หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 963 คำสาบาน

เล่มที่ 33 ตอนที่ 963 คำสาบาน

จวนอัครมหาเสนาบดีแขวนผ้าแพรขาวเต็มจวนภายในเวลาเพียงหนึ่งคืน

ซือถูเจินคุกเข่าอยู่บนพื้นข้างเตียงอย่างเงียบงัน มองไปยังใบหน้าซีดขาวตรงหน้า ความทรงจำที่ผ่านมาแต่ละอย่างปรากฏในสมอง ทั้งๆ ที่วันนี้ยังได้ยินเสียงมารดาพูดคุยแย้มยิ้ม แต่ตอนนี้นางกลับนอนตัวเย็นอยู่เบื้องหน้าแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างคือความฝันใช่หรือไม่? ผู้ใดก็ได้บอกเขาที ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งใช่หรือไม่?

“ท่านแม่…” เสียงคละเคล้าไปด้วยความแหบแห้งและความปวดใจ ไม่ทราบว่าความเปียกชื้นบริเวณหางตาไหลรินลงมาตั้งแต่เมื่อใด นี่เป็นน้ำตาแรกของซือถูเจินตั้งแต่ที่เขาจำความได้

ด้านข้างมีป้ายพกแผ่นหนึ่งวางอยู่ ท่าทีของบุรุษผิดปกติอย่างบรรยายไม่ถูก ทั้งๆ ที่น้ำตาไหล แต่หางตาของเขากลับเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง

สุดท้ายเป็นเขาที่ลากท่านแม่เข้ามาพัวพัน ทั้งๆ ที่ทุกสิ่งทุกอย่างเพิ่งจะมองเห็นความหวัง ทั้งๆ ที่ไม่นานก่อนหน้านี้ท่านแม่ยังคะยั้นคะยอให้เขาแต่งงานสร้างครอบครัว แต่ตอนนี้กลับพรากจากกะทันหัน ราวกับมีน้ำเย็นซัดสาดเข้าไปในใจของซือถูเจิน

ตอนนี้แม้แต่ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็ถูกแย่งชิงไปแล้วหรือ? ช่างไม่เลือกวิธีการเลยจริงๆ…

นอกห้องมีเสียงร้องไห้ดังแว่วมา ทุกคนในจวนอัครมหาเสนาบดีคุกเข่าอยู่ด้านนอก ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนใจดีมีเมตตา ปฏิบัติกับทุกคนอย่างอบอุ่นราวครอบครัว การจากไปของนางทำให้เกิดเงามืดอันน่าโศกเศร้ากับทุกคนในจวนอัครมหาเสนาบดี

ไม่ทราบว่าบุรุษข้างเตียงนั่งอยู่เช่นนั้นนานเพียงใด ผู้ใดก็ไม่ทราบว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“ท่านแม่ คำที่ท่านพูด ลูกจดจำไว้หมดแล้ว”

ซือถูเจินสูดหายใจลึก จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปคลุมผ้าห่มให้เรียบร้อย สตรีบนเตียงดูคล้ายหลับไปเท่านั้น เขามองใบหน้านางอย่างสงบ ซือถูเจินคล้ายกับมองเห็นสตรีเมื่อหลายปีก่อนที่ยื่นมือมาหาตนใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูตนด้วยความอบอุ่นเต็มดวงตา

มือที่อยู่ในแขนเสื้อค่อยๆ กำขึ้น ซือถูเจินหลับตาราวกับต้องการคว้าจับอะไรบางอย่าง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของบุรุษมีเพียงความเย็นยะเยือกและความแนวแน่ เขาสะบัดชายแขนเสื้อหมุนตัวเดินออกไป ทุกคนที่อยู่นอกห้องเงียบเสียงลงโดยพลัน พวกเขาไม่เคยเห็นท่านอัครมหาเสนาบดีมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน กลิ่นอายแห่งความตายที่อัดแน่นเต็มดวงตาทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุก

ในห้องอีกด้านหนึ่ง หมอหลวงหลายคนยืนล้อมเตียง แต่ละคนมีสีหน้าหนักอึ้ง

“ท่านอัครมหาเสนาบดีขอรับ บาดแผลของแม่นางหลานสาหัส เกรงว่าคงไม่พ้นคืนนี้!”

ซือถูเจินขมวดคิ้วมองสตรีบนเตียง นางเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกลากเข้ามาพัวพัน แต่ยังทำเพื่อมารดาของตนจนถึงขั้นนี้ เมื่อเห็นอาภรณ์ที่มีเลือดซึมออกมาทำให้รู้สึกคล้ายกับมีมือคู่หนึ่งบีบหัวใจของเขาแน่นจนหายใจไม่ออก

“ใต้เท้าทุกท่าน จะต้องช่วยชีวิตนางให้ได้! อย่าปล่อยให้นางตาย อย่าให้นางตายเด็ดขาด!”

“สิ่งที่พวกเราทำได้ล้วนทำไปหมดแล้ว แม้บาดแผลของแม่นางหลานจะถูกรักษาเรียบร้อยแล้ว แต่นางเสียเลือดมากเกินไปทำให้อ่อนแอมาก ตอนนี้ทำได้เพียงกินยายื้อลมหายใจ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือไม่ต้องดูวาสนาของแม่นางหลานแล้ว”

“ยังต้องการอะไรอีก? ใต้เท้าเช่นข้าจะรีบไปหามาทันที!”

“นี่…” หมอหลวงทั้งหลายสบตากัน ข่าวที่จวนอัครมหาเสนาบดีถูกลอบโจมตีแพร่ออกไปทั่วทั้งวังหลวงแล้ว กล่าวว่าแม่นางหลานที่มาเป็นแขกในจวนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลับไม่มีผู้ใดรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าของจวนอัครมหาเสนาบดีถูกมือสังหารฆ่าตาย ซือถูเจินประกาศกับด้านนอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าได้รับความตกใจจึงป่วยตายเท่านั้น

หากความจริงถูกแพร่ออกไป เกรงว่าคงสร้างคลื่นลมอันรุนแรงเป็นแน่

“โสมพันปีก็ถูกใช้ไปแล้ว คืนนี้ใต้เท้าให้คนเฝ้าคุณหนูหลานไว้ดีๆ เถิด มิแน่ว่าอาจมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็เป็นได้”

ทุกคนถอยออกไป ซือถูเจินเดินมาข้างเตียง มองสตรีที่มีลมหายใจอ่อนแรง ในใจยากจะบรรยายความรู้สึก

หากไม่ใช่เพราะตน เด็กคนนี้จะถูกลากเข้ามาโดยไร้สาเหตุได้อย่างไร เขาไม่เพียงแต่จะปกป้องมารดาของตนไม่ได้ ทั้งยังลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาพัวพันอีกด้วย

“เด็กน้อย เจ้าจะต้องฟื้นขึ้นมาให้ได้ มิเช่นนั้นหากหลานอวิ๋นกลับมาจะต้องสังหารข้าเป็นแน่”

ตอนนี้จักรพรรดิเหลียนที่อยู่ในวังได้ฟังรายงานของหมอหลวงแล้ว

“ต้องการสมุนไพรอันใดสามารถนำไปจากในวังได้เลย จะต้องเป็นสมุนไพรที่ดีที่สุด!”

“พวกกระหม่อมจะพยายามเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ”

เหตุใดบุตรีของแม่ทัพหลานจึงไปเป็นแขกในจวนอัครมหาเสนาบดีได้ จากที่พระองค์รู้ แม่ทัพหลานและซือถูเจินไม่ลงรอยกันมาตลอด พระองค์ทอดพระเนตรไปยังองครักษ์ข้างกาย จวนอัครมหาเสนาบดีถูกลอบโจมตี ท่านอัครมหาเสนาบดีเป็นดั่งแขนซ้ายแขนขวาในราชสำนัก พระองค์สั่งให้องครักษ์ในวังเพิ่มการคุ้มครองแล้ว

“สั่งให้คนไปแจ้งแม่ทัพหลานแล้วหรือไม่?”

“ทูลฝ่าบาท แม่ทัพหลานกำลังอยู่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

“ผู้ใดทำกันแน่ ตรวจสอบพบหรือไม่?” ถึงกับกล้าลอบโจมตีจวนอัครมหาเสนาบดียามดึกเชียวหรือ ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด จักรพรรดิเหลียนกลับรู้สึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนอัครมหาเสนาบดีไม่ได้ป่วยตาย เกรงว่าคงเกี่ยวข้องกับมือสังหารเป็นแน่

“กระหม่อมยังตรวจสอบไม่พบ”

จักรพรรดิเหลียนโบกพระหัตถ์ องครักษ์ถอยออกไป

ซือถูเจินไม่ได้มาประชุมเช้าหลายวัน ไม่ทราบว่าเกี่ยวข้องกับการโจมตีในครั้งนี้หรือไม่? จักรพรรดิเหลียนใคร่ครวญครู่หนึ่ง “เด็กๆ เตรียมเสด็จไปจวนอัครมหาเสนาบดี!”

ในห้อง ซือถูเจินเฝ้าอยู่ข้างกายหลานหลิง หมอหลวงกำชับไว้แล้วว่าตอนนี้เขาทำได้เพียงใช้คำพูดกระตุ้นหลานหลิง ไม่แน่ว่าอาจทำให้นางตื่นขึ้นมาจากความฝันก็เป็นได้

“เด็กน้อย เจ้าไม่อยากพบหลานอวิ๋นแล้วหรือ? ข้าสั่งให้คนตามหาร่องรอยของเขาแล้ว หากเจ้าไม่ฟื้นจะพบเขาได้อย่างไร?”

“ใต้เท้าเช่นข้าไม่อยากติดหนี้เลือดตระกูลหลาน เจ้าต้องฟื้นขึ้นมา!”

“ตอนแรกข้าบอกให้เจ้าอย่าได้ยุ่งวุ่นวาย เหตุใดเจ้าจึงต้องไปหาข้าที่หอนางโลมด้วย? เด็กน้อยอย่างเจ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งใดเรียกว่ามารยาทกับความอัปยศ? เหตุใดจึงไม่พูดเล่า? ลุกขึ้นมาตีข้าเถิด ใต้เท้าเช่นข้าจะยืนนิ่งไม่ลงมือตอบโต้แน่นอน!”

ขณะนั้นเอง พ่อบ้านชราในอาภรณ์สีขาวเดินเข้ามาจากด้านนอก

“ใต้เท้า มีแขกมาขอรับ” ท่าทีและน้ำเสียงเช่นนี้ทำให้ซือถูเจินคาดเดาบางอย่างได้โดยพลัน

“เฝ้านางแทนข้าด้วย หากมีการเคลื่อนไหวใดรีบมารายงานทันที”

“ขอรับ” พ่อบ้านชรามองไปยังแผ่นหลังที่กำลังเดินจากไปก่อนจะสูดหายใจลึก ช่างเป็นแม่นางที่ดียิ่งนัก ในใจพ่อบ้านชรารู้สึกตำหนิตนเองอยู่บ้าง หากตอนแรกเขาไม่ขอให้หลานหลิงคล้อยตามความคิดของฮูหยินผู้เฒ่า นางอาจไม่ต้องพบกับโศกนาฏกรรมเช่นนี้

“คุณหนูหลาน เป็นบ่าวผิดต่อท่านแล้ว ท่านจะต้องฟื้นขึ้นมานะขอรับ! มิเช่นนั้นหากฮูหยินผู้เฒ่าในโลกหน้ารับรู้ต้องไม่สงบใจเป็นแน่”

ภายในสวนบุปผา จักรพรรดิเหลียนผู้สวมอาภรณ์เรียบง่ายถูกองครักษ์คุ้มกันหนาแน่น

ต้องทราบว่าการที่จักรพรรดิเหลียนเสด็จออกจากวังในตอนนี้นับเป็นการเสี่ยงอันตรายอย่างใหญ่หลวง

ซือถูเจินเดินเข้ามา รีบยกชายอาภรณ์กำลังจะคุกเข่าลง แต่จักรพรรดิเหลียนกลับยื่นพระหัตถ์ออกไปประคองเขาไว้ “ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่จำเป็นต้องมากพิธี! เจิ้นได้ยินเรื่องราวมาบ้างแล้ว ท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดระงับความโศกเศร้า”

“เหตุใดฝ่าบาทต้องเสด็จออกจากวังด้วยพระองค์เอง กระหม่อมมิกล้ารับ”

“เจิ้นนับถือฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนอัครมหาเสนาบดียิ่งนัก อยากพบหน้านางสักครั้ง กลับเป็นท่านต่างหากท่านอัครมหาเสนาบดี สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือไม่?” ต้องทราบว่าซือถูเจินบอกว่าตนเองป่วยหนักไม่ไปร่วมประชุมเช้าหลายวัน จักรพรรดิเหลียนส่งคนมาตรวจสอบก็ไม่เคยได้พบ

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“พระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทกระหม่อมขอรับไว้แทนมารดา ที่จวนของกระหม่อมมีเรื่องมากมาย ขอให้ฝ่าบาทโปรดเมตตา ประทานวันหยุดให้สักหลายวันเถิด”

“เรื่องในราชสำนักไม่รีบร้อน ท่านอัครมหาเสนาบดีจัดการเรื่องฮูหยินผู้เฒ่าให้ดีเถิด ส่วนคุณหนูหลานท่านโปรดวางใจ เจิ้นจะปลอบใจแม่ทัพหลานให้ดี” จักรพรรดิเหลียนรู้สึกว่าซือถูเจินในวันนี้ดูเปลี่ยนไป ไม่เห็นความคล้อยตามยามปกติบนร่างของเขาอีก ทุกคำพูดและการกระทำเต็มไปด้วยความระวังและความระแวง ดูท่าทางการจากไปของฮูหยินผู้เฒ่าคงส่งผลกระทบกับเขาอย่างใหญ่หลวง

ซือถูเจินถอนใจเบาๆ “เรื่องคุณหนูหลานกระหม่อมจะเป็นคนอธิบายกับแม่ทัพหลานด้วยตัวเอง คราวนี้เป็นความสะเพร่าของจวนอัครมหาเสนาบดีทำให้คุณหนูหลานได้รับบาดเจ็บสาหัส หากนางเป็นอะไรไป กระหม่อมจะรับผิดกับแม่ทัพหลานด้วยตัวเอง”

“เหตุใดต้องกล่าวเคร่งขรึมเพียงนี้ คุณหนูหลานเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

ซือถูเจินเบนสายตาขึ้นมองไปยังดวงเนตรกระจ่างใสของจักรพรรดิเหลียน อ้าปากเล็กน้อย แต่คำพูดกลับมิอาจเปล่งออกมาจึงเก็บท่าทีกลับไป

เรื่องป้ายพกแผ่นนั้นไม่จำเป็นต้องถามอีก ความจริงแล้ว ในใจเขาชัดเจนยิ่งกว่าผู้ใด

“ฝ่าบาท”

จู่ๆ ซือถูเจินพลันมีน้ำเสียงเคร่งเครียด ทำให้จักรพรรดิเหลียนเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย

“ช่วงเวลาต่อจากนี้ ขอฝ่าบาทโปรดอภัย”

นี่…ในคำพูดของเขาแฝงไปด้วยความหมายลึกล้ำ จักรพรรดิเหลียนทอดพระเนตรไปยังบุรุษเบื้องหน้า สัมผัสได้ชัดเจนว่าเขากำลังลอบบอกอะไรบางอย่างกับตน เมื่อย้อนคิดไปถึงพฤติกรรมอันแปลกประหลาดในระยะนี้ของซือถูเจิน จักรพรรดิเหลียนจึงมั่นใจยิ่งขึ้นว่าเขาจะต้องพบเจอเรื่องบางอย่างที่ตนไม่รู้เป็นแน่ เกรงว่าคงเกี่ยวพันกับไท่ซ่างหวง

“เจิ้นเข้าใจ เจิ้นจะไม่เอาความกับเจ้า!”

จักรพรรดิและขุนนางคนสำคัญสบตากันเนิ่นนาน ในดวงตามีความเข้าใจกันที่ผู้อื่นมองไม่ออก

“ฝ่าบาท ท่านอัครมหาเสนาบดี แม่ทัพหลานมาถึงจวนแล้ว ตอนนี้กำลังเฝ้าอยู่ข้างกายคุณหนูหลาน”

ซือถูเจินดวงตาเปล่งประกาย รีบคาราวะจักรพรรดิเหลียนโดยพลัน “ฝ่าบาท กระหม่อม…”

“ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว เจิ้นจะไปกับเจ้า!”

แม่ทัพเฒ่าอาภรณ์มอมแมม รู้สึกยากจะเชื่อสายตาของตน ก่อนหน้านี้บุตรียังกระโดดโลดเต้นอย่างมีชีวิตชีวา ตอนนี้ถึงกับนอนอยู่บนเตียงในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ได้

นางกล่าวว่าจะไปหาอวิ๋นเอ๋อร์ ไหนเลยจะรู้ว่ากลับมาเกิดเรื่องเช่นนี้ในจวนอัครมหาเสนาบดี

“นี่มัน…ผู้ใดบอกข้าทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!” เสียงที่แฝงไปด้วยพลังภายในของแม่ทัพเฒ่าคละเคล้าไปด้วยโทสะอันเข้มข้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ด้านนอกตกใจจนพากันถอยออกไปไม่กล้าเข้าใกล้ เกรงว่าอีกไม่นานเขาต้องพังจวนอัครมหาเสนาบดีแน่

“แม่ทัพหลาน”

ด้านหลังมีเสียงของซือถูเจินดังแว่วมา แม่ทัพหลานหันกลับไป ย่อมเห็นจักรพรรดิเหลียนที่เดินตามหลังมาเช่นกัน แต่เขาไหนเลยจะสนใจมารยาทอันใดอีก “ท่านอัครมหาเสนาบดีจะมอบคำอธิบายให้แม่ทัพเช่นข้าได้หรือไม่?!”

บนใบหน้าของซือถูเจินเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พ่อบ้านชราที่อยู่ด้านข้างรีบคุกเข่าลง “ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ ท่านแม่ทัพสังหารบ่าวเถิด เป็นบ่าวที่ขอร้องให้คุณหนูหลานอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราชอบคุณหนูหลานยิ่งนัก บ่าวคิดว่าขอเพียงคุณหนูหลานอยู่ที่จวนอีกหลายวัน อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าจะหายดี ไหนเลยจะรู้ว่า…เป็นบ่าวทำร้ายคุณหนูหลานแล้ว!”

ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนอัครมหาเสนาบดีหรือ? แม่ทัพหลานพยายามทำให้ตนสงบใจลง เขารู้จักนิสัยหลานหลิงเป็นอย่างดี หากนางไม่เต็มใจ ผู้ใดขอร้องก็ไม่มีประโยชน์ เด็กคนนั้นยินดีรั้งอยู่ด้วยตัวเอง

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ซือถูเจินไม่กล้าขอให้แม่ทัพหลานให้อภัย จวนอัครมหาเสนาบดีจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยคุณหนูหลานให้ได้ เรื่องวันหน้าก็จัดการตามใจแม่ทัพหลานได้เลย!”

แม่ทัพหลานสูดหายใจลึก ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “หมอหลวงกล่าวว่าต่อให้หลิงเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาก็เกรงว่าจะต้องใช้ชีวิตอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิต”

ดาบเล่นนั้นทำร้ายกระดูกสันหลังของหลานหลิง สำหรับผู้รู้วรยุทธ์ นี่นับเป็นบาดแผลถึงชีวิต

“แม่ทัพหลานโปรดวางใจ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ซือถูเจินยินดีดูแลคุณหนูหลานไปชั่วชีวิต”

จักรพรรดิเหลียนที่อยู่ด้านหลังเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง “ท่านอัครมหาเสนาบดีทราบหรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่?” ในฐานะที่เป็นบุรุษ เมื่อพูดเช่นนี้ออกมา หากไม่เข้าใจกระจ่างเกรงว่าผู้อื่นจะเข้าใจผิด

ทว่าท่าทีของซือถูเจินกลับจริงจังหาใดเปรียบ “ซือถูเจินยินดีแต่งคุณหนูหลานเป็นภรรยา ขอเพียงนางเต็มใจ”