บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2066 ผู้ลึกลับสูงสุดในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย

บทที่ 2066 ผู้ลึกลับสูงสุดในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย

ลั่วเสวียนจีเอาชีวิตเข้าแลก!

จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ล้วนคาดการณ์ในใจ และอดรู้สึกครั่นคร้ามมิได้

ตูม!

ลั่วเสวียนจีกระโจนขึ้นสู่เวหา ร่างแผดเผาด้วยเพลิงผลาญสวรรค์ อาภรณ์แดงร่ายระบำเยี่ยงใบบัว

หนึ่งมือโบกวาด แถบแพรเงินลอยเด่นเหนือนภา แปรเปลี่ยนเป็นธารดาราเงินยวงทอดยาวกลางเวหา

เปรี้ยง!

ธารดาราพร่างพราวสีเงินดูจ้าจรัสเดือดพล่านราวถูกแผดเผา ปลดปล่อยอำนาจทลายสรวงสะท้านแดน

“ฆ่า!”

แทบจะพร้อมกันนั้น จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายต่างลงมือ รีดเร้นอำนาจทั่วกายผนวกกับอาวุธก้นหีบ

การเผชิญหน้าครั้งนี้ ไม่อาจสรรหาคำใดมาบรรยายความน่าสะพรึงกลัวของมัน

ฟ้าดินล่มสลาย สุญตาเหี่ยวแห้งราวดับอสงไขย

ทวยเทพซึ่งมองศึกนี้จากไกลๆ ล้วนขวัญผวา สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ เร่งโคจรวิถีเต๋าเต็มที่เพื่อสลายอำนาจลูกหลงซึ่งแผ่ออกมาจากศึก

ไม่อาจทราบได้ว่ามีสถานที่มากมายเพียงไรที่ถล่มยุบเสียหายในอาณาจักรนิตย์ทิวา แดนดินพังทลาย ปราณหายนะโหมกระหน่ำ

ราวถึงวาระพิบัติวิปโยค นำมาซึ่งความสิ้นหวังไร้สิ้นสุดสู่โลกหล้า

ตูม!!

เสียงกรีดร้องอย่างรวดร้าวดังระงมในสนามรบ

อวตารเจตจำนงของจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายล้วนถูกกระทบโจมตี แทบแหลกสลายสิ้นสูญ

ธารดารานั้นจ้าจรัสแผดแสง ปลดปล่อยอำนาจกฎบัญญัติทั้งหมดที่มาออกมาสลายการโจมตีของศัตรูร้ายทั้งมวล!!

ทว่าขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนจีเองก็ถูกผลข้างเคียงตีกลับ กฎสวรรค์อันแปลกพิกลโปรยปรายฟาดร่างของนางกระเด็นปลิว

ร่างบอบบางของนางแทบแหลกสลาย พลังปราณใกล้สิ้นสูญ!

ทว่าลั่วเสวียนจีหาใส่ใจไม่

ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว……

“ป่านนี้ คนผู้นั้นน่าจะหนีไปถึงเทือกเขาบรรพเทวาแล้วกระมัง?”

แต่ทันใดนั้น นางกลับต้องผงะไป

เพราะขณะร่างของนางกำลังจะร่วงถึงพื้นนั้นเอง หญิงสาวก็ได้เห็นซูอี้เอื้อมมือมาประคองร่างตนไว้

“เจ้า… ไฉนจึงยังไม่ไป!?”

ลั่วเสวียนจีทั้งโกรธทั้งแค้นจนเข่นเขี้ยวฟันแทบแหลก

โอกาสที่นางสู้แทบตายเพื่อแลกมา กลับถูกเจ้าผู้นี้ทิ้งขว้างเสียเปล่าไปเสียได้!

“เจ้าสู้สุดชีวิตเพื่อข้า แล้วข้าจะจากไปลำพังได้เช่นไร?”

ซูอี้กล่าวขณะวางลั่วเสวียนจีลงบนพื้น “อีกอย่าง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจัดการคนเหล่านั้นมิได้?”

ลั่วเสวียนจี “……”

ไกลออกไป จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายฟื้นตัวจากการโจมตีเมื่อครู่แล้ว

เมื่อพวกเขาเห็นลั่วเสวียนจีบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย แต่ซูอี้ไม่ได้หนีไปไหน พวกเขาก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นแสนเยียบเย็น

ด้วยลั่วเสวียนจีไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป และการโจมตีแลกชีวิตเมื่อครู่ก็ทำให้นางมิอาจต่อสู้ไหวแล้ว!

ทว่าหากให้กล่าวตามตรงก็คือ ลั่วเสวียนจีไม่ได้พ่ายต่อคนเหล่านี้ แต่เป็นการตอบโต้จากอำนาจกฎสวรรค์ต่างหากที่บีบให้นางพ่าย!

ส่วนผู้ที่พวกเขาต้องจัดการในยามนี้คือซูอี้!

“สหายเต๋า ข้ารู้ว่าเจ้ายังมีไพ่ตายอื่น จะสำแดงออกมาให้เราทั้งหลายเปิดหูเปิดตาในยามนี้หรือไม่?”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าวยิ้มๆ

ยามนี้ ไม่ว่าซูอี้จะงัดไพ่ตายใดออกมาใช้ แม้ท้ายที่สุดมันจะทำลายอวตารเจตจำนงของคนเหล่านี้ไป ก็ล้วนไร้ความหมาย

ขอเพียงพวกเขาต่อสู้ได้จนซูอี้สิ้นกำลังหมดลูกไม้ ผู้ใต้บัญชาจากขุมกำลังใหญ่ต่างๆ ของพวกเขาก็สามารถจับตัวซูอี้ได้ง่ายๆ!

เพราะเหตุนี้ ทั้งพุทธเจ้าแผดตะเกียงและจอมเทพอื่นๆ จึงแสนสุขุมสบายใจ

ผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ เองก็เยือกเย็นอยู่เช่นกัน

เพราะพวกเขาก็มีผู้ใต้บัญชาอยู่ในอาณาจักรนิตย์ทิวานี้!

“พอใจแล้วหรือยัง?”

ลั่วเสวียนจีมองค้อนซูอี้

“ข้าจะพอใจก็ต่อเมื่อช่วยเจ้าล้างแค้นสำเร็จ ข้าจะได้ไม่ต้องมีหนี้ติดค้างอันใดกับเจ้า”

ซูอี้แย้มยิ้ม

ว่าแล้ว เขาก็ก้าวออกมาเตรียมลงมือ

ตูม!

ทันใดนั้น จอมเทพผู้หนึ่งพลันชิงลงมือ ร่างของเขาเคลื่อนไหวกลางเวหา ปรากฏตรงหน้าซูอี้และฟาดฝ่ามือเข้าใส่ในพริบตา

รวดเร็วเหลือเชื่อ

แทบจะพร้อมกันนั้น จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามคนอื่นๆ ก็เข้าผสมโรง แต่ละผู้รวดเร็วไม่แพ้กัน!

พวกเขาดูไร้ความกลัว แต่แท้จริงเป็นที่ชัดเจนว่าไม่คิดให้โอกาสซูอี้ใช้ไพ่ตาย และอยากจะเอาชนะซูอี้ในพริบตาสายฟ้าแลบ

“วอนตาย!”

คู่เนตรพร่างดาวของลั่วเสวียนจีเย็นเยือก เตรียมพร้อมทุ่มสุดชีวิตเข้าหยุดยั้ง

ทว่าทันใดนั้น หนึ่งเสียงพลันตวาดลั่น

“พอแล้ว!!”

วาจาเพิ่งดัง ทว่าเสียงกลับสะเทือนสนั่นลั่นโครม!

เป็นเสียงอันกึกก้องสะท้านทั่ว

ร่างของจอมเทพผู้โจมตีซูอี้ก่อนใครถูกทุบแหลกเยี่ยงรูปสลักน้ำแข็งต้องค้อนเทพ กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

เสื่อมสลายไปก่อนทันได้กรีดร้อง!

ภาพอันอหังการน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามคนอื่นๆ ผงะตัวสั่น ร่างของพวกเขาพากันชะงักพร้อมเพียงก่อนทันถึงที่หมาย และถอยกรูดไปอย่างสุดชีวิต

ท่ามกลางหมอกควัน มิอาจทราบได้ว่ามีชายชราร่างผอมเตี้ยปรากฏตรงหน้าซูอี้ตั้งแต่ยามใด

เส้นผมของเขาชี้ฟูเยี่ยงกอหญ้า ใบหน้าซูบเหลือง ดวงตาสามเหลี่ยม จมูกด่างแดง สวมชุดนักพรตเก่าๆ มอมแมมสีเทา ในมือถือธงเปื้อนๆ สีดำไว้ผืนหนึ่ง

ดูไร้ความโดดเด่นใดๆ

กระทั่งบรรยากาศรอบตัวยังแย่ยิ่ง

ทว่ายามเขายืนตรงเบื้องหน้าซูอี้ สีหน้าของจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามเหล่านั้นต่างแปรเปลี่ยน

เหอปั๋ว!

ตัวตนลึกลับผู้พิทักษ์ธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย สัญจรยืนยง ทัศนาการเกิดดับของอารยธรรมยุคสมัยต่างๆ ในสายนทีมาเนิ่นนานไร้สิ้นสุด

ในทุกอารยธรรมยุคสมัยแห่งอดีตกาลล้วนมีตำนานเกี่ยวกับเขา แต่กลับไร้ผู้ใดทราบที่มา

เป็นที่รู้กันเพียงว่า เขาถูกรู้จักในฐานะ ‘เทพแม่น้ำ’ ประจำธารแห่งยุคสมัย ถือครองปริศนาอันเกินรับรู้

และยามนี้ เหอปั๋วผู้ลึกลับสูงสุดปรากฏขึ้นปกป้องซูอี้ สังหารอวตารเจตจำนงจอมเทพ!!

ใครเล่าจะมิประหลาดใจ?

หากการปรากฏตัวของลั่วเสวียนจีเป็นตัวแปรที่ทำให้ผู้คนครั่นคร้ามเล็กน้อย

เช่นนั้น การปรากฏตัวของเหอปั๋วก็ทำให้ทุกผู้ตระหนักแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี!

“ข้าน่าจะเดาได้แล้วแท้ๆ ว่าเหตุที่เจ้าไร้ความกลัวนั้นเป็นเพราะมีเหอปั๋วหนุนหลัง”

ทันใดนั้น ลั่วเสวียนจีก็ผ่อนคลาย เผยสีหน้าตระหนักรู้กะทันหัน

นางลืมไปได้เช่นไรว่าซูอี้ไปได้เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยจากหอคอยพิบัติโบราณ?

และตัวหอคอยพิบัติโบราณเองก็เป็นถิ่นของเหอปั๋ว!!

ผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ล้วนมีสีหน้าดำคล้ำและตระหนักเช่นเดียวกัน

หากไร้คำอนุญาตจากเหอปั๋ว มีหรือซูอี้จะได้ซูสิงเค่อพาไปยังหอคอยพิบัติโบราณ?

“ผู้หนุนหลัง?”

เหอปั๋วส่ายหน้ารัวเยี่ยงกลองป๋องแป๋งแล้วรีบปฏิเสธ “ข้ามิใช่ผู้หนุนหลังเขาหรอก”

ลั่วเสวียนจีผงะไป

ซูอี้เก็บยันต์ลับชิ้นหนึ่งในมือไปอย่างเงียบๆ

มันคือยันต์ลับประจักษ์แจ้งที่หลินจิ่งหงให้มา ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะใช้มัน แต่ยามนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ต้องใช้มันในยามนี้

“เหอปั๋ว ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยกล่าวไว้นี่ว่าตนพิทักษ์ธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยชั่วกาลนาน ไม่เข้ามาพัวพันกับความขัดแย้งทางโลก อย่าว่าแต่จะจมปลักโคลนผลกรรมความแค้นใดๆ!”

จอมเทพเทียนฮวงกล่าวเสียงลุ่มลึก “ยามนี้ เจ้าจะเอาตัวมาพัวพันในมรสุมด้วยหรือ?”

เหอปั๋วพลันหันไปชี้หน้าจอมเทพเทียนฮวง “ใช่ มีปัญหาหรือ? ไอ้***แม่!”

ทุกผู้ “……”

ซูอี้อดผงะไปมิได้

ในความประทับใจของเขา แม้เจ้าเฒ่าผู้นี้จะลามกมากตัณหา แต่ก็ไม่เคยด่าผู้ใดถึงเพียงนี้

ซ้ำยังชี้หน้าด่าจอมเทพ!

สีหน้าของจอมเทพเทียนฮวงพลันแดงก่ำด้วยโทสะ

“แล้วก็พวกเจ้า”

ขณะที่สายตาของเหอปั๋วกวาดมองจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามคนอื่นๆ แล้วเท้าสะเอวด่า

“ผู้ใหญ่ประสาอันใดวะรวมตัวกันรังแกคนหนุ่มผู้เดียวซึ่งยังมิได้เป็นเทพ แม่งโคตรไร้ยางอายเลยว่าไหม? หากมิใช่ เพราะตัวข้าตั้งสัตย์ปฏิญาณไม่ฆ่าผู้ใดยามพิทักษ์ธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยล่ะก็ คงฆ่าไอ้พวกไร้ยางอายพวกนี้คามือไปแล้ว โคตรงี่เง่าเลย ถุย!”

เขาดูจะยังมิสาแก่ใจ ถ่มถุยปรามาสดุเดือด “จรรยาอยู่ไหน ศักดิ์ศรีเอย ความกล้าเอยไปไหนหมด โยนให้หมากินหมดแล้วหรือไร?”

ภาพนี้ประหลาดยิ่ง กระทั่งแสนน่าขันนัก

จอมเทพหนึ่งกลุ่ม ยืนยงองอาจ ณ จุดสูงสุดแห่งโลกเทพ

ผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายล้วนผ่านมิติเวลาอันเรรวนมาจนปัจจุบันราวเป็นอมตะชั่วนิรันดร์

ทว่ายามนี้ เหอปั๋วกลับมาเท้าสะเอวดุด่าสาดเสียเทเสียใส่พวกเขาราวคนเถื่อนข้างถนน

เมื่อทวยเทพจากขุมกำลังใหญ่ต่างๆ เห็นเข้าจากไกลๆ พวกเขาก็อดผงะตะลึงกันมิได้

นี่หรือคือเหอปั๋วผู้ลึกลับสูงสุดในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย?

ไฉนจึงวาทะหยาบช้าเช่นโจรเฒ่าไปได้?

ลั่วเสวียนจีแย้มยิ้มจนคู่เนตรพร่างพราวหยีเยี่ยงจันทร์เสี้ยว

ซูอี้ถูจมูก แม้เขาจะรู้สึกว่าวาจาของเหอปั๋วไม่น่าฟังเลยก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับในใจว่าเหอปั๋วด่าได้สาแก่ใจยิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนไร้ผู้ใดด่าได้เลอเลิศเทียบเทียมทั่วฟ้าดิน

“พอแล้ว!”

ในที่สุด ธิดาเทพกูเทียนก็ทนฟังไม่ได้ และกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าสาบานไว้ว่าจะมิฆ่าใคร เจ้าก็อย่าเข้ามาพัวพันดีกว่า! หาไม่ เจ้าจะดูหยาบคายน่ารังเกียจเสียเปล่าๆ!”

ในฐานะผู้นำเขตหวงห้าม นางย่อมรู้ว่าเหอปั๋วนั้นลึกลับและพิเศษ

แต่นางหากลัวไม่

ไม่ว่าผู้ใดฝ่าฟันใช้ชีวิตในมิติเวลาอันเรรวนจากอารยธรรมยุคสมัยอันสาบสูญจนกลายเป็นผู้นำเขตหวงห้ามได้ ย่อมไม่มีทางกลัวตัวตนใดๆ อันมิทราบที่มา

“นังนี่ อย่าคิดว่าแค่ดูสวยแล้วจะทำทุกสิ่งได้ตามใจนะ!”

เหอปั๋วหันไปจ้องใบหน้าไร้ที่ติของธิดาเทพกูเทียน “เหมือนเช่นยามนี้ ที่เจ้าทำให้ข้าโกรธมาก!”

ว่าแล้ว ร่างของเขาก็พลันหายวับไป

อึดใจต่อมา

เปรี้ยง!!

ที่อกของธิดาเทพกูเทียนถูกแทงเป็นรู

ดวงตาของนางเบิกกว้าง อ้าปากพะงาบเหมือนจะพูด ทว่าอวตารเจตจำนงนี้ได้แหลกสลายไปเสียก่อน

ขณะที่ร่างของเหอปั๋วกลับมายืนจุดเดิม ส่ายศีรษะกล่าวอย่างมีชัย “ข้าตั้งสัตย์ไม่ฆ่าใครก็จริง แต่มิเคยบอกเสียหน่อยว่าจะไม่ฆ่าร่างอวตารเจตจำนงใคร!”

ทุกผู้สูดหายใจเฮือก

จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายล้วนหน้าซีด

ก่อนพวกเขาจะมองตามทัน เหอปั๋วก็ชกทะลุอกธิดาเทพกูเทียนไปแล้ว

ทรงอำนาจยิ่ง!

และตั้งแต่ต้นจนจบ อวตารเจตจำนงของธิดาเทพกูเทียนก็ไร้โอกาสขัดขืน!!

“ข้าสงสัยนักว่าตัวตนสูงส่งเช่นท่าน ไฉนกันจึงเลือกเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ และยังเลือกยืนข้างซูอี้อีก”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงขมวดคิ้วกล่าวขึ้น

เหอปั๋วแสยะยิ้ม “ง่ายมาก เพราะทนมองไม่ได้ไง มีปัญหาหรือ? ป๋าพอใจจะทำ ไฉนต้องให้ตัว****ตัวห่ามาตั้งคำถามด้วย?”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงหน้าเสีย จิตสังหารปรากฏขึ้นบนสีหน้าอย่างเกินควบคุม

เขาไม่ได้ถูกด่าเสียๆ หายๆ อย่างหยาบคายเช่นนี้มานานแล้ว!

แม้เขาจะสูงส่งภาคภูมิในขันติ แต่ก็ยังอดปรากฏเค้าโทสะมิได้

แม้พระโพธิสัตว์ปั้นจากโคลน ก็ยังมีส่วนผสมเป็นดิน*[1] นับประสาอันใดกับเขา จอมเทพผู้เลิศล้ำแห่งสวรรค์?

และยามนี้ เหอปั๋วพลันกล่าวขึ้นเสียงเย็น “เข้ามาเลย ผู้ใดมิพอใจก็เข้ามา ข้าผู้นี้รับปากว่าจะชกให้ตัวแตกเลย!”

[1] 泥菩萨还有三分土性 หมายถึง แม้จะเป็นผู้ใจเย็นขันติสูง ก็ยังเป็นผู้มีความคิดจิตใจ โมโหได้เหมือนกัน