หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 973 รู้ความจริง

เล่มที่ 33 ตอนที่ 973 รู้ความจริง

ไหนเลยซูฉินจะรู้ว่าจู่ๆ ดรุณีน้อยจะถามคำถามเช่นนี้ออกมา นางแย้มยิ้มแต่กลับไม่ได้ตอบ

“หัวเข่าคุณหนูหนานถลอกไปเท่านั้น หลังจากทายาแล้วอย่าโดนน้ำสองวัน รอให้แผลตกสะเก็ดก็ดีแล้ว ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่”

“หรือแม่นางหมั้นหมายแล้ว?” หนานฟางเยี่ยนยังคงไม่ยอมแพ้ นางขมวดคิ้วท่าทางเคร่งเครียดยิ่งนัก

ตอนนี้เองด้านนอกมีเสียงดังแว่วมา “แม่นางซู ทานอาหารเย็นได้แล้วขอรับ”

ซูฉินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองไปยังประตู ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง “สักครู่”

“อา ประเดี๋ยวก่อน หรือแม่นางหมั้นหมายกับผู้อื่นแล้วจริงๆ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับดรุณีน้อยที่ยังพัวพันจนผิดปกติ ซูฉินจึงทำเพียงแย้มยิ้มก่อนจะผงกหัว คิดไม่ถึงว่ากลับเห็นหนานฟางเยี่ยนมีสีหน้าหดหู่หาใดเปรียบ

เป็นดังที่นางคาดเดาจริงๆ สตรีที่พี่ใหญ่ถูกใจหมั้นหมายแล้ว มิน่าเล่าเขาถึงไม่กล้าไปกล่าวเรื่องการหมั้นหมายที่บ้านอีกฝ่าย! แต่เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า ด้วยอำนาจของตระกูลหนาน หากต้องใจสตรีนางใดจริงๆ ก็สามารถใช้วิธีบางอย่างให้อีกฝ่ายยอมถอนหมั้นไปได้ นางไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้จะมีปัญหาที่เงินแก้ไม่ได้

“ไม่ทราบว่าแม่นางหมั้นหมายกับตระกูลใดหรือ?”

“เยี่ยนเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท!” บริเวณประตู หนานฟางเฟยเดินเข้ามาได้ยินคำถามไร้มารยาทนี้เข้าพอดี เขารีบมองไปทางซูฉินอย่างขออภัย สตรีที่สวมผ้าแพรปิดหน้าผู้นี้เดินทางมาด้วยกันกับพวกองค์ชายใหญ่ เชื่อว่าฐานะคงไม่ธรรมดาแน่นอน

สตรีผู้นั้นเดินผ่านร่างหนานฟางเฟยไป แต่หนานฟางเยี่ยนกลับรู้สึกร้อนใจ

“พี่ใหญ่ เหตุใดไม่ถือโอกาสนี้ถามให้ชัดเจนเล่า?”

ถามอันใด? หนานฟางเฟยชะงักไปเล็กน้อย “เด็กน้อย จะก่อเรื่องอีกแล้วหรือ? เช่นนั้นพี่ใหญ่จะรีบสั่งให้คนส่งเจ้ากลับไป…”

แย่แล้ว! นางร้อนใจไปชั่วครู่จนลืมคำสัญญาของตนเอง

หนานฟางเยี่ยนยืนบิดชายแขนเสื้อของตน “เยี่ยนเอ๋อร์ผิดไปแล้ว! เยี่ยนเอ๋อร์ไม่กล้าแล้ว คงได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วกระมัง? พี่ใหญ่รีบไปเถิด อย่าให้แขกรอนาน!” นางกล่าวพลางดึงหนานฟางเฟยออกไปนอกห้อง

แม้เฟิ่งหลิงและหลานอวิ๋นจะไม่ได้เรียกร้องอะไร แต่หนานฟางเฟยยังคงจองห้องที่ดีที่สุด สั่งอาหารที่ดีที่สุด เขามองไปยังใบหน้าซูบผอมของอวิ๋นซู รู้สึกแทบทนไม่ไหว ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่อยู่ใกล้กับตระกูลหนาน เมืองใกล้ๆ ก็สงบเป็นอย่างมาก คงไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น

เพื่อไม่ให้ผู้อื่นรู้สึกกระอักกระอ่วน หนานฟางเฟยจึงนั่งอยู่ข้างหลานอวิ๋นและหนานฟางเยี่ยน ฝั่งตรงข้ามมีสตรีงามเลิศล้ำนั่งอยู่

อาหารมื้อนี้กินกันอย่างเงียบเชียบยิ่งนัก มีเพียงสายตาของดรุณีน้อยผู้นั้นที่มองสลับไปมาระหว่างหนานฟางเฟยและซูฉินเป็นระยะ

เหตุใดพี่ใหญ่ของตนจึงไม่มองแม่นางผู้นั้นเล่า? หรือจะยอมแพ้แล้วจริงๆ ทั้งยังรู้สึกเขินอายอีกด้วย? นางไม่ได้สังเกตเลยว่าหนานฟางเฟยเบนสายตามองไปทางอวิ๋นซูเป็นระยะ แต่ในยามที่สายตากวาดผ่านเฟิ่งหลิงกลับเต็มไปด้วยความหดหู่

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก หนานฟางเยี่ยนสัมผัสได้ถึงอารมณ์หนักอึ้งในใจของพี่ใหญ่ตนอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าตามไปด้วย

ตกลงมีคำพูดอันใดยากจะเอ่ยกันแน่ นางเห็นจนร้อนใจเพียงนี้แล้ว เหตุใดพี่ใหญ่จึงทำตัวราวกับเป็นหญิงชรา อีกฝ่ายจะรับหรือไม่ก็เป็นปัญหาเพียงคำพูด มีอุปสรรคใดที่ตระกูลหนานของพวกเขาแก้ไม่ได้บ้าง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยนเอ๋อร์ก็ลอบตัดสินใจกับตนเองว่าคืนนี้จะแก้ปัญหานี้แทนพี่ใหญ่!

ม่านราตรีเริ่มแผ่ขยาย ดรุณีน้อยนางนั้นยืนอยู่หน้าประตูห้องของซูฉินโดยไม่ลังเล เคาะประตูเบาๆ ทว่าเนิ่นนานผ่านไปในห้องกลับไม่มีเสียงตอบรับอันใด

“แม่นาง หลับแล้วหรือ?”

นางผลักประตูไปอย่างระมัดระวัง แต่ในห้องอันมืดมิดกลับไม่มีแม้แต่เงาคน

ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว แม่นางผู้นั้นไปที่ใดกัน? หรือจะกล่าวว่า…ไปพบพี่ใหญ่แล้ว? จู่ๆ หนานฟางเยี่ยนก็กระฉับกระเฉงขึ้นมา เริ่มตามหาไปทั่วทั้งโรงเตี๊ยม

“ซูเอ๋อร์หลับแล้วหรือ?”

ตอนนี้เอง บริเวณมุมหนึ่งมีเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมา หนานฟางเยี่ยนเดินเข้าไปใกล้ แนบตัวติดมุมกำแพง ยื่นหัวออกมาเล็กน้อย เห็นสตรีนางนั้นจริงดังคาด ทั้งยังมีคุณชายเฟิ่งผู้นั้นด้วย

เฟิ่งหลิงแย้มยิ้ม “หลับไปแล้ว ลูกคิดว่า…เหมือนนางจะรู้อะไรบางอย่าง”

ลูก? หนานฟางเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย นี่มันหมายความว่าอย่างไร

“ดูเหมือนว่าในช่วงสองวันนี้นางจะสังเกตเห็นแล้วจึงไม่ยอมหลับตานอน ซูเอ๋อร์ฉลาดเพียงใดกัน คงรู้ว่าพวกเราปิดบังเรื่องอาการป่วยของนางแล้วกระมัง”

ฟังดูแล้วดูเหมือนสตรีนางนั้นป่วยรุนแรง หนานฟางเยี่ยนควบคุมลมหายใจ ฟังต่อไปอย่างสงบ คิดไม่ถึงว่าประโยคต่อมากลับทำให้ในใจของนางราวกับถูกระเบิด

“ท่านแม่ เมืองหลวงถูกคุ้มกันแน่นหนาเพียงนั้น เกรงว่าในระยะเวลาสั้นๆ คงไม่อาจเข้าเมืองได้อย่างปลอดภัย”

ท่านแม่?! นางไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง บุรุษผู้นั้นถึงกับเรียกแม่นางว่าท่านแม่…นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ว่าจะมองเช่นไรแม่นางท่านนั้นก็…

“เป็นศัตรูกับคนผู้นั้นจะต้องวางแผนระยะยาว ไม่ต้องรีบร้อน เจ้าดูแลซูเอ๋อร์ให้ดีเถิด แม่ไม่ขอสิ่งอื่นใด ขอเพียงพวกเจ้าได้ใช้ชีวิตร่วมกันก็พอ”

ในที่สุดตอนนี้หนานฟางเยี่ยนก็มั่นใจแล้วว่าตนเองไม่ได้ฟังผิดไป พวกเขาเป็นแม่ลูกกันจริงๆ! ตนถึงกับคิดว่า…

เมื่อคิดไปถึงคำถามโง่งมที่ตนถามออกไป ตลอดจนสายตาผิดปกติของแม่นางผู้นั้น หนานฟางเยี่ยนพลันรู้สึกอับอายจนหน้าแดงแทบจะเค้นเลือดออกมาได้

หากพี่ใหญ่รู้คงโกรธนางอีกเป็นแน่…

ดรุณีน้อยเดินกลับไปที่ห้องของตนอย่างหดหู่หาใดเปรียบ ทอดถอนใจเป็นระยะ

“วันนี้ข้าเห็นว่าบริเวณเส้นผมของคุณหนูกงซุนมีผมขาวขึ้นมาก ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เสียงที่ดังแว่วมารางๆ ทำให้หนานฟางเยี่ยนชะงักฝีเท้าลง พี่ใหญ่? ดึกดื่นเพียงนี้เขากำลังสนทนาอยู่กับผู้ใด?

บนระเบียงทางเดินที่ไร้ซึ่งผู้คน ในที่สุดหนานฟางเฟยก็ทนไม่ไหว ดึงหลานอวิ๋นออกมาด้วยกัน

บุรุษรูปงามเผยรอยยิ้มลำบากใจออกมาบนใบหน้า จากนั้นเมื่อคิดดูอีกครั้ง ในเมื่อจะต้องพักอยู่ที่เคหาสน์ตระกูลหนานชั่วคราว อาการประชวรของพระชายาคงปิดบังได้ไม่นานนัก

“พระชายาองค์ชายใหญ่ถูกพิษ”

พระชายาองค์ชายใหญ่?! หนานฟางเยี่ยนกลั้นใจโดยพลัน ในดวงตาเกิดความผิดปกติพาดผ่าน พระชายาที่พวกเขาเอ่ย หรือจะหมายถึงสตรีที่ป่วยกระเสาะกระแสะนางนั้น?

“ถูกพิษ? นี่มันเกิดขึ้นเมื่อใดกัน?!”

“เกิดขึ้นระยะหนึ่งแล้ว นายท่านอวิ๋นกำลังคิดหาวิธีรักษาพิษให้นาง เพียงแต่จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจ”

“หรือจะเป็นฝีมือของไท่ซ่างหวง?”

พระชายา ไท่ซ่างหวง…พี่ใหญ่ถึงกับเข้าไปพัวพันกับราชวงศ์เชียวหรือ! กระทั่งหนานฟางเยี่ยนก็รู้ว่าตอนนี้ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนกำลังเกิดการต่อสู้ภายใน ที่ผ่านมาตระกูลหนานเป็นกลางมาโดยตลอด ไม่ข้องเกี่ยวกับผู้สูงศักดิ์หรือขุนนางใด แต่พี่ใหญ่ถึงกับทำเรื่องใหญ่เพียงนี้!

หรือว่าการที่เขาอาสาดูแลเคหาสน์ยามท่านพ่อออกจากจวน ที่แท้เป็นเพราะ…

แต่ว่าเหตุใดพี่ใหญ่จึงต้องหาเรื่องลำบากใส่ตัวเช่นนี้ แล้วพระชายาองค์ชายใหญ่ที่เขาพูด…

ในใจของหนานฟางเยี่ยนพลันเกิดความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา การกระทำที่ไม่สอดคล้องกับนิสัยของพี่ใหญ่แต่ละอย่างปรากฏชัดยิ่งขึ้น กระทั่งชี้ถึงความจริงเพียงอย่างเดียว

หรือพี่ใหญ่จะรู้สึกกับพระชายาผู้นั้น…

หนานฟางเยี่ยนราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใช่แล้ว เคยได้ยินท่านพ่อกล่าวว่าพี่ใหญ่มีคู่หมั้นหมายที่หมั้นกันมาตั้งแต่เล็กๆ อยู่คนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นคุณหนูของจวนตระกูลกงซุน เมื่อครู่พี่ใหญ่เรียกพระชายาองค์ชายใหญ่ผู้นั้นว่าคุณหนูกงซุน…

ความทรงจำต่างๆ รวมเข้าด้วยกัน หนานฟางเยี่ยนรู้สึกสั่นสะท้าน ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…

คิดไม่ถึงว่าสตรีนางนั้นจะเป็นคนเช่นนี้ ทั้งๆ ที่หมั้นหมายกับพี่ใหญ่ของตนไว้แล้ว แต่กลับแต่งให้ราชวงศ์! ตอนนี้ถูกพิษยังต้องให้ตระกูลหนานของพวกเขายื่นมือเข้าช่วยเหลืออีก นี่มันเรื่องอะไรกัน?

หนานฟางเยี่ยนรู้สึกไม่ควรค่าแทนพี่ใหญ่ของตนจริงๆ แต่กลับไม่รู้ถึงต้นสายปลายเหตุในนั้น เมื่อนางได้ฟังคำพูดห่วงใยของหนานฟางเฟยก็ยิ่งรู้สึกโกรธเกรี้ยว

พี่ใหญ่เป็นคนใจอ่อน หากเปลี่ยนเป็นตน เมื่อพบกับการทรยศของคู่หมั้นหมาย ตอนนี้เห็นอีกฝ่ายพบความลำบากจะต้องรู้สึกยินดีเป็นแน่ จะยื่นมือเข้าช่วยเหลืออีกได้อย่างไร?

หนานฟางเยี่ยนขมวดคิ้ว จากนั้นจึงถอยกลับไปอย่างระมัดระวัง

นอนลงในห้องของตน ดรุณีน้อยมองไปยังผ้าม่านเหนือศีรษะ พลิกตัวไปมาจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ หากท่านพ่อรู้ว่าพี่ใหญ่เข้าไปล่วงเกินคนของราชวงศ์ด้วยตนเองเช่นนี้ ทั้งยังมีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนกับสตรีที่มีสามีแล้ว ตระกูลหนานจะต้องวุ่นวายครั้งใหญ่เป็นแน่!

จะต้องคิดหาวิธีให้ท่านพ่อกลับมาแล้วไล่พวกเขาออกไปเสีย

ราชวงศ์เหล่านี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลหนานของพวกเขาแม้แต่น้อย หนานฟางเยี่ยนคิดว่าไม่ควรมีเมตตากับผู้ทรยศ

คนเราไม่อาจดูแค่ภายนอกจริงๆ สตรีสุขุมเช่นนั้นดูแล้วใจกว้างมากคุณธรรม คิดไม่ถึงว่ากลับเป็นคนที่ถูกชื่อเสียงเกียรติยศบดบังดวงตา แต่งให้ราชวงศ์แล้วมีข้อดีอันใด? หากได้เป็นนายหญิงน้อยของตระกูลหนานจะต้องไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แน่!

ท่ามกลางอารมณ์โกรธเกรี้ยว ดรุณีน้อยตัดสินใจได้แล้ว

……

ในยามที่อวิ๋นซูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง กลับเป็นคืนวันต่อมาแล้ว

“ซูเอ๋อร์หลับต่ออีกหน่อยเถิด อีกไม่นานจะถึงเคหาสน์ตระกูลหนานแล้ว”

ในดวงตาของเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยความยินดี ต่อให้ปิดบังเต็มกำลัง แต่อวิ๋นซูยังคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ดูท่าทางนางคงหลับไปนานอีกแล้วกระมัง บุรุษกุมมือตนแน่น ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ จินตนาการได้เลยว่ายามที่ตนหลับไปเฟิ่งหลิงจะเคร่งเครียดมากเพียงใด

“สองวันนี้ลำบากเสียหน่อย เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”

นางยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าซูบเซียวของเฟิ่งหลิงเบาๆ ระยะนี้เขาเฝ้าอยู่ข้างกายตนมาตลอด ราวกับกลัวว่าชั่วขณะต่อมาทั้งสองจะต้องแยกจากอย่างไรอย่างนั้น

สัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้ง เฟิ่งหลิงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงประทับจูบลงไปบนริมฝีปากเย็นยะเยือก จากนั้นจึงแย้มยิ้ม

“ท่าทางยามหลับของซูเอ๋อร์น่ามองที่สุดในใต้หล้าจริงๆ”

อวิ๋นซูหน้าแดง ริมฝีปากที่ถูกเขาจูบเห่อร้อนเล็กน้อย หางตามีประกายแห่งความสุขพาดผ่าน “ปากหวานจริงๆ”

ทว่ายิ่งเขาแสดงท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ออกมา อวิ๋นซูก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจ ยามว่างที่นางตื่นขึ้นมา มักจะค้นหาวิชาลับแห่งตระกูลอวิ๋นในสมองอยู่เสมอ แต่กลับไม่พบเบาะแสใดแม้แต่น้อย

เทียบยาไม่ได้มีปัญหา แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้กลับไม่สามารถรักษาอาการหลับลึกของนางได้

บนร่าง นอกจากผิวที่ดูแก่ชราก็ไม่มีอาการอื่นใดอีก เส้นผมปรากฏผมขาวหลายแห่ง บางทีนี่คงเป็นสภาพที่ดีที่สุดสำหรับนางในตอนนี้แล้วกระมัง

“หากวันหนึ่งข้าเปลี่ยนไป ทั้งอัปลักษณ์และแก่ชรา…”

“จะไม่มีวันนั้นแน่ เพราะในใจของข้า ซูเอ๋อร์งดงามที่สุด”

ประโยคนี้ถูกกล่าวออกมาจากหัวใจ ไม่ได้มีความเสแสร้งจอมปลอมอันใด

มีความรักอยู่ประเภทหนึ่ง ไม่ว่าจะเยาว์วัยงดงามหรือจะผมขาวเหี่ยวย่นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงหัวใจของพวกเขาได้ชั่วนิรันดร์ นี่คือความรักที่ซึมลึกลงไปถึงกระดูก เห็นอีกฝ่ายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เห็นอีกฝ่ายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดของตน