บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2077 ข้าได้รับความเป็นธรรมหรือไม่?

ลั่วเสวียนจีเข้าใจวาจาของซูอี้

ผู้มองคนอื่นๆ ก็เห็นได้เช่นกันว่าฉินเหวินเสี้ยวแสนมั่นใจไร้ความกลัว และคร้านเกินกว่าจะเสียเวลาหาเหตุผลอันฟังขึ้นมาจัดการกับซูอี้ด้วยซ้ำไป!

ทว่าฉินเหวินเสี้ยวทำเพียงเหลือบมองซูอี้อย่างไร้อารมณ์และกล่าวว่า

“ตี๋เป้า!”

“ขอรับ!”

ตี๋เป้ากล่าวเสียงเข้ม

“พาคนมาพาซูอี้ผู้นี้ไปคุมขัง ณ คุกต้องห้ามของจวนเจ้าเมือง”

ฉินเหวินเสี้ยวกล่าวเสียงเย็น “หากเขากล้าขัดขืน แปลว่ามีเจตนาร้าย ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์และต่อต้านเมืองแห่งการเริ่มต้นของเรา ถึงยามนั้น ลงมือประหารได้เลย!”

วาจาอันมาดร้ายนั้นสะท้อนทั่วโถง

เสียงฮือฮาพลันลือลั่นที่นอกจวนเจ้าเมือง

ส่วนในโถงหลักจวนเจ้าเมือง เทพชั้นสูงทั้งหลายล้วนมีสีหน้าเย้ยหยัน

ไม่ว่าซูอี้จะขัดขืนหรือไม่ ผลลัพธ์ก็จบสิ้นเช่นกัน

แน่นอน พวกเขาอยากให้ซูอี้ดิ้นรน!

หากเป็นเช่นนั้น จะได้ฆ่าได้ทันที

นักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงขมวดคิ้ว ดวงตาวูบไหว ในใจไม่เชื่อว่าซูอี้จะอยู่เฉย

ทว่าเขามิอาจคิดออกว่าซูอี้จะแก้ปัญหามืดแปดด้านนี้เช่นไร

และตี๋เป้าก็ย่างสามขุมเข้ามา คู่เนตรเย็นเยียบเฉียบคมเยี่ยงสายฟ้า จับจ้องนิ่งที่ซูอี้ “ยอมจำนนให้จับกุมเสียโดยดี จะได้เลี่ยงความตายได้! หาไม่ เจ้าจะถูกประหาร!”

เขายกมือขึ้นขยุ้มใส่ซูอี้อย่างดุดัน

กร๊อบ!

เปรี้ยง!

เพียงหนึ่งโบกแขนเสื้อจากซูอี้ มือขวาซึ่งยื่นเข้ามาของตี๋เป้าพลันหักออก ร่างกระเด็นหัวทิ่มร่วงลงพื้นไกลออกไปอย่างรุนแรง ใบหน้าเปี่ยมความรวดร้าว

“บังอาจ!!”

ฉินเหวินเสี้ยวตวาดลั่นอย่างเดือดดาล

ทว่าสีหน้าของเจ้าตัวกลับปรากฏความลิงโลดอย่างมิอาจปิดบัง

ซูอี้เลือกขัดขืน กระทั่งทำร้ายคนต่อหน้าทุกผู้!

แค่นี้ก็พอแล้ว มิต้องหาเหตุผลใดอื่น แค่เรื่องนี้ก็ฆ่าเขาได้ทันทีแล้ว

เทพชั้นสูงทั้งหลายอดแสยะยิ้มเยาะมิได้

เปลือกตาของนักบวชสูงสุดกระตุก ดวงตาจับจ้องซูอี้

และหัวใจของผู้คนมากมายนอกจวนเจ้าเมืองก็ดิ่งร่วง จบเห่แล้ว!

ยามนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าการกระทำของซูอี้จะส่งผลเช่นไร?

“นักบวชสูงสุด ข้าจะฆ่าคนผู้นี้ตามกฎเมืองเสีย มีข้อขัดแย้งหรือไม่?”

ฉินเหวินเสี้ยวกล่าวอย่างไร้อารมณ์

นักบวชสูงสุดเหลือบมองเลี่ยซิงชวีผู้จนป่านนี้ก็ยังไร้วาจา และกล่าวว่า “นักบวชสูงสุดที่สามเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้?”

ควับ!

ทุกสายตาหันไปมองเลี่ยซิงชวีเป็นตาเดียว

ขณะนี้ สีหน้าของเลี่ยซิงชวีดำคล้ำ หัวใจดูสับสนปนเปอย่างยิ่ง

ทว่าโดยไม่รีรอให้เลี่ยซิงชวีประกาศจุดยืน ฉินเหวินเสี้ยวก็กล่าวขึ้นแล้วว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องให้นักบวชสูงสุดที่สามแสดงจุดยืนหรอก ซูอี้ผู้นี้แหกกฎและต้องถูกฆ่า!”

“ถูกต้อง ต้องถูกประหาร!”

เทพชั้นสูงและผู้พิทักษ์ทั้งหลายต่างเออออ

ทุกคมหอกล้วนชี้ตรงไปทางซูอี้

สีหน้าของซูอี้ยังคงเฉยชาเช่นกาลก่อน ดวงตาเย็นเยียบ ฉากนี้ช่างแสนชุ่ยเหลือเกิน ไม่เห็นดีตรงไหนเลย

เห็นได้ว่าไร้ผู้ใดที่นี่คิดจะสร้างเรื่องอัศจรรย์ยิ่งใหญ่

เขาแย้มยิ้มกล่าวว่า “ข้าเคยได้ยินมาว่าในอดีต เราสามารถตัดสินได้ว่าได้รับความเป็นธรรมหรือไม่เพียงแค่ตีกลองฟ้องร้อง”

ไม่รอให้ชายหนุ่มพูดจบ นักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวก็แค่นยิ้มกล่าวขัด “หากกลองฟ้องร้องยังมีบทบาทเลิศล้ำได้เพียงนั้น ผู้กระทำผิดเช่นเจ้าก็คงถูกตัดสิน ผดุงกฎในทันทีไปแล้ว!”

เขารำพึง “น่าเสียดายที่ไม้กลองของกลองฟ้องร้องหายไป หาไม่ ข้าคงไม่ต้องมาเสียเวลาเปลืองน้ำลายวันนี้ ก็ฆ่าเจ้าผู้กระทำผิดได้แล้ว!”

ซูอี้ส่ายหัวกล่าว “ผิดแล้ว แม้ไม้กลองจะไม่อยู่ แต่กลองฟ้องร้องไม่จำเป็นต้องตี ก็เผยอำนาจอัศจรรย์ได้”

ว่าแล้ว ชายหนุ่มจึงหันไปกล่าวกับนักบวชสูงสุดที่สามเลี่ยซิงชวี “สหายเต๋า เจ้าลองเคาะกลองนี้เองได้เลย ดูซิว่าสมบัตินี้กล้าไม่ตอบสนองหรือไม่”

วาจาของเขาทำให้เหล่าผู้ชมผงะไป

ผู้คนมากมายตะลึงงุนงง

ซูอี้ผู้นี้จนหนทางจนฝากความหวังไว้กับกลองฟ้องร้องแล้วหรือ?

กระทั่งลั่วเสวียนจียังผงะ

เมื่อคืนนี้ นางเห็นมากับตาว่าซูอี้มั่นใจไร้ความกลัว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าซูอี้จะฝากความหวังไว้กับสมบัติโบราณอันไร้ประโยชน์มาเนิ่นนาน

“นี่……”

สีหน้าของเลี่ยซิงชวีแปรเปลี่ยนชั่วขณะ ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้น “ได้!”

“ช้าก่อน!”

ฉินเหวินเสี้ยวพลันกล่าวขึ้น “อยุติธรรมอันใด พวกเจ้าก็เห็นกันแล้วว่าซูอี้ผู้นี้ไม่เพียงเป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่สุดว่าจะเป็นฆาตกรฆ่าโจวปิ่ง ยังทำร้ายหัวหน้าผู้พิทักษ์ตี๋เป้าให้เห็นกันจะๆ! แค่นี้ก็เพียงพอที่จะฆ่าเขาแล้ว!”

“นักบวชสูงสุดที่สาม เจ้าคิดเช่นไร?”

สายตาของเขาจ้องเลี่ยซิงชวีอย่างเยียบเย็น

สื่อนัยข่มขู่ชัดเจน

ทันใดนั้น นักบวชสูงสุดพลันกล่าวเสียงลุ่มลึก “ไม้กลองสำหรับใช้กับกลองฟ้องร้องนั้นหายไป มิอาจใช้ได้แล้ว แต่หากนักบวชสูงสุดที่สามอยากลองจริงๆ ก็ทำได้นะ”

ฉินเหวินเสี้ยวขมวดคิ้ว เมินนักบวชสูงสุดไป และทำเพียงกล่าวกับนักบวชสูงสุดที่สามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เจ้าคือนักบวชสูงสุดที่สามของเมืองแห่งการเริ่มต้น หากจะลองดู ข้าจะไม่หยุดเจ้า”

เลี่ยซิงชวีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันหันเดินออกนอกโถง

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูอี้พลันลอบพยักหน้าและกล่าวขึ้น “นักบวชสูงสุดที่สาม โปรดช้าก่อน”

เลี่ยซิงชวีผงะไป กล่าวขึ้นทันควัน “สหายเต๋าซูไม่คิดลองแล้วหรือ?”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าว “เจ้าไม่จำเป็นต้องตีกลองเองหรอก”

ว่าแล้ว เขาก็หันมองออกไปนอกจวนเจ้าเมือง จากนั้นจึงกล่าวท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนว่า

“ข้าได้รับความเป็นธรรมหรือไม่?”

พรูด!

บางผู้พลันระเบิดขำออกมาทันที

ซูอี้ผู้นี้บ้าไปแล้วหรือ? เขาพูดกับสมบัติโบราณอันจมฝุ่นมาเนิ่นนานราวคนเสียสติ!!

ในโถงเกิดเสียงระเบิดหัวเราะขึ้น

กระทั่งฝ่าเทียนหมิง ฉินเหวินเสี้ยวและคนอื่นๆ ยังผงะไป ดวงตาดูพิกล

ในฐานะนักบวชสูงสุด พวกเขาหรือจะไม่รู้ว่าหากไร้ไม้กลอง กลองฟ้องร้องก็เหมือนกลองโง่ๆ ใบหนึ่ง!

ทั้งหมดนี้ทำให้วาจาของซูอี้ดูตลกน่าขันเป็นพิเศษ

ทว่ายามนี้เอง…

ตูม!!!

เสียงกลองสนั่นหนักพลันดังขึ้นหนึ่งหน ประหนึ่งอัสนิบาตจากเก้าชั้นสรวงสะท้านฟ้าดิน สั่นสะท้านทั่วเมืองแห่งการเริ่มต้นเลื่อนลั่น

เสียงหัวเราะทั้งมวลหยุดลงกะทันหัน

เสียงกลองนั้นหนักแน่นสนั่นลั่นเสียจนสะท้านสุญตาสะเทือนทั่วทุกทิศ กลบทุกวจีในโลกหล้าฟ้าดิน เปรียบเช่นสายฟ้าทะลวงใจทุกผู้ยามต้องโสต ทำให้หัวใจทุกดวงระริกไหวสั่นเทา

เพียงพริบตา ทั้งนอกและในจวนเจ้าเมือง ไม่ว่าผู้ใดต่างมีสีหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลง

ในคลองจักษุของพวกเขา กลองฟ้องร้องอันจมกองฝุ่นพลันระเบิดลวดลายวิถีประหลาดเกินเข้าใจออกมานับไม่ถ้วน

ท่ามกลางเพลิงแสงกระหวัดเกี่ยว เสียงกลองคำรณก้องบรรพตทะเลตามกันเสียงแล้วเสียงเล่า

ตูม! ตูม! ตูม!

สีหน้าของผู้คนแปรเปลี่ยนเป็นร้ายกาจ เสียงอุทานดังขึ้น

ใครเล่าจะคาดคิดว่ากลองฟ้องร้องซึ่งสิ้นฤทธิ์นิ่งงันไปเนิ่นนานจะฟื้นขึ้นส่งวจีสะท้านเก้าสวรรค์ในยามนี้?

และในที่สุด อักษรสีดำขนาดมหึมาพลันฉายขึ้นสู่อากาศจากกลองฟ้องร้องอันเปี่ยมพิรุณแสง

‘อยุติธรรม!’

คำเดียวนั้นยิ่งใหญ่เจิดจรัสเยี่ยงเนินเขาย่อมๆ เตะตาลอยกลางหาว!

เสียงกลองสะเทือนหล้าเงียบลง

เหล่าผู้ชมล้วนเงียบตะลึง

ในจวนเจ้าเมือง สีหน้าของนักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงแปรเปลี่ยน พึมพำว่า “กลองฟ้องร้องปรากฏแล้วหรือ?”

สีหน้าของนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวดำคล้ำเปี่ยมโทสะ เหตุกะทันหันนี้เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวโดยแท้

เทพชั้นสูงทั้งหลายมองหน้ากัน ตระหนักแล้วว่าบางสิ่งผิดพลาด

นักบวชสูงสุดที่สามดูตื่นเต้น กล่าวขึ้นเสียงลั่น “กลองฟ้องร้อง… ยังคงใช้งานได้เสมอ!!”

“ที่แท้ไพ่ตายของเขาก็คือกลองฟ้องร้องนี่จริงๆ แฮะ”

ลั่วเสวียนจีกะพริบตา

นางพอเดาได้แล้วว่า เหตุผลที่กลองฟ้องร้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็น่าจะเกี่ยวกับอำนาจวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยในมือซูอี้!

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอยู่!!

และยามนี้ ซูอี้ยังคงกล่าวกับกลองฟ้องร้องอย่างแผ่วเบา “ข้ามิได้รับความเป็นธรรมเช่นไร?”

ยามนี้ ไร้ผู้ใดกล้าหัวเราะอีกต่อไปแล้ว ดวงตาทุกคู่จับจ้องนิ่งที่กลองฟ้องร้อง

สมบัติโบราณเช่นนี้เรืองรองรัศมีลึกลับ เขียนข้อความขึ้นบนอากาศราวมีชีวิต

‘ใต้เท้าถูกคนชั่วใส่ความ ป้ายสีให้เป็นที่ไม่พอใจแห่งสาธารณะ! หากเรื่องนี้ไม่แก้ไขให้ยุติธรรม สวรรค์คงมิอาจยอมรับได้!’

เหล่าผู้ชมแตกฮือ

ทุกผู้ล้วนตะลึง

กลองฟ้องร้องนี้อัศจรรย์ยิ่งนัก มันชี้ออกมาทันทีว่านักบวชสูงสุดที่สองคือคนชั่วผู้ใส่ความซูอี้!

“สมบัติชิ้นนี้เรียกสหายเต๋าซูเป็นใต้เท้า…” ดวงตาของลั่วเสวียนจีเรืองประกายครุ่นคิด

“เหลวไหล!”

ฉินเหวินเสี้ยวมิอาจสะกดโทสะไว้ในใจได้อีก และกล่าวขึ้นเสียงแข็ง “สมบัตินี่ ซูอี้ต้องลอบควบคุมอยู่เป็นแน่ จึงกล่าวเหลวไหลป้ายสีข้า!”

ว่าแล้ว เขาก็หันไปมองซูอี้ด้วยดวงตาแข็งกร้าวน่าสะพรึงกลัว “จริงเท็จเช่นไร ข้าก็สรุปไปแล้วว่าด้วยกฎเมือง ซูอี้ผู้นี้ต้องถูกประหาร!”

ทวยเทพอื่นๆ ต่างก็กล่าวขึ้นอย่างมาดร้าย “ถูกต้อง ต้องถูกประหาร!”

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

นักบวชสูงสุดลุกขึ้นกล่าวเสียงเข้มทันที “นักบวชสูงสุดที่สองอย่าเพิ่งวู่วาม ตรวจสอบสาเหตุเรื่องนี้ก่อนค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สายนะ!”

นักบวชสูงสุดที่สามเองก็กัดฟันกล่าวว่า “ถูกต้อง กลองฟ้องร้องแถลงแล้วว่าเรื่องนี้มีความอยุติธรรม ต้องตรวจสอบใหม่อีกครั้งอย่างเคร่งครัด หาไม่ จะเป็นการผิดต่อกฎเมือง!”

ทันใดนั้น สองนักบวชสูงสุดต่างแสดงจุดยืนชัดเจนต่อนักบวชสูงสุดที่สอง

จากนั้น สถานการณ์ก็แปรเปลี่ยนไป

ทุกผู้ซึ่งรับชมอยู่ล้วนอดตกใจมิได้

“ยังจะตรวจสอบอันใดอีก พวกเจ้าตาบอดกันหรือไร ไม่เห็นยามเขาขัดขืนทำร้ายตี๋เป้ากันหรือ?”

นักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวตะโกนลั่น

“ผู้ใดกล้าขัดขวางการกระทำของนักบวชสูงสุดที่สอง ให้การปกป้องซูอี้ผู้กระทำผิดอย่างจงใจ เราจะมิปล่อยไว้!”

เริ่นเป่ยโหยวจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ออกมาประกาศจุดยืน

ขณะที่เทพชั้นสูงคนอื่นๆ ก็เปี่ยมด้วยจิตมาดร้าย

สถานการณ์ในโถงพลันตึงเครียด!

มีเพียงซูอี้ยืนที่เดิมเนิ่นนาน ก่อนจะกล่าวว่า “ความผิดมีผู้กระทำ หนี้มีเจ้าของ พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามาแทรกแซงหรอก ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้า ฉินเหวินเสี้ยว จะฆ่าข้าเช่นไร”

“เห็นหรือไม่ คนผู้นี้มิยอมสำนึกจนตัวตาย อภัยมิได้!”

ฉินเหวินเสี้ยวตะโกนลั่น โบกแขนเสื้อของเขา

ตูม!

รัศมีแสงพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ ไม้เท้าไม้สีเลือดขนาดราวหนึ่งจั้งด้ามหนึ่งปรากฏขึ้น ทั่วพื้นผิวปกคลุมด้วยอักขระวิถีสีเลือดเรื่อเรืองเจิดจรัส

จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากไม้เท้าไม้สีเลือดนี้

ชั่วขณะนั้น ทุกผู้ล้วนหายใจติดขัด สัมผัสแรงกดดันปะทะหน้าได้จนร่างเกร็ง

การเผชิญหน้าสมบัตินี้ทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวัง ราวเป็นนักโทษรอตัดสินประหาร

นี่คือไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์!

หนึ่งในสามสมบัติสูงสุดของเมืองแห่งการเริ่มต้น มุ่งเน้นการสังหาร สามารถปราบเทพมาร สังหารผู้กระทำผิดทั้งมวล!