดียวม้านั่งพลันแตกกระจาย หลานหลิงที่คิดจะลอบโจมตีพุ่งไปเบื้องหน้า คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายคาดเดาแผนการนางได้นานแล้ว โคจรพลังภายในซัดไปยังหน้าอกของหลานหลิงอย่างแรง ความเจ็บปวดแพร่ออกมาโดยพลัน สตรีกระเด็นออกไปกระทั่งร่วงลงบนพื้นอย่างแรง

“คุณหนูหลาน ไม่ต้องสนใจข้า รีบหนีไป!”

บริเวณลำคอมีความเยือกเย็นสายหนึ่งแพร่ออกมา กระบี่ในมือของบุรุษชุดดำปาดฟันลงไป ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หลานหลิงมองภาพนี้ด้วยความหวาดกลัว “ไม่! เจ้า เจ้าถึงกับกล้า!”

สตรีบนเตียงล้มลง บุรุษชุดดำเห็นหลานหลิงพยายามลุกขึ้นมาจากพื้นจึงแค่นเสียงเย็น “ไม่ประมาณตน!”

ฮูหยินผู้เฒ่า…นางไม่ได้ปกป้องฮูหยินผู้เฒ่าให้ดี! หลานหลิงกัดฟันอดกลั้นความคาวในลำคอเอาไว้แล้วโจมตีใส่บุรุษชุดดำอีกครั้ง นางได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้การเคลื่อนไหวจึงสะดุดไปไม่น้อย

“เช่นนั้นเจ้าก็ตายไปพร้อมหญิงชรานั่นเถิด!”

กระบี่แทงไปบริเวณท้องของหลานหลิงอย่างแม่นยำ ทะลุร่างกายของนางโดยพลัน คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับตอบโต้ ถึงกับดึงผ้าดำบนใบหน้าเขาออก ใบหน้าไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่เบื้องสายตา

ไม่นานในห้องก็มีแสงเทียนส่องสว่าง องครักษ์หลายคนวิ่งทะยานเข้ามา

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“ไม่ให้…ไป!”

อีกฝ่ายดึงกระบี่กลับมา บนนั้นเปื้อนไปด้วยเลือดของหลานหลิง แต่สตรีกลับจับขาเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ตอนนี้องครักษ์ทะยานเข้ามาถึงประตูห้องแล้ว

บุรุษชุดดำกัดฟัน ไม่สนใจพัวพันกับหลานหลิงอีก ถีบลงไปบนใบหน้าของนางแล้วโจมตีไปบริเวณหน้าอกของสตรีอย่างแรงอีกครั้ง ทำให้นางสลบไปทันที

เงาสีดำกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง ซือถูเจินพาคนตามมาถึงแล้ว ศพบริเวณประตูและเสียงเมื่อครู่นี้ทำให้ในใจของเขาเกิดความรู้สึกไม่ดี “ตามไป!”

“อา! ฮูหยินผู้เฒ่า! คุณหนูหลาน!”

ในห้องมีเสียงอุทานดังแว่วมา ซือถูเจินก้าวเข้าไปด้วยจิตใจอันหนักอึ้ง ตอนนี้แสงเทียนส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง โลหิตสีแดงบนพื้นและบนเตียงเสียดแทงนัยน์ตาจนน่าหวาดกลัว

ร่างกายครึ่งหนึ่งของฮูหยินผู้เฒ่าพาดอยู่บนเตียง ลำคอมีรอยเลือดสีแดงราวกับถูกกรีด ส่วนหลานหลิงล้มอยู่ท่ามกลางกองเลือดบนพื้น

“ท่านแม่…”

ร่างกายที่ยังมีไออุ่นไร้ซึ่งลมหายใจใดๆ ซือถูเจินดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดด้วยร่างกายอันสั่นเทา ความเจ็บปวดราวหัวใจถูกฉีกกระชากจุกอยู่ในลำคอ เขามาช้าไป…เป็นเขาลำพองใจเกินไป! เขา…

“ใต้เท้า คุณหนูหลานได้รับบาดเจ็บสาหัส เกรงว่า…”

“ไม่ ช่วยชีวิตนางให้ได้! จะต้องช่วยนางให้ได้!” เพื่อช่วยมารดาของตน สตรีนางนั้นจึงถูกลงมือโหดเหี้ยมเพียงนี้ เขาจะไม่ยอมให้นางตายไปเพราะเหตุนี้เป็นอันขาด!

เขาวางสตรีในอ้อมกอดกลับลงไปบนเตียงอย่างระมัดระวัง ซือถูเจินรู้สึกราวกับทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงภาพฝัน เขาเดินไปข้างกายหลานหลิงที่ถูกทุกคนห้อมล้อม เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยโลหิต ในใจพลันเจ็บปวด

คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ คิดถึงเรื่องที่นางทำให้มารดาของตนเผยรอยยิ้มออกมาได้

ซือถูเจินสูดหายใจลึก ก้มลงอุ้มนางขึ้นมา

“เชิญหมอหลวงทั้งหมดมา!”

“ขอรับ!”

จวนอัครมหาเสนาบดีในวันนี้ถูกความหวาดกลัวกดทับราวกับอยู่ในขุมนรก ในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น ห้องของฮูหยินผู้เฒ่าถูกคนเฝ้าไว้อย่างแน่นหนา อีกด้านหนึ่ง อ่างน้ำที่คละเคล้าไปด้วยโลหิตถูกยกออกมาไม่หยุด

“นายท่าน คนผู้นั้นหนีไปได้ แต่ผู้น้อยพบสิ่งนี้ขอรับ”

องครักษ์ที่ไล่ตามมือสังหารผู้นั้นกลับมาแล้ว นำป้ายพกกลับมาด้วยแผ่นหนึ่ง

ป้ายพกสีทองสลักคำว่า “องครักษ์หลวง” เอาไว้อย่างชัดเจน ราวกับงอดรนทนไม่ไหวต้องการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นองครักษ์หลวงในวังอย่างไรอย่างนั้น

ซือถูเจินจ้องมองป้ายพกแผ่นนั้น กำมันไว้ในฝ่ามือแน่น

กล่าวเช่นนี้เป็นฝ่าบาทต้องการสังหารมารดาของเขาหรือ? คนหนีไปแล้ว แต่กลับทิ้งหลักฐานเอาไว้อย่างเปิดเผยเพียงนี้เชียว?

“ฮ่ะๆ ฮ่าๆ …” เสียงหัวเราะอันแปลกประหลาดดังออกมาจากบุรุษ