หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 964 เข้าใกล้เมืองหลวง

เล่มที่ 33 ตอนที่ 964 เข้าใกล้เมืองหลวง

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของซือถูเจิน แม่ทัพหลานจึงค่อยมีสีหน้าเคร่งขรึมลง

หากหลานหลิงผ่านด่านนี้ไปได้และเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไป เช่นนั้นในฐานะที่เป็นบิดา เขาจำเป็นต้องใคร่ครวญถึงอนาคตของบุตรีให้ดี

อัครมหาเสนาบดีเอ่ยคำสัญญาเช่นนี้ออกมาเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท เชื่อว่าวันหน้าเขาต้องไม่กล้ากลับคำเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้นซือถูเจินเป็นคนมีความรับผิดชอบจริงๆ คราวนี้หลิงเอ๋อร์พบกับความลำบากในจวนอัครมหาเสนาบดี แม่ทัพหลานคิดว่าเป็นความรับผิดชอบของอีกฝ่าย

“พูดคำเหล่านี้ตอนนี้ยังเร็วเกินไป ข้าหวังให้หลิงเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมามากกว่า”

เมื่อเห็นแม่ทัพหลานหมุนตัวเดินไปแล้ว จักรพรรดิเหลียนจึงเดินมาข้างกายซือถูเจิน “ท่านอัครมหาเสนาบดี ปล่อยแม่ทัพหลานอยู่เพียงลำพังสักครู่เถิด มีบิดาอยู่ข้างกาย คุณหนูหลานอาจมีความหวังที่จะฟื้น”

ซือถูเจินพยักหน้าเล็กน้อย มองไปยังสตรีที่ยังสลบไสลอยู่บนเตียงด้วยความกังวล จากนั้นจึงถอยออกไปจากห้องพร้อมจักรพรรดิเหลียนอย่างเงียบงัน

บุรุษร่างกำยำไม่เคยรู้สึกหนักอึ้งเพียงนี้มาก่อน เขานั่งลงข้างเตียง มองไปยังใบหน้าเล็กๆ ที่ดูขาวซีด อดไม่ได้ที่จะปวดใจ

“หลิงเอ๋อร์ เจ้าต้องฟื้นขึ้นมา มิเช่นนั้นข้าจะบอกกับบิดาที่ตายไปแล้วของเจ้าเช่นไร? ข้าเคยรับปากไว้แล้วว่าจะดูแลเจ้าให้ดี…”

“ฝ่าบาท จวนอัครมหาเสนาบดีไม่อาจอยู่นาน ฝ่าบาทเสด็จกลับวังเถิด” ไม่นานซือถูเจินก็สงบลง แม้จะกล่าวว่าจวนอัครมหาเสนาบดีในตอนนี้มีการคุ้มกันแน่นหนา แต่เขาไม่กล้ารับประกันว่าคนของอีกฝ่ายจะลอบจับตาดูพวกเขาอยู่หรือไม่

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ในดวงเนตรของจักรพรรดิเหลียนมีประกายไหลผ่าน พระองค์คิดว่าซือถูเจินรู้อะไรบางอย่างมา ดูคล้ายมีคำบางคำที่อยากจะพูด แต่ไม่สามารถกล่าวกับตนได้อย่างสงบใจ

พระองค์ยืนพระหัตถ์ออกไปตบไหล่ซือถูเจินเบาๆ “ผลงานของท่านในหลายปีมานี้ เจิ้นล้วนจดจำได้ เจิ้นเชื่อว่าท่านมีความคิดแยกแยะเป็นของตนเอง”

ซือถูเจินอ้าปากเล็กน้อย จากนั้นจึงแย้มยิ้ม หากเป็นเพราะหลายปีก่อนหน้านี้จักรพรรดิเหลียนไม่เคลื่อนไหวจนทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย แต่อย่างน้อยตอนนี้พระองค์ก็คิดเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว แต่คนบางคน ชั่วชีวิตรู้จักแต่ใช้ประโยชน์จากผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอนาคตก็มีแต่จะเลวร้ายลง

ควรจะยืนอยู่ฝั่งใดกันแน่ ในใจของซือถูเจินชัดเจนยิ่งนัก

ความแค้นเก่าก่อนเขามิอาจลืมเลือน แต่ผู้ใดจึงจะเป็นผู้ชักใยทุกสิ่งทุกอย่างอยู่หลังม่านกันแน่ เขาจะต้องตรวจสอบให้ชัดเจน!

หลานหลิงยังคงไม่ได้สติ แต่หากผ่านคืนนี้ไปได้ก็ยังมีหวัง แม่ทัพหลานเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ยอมห่าง ทำให้ซือถูเจินวางใจลงไม่น้อย

หนึ่งวันหนึ่งคืน จวนอัครมหาเสนาบดีจมลงสู่ความโศกเศร้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ขุนนางที่มาเยี่ยมเยือนมีมาไม่ขาดสาย ทุกคนเห็นเพียงบุรุษผู้เคยมีชีวิตชีวา ยามนี้กลับมีเพียงใบหน้าเย็นชาและเศร้าโศก ไม่พบกันหลายวัน ดูเหมือนท่านอัครมหาเสนาบดีจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน นอกจากคำปลอบใจแล้วทุกคนก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้อีก

ฮูหยินผู้เฒ่าจวนอัครมหาเสนาบดีป่วยตาย งานศพถูกจัดอย่างเรียบง่าย บนใบหน้าของซือถูเจินไม่ปรากฏความรู้สึกอื่นใด ทว่ายามเมื่อเขาเห็นโลงศพถูกฝังลงไปในดิน น้ำตากลับไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

ยืนหยัดหนักแน่นมานานเพียงนี้ ในช่วงเวลาที่ต้องส่งมารดาลงหลุม คงต้องอนุญาตให้เขาอ่อนแอสักครั้ง

บุญคุณชุบเลี้ยงมานานหลายปี หากมีชาติหน้าเขาจะเกิดเป็นบุตรของท่านแม่อีกครั้งแน่นอน เสียงหนึ่งกำลังกู่ร้องอยู่ในใจ เขาในตอนนี้ตัวคนเดียวอย่างแท้จริง ไม่มีญาติมิตรอื่นใดอีก

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ควรจะกล่าวโทษผู้ใด? สวรรค์รู้ เขาเองก็รู้

จวนอัครมหาเสนาบดีจมลงสู่บรรยากาศสีเทา ภายในห้องหนังสือ ซือถูเจินนั่งอยู่ด้านในอย่าเงียบสงบ เหม่อมองฎีกาที่สะสมเป็นกองภูเขาบนโต๊ะ แต่กลับไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใด

“ใต้เท้า ตอนนี้คุณหนูหลานยังไม่ฟื้นขอรับ แต่หมอหลวงกล่าวว่ายืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”

“นางเป็นเด็กสาวที่เด็ดเดี่ยว ต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพียงนี้แน่ ข้าเชื่อว่าจะช้าจะเร็วนางก็ต้องฟื้นขึ้นมา” ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพรอยยิ้มโอหังของหลานหลิง ในดวงตาของซือถูเจินเจือไปด้วยประกายอ่อนโยน แต่จู่ๆ สายตาของเขากลับเปลี่ยนไป “ผู้ใด?!”

พ่อบ้านชราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พบว่ามีบุรุษชุดดำผู้หนึ่งกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง กระโจนลงเบื้องหน้าพวกเขาอย่างเงียบเชียบ

“ท่านอัครมหาเสนาบดี”

เสียงเช่นนี้…พ่อบ้านชรากำลังจะตะโกนเรียกคน แต่ซือถูเจินกลับส่งเสียงหยุดไว้ก่อน “อย่าได้ตื่นตระหนก! พ่อบ้านออกไปก่อน ดูแลคุณหนูหลานให้ดี”

หรือว่าใต้เท้าจะรู้จักคนผู้นี้? พ่อบ้านคิดได้อย่างกระจ่างแจ้ง จากนั้นจึงเก็บสีหน้าแล้วถอยออกไป

บุรุษชุดดำเดินมาคารวะเบื้องหน้าซือถูเจิน “ใต้เท้า ผู้น้อยได้รับพระบัญชาจากไท่ซ่างหวงให้มาแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับใต้เท้า ชานกงกงรออยู่ด้านนอกแล้วขอรับ”

ในที่สุดก็เคลื่อนไหวแล้วหรือ? ซือถูเจินหัวเราะเสียงเย็นในใจ แต่การแสดงออกกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนผงกศีรษะ “ทำข้าตื่นตกใจหมด”

ขณะนี้ขันทีผมขาวโพลนยืนอยู่ในห้องโถงที่ไร้ซึ่งผู้คน เมื่อด้านหลังมีเสียงฝีเท้าแว่วมาจึงค่อยๆ หันมา

“ท่านอัครมหาเสนาบดี” เขารีบเดินเข้ามา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ชานกงกงมากมารยาทแล้ว”

“ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องมีพิธี โธ่ ถึงกับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้ บ่าวรู้สึกเสียใจจริงๆ ไท่ซ่างหวงได้ยินเรื่องนี้จึงสั่งให้บ่าวมาหาโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าท่านอัครมหาเสนาบดีมีสิ่งใดต้องการหรือไม่ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟบ่าวก็ไม่เสียดาย!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง หากผู้ใดไม่ทราบเกรงว่าคงซาบซึ้งใจเป็นแน่ คนสนิทข้างกายไท่ซ่างหวงถึงกับเกรงอกเกรงใจเพียงนี้ แค่มารดาของขุนนางในราชสำนักเสียชีวิต ไท่ซ่างหวงยังทรงมีพระเมตตาเพียงนี้

“พิธีการทั้งหมดผ่านไปได้อย่างสะดวกราบรื่น หากมารดาที่อยู่ในน้ำพุเหลืองได้ทราบคงซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของไท่ซ่างหวงเป็นแน่” ซือถูเจินแย้มยิ้มเล็กน้อยพลางหลุบตาลง ชานกงกงย่อมไม่เห็นความเกลียดชังที่ปรากฏในดวงตาของเขา

“ความกตัญญูของท่านอัครมหาเสนาบดีทำให้สวรรค์ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้มีความเมตตามากคุณธรรม จะต้องเป็นที่โปรดปรานของโพธิสัตว์เป็นแน่” ชานกงกงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เช็ดน้ำตาบริเวณหางตาอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่ทราบว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจับคนร้ายได้หรือไม่? ตกลงเป็นผู้ใดถึงได้ลงมือโหดเหี้ยมเพียงนี้ กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ละเว้น”

ซือถูเจินร่างกายแข็งทื่อ เขาคิดมาตลอดว่าตนเก็บซ่อนความโกรธเกรี้ยวในใจได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อชานกงกงพูดออกมาจากปาก ในสมองยังอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพมารดาเลือดโทรมกายและภาพหลานหลิงที่ตอนนี้ก็ยังนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ในห้อง!

ทำตัวเป็นแมวร้องไห้แสร้งทำเป็นเห็นใจหนูจริงๆ ตนประกาศกับภายนอกว่ามารดาป่วยตาย แต่ชานกงกงกลับรู้ว่ามารดาถูกมือสังหารฆ่า!

“ข้าไร้ความสามารถ ปล่อยให้คนผู้นั้นหนีไปได้!” มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น ไหล่ของซือถูเจินสั่นระริกราวกับกำลังข่มกลั้นอารมณ์

ชานกงกงถอนใจเบาๆ เดินเข้ามาใกล้ราวกับไม่รู้เรื่องอะไร

“เช่นนั้นใต้เท้ามีเบาะแสหรือไม่ เป็นผู้ใดที่คิดร้ายกับฮูหยินผู้เฒ่ากันแน่? บ่าวเป็นห่วงจริงๆ กลัวว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจะมีอันตรายเช่นเดียวกัน ไท่ซ่างหวงทรงมีรับสั่งลงมาแล้ว ให้คนคุ้มครองจวนอัครมหาเสนาบดีตลอดคืน ไม่ให้คนน่าสงสัยเข้าใกล้อีกเป็นอันขาด!”

ซือถูเจินดวงตาเปล่งประกาย ไท่ซ่างหวงสั่งให้คนจับตาดูเขาจริงๆ! กล่าวเสียสวยหรูว่ามาคุ้มครองตลอดคืน แต่ความจริงคือต้องการสืบเสาะทุกการเคลื่อนไหวของตน

เขายื่นมือเข้าไปหยิบป้ายพกสีทองออกมาจากแขนเสื้อ มอบให้ชานกงกง

“นี่…นี่มิใช่ป้ายพกขององครักษ์หลวงหรือ? หรือจะกล่าวว่ามือสังหารเหล่านั้นคือองครักษ์หลวง และเป็น…” ชานกงกงมีสีหน้าหวาดกลัว ท่าทางเกินจริงเช่นนี้ทำให้ซือถูเจินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็นอยู่ในใจ

ขันทีคิ้วขาวรีบเก็บสีหน้าลง หากยังคงมองไปยังป้ายพกในมืออย่างครุ่นคิด “หรือฝ่าบาททรงทราบพื้นเพของท่านอัครมหาเสนาบดีแล้ว? หากเป็นเช่นนี้ สถานการณ์ของใต้เท้าคงอันตรายเป็นอย่างยิ่ง!”

ซือถูเจินขมวดคิ้ว “จักรพรรดิต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางไม่อาจไม่ตาย หากเป็นความจริง…หลายปีมานี้ข้าบุกน้ำลุยไฟเพื่อผลประโยชน์ของแคว้นเหลียน คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะต้องพบกับจุดจบเช่นนี้”

ชานกงกงสังเกตท่าทีของซือถูเจิน พบว่าประกายความโกรธเกรี้ยวในดวงตาเขาไม่ใช่เรื่องโกหก ดูท่าทางคงเกิดความระแวงและไม่พอใจต่อจักรพรรดิเหลียนเพราะเรื่องนี้เข้าแล้วจริงๆ

“อยู่กับจักรพรรดิเปรียบดั่งอยู่กับพญาเสือ ใต้เท้าโปรดวางใจ ไท่ซ่างหวงจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด”

ซือถูเจินมีท่าทีตื่นตกใจ “ทำให้ไท่ซ่างหวงต้องสิ้นเปลืองความคิดแล้ว วันหน้าหากมีสิ่งใดที่ข้าทำได้ ขอให้ไท่ซ่างหวงรับสั่งลงมาทันที”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ในที่สุดชานกงกงก็บรรลุเป้าหมายในการมาเยือนวันนี้แล้ว หลังจากมั่นใจในเจตนาของซือถูเจินจึงเอ่ยปากอย่างวางใจ “ความจริงวันนี้ไท่ซ่างหวงให้บ่าวนำข่าวหนึ่งมาบอกท่าน”

เขาหันไปมองรอบๆ ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีผู้ใดจึงกล่าวเสียงเบา

“องค์ชายใหญ่จะพาพระชายากลับเมืองหลวงแล้ว! หากปล่อยให้พวกเขากลับไปรวมตัวกับฝ่าบาทได้ เช่นนั้นอำนาจของพวกเขาจะต้องยิ่งใหญ่มากขึ้นเป็นแน่ มิแน่ว่าเรื่องแรกที่พวกจะทำก็คือกำจัดใต้เท้าแล้วให้คนสนิทของพวกเขาขึ้นมาแทนตำแหน่งของใต้เท้า!”

กลับเมืองแล้วหรือ?! ซือถูเจินคิดไม่ถึงว่าวันนี้ตนจะได้รับข่าวเช่นนี้ กล่าวคือหลานอวิ๋นก็กลับมาด้วย ความรู้สึกโล่งใจพลันเอ่อล้นถึงสมอง สตรีนางนั้น…ดูท่าทางคงปลอดภัยไร้กังวลแล้ว มิเช่นนั้นไท่ซ่างหวงจะระมัดระวังเพียงนี้ได้อย่างไร

ข่าวคราวหายไปนานเพียงนี้ ซือถูเจินยังคิดว่าอวิ๋นซูและองค์ชายใหญ่ร้ายมากกว่าดีเสียอีก ดูท่าทางสวรรค์ยังมีตา

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชานกงกงเขาต้องแสดงท่าทางมีจิตใจเดียวกันกับไท่ซ่างหวงเสียหน่อย “เช่นนั้นต้องรีบสั่งให้คนปิดเมือง ต่อให้เป็นแมลงวันตัวเดียวก็บินเข้ามาไม่ได้!”

“ใต้เท้ากล่าวได้ถูกต้อง ไท่ซ่างหวงจัดการไว้หมดแล้ว เพียงแต่ยังต้องการความร่วมมือจากใต้เท้าเล็กน้อย”

ซือถูเจินถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วคาราวะอย่างหนักแน่น “กระหม่อมรับพระบัญชา!”

…

ภายในป่าลึกลับแห่งหนึ่งนอกเมืองหลวง บริเวณพื้นหญ้า บุรุษผู้หนึ่งนอนหมอบอยู่ในมุมมืดด้วยท่าทีระมัดระวัง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหายไปนานจึงค่อยผ่อนคลายลง

โชคดีที่ก่อนองค์ชายใหญ่จากไปกำชับพวกเขาไว้แล้ว เกรงว่าตอนนี้ในเมืองหลวงคงมีการคุ้มกันแน่นหนา เขาจึงต้องวางหูตาไว้มากหน่อย

ตอนนี้มาถึงเมืองหลวงแล้วแต่ยังไม่ได้เข้าเมืองทันที กลับคอยสังเกตการณ์อยู่นอกเมือง เป็นดังที่คิดจริงๆ มีคนน่าสงสัยหลายคนเคลื่อนไหวอยู่บริเวณประตูเมือง เกรงว่าคงรอตนเป็นแกะเข้าถ้ำเสือกระมัง

เมื่อสลัดมือสังหารที่ไล่ตามตนมาตลอดทางออกไปได้แล้ว ในสมองของหลานอวิ๋นพลันหมุนวนอย่างรวดเร็ว วางแผนว่าตนจะเข้าเมืองไปอย่างปลอดภัยได้อย่างไร จะได้นำข่าวของฮองเฮาและองค์ชายใหญ่ไปกราบทูลแก่ฝ่าบาท หากติดต่อกับบิดาของตนได้ มิแน่ว่าอาจร่วมแรงกับเขากำจัดหูตาเหล่านี้ออกไปได้

“แม่ทัพหลาน”

ตอนนี้เอง จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น หลานอวิ๋นตื่นตะลึง รีบยกมือขึ้นโจมตีออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกอีกฝ่ายสกัดกั้นการโจมตีไว้ได้

“แม่ทัพหลาน ผู้น้อยคือคนที่ท่านอัครมหาเสนาบดีส่งมา!”

หลานอวิ๋นถึงกับไม่รู้ตัวว่าด้านหลังของตนมีคนเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใด ซือถูเจินหรือ? หากคนผู้นี้คิดร้ายต่อตน เมื่อครู่คงเป็นโอกาสที่ดีที่สุด เพียงแต่ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดเขาก็มิอาจเชื่อใจได้ง่ายๆ!