หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1020 หวนคืนถิ่นเก่า

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1020 หวนคืนถิ่นเก่า

สายลมอันหนาวเย็นกำลังร้องหวีดหวิวอยู่ข้างหู ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหนาดูอึมครึม มีเสียงฟ้าผ่าดังแว่วมา ให้ความรู้สึกราวกับมีมือใหญ่คู่หนึ่งกำลังบีบรัดหัวใจ ทำให้ผู้คนหายใจลำบาก ชั่วพริบตานั้นเอง สายฟ้าระเบิดออกราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้า พุ่งใส่กองม้าเร็วที่วิ่งทะยานอยู่ในป่าโดยพลัน

เสียงฝีเท้าม้าอันรวดเร็วซ่อนอยู่ภายใต้ฝนอันบ้าคลั่งและเยือกเย็นที่โหมกระหน่ำ

ท่ามกลางสายฝน คนผู้หนึ่งกล่าวรายงานเสียงขรึม “ฝ่าบาท หากไปตามเส้นทางนี้ พรุ่งนี้เช้าก็จะถึงเมืองต่อไปแล้ว สามารถหลีกเลี่ยงทหารเดนตายเหล่านั้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

บนหลังม้าอีกตัวหนึ่ง บุรุษผู้หนึ่งสังเกตเบื้องหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ องคาพยัพอันหล่อเหลามีเค้าโครงชัดเจน ต่อให้อยู่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำจนทำให้ทัศนวิสัยพร่าเลือนก็ยังเผยให้เห็นถึงกลิ่นอายจักรพรรดิ เขาก้มตัวอยู่เล็กน้อยจนเกิดเป็นภาพงดงามสะดุดตา

จากนั้นจึงดึงบังเหียนในมือ ม้าเร็วใต้ร่างถูกหยุดลงกะทันหันจนส่งเสียงร้องออกมาคละเคล้าไปกับเสียงสายฟ้ายามค่ำคืน ภายในป่าอันพร่ามัวสะท้อนภาพน่าพรั่นพรึงให้เห็น

“ฝ่าบาท?” องครักษ์ที่ตามติดมาด้านหลังเอ่ยถามอย่างสงสัย

เซียวอี้เชินมองไปยังเส้นทางเล็กๆ เบื้องหน้าด้วยแววตาหนักอึ้ง ดวงตาดั่งดาราท่ามกลางฟากฟ้าค่ำคืนมีประกายคล้ายคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้…

องครักษ์ผู้นั้นมองไปตามสายตาของเขา กำลังจะเอ่ยถาม ทว่าเซียวอี้เชินกลับเอ่ยขึ้นมาอย่างเรียบเฉยเสียก่อน “ดึกแล้ว พักผ่อนที่นี่สักคืนเถิด”

ได้ยินดังนั้นสีหน้าของเหล่าองครักษ์จึงเผยความยินดีออกมา พวกเขาเดินทางมาสามวันแล้ว ในที่สุดก็ได้พักเสียที!

ตอนนี้เอง เซียวอี้เชินไม่รอให้ผู้อื่นไหวตัวทัน กระตุกบังเหียนในมือ ควบม้าทะยานพุ่งไปยังเส้นทางเล็กๆ เบื้องหน้าทันที

เส้นทางเล็กๆ อันคับแคบ เมื่ออยู่ท่ามกลางม่านราตรีและสายฝนทำให้ดูลึกลับยิ่งขึ้น เส้นทางคดเคี้ยวคล้ายไม่มีจุดสิ้นสุด บนถนนมีเศษหินและดินโคลนอยู่มากเพราะน้ำฝนเหล่านั้น เบื้องหน้าปรากฏน้ำขังลึก ม้าจึงลังเลเล็กน้อย แต่บุรุษบนหลังม้ากลับมีความคิดแน่วแน่ ดวงตาลึกล้ำมองไปยังทุกสิ่งรอบด้าน มุมปากเหยียดตรง

เขาคิดไม่ถึงว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่จะเหมือนเมื่อปีนั้นทุกกระเบียดนิ้ว ก้อนหินรูปร่างเหมือนคนยังคงอยู่ข้างทาง ทั้งยังมีเสาไม้อยู่หลายต้น ตลอดจนหุ่นไล่กาที่โอนเอนเพราะถูกสายฝนพัดกระหน่ำ

ของคุ้นเคยมากมายทำให้ความทรงจำที่มอดไหม้ราวฝุ่นผงไปนานแล้วถาโถมเข้าสู่สมองอีกครั้ง บังเหียนที่อยู่ในมือของเซียวอี้เชินถูกดึงแน่น ในดวงตาสะท้อนไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน

ไปได้ไม่ไกล บ้านหลังหนึ่งพลันปรากฏในทัศนวิสัยของเขา ยังคงเหมือนกับภาพในใจปานนั้น เพียงแต่เวลาผ่านไปนานหลายปีที่แล้ว ที่นี่กลับแปรเปลี่ยนไปบ้าง บ้านใหญ่ขึ้น รอบๆ ถูกล้อมรั้วสร้างเป็นลานเรือน

เซียวอี้เชินเดินเข้าไปท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ แกะที่ถูกล้อมเลี้ยงอยู่ในลานส่งเสียงร้องอย่างไม่สบายใจ ตัวบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายธรรมดา ไม่มีเครื่องเรือนหรูหรา เป็นบ้านของคนธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด แต่รอบๆ กลับมีบรรยากาศที่ทำให้จิตวิญญาณของผู้คนสงบ ต่อให้อยู่ในเสียงคำรามของสายฝนและสายลมยามค่ำคืนก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ริมฝีปากที่เม้มแน่นของเซียวอี้เชินค่อยๆ คลายออก สายตากวาดมองไปรอบด้าน สุดท้ายจึงหยุดอยู่บนหน้าต่างที่มีแสงเทียนไหวระริก มองอยู่เช่นนั้นจนเหม่อลอย

ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะได้ยินเสียงม้าจากด้านนอกจึงค่อยๆ เปิดประตูแล้วยื่นศีรษะออกมามองไปในลาน

เซียวอี้เชินเก็บความคิดลังเลของตนกลับมา พลิกตัวลงจากม้า องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างรีบเดินเข้าไปกางร่มให้ จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปหลายก้าว บุรุษบริเวณประตูพลันอุทานออกมา “เป็นคุณชายเองหรือ?!”

“อะไรนะ? คุณชายมาหรือ?” ในห้องมีเสียงเปี่ยมความยินดีดังแว่วมา

บุรุษบริเวณประตูก็กวักมือไปด้านในด้วยท่าทางยินดียิ่ง “ชุ่ยเอ๋อร์ เร็ว มาดูสิว่าผู้ใดมา!”

ภายในเวลาเพียงพริบตาเดียว สามีภรรยาคู่หนึ่งก็กางร่มเดินออกมา ตอนที่เห็นเซียวอี้เชิน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันสว่างไสว ความยินดีที่มาจากใจเช่นนั้นทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้ง

“คุณชาย ไม่พบกันหลายปี ท่านไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก! เมื่อครู่ตอนข้าอยู่ในห้อง มองเพียงปราดเดียวก็จำคุณชายได้แล้ว!” บุรุษแย้มยิ้ม สายตายินดีและกระตือรือร้นคู่นั้นมองสำรวจไปยังบุรุษที่มีหน้าตาโดดเด่นเบื้องหน้า

เซียวอี้เชินผงกศีรษะเล็กน้อย เผยสีหน้าอบอุ่นอ่อนโยนออกมา บุรุษตรงข้ามคล้ายรู้ตัวในที่สุดจึงรีบเดินนำทางอยู่เบื้องหน้า “ดูข้าเถิด มัวแต่ยินดีจนลืมไปหมดแล้ว คุณชายเข้ามานั่งก่อน! รีบเข้ามานั่งเร็วเข้า!”

เซียวอี้เชินไม่กล่าวคำใด ดวงตาเบนออกเล็กน้อยส่งสัญญาณให้องครักษ์ด้านหลังนำม้าไปผูกไว้ด้านนอกและรอเขาอยู่ด้านนอกอย่างสงบ

บุรุษเห็นดังนั้นจึงหยุดชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก รีบกำชับให้ภรรยาข้างกายไปจัดเตรียมน้ำชา

เซียวอี้เชินเดินตามบุรุษผู้นั้นเข้าไปในบ้าน ยังคงเป็นเหมือนที่เขาคาดเดา ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านเรียบง่าย กระทั่งเรียกได้ว่าหยาบกร้าน แต่ทุกที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความอบอุ่น

“คุณชาย ที่นี่ออกจะเล็กไปบ้าง โปรดอย่ารังเกียจ” บุรุษผู้นั้นลูบศีรษะปะหลกๆ จากนั้นจึงกล่าวต่อ “เดินทางควบม้ามาทั้งคืนคงลำบากมากกระมัง? เชิญเถิด นั่งๆๆ…”

เซียวอี้เชินตอบรับเบาๆ แล้วจึงนั่งลงบนม้านั่งไม้ที่มีร่องรอยอยู่เล็กน้อย สายตามองไปยังน้ำชารสอ่อนที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะอย่างเรียบเฉย ยามนี้เอง สตรีที่เพิ่งไปเตรียมชาก็เดินเข้ามา รินน้ำชาให้เขาอย่างใส่ใจ

ตอนนี้เซียวอี้เชินสังเกตเห็นว่าบนหลังของสตรีนางนั้นกำลังอุ้มเด็กไว้คนหนึ่ง ข้างกายยังมีเด็กอยู่อีกสองคน ดวงตากระจ่างใสของเด็กกำลังมองสำรวจมาที่เขา คนที่เล็กกว่าดูขี้ขลาดอยู่บ้างถึงกับหลบหลังสตรีนางนั้น

สตรีส่งเสียงหัวเราะออกมา ยื่นมือไปลูบศีรษะของเด็กทั้งสองอย่างอบอุ่น “พวกเจ้าสองคนไร้มารยาทจริงๆ ไม่รู้จักทักทายหรือ!”

เพิ่งจะกล่าวจบ นางคล้ายจะสังเกตเห็นว่าเซียวอี้เชินกำลังมองลูกชายอายุสิบปีของตนจนเหม่อลอย จึงรีบพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชาย เขาคือตงเอ๋อร์ หากมิใช่ว่าเมื่อปีนั้นคุณชายและคุณหนูท่านนั้นช่วยเอาไว้ เกรงว่า…เขาคงไม่ได้ออกมาดูโลกแล้ว! ตงเอ๋อร์ รีบเรียกท่านอาเร็วเข้า!”

“ท่านอา!” ตงเอ๋อร์มองมารดาอย่างลังเล สุดท้ายยังคงเรียกออกมาอย่างเชื่อฟัง

ผู้มีพระคุณหรือ? องคาพยพอันเคร่งขรึมของเซียวอี้เชินผ่อนคลายลงมาก ความทรงจำทำให้เขาคิดไปถึงเมื่อปีนั้น ที่นี่คือสถานที่แห่งแรกที่เขาและอวิ๋นซูมาหลบภัยด้วยกันยามที่เขายังมีฐานะเป็นเพียงองค์ชาย

ตอนนั้นสามีภรรยาคู่นี้ต้อนรับพวกเขาอย่างใจดี เพียงแต่ในป่า สตรีที่ตั้งครรภ์กลับถูกสุนัขป่าโจมตี ชีวิตตกอยู่ในอันตราย ตอนนั้นอวิ๋นซูไล่สุนัขป่าไปได้ ทั้งยังช่วยรักษาแผลให้นาง อีกทั้งสตรีนางนี้กำลังคลอด สุดท้ายยังเป็นอวิ๋นซูที่ทำคลอดให้ รักษาชีวิตของพวกนางแม่ลูกเอาไว้ได้

ในดวงตาของเซียวอี้เชินสั่นไหว คิดถึงไปตอนนั้น พวกเขาอยู่ที่นี่เจ็ดวัน อวิ๋นซูในตอนนั้น…

เขาถอนใจออกมาเบาๆ ในใจเกิดความรู้สึกนับร้อยผสมปนเป คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมาถึงที่นี่ด้วยความบังเอิญ ที่นี่ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนแปลงไปมาก พวกเขายังมีลูกมากขึ้นด้วย ใบหน้าของสตรีนางนี้ก็ยังเปลี่ยนไป ส่วนตน…

“คุณชาย คุณหนูท่านนั้นเล่า? เหตุใดไม่มาด้วยกันกับท่าน?” สตรีถามเสียงเรียบ ขัดความคิดของเซียวอี้เชิน ใบหน้าหล่อเหลาผลันปรากฏรอยยิ้มขมขื่น

เขายกถ้วยชาเบื้องหน้าขึ้นจิบที่มุมปาก ไม่ได้ตอบอะไร แต่ในขณะที่วางถ้วยชาลงเขาก็ยกมือขึ้น “ตงเอ๋อร์ มาให้อาดูหน่อย!”

ผู้เยาว์ถูกเรียกชื่อกะทันหันทำให้รู้สึกกระวนกระวาย สตรีเห็นดังนั้นจึงจูงเขาเดินเข้ามา

เซียวอี้เชินตบไหล่เขาเบาๆ ในดวงตาปรากฏอารมณ์ทอดถอนใจ ปีนั้นยังเป็นเพียงเด็กทารกร้องไห้งอแง ตอนนี้เติบโตแล้ว เติบโตจนสูงเพียงนี้แล้ว!

จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหลือเชื่อ เรื่องในสิบปีมานี้ราวกับเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง ราวกับเขาเห็นอวิ๋นซูอุ้มเด็กที่เพิ่งคลอดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุขอีกครั้ง เขายังจำได้ ตอนนั้นนางพูดกับตนว่า…

จู่ๆ แววตาของเขาพลันเปลี่ยนไป คิดไปถึงลูกของตนและอวิ๋นซูที่ยังไม่ได้เกิดออกมาดูโลกก็ตายไปเสียก่อน…เป็นเขาที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างด้วยมือตัวเอง!

ตอนนี้เอง สตรีด้านข้างพลันกล่าวขึ้นมา “ตงเอ๋อร์ ท่านอาผู้นี้เป็นผู้มีพระคุณของเจ้า ถ้าไม่มีเขาก็คงไม่มีเจ้า! เร็วเข้า รีบมาโขกศีรษะให้ท่านอาเสีย!”

คิ้วของเซียวอี้เชินขมวดเล็กน้อย รีบเอ่ยหยุดเอาไว้ “ไม่ บางที…นี่อาจเป็นโชคชะตากำหนด!”

สตรีอดไม่ได้ที่จะชะงักไป มิใช่เพียงเพราะความลึกล้ำในคำพูดของเขา แต่ยังเป็นเพราะบรรยากาศบนร่างที่ทำให้นางอดเป็นห่วงไม่ได้ “คุณชาย แม่นางผู้นั้นเกิดเรื่องขึ้นหรือ? คุณชายไม่จำเป็นต้องกังวล แม่นางผู้นั้นเป็นคนดีจะต้องได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทนแน่นอน เมื่อปีนั้นพวกท่านนับเป็นคู่บุรุษสตรีมากความสามารถจริงๆ สิบปีมานี้พวกเราต้อนรับแขกมาไม่น้อยแต่กลับไม่มีคู่ใดที่โดดเด่นอย่างพวกท่าน คุณชายวางใจเถิด แม่นางผู้นั้นจะต้องกลับมาแน่นอน!”

แววตาของเซียวอี้เชินพลันเปลี่ยนไป ดวงตาลึกล้ำดุจหนองน้ำคล้ายถูกทำให้เกิดคลื่นกระเพื่อม “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางจากไปแล้ว…”

สตรีแย้มยิ้มอย่างจนใจ ในดวงตาเจือไปด้วยความโศกเศร้า “เพราะบนใบหน้าของคุณชายไม่มีรอยยิ้ม เมื่อปีนั้นยามคุณชายมองแม่นางผู้นั้น บนใบหน้าจะเต็มไปด้วยรัศมี! แต่ตอนนี้…”

เซียวอี้เชินลูบใบหน้าตนโดยไม่รู้ตัว ประกายมืดมนในดวงตาสั่นไหว มีความรู้สึกยากจะเชื่อ

เมื่อก่อนเขา…ก็ยิ้มเป็นหรือ? มันเป็นเรื่องที่เกิดตั้งแต่เมื่อใด?

มุมปากเหยียดตรง ความขมขื่นบนใบหน้าเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เขาลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ตนยิ้มอย่างเบิกบานใจจริงๆ เกิดขึ้นเมื่อใด และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่เขาเกลียดชังนาง เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงมีความคิดนี้ ที่ว่าขอเพียงนางไม่อยู่ ชาวบ้านทั้งหมดในแคว้นก็จะสรรเสริญความสำเร็จของตน แต่ตอนนี้เขากลับตามหานางอย่างน่าสังเวช ประหนึ่งตบหน้าตนเองก็มิปาน ราวกับบอกว่าในอดีตล้วนเป็นเขาที่ทำผิด แต่เขากลับหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทั้งๆ ที่รู้ว่านางไม่ใช่นางเมื่อก่อนแล้ว กระทั่งรักกับบุรุษอื่นแล้วด้วยซ้ำ…

เซียวอี้เชินรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัด ความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในเลือดเนื้อถาโถมออกมา ทำให้เขายืดหลังตรงด้วยท่าทางแข็งทื่อ ในดวงตาปรากฏเพลิงแห่งโทสะ!

คู่สามีภรรยาในห้องสบตากันด้วยความสงสัย คิ้วขมวดแน่น

นอกบ้าน สายฝนยังคงโหมกระหน่ำ เสียงสายฟ้ายังคงดังต่อเนื่อง ทว่าในห้องเล็กแคบคล้ายตกอยู่ในหนองน้ำนิ่ง หากมิใช่ว่าเด็กที่สตรีแบกอยู่บนหลังถูกเสียงฟ้าร้องทำเอาตกใจจนร้องไห้ เกรงว่าเซียวอี้เชินคงไม่รับรู้อารมณ์ของตนในยามนี้ เมื่อเขาเห็นท่าทีของสามีภรรยาคู่นี้จึงค่อยรู้ตัวว่าตนเสียกริยาไปแล้ว