หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1019 ฝุ่นผงร่วงโรย

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1019 ฝุ่นผงร่วงโรย

ไม่มีใครสังเกตเลยว่าในดวงตาของสตรีนางนั้นมีประกายไหลผ่าน

เป็นดั่งที่องค์ชายใหญ่ตรัสไว้จริงๆ ไท่ซ่างหวงหยิ่งทะนงเกินไป ตอนนี้ถึงกับปล่อยให้ตนเข้าใกล้ง่ายๆ หรือนี่เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้นาง?

เมื่อเห็นสตรีเบื้องหน้าไม่เคลื่อนไหว ชานกงกงจึงส่งสายตาครั้งหนึ่ง พลันมีคนเดินเข้ามาดึง “อวิ๋นซู” ไปเบื้องหน้าไท่ซ่างหวง

“ทางที่ดีพระชายายอมรับไมตรีเสียเถิด ความอดทนของไท่ซ่างหวงมีจำกัด”

ในดวงตาของชานกงกงเปล่งประกายแวววาว สตรีนางนั้นสูดท้ายใจลึก จากนั้นจึงนั่งลงเบื้องหน้าไท่ซ่างหวง นางเรียนรู้ท่าทีมาจากหมอเหล่านั้นหลายวันแล้ว ยามนี้จึงวางนิ้วเย็นยะเยือกลงบนชีพจรของไท่ซ่างหวงได้อย่างสงบ

ดวงตาของนางลึกล้ำ หางตาปรายมองไปยังป่าไผ่ด้านนอก คล้ายจะมีเงาสีดำหลายเงาวิ่งผ่าน มุมปากของสตรีนางนี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

“พระชายาเป็นอย่างไรบ้าง?”

ชานกงกงเห็น “อวิ๋นซู” ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นานจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เอง ด้านนอกกลับมีเสียงอุทานดังแว่วมาเป็นระลอก

“มีมือสังหาร! คุ้มกันฝ่าบาท!”

มือสังหาร?!

ไท่ซ่างหวงและขันทีใหญ่พากันตกตะลึง กำลังจะขยับ คิดไม่ถึงว่าสตรีเบื้องหน้ากลับมีแววตาเปลี่ยนไป ดึงมีดออกมาจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว

“ไท่ซ่างหวงระวัง!”

องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังตะโกน จนใจที่สตรีนางนี้อยู่ใกล้ไท่ซ่างหวงปานนั้น นางรู้ดีว่าแพ้ชนะอยู่ที่การเคลื่อนไหวนี้ ดวงตามีประกายเย็นยะเยือกอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ออกมา กำลังจะแทงมีดในมือไปยังอกของบุรุษเบื้องหน้าที่ยังอยู่ในอาการตกใจ คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ไท่ซ่างหวงกลับคว้าชานกงกงที่อยู่ข้างกายมาขวางไว้เบื้องหน้าตน มีดอันคมกริบแทงทะลุหน้าอกเขา เลือดไหลทะลักออกมาในพริบตา!

“เจ้า เจ้าไม่ใช่กงซุนซู?!”

สีหน้าของไท่ซ่างหวงมืดครึ้มหาใดเปรียบ อย่างไรก็ตามสตรีเบื้องหน้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด นางรีบดึงมีดออกจากหน้าอกของชานกงกง โจมตีไปยังไท่ซ่างหวงอีกครั้ง

ด้านนอกมีเสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง พื้นดินสะเทือนรุนแรง

ได้ยินเสียงฉึกดังขึ้น มีดในมือของสตรีแทงไปยังแขนเสื้อของไม่ซ่างหวงอย่างโหดเหี้ยม เลือดสีแดงสดอาบย้อมอาภรณ์หรูหราของเขา ชั่วขณะต่อมา องครักษ์ด้านหลังรีบทะยานเข้ามาต่อตู้พัวพันกับสตรีนางนี้อย่างรวดเร็ว

ได้ยินเสียงหนึ่งดังสนั่น บุรุษอาภรณ์ดำจำนวนนับไม่ถ้วนพังประตูเข้ามา ข้างหูได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธกระทบกันดังไม่ขาดสาย ไท่ซ่างหวงรู้สึกว่าบาดแผลที่แขนของตนร้อนดั่งไฟแผดเผา เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก ทัศนวิสัยเบื้องหน้าค่อยๆ พร่ามัว ยอดฝีมือตระกูลอู่มากมายทะยานตัวลงมาจากด้านบน ลงมาอยู่ข้างกายเขา คอยปกป้องเขาไว้ด้านหลัง

“คุ้มกันไท่ซ่างหวง!”

“คิดหนีหรือ?!”

ไม่มีผู้ใดสังเกตเลยว่าภายในป่าไผ่มีธนูอันเย็นยะเยือกเล่มหนึ่งเล็งมาทางบุรุษที่ถูกคุ้มกันอย่างหนาแน่นในห้อง ไอสังหารมากล้นรวมกันอยู่บนปลายธนูที่อาบย้อมด้วยยาพิษ สายธนูที่ถูกดึงจนตึงคลายออกโดยพลัน

ประกายสีเงินทะลวงอากาศเข้ามา ทะลุกระดาษบริเวณหน้าต่าง ปักลงตรงตำแหน่งหัวใจด้านหลังของไท่ซ่างหวง!

“อั่ก!” บุรุษสั่นสะท้านไปทั้งร่าง หันกลับไปมองธนูอันเย็นเยียบที่ปักอยู่บนหลังของตนอย่างยากจะเชื่อ ยอดฝีมือตระกูลอู่สายในรอบๆ พลันตื่นตะลึง “ไท่ซ่างหวง!”

ชั่วขณะนั้น เรือนพักกลางเขาพลันจมลงสู่การฆ่าฟันอันดุเดือดรุนแรง

ผู้อาวุโสตระกูลอู่สองคนฝ่าวงล้อมออกมาอยู่ข้างกายไท่ซ่างหวง หยิบผงยาห่อหนึ่งออกมาสาดไปบนพื้นอย่างโหดเหี้ยม พริบตาเดียวก็มีควันสีขาวอันหนาแน่นพวยพุ่งออกมา ทำให้ทัศนวิสัยของทุกคนถูกบดบัง

“ตามไป!”

มือสังหารกลุ่มนี้ตามรอยเลือดบนพื้นไปติดๆ จนกระทั่งมาถึงส่วนลึกในป่าไผ่แห่งหนึ่ง

สตรีผู้เป็นหัวหน้ามีบาดแผลบนร่าง ทว่านางไม่กล้าลืมภารกิจที่ตนแบกอยู่บนไหล่

“ไท่ซ่างหวงถูกธนูยิงไปแล้ว จะต้องไปได้ไม่ไกลแน่นอน! แยกกันตามหา!”

“ขอรับ!”

…

ความเจ็บปวดแพร่ออกมาจากด้านหลังทำให้บุรุษบนเตียงสะดุ้งตื่น

ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ชัดเจน ข้างหูมีเสียงเปี่ยมความยินดีดังขึ้น “ไท่ซ่างหวงฟื้นแล้ว!”

ผู้อาวุโสตระกูลอู่ที่อยู่ในสภาพย่ำแย่สองคนรีบล้อมเข้ามา บุรุษบนเตียงหันไป ขมวดคิ้วมุ่น “มือสังหารเล่า?”

“…” ผู้อาวุโสสบตากัน ท่าทีเช่นนี้ทำให้ไท่ซ่างหวงย้อนคิดไปถึงทุกสิ่งทุกอย่าง

เหนือศีรษะเป็นผ้าม่านไม่คุ้นตา เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ไม่คิดว่าชั่วขณะต่อมากลับเกิดความประหลาดใจเต็มดวงตา

“นะ นี่มัน…

มือทั้งสองที่เดิมทีเนียนนุ่มเต็มไปด้วยพลัง ตอนนี้ถึงกับเกิดรอยเหี่ยวย่นจำนวนมาก เขารู้สึกเหมือนเห็นฝ่ามือเล็กลีบเหี่ยวย่นดั้งเดิมของตน ตกใจจนสะดุ้งตัวขึ้นนั่ง

“ฝ่าบาทโปรดระวัง! พระองค์ได้รับบาดเจ็บที่พระอังสา…”

คิดไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวของจะเขาทำให้เขาเห็นเส้นผมขาวโพลน ดวงตาทั้งสองของไท่ซ่างหวงหดเกร็ง ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีถาโถมใส่ “กระจกเล่า? เจิ้นต้องการกระจก!”

ในดวงตาของผู้อาวุโสตระกูลอู่เต็มไปด้วยความลังเล แต่พวกเขาเข้าใจดีว่าคงมิอาจปิดบังได้นาน

กระจกทองเหลืองอันขุ่นมัวถูกส่งให้ถึงมือไท่ซ่างหวง ใบหน้าที่เดิมทีหนุ่มแน่นยามนี้ถึงกับแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา มีริ้วรอยบริเวณหางตา ผิวหนังดำแห้ง เส้นผมที่เคยดำขลับทั้งหัวกลายเป็นสีขาวไปกว่าครึ่ง ใบหน้าแก่ชราทำให้ไท่ซ่างหวงคิดว่าตนอยู่ในความฝัน

ผู้อาวุโสตระกูลอู่ทั้งสองคนรีบคุกเข่าลง “ทูลไท่ซ่างหวง ฤทธิ์ของยาอายุวัฒนะยังไม่เสถียร ตอนนี้พระองค์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ด้วยเหตุนี้จึงสูญเสียพลังชีวิตไปมาก เชื่อว่าเมื่อรักษาบาดแผลจนหายดีแล้วจะต้องฟื้นตัวอีกครั้งแน่ จะฟื้นตัวไปเป็นเหมือนตอนแรกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

อย่างไรก็ตาม บุรุษบนเตียงกลับสั่นระริก สายตาค่อยๆ เลื่อนไปหยุดบนแขนของตน หยุดอยู่บนบาดแผลที่ถูกพันไว้อย่างดี

ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวของผู้อาวุโสตระกูลอู่ เขาฉีกผ้าพันแผลราวกับเสียสติไปแล้วก็มิปาน เผยให้เห็นรอยแผลจากมีดที่ยังมีเลือดไหลออกมา

แขนขาทั้งสี่ไม่มีชีวิตชีวาเช่นวัยหนุ่มอีกต่อไป ผิวดำหม่นแสงเจือความแห้งกร้านอันคุ้นเคยจนน่าตกใจ ในใจของไท่ซ่างหวงเกิดความรู้สึกหวาดกลัวอันไร้ก้นบึ้ง

“ยาอายุวัฒนะ…ไม่ เป็นไปไม่ได้…เด็กเล่า? เจิ้น เจิ้นต้องการเลือด…”

ผู้อาวุโสตระกูลอู่เงยหน้าขึ้นด้วยความลังเล “ทูลไท่ซ่างหวง เด็กทั้งหมด…ถูกทิ้งไว้ที่เรือนกลางเขา ตอนนี้เรือนกลางเขาถูกคนเหล่านั้นยึดไปแล้ว…”

อะไรนะ?!

“ชานกงกงเล่า?”

“…เพื่อปกป้องพระองค์ ชานกงกง…เขา…”

ใช่แล้ว เขาลืมไปได้อย่างไร เขาผลักบ่าวที่อยู่ติดตามตนมาชั่วชีวิตออกไปขวางมีดด้วยมือตัวเอง…

บุรุษบนเตียงเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมาบนใบหน้า ไม่นานก็เข้าใจว่าตนตกลงสู่กับดักของเฟิ่งหลิงแล้ว

กงซุนซูเป็นตัวปลอม! อีกฝ่ายใช้แผนซ้อนแผนเพื่อให้มือสังหารเดนตายตามมายังที่หลบภัยของตนได้ หมากตานี้ตนเดินพลาดไปแล้ว!

“ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆ…”

บุรุษบนเตียงหัวเราะออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ในดวงตาเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บอันไร้ก้นบึ้ง “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้เคลื่อนกำลังทหารทั้งหมด เจิ้นจะทำให้พวกเขาชดใช้!”

ขณะนี้ ท่ามกลางสงครามในเจียงหนาน

“ท่านแม่ทัพขอรับ ทหารเดนตายของตระกูลอู่เหล่านี้แข็งแกร่งมากจริงๆ แม้เกราะด้านนอกจะขวางยาพิษของพวกเขาได้ แต่ว่า…”

แม่ทัพใหญ่มองทหารผู้มีบาดแผลเต็มร่างทั้งยังดูเหนื่อยล้าผู้นั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง

มองไปยังท้องฟ้าที่ฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นอายของไฟสงครามเบื้องหน้า ทหารชั้นยอดของฝ่าบาทกำลังสู้อยู่กับกองทัพของไท่ซ่างหวง แนวป้องกันที่ค่อยๆ ถอยร่นลงมาทีละน้อยทำให้แม่ทัพใหญ่รู้สึกถึงความกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ต่อให้ยามปกติพวกเขาจะฝึกฝนหนักเพียงใด แต่สุดท้ายแคว้นเหลียนก็สงบมานานเกินไป

เบื้องหลังไท่ซ่างหวงมีตระกูลอู่ทั้งตระกูลคอยสนับสนุน ทหารของอีกฝ่ายโหดเหี้ยมมาก หลายคนในนั้นยังเป็นมือสังหารอีกด้วย เมื่อเทียบกันแล้ว ทหารของพวกตนอ่อนด้อยกว่ามากจริงๆ

หากไม่มีอาวุธและชุดเกราะที่คุณชายกู้ออกแบบ เกรงว่าพวกเขาคงไม่สามารถยืนหยัดมาได้นานเพียงนี้

“จะต้องรักษาเมืองแห่งนี้ไว้ให้ได้ หากแม้แต่ที่นี่ถูกโจมตี…” แม่ทัพใหญ่หันกลับไปมองเมืองที่กลายเป็นเมืองว่างเปล่าไปนานแล้ว ในใจยิ่งรู้สึกกดดัน

หากถอยไปอีกจะเป็นเขตใจกลางของแคว้นเหลียนแล้ว ที่นั่นมีเมืองอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สุดของแคว้นเหลียนอยู่ ยากจะจินตนาการจริงๆ หากไฟสงครามแพร่ไปถึงเขตนั้น แคว้นเหลียนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขั้นพลิกฟ้าพลิกดินเช่นไร

ประชาชนสงบสุขมานานเกินไป เกรงว่าคงไม่อาจทนรับสงครามและการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้

ขณะที่กำลังใคร่ครวญกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังสะเทือนฟ้า พื้นดินสั่นไหวรุนแรง แม่ทัพใหญ่ตื่นตะลึง คิดว่ากองทัพของไท่ซ่างหวงลอบโจมตีจึงรีบชักกระบี่ออกมาจากเอว คิดไม่ถึงว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เขาตกใจพูดไม่ออก

พบว่าบ้านหลังหนึ่งข้างกำแพงเมืองด้านในถึงกับถูกระเบิดจนเป็นรูใหญ่ มีฝุ่นปลิวเต็มฟ้าทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว

“แค่กๆ …แค่กๆ…”

ด้านล่าง ภายในกลุ่มควันหนาทึบ มีเสียงไอแค่กๆ ของบุรุษดังแว่วมา แม่ทัพใหญ่หันกลับไปมองด้วยความตกใจ พบว่าในมือของกู้สวิ๋นฟางถือท่อนไม้ที่มีไฟลุกไหม้เดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีอันบ้าคลั่ง “สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ฮ่าๆๆ…”

“คะ คุณชายกู้? นี่…”

การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ทำให้ทหารทุกคนพากันยื่นหน้าออกมาดู ผู้ใดก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นกำมะถันเข้มข้น

“ท่านแม่ทัพ! ข้าทำสำเร็จแล้ว สงครามครั้งนี้ พวกเราต้องชนะแน่นอน!”

เมื่อเห็นท่าทีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของอีกฝ่าย ดวงตาของแม่ทัพใหญ่พลันเปล่งประกายแวววาว ไม่นานก็เดินลงจากกำแพงเมือง

“หรือคุณชายกู้สร้างอาวุธร้ายกาจอันใดออกมาได้อีก?”

หรือว่า…บ้านสภาพเละเทะนั่นจะเป็นผลงานชั้นยอดของคุณชายกู้?

เมื่อควันหนาสลายไป ในที่สุดทุกคนก็เห็นชัดว่ามีสิ่งที่คล้ายท่อเหล็กขนาดใหญ่ดูแปลกประหลาดวางเรียงอยู่ที่มุมหนึ่ง ตอนนี้ยังมีควันพวยพุ่งออกมาจากปากท่อด้วย

“นี่ นี่คือ…

แม่ทัพใหญ่ยื่นมือออกไปคิดจะแตกกระบอกเหล็กยักษ์ที่สูงกว่าตัวคนนั้น แต่ความร้อนรุนแรงที่ปากกระบอกทำให้เขาต้องรีบดึงมือกลับมา

“แม่ทัพใหญ่ เร็วเข้า รีบรวบรวมช่างตีเหล็กทั้งหมดมา หากสร้างลูกปืนใหญ่นี้ได้ กองทัพของไท่ซ่างหวงมาเท่าใด พวกเราก็จัดการได้มากเท่านั้น!”

น้ำเสียงของกู้สวิ๋นฟางกระตือรือร้นอย่างบอกไม่ถูก เขาศึกษาอาวุธที่มีพลังทำลายล้างสูงชนิดนี้มาโดยตลอด ก่อนหน้านี้กระดาษเทียบยาของอวิ๋นซูทำให้เขาเกิดประกายความคิด นำมาเติมแร่ไวไฟเช่นกำมะถันลงไป ในที่สุดก็สร้างออกมาเป็นปืนใหญ่ได้ ขอเพียงติดตั้งปืนใหญ่พวกนี้บนกำแพงเมือง กองทัพของไท่ซ่างหวงอย่าได้คิดจะเหยียบเข้ามาในกำแพงเมืองแม้แต่ครึ่งก้าว!

ต่อให้ในมือของพวกเขามียาพิษมากน้อยเพียงใดก็มิอาจใช้วรยุทธเข้าสู้! กู้สวิ๋นฟางคล้ายจะมองเห็นสงครามแหลกสลายเป็นฝุ่นผง…