หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 35 ตอนที่ 1022 ฝันร้ายที่พัวพัน

เล่มที่ 35 ตอนที่ 1022 ฝันร้ายที่พัวพัน

อวิ๋นซูมองบุรุษที่มีท่าทีเก้ๆ กังๆ อดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความสนุกสนาน “พระองค์อุ้มเขาเช่นนี้ อีกครู่เขาต้องร้องไห้แน่!”

“เช่นนั้นหรือ?” เซียวอี้เชินเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นซู ยังคงมิอาจหลุดจากภวังค์

อวิ๋นซูเห็นดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา ตอนนี้เอง ทารกเริ่มร้องขึ้นมาจริงๆ ขาเล็กๆ อันอวบอ้วนถีบไปมาอยู่ในห่อผ้าอ้อม

“ซูเอ๋อร์ นี่…” เซียวอี้เชินรู้สึกทำอะไรไม่ถูก รีบขอความช่วยเหลือจากอวิ๋นซู

อวิ๋นซูรับทารกผู้เต็มไปด้วยชีวิตชีวากลับมาทั้งรอยยิ้ม มือขาวเนียนดุจหยกตบลงบนห่อผ้าอ้อม ฮัมเพลงหลายครั้ง จากนั้นจึงกล่าวเสียงเรียบ “ทรงพักผ่อนให้ดีเถิด ซูเอ๋อร์จะไปดูพี่สะใภ้ท่านนั้นเสียหน่อย”

“ไม่…” เซียวอี้เชินดึงแขนเสื้อของอวิ๋นซูไว้โดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าหากนางไป เขาจะตื่นจากความฝันนี้ก็มิปาน

อวิ๋นซูรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “มีอะไรหรือเพคะ?”

“เจิ้น…”

ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย สีหน้าหนักอึ้งหลายส่วน “องค์ชาย ทรงกล่าวอะไรเพคะ? วันหน้าคำพูดนี้อย่าได้พูดอีก หากองค์จักรพรรดิทรงทราบเข้า…”

เซียวอี้เชินชะงักไปโดยพลัน ยามนี้จึงค่อยได้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองอาภรณ์ธรรมดาบนร่างอีกครั้ง ที่นี่คือบ้านของชาวนาในตอนนั้น…และยามนั้น ตนเป็นเพียงองค์ชายผู้หนึ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าเขา…

เขากำหมัดแน่น ไม่อยากย้อนคิดอะไรให้มากความ หากนี่เป็นความฝัน เขาหวังว่าจะไม่ตื่นไปตลอดกาล

“ข้าฝัน ฝันเห็นพวกเราแยกจากกัน ฝันเห็นเจ้าเกลียดชังข้า…” ดวงตาของเซียวอี้เชินมองไปยังสตรีเบื้องหน้า ในใจรู้สึกพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อวิ๋นซูได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะ กล่าวปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “องค์ชายทรงคิดอะไรเพคะ? ซูเอ๋อร์จะเกลียดชังพระองค์ได้อย่างไร? พักผ่อนให้ดีเถิด! ซูเอ๋อร์ไปทำงานก่อน”

เซียวอี้เชินยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยอมปล่อยมือ เงาร่างของนางค่อยๆ จากไป หลงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมทั่วห้อง

เซียวอี้เชินสูดหายใจลึกก่อนจะหลับตาลง กลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกสดชื่นคล้ายจะทำให้เขาลืมความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าทั้งหมดไปจนสิ้น ในสมองของเขายังคงว่างเปล่า ตกลงเขาอยู่ในฝันหรือทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝันกันแน่?

เขาลืมตา ในใจเกิดความรู้สึกสับสน จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินตามออกไป

ในห้องอีกห้องหนึ่ง อวิ๋นซูกำลังดูแลสตรีนางนั้น แผ่นหลังงดงามคล้ายจะมีความสดชื่นดังน้ำพุที่ช่วยชโลมใจคน

ในดวงตาของเซียวอี้เชินเกิดระลอกคลื่นบางๆ ยามนี้เอง ด้านหลังมีเสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังแว่วมา “คุณชายตื่นแล้วหรือขอรับ?”

เซียวอี้เชินหันกลับไป เห็นบุรุษผู้นั้นในวัยหนุ่ม อีกฝ่ายเดินเข้ามาด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณคุณชายที่ช่วยภรรยาข้า หากมิใช่เพราะคุณชาย เกรงว่าภรรยาข้าและลูกในท้องคง…”

บุรุษกล่าวอย่างตะกุกตะกัก ในดวงตาคละเคล้าไปด้วยอารมณ์มากมาย จากนั้นจึงหันมามองเขายิ้มๆ “ในเมื่อคุณชายตื่นแล้ว เช่นนั้นข้าจะไปทำอาหารกลางวัน”

เซียวอี้เชินพยักหน้าเล็กน้อย บุรุษจึงเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเซียวอี้เชินเงยหน้าขึ้น อวิ๋นซูที่กำลังยุ่งวุ่นวายก็หยุดงานในมือ ใช้ดวงตาฉ่ำน้ำมองมาที่เขา ความรักลึกซึ้งที่ปรากฏในนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นอย่างบ้าคลั่งเต็มไปด้วยความยินดี

ไม่นานก็เตรียมอาหารเสร็จ

ในป่าเขาไม่มีของล้ำค่าอันใด ล้วนเป็นอาหารปกติของชาวบ้าน แต่ก็มีมากเป็นพิเศษ มีไก่มีปลาทั้งยังมีเนื้อ เห็นได้ว่าบุรุษพยายามเพียงใด

ในห้อง อวิ๋นซูและเซียวอี้เชินนั่งอยู่ตรงกันข้าม เขามองไปยังใบหน้างดงามของนางอย่างจริงจัง ความรู้สึกนี้ไม่ใช่อวิ๋นเม่ย แต่เป็นอวิ๋นซูจริงๆ ตอนนี้นางกำลังตักข้าวตักน้ำแกงให้ตน

หัวใจพลันสั่นไหว เซียวอี้เชินถึงกับยื่นมือออกไปกุมมือนาง

“องค์ชาย?” ถ้วยในมือนางสั่นเล็กน้อย อีกนิดเดียวก็จะหก

ขณะนี้มือของเซียวอี้เชินสั่นระริก ดวงตาเหนื่อยล้าปรากฏรอยแดงระเรื่อ ทั้งยังเจือไปด้วยความเปียกชื้น

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง รีบวางของในมือลง มองสังเกตเขาอย่างละเอียด “องค์ชาย เจ็บแผลหรือเพคะ?”

ใบหน้าหล่อเหลาของเซียวอี้เชินเผยรอยยิ้มอ่อนโยนดุจสายน้ำออกมา ยื่นมือไปดึงสตรีเบื้องหน้าเข้าสู่อ้อมกอด กอดนางไว้แน่น ราวกับต้องการให้ความฝันนี้ดำเนินต่อไป ต่อให้เขาต้องตายก็ตาม…

หัวใจเต้นกระหน่ำ ตอนนี้เซียวอี้เชินจึงค่อยรู้ตัว ที่แท้ ตลอดมาตนรักนางอย่างลึกซึ้ง แต่เหตุใดตอนนั้นตนจึงมีความคิดชั่วช้าปานนั้นได้?

เขาค่อยๆ ปล่อยสตรีในอ้อมกอด มองไปที่นางด้วยดวงตาเปี่ยมความรักและความเจ็บปวด “ซูเอ๋อร์ หากมีวันหนึ่ง ข้า ข้าสังหารเจ้า…”

ใบหน้างดงามของอวิ๋นซูกระตุกเล็กน้อย จากนั้นจึงรีบเก็บสีหน้า เบนสายตาขึ้น ในดวงตากระจ่างใสเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ชีวิตของซูเอ๋อร์ หากองค์ชายต้องการเมื่อใดซูเอ๋อร์จะไม่บ่นว่า เพราะองค์ชายต้องมีความลำบากของตนเองแน่นอน ซูเอ๋อร์เชื่อมั่นในตัวองค์ชายเพคะ”

เซียวอี้เชินร่างกายแข็งทื่อ รีบหลุบตาลงไม่กล้าสบตานาง

ความลำบาก? ไม่ เขาเพียงถูกความเห็นแก่ตัวเองบดบังดวงตา มีความลำบากอันใดที่ไหนกัน ผิดต่อความเชื่อมั่นของนางแล้ว

เซียวอี้เชินรู้สึกเจ็บปวดใจจนยากจะทานทน อวิ๋นซูในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกผิดเพิ่มขึ้นนับหมื่นเท่า คิดจะหมุนตัวเดินออกไป แต่ในชั่วขณะนั้น เขาพลันเห็นอวิ๋นซูกำลังทำความสะอาดห้อง

ตอนนี้นางเหมือนสตรีธรรมดา ไม่มีภัตตาหารหยกภูษาทอง แต่บนใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานใจเพียงนี้ พาลให้นึกไปถึงคำที่นางเคยกล่าว ที่ว่าต้องการปลีกตัวออกจากความวุ่นวายและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ชั่วขณะนี้เซียวอี้เชินพลันเข้าใจขึ้นมาแล้ว สิ่งที่นางต้องการมาโดยตลอดก็คือชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้เอง

จู่ๆ ภาพพลันเปลี่ยนไป เขาเห็นนางอุ้มทารกเอาไว้ มีรอยยิ้มบางๆ ประดับใบหน้า ความอบอุ่นเมตตาที่ปรากฏราวกับว่านั่นคือลูกของนาง…

ร่างกายของเซียวอี้เชินสั่นสะท้านอย่างมิอาจควบคุม ลูก…พวกเขาเองก็มีลูก แต่ลูกของพวกเขา…

บุรุษที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่ดังภูผา ยามนี้กลับร่างกายโซเซ ถึงกับยืนไม่มั่นคง

ภาพเบื้องหน้างดงามเกินไปจริงๆ ทำให้เขาไม่กล้าดูต่อไป แต่เขาก็ไม่กล้าหันไป กลัวว่าหากตนหันไปจะไม่เห็นอวิ๋นซูอีก ดังนั้น ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไรเขาก็ไม่อยากให้ตนตื่น ไม่อยากให้ตนมิอาจเห็นอวิ๋นซูที่รักตนอีก…

เซียวอี้เชินมองสตรีเบื้องหน้าโดยไม่ละสายตา ทุกการกระทำของนาง ทุกรอยยิ้มของนาง ล้วนงดงามปานนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป ไม่อยากทำลายภาพอันอบอุ่นนี้ ตอนนี้เขายอมอยู่ในความฝันไปจนกว่าจะสิ้นใจ…

ท่ามกลางป่าเขามีควันพวยพุ่ง เงาต้นไม้โบกสะบัดจนเกิดเสียงใบไม้เสียดสี เส้นโค้งแปรเปลี่ยนเป็นทิวทัศน์อันงดงามมากสีสันนับไม่ถ้วน ภายใต้ความพร่าเลือน องคาพยัพอันสมบูรณ์แบบของบุรุษก็กลายเป็นทิวทัศน์ที่ทำให้ผู้คนมัวเมา

ดวงอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตก ดวงตาของเซียวอี้เชินมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มกลายเป็นสีส้ม ในใจมีภาพนับไม่ถ้วนปรากฏ เขาทอดถอนใจ เดินไปเบื้องหน้า “ซูเอ๋อร์…”

“เพคะ?” อวิ๋นซูหันมามองเขา ดวงตากระจ่างใสมีเงาสะท้อนของเขาเพียงผู้เดียว ก็เหมือนกับเขาในยามนี้ที่มีนางในใจเพียงผู้เดียว

“พวกเราไปดูอาทิตย์ตกกันดีหรือไม่?” เซียวอี้เชินยกมือขึ้นหยิบใบไม้บนศีรษะนางออก ท่าทางอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ

บนใบหน้างดงามของอวิ๋นซูมีความยินดีอันหวานล้ำปรากฏ วางของในมือลง กระชับมือเขาพลางพยักหน้า

ทั้งสองเดินอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์อันงดงามไปอย่างเชื่องช้า รอบด้านมีใบไม้ปลิวโบกสะบัดไม่ขาดสาย ทั้งสีเขียวสีเหลืองปลิวมาผสมปนเป…ในเวลาครึ่งก้านธูปกลับให้ความรู้สึกคล้ายผ่านมาชั่วชีวิต ราวกับชีวิตหลายปีนี้ระหว่างนางและเขา…

ดวงตาขุ่นมัวของเซียวอี้เชินมองไปยังสตรีข้างกายที่แย้มยิ้มอยู่ตลอด มือนางในมือตนอบอุ่นอ่อนโยน เขาย้อนคิดกลับไป ภาวนาไม่หยุด หวังว่าช่วงเวลานี้จะยาวนานขึ้นเสียหน่อย…

ภาพเบื้องหน้าเริ่มปลอดโปร่ง อาทิตย์ยามเย็นที่ร่วงลงสู่เขาไปกว่าครึ่งสะท้อนแสงของมันขึ้นฟ้า แสงอาทิตย์โอบรอบภูเขาคล้ายผืนผ้าให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในดินแดนเซียน ทำให้รู้สึกล่องลอย ในพื้นหญ้าสีเขียว อวิ๋นซูอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ดูสงบสุขเพียงนี้

เซียวอี้เชินมองไปยังทิวทัศน์อันงดงามคล้ายถูกมอมเมา ในใจรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาชอบช่วงเวลานี้ยิ่งนัก ออกห่างจากการแก่งแย่งชิงดี ดื่มด่ำวันเวลาอันสงบสุขราวสายธารกับสตรีที่ตนรัก แต่เขาในอดีตกลับไม่เคยรู้เลยว่าทิวทัศน์อันสงบนิ่งเช่นนี้มีเสน่ห์อันใดให้หลงใหล และไม่คิดว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

“ซูเอ๋อร์ พวกเราอยู่ที่นี่ชั่วชีวิตเป็นอย่างไร?” เขาโอบร่างของสตรีข้างกาย ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์คลุมเครือ แต่นี่คือคำพูดจากใจของเขา

สตรีในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ “มิใช่ว่าองค์ชายต้องการเป็นจักรพรรดิแห่งแคว้นอี้หรือเพคะ? หรือองค์ชายไม่อยากได้แผ่นดินแล้ว?”

เซียวอี้เชินยิ้มขมขื่น ดวงตาลึกล้ำมองไปที่นาง “อืม ข้าได้มาแล้ว แต่หลังจากได้มากลับสูญเสียของที่สำคัญที่สุดไป”

ชั่วขณะนี้ ในที่สุดเขาก็ยอมรับแล้ว ยอมรับในความผิดที่ผ่านมาของตน และมีเพียงตอนที่อยู่ต่อหน้านางเขาจึงกล้าเผยความคิดที่เก็บซ่อนไว้ในใจออกมา มีแผ่นดินอันกว้างใหญ่แล้วอย่างไรเล่า หากต้องแลกกับการสูญเสียนาง…

“พวกเราซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ข้าทำนาเจ้าทอผ้า ใช้ชีวิตโดยไม่ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก มีลูกสักหลายคน คอยดูพวกเขาเติบโต เช่นนี้เป็นอย่างไร?”

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดของเขาสตรีในอ้อมกอดกลับไม่พูดอะไร ใบหน้างดงามมองเขาอย่างสงบนิ่งและอ่อนโยน ราวกับกำลังใคร่ครวญถึงความจริงเท็จในคำพูดเขา ทั้งยังถูกทำให้ตื่นตะลึงไปอีกครั้ง สายลมเย็นพัดมา เส้นผมหอมกรุ่นของสตรีพริ้วไหว เบื้องหลังของนางคือดวงอาทิตย์สีทอง งดงามจะทำให้ผู้คนหยุดหายใจ…

นิ้วของเซียวอี้เชินลูบไปตามแก้มของนางเบาๆ เขาชอบท่าทางเช่นนี้ของนางยิ่งนัก รักทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของนาง ชั่วขณะนี้ราวกับได้เห็นชีวิตอันสงบนิ่งของพวกเขา ร่วมดูอาทิตย์ตกอาทิตย์ขึ้นไปด้วยกัน มีบุตรชายบุตรสาวหลายคน เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขดังคลอเคลีย…นางจะต้องเป็นมารดาที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้แน่นอน และจะเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเขา เขาอยากจับมือนางข้ามผ่านวันเวลาไปด้วยกัน ใช้ชีวิตเคียงคู่นางประหนึ่งคู่นกยวนยาง

อวิ๋นซูของเขา อวิ๋นซูของเขา…

เขาสาบานว่าจะไม่ปล่อยนางไปอีก จะไม่ทำให้นางต้องเผยสีหน้าเจ็บปวดใจออกมาอีก เขาจะมอบชีวิตที่นางต้องการให้นาง อยู่กับนางไปจนแก่เฒ่า…

คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ท้องฟ้ากลับเปลี่ยนไป ท้องฟ้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความปลอดโปร่งกลับปกคลุมไปด้วยเมฆครึ้ม

“ฝนจะตกแล้ว ซูเอ๋อร์ พวกเรากลับไปกันเถิด!” เซียวอี้เชินขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ขอเพียงอวิ๋นซูอยู่ข้างกายเขา ไม่ว่าจะพบกับอะไรเขาก็ยินยอมทั้งสิ้น

ไหนเลยจะรู้ว่า ในขณะที่เซียวอี้เชินกำลังจับมืออวิ๋นซู กลับพบว่าบรรยากาศบนร่างของสตรีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

“พระองค์…ถึงกับยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างของตนเพราะท่านพี่เชียวหรือเพคะ?”