บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2137 ในขอบเขตอมตะ จักรพรรดิชิงเป็นที่เคารพ

บทที่ 2137 ในขอบเขตอมตะ จักรพรรดิชิงเป็นที่เคารพ

เพียงชั่วพริบตา เทพชั้นสูงทั้งเก้าถึงแก่ความตาย!

โลหิตย้อมสุญญะให้เป็นสีแดง

ทุกผู้ต่างแข็งทื่อ ตะลึงพรึงเพริด

เทพชั้นสูง!

หากวัดกันในโลกเทพแล้ว พวกเขาเป็นรองเพียงจอมเทพ มีพลังล้นเหลือ

ส่วนบรรดาเทพสวรรค์ทั้งเก้าที่ถูกเรียกว่าผู้ปกครองในอาณาจักรนิตย์ทิวา มีเพียงพุทธองค์เจียโม่เท่านั้นที่เป็นเทพชั้นสูง

จึงจินตนาการได้ว่า ตัวตนเช่นนั้นน่ากลัวแค่ไหน

แต่ตอนนี้ซูอี้กลับก้าวมาข้างหน้า และเพียงสะบัดแขนเสื้อ ก็สังหารเทพชั้นสูงไปแล้วเก้าตน!

ใครบ้างจะไม่ประหลาดใจกับเรื่องนี้?

“ไม่ได้พบกันเพียงหนึ่งปี ทำไมซูอี้ผู้นี้ถึงได้น่าหวาดกลัวขนาดนั้น?”

หลายคนตระหนักได้ว่า ในช่วงเวลาหนึ่งปีสั้นๆ นี้ ต้องมีการเปลี่ยนแปลงอันน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นกับอีกฝ่ายอย่างแน่นอน!

หาไม่แล้ว เขาไม่มีทางจะสังหารเทพชั้นสูงราวกับเชือดไก่อย่างง่ายดายเช่นนี้!

ตัวตนยิ่งใหญ่เหล่านั้นผู้ไม่เคยลงมือมาก่อน อดหลั่งเหงื่อเย็นไม่ได้ โชคดีที่ตอนที่พวกเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ได้เลือกที่จะมองดู แทนที่จะลงมือ

หาไม่แล้ว…

เกรงว่าคงได้เป็นศพเพิ่มอย่างแน่นอน!

แต่สำหรับบุตรแห่งสวรรค์อย่างเฟิงอู๋จี้และเหลียนเซิง เหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขาทำให้เกิดความสับสน

พวกเขาเคยเห็นวิธีการที่น่าสะพรึงและขัดกับสวรรค์ของซูอี้มาก่อนแล้ว

และพวกเขาก็เคยเห็นตอนที่อีกฝ่ายเด็ดศีรษะกลุ่มเทพชั้นสูงในทะเลดาราเทพผันแปรเช่นกัน

แต่ซูอี้ในตอนนั้นได้ใช้กฎลึกลับเพื่อสังหารศัตรู ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพละกำลังของตัวเอง

ทว่าเมื่อซูอี้สังหารเทพชั้นสูงในตอนนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้พลังภายนอก แต่กลับสังหารเทพชั้นสูงได้อย่างไม่ยากเย็น!!

นี่นับว่าน่ากลัวเกินไป!

มันคือบางสิ่งที่บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นไม่เคยคาดคิดมาก่อน

“มีใครอยากหยุดข้าอีกหรือไม่?”

ซูอี้ชำเลืองมองผู้ชม สะบัดแขนเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็ดึงอำนาจเทพและของที่หลงเหลืออยู่ทั่วพื้นกลับมา

ผู้ชมเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าตอบ

ไม่มีใคร กล้าแม้แต่จะสบตากับซูอี้!

“น่าเบื่อ”

ซูอี้ส่ายหน้า หันหลังแล้วจากไป

จนกระทั่งร่างของเขาหายลับไปแล้ว บรรยากาศเงียบสงัดในฉากนั้นพลันหายไป ก่อนจะกลับมาเดือดพล่าน

“เกิดอะไรขึ้นกับซูอี้? ขะ…เขาทรงพลังขนาดนั้นได้อย่างไร?”

หลายผู้ถามอย่างกระตือรือร้น

แม้กระทั่งตัวตนยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจสงบลงได้ พลางถามบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นอย่างจริงจัง เกี่ยวกับทุกสิ่งที่ล่วงรู้

หลังจากทราบถึงความสำเร็จมากมายที่เกิดขึ้นบนวิถีบรรพเทวาของซูอี้ ทุกผู้ต่างตกตะลึงจนหัวใจสั่นสะท้าน

“มันจบแล้ว! หากต้องการจัดการเด็กคนนี้อีกในอนาคต เกรงว่าต้องให้ตัวตนระดับจอมเทพลงมือด้วยตัวเอง…”

ตัวตนยิ่งใหญ่ผู้หนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น

กาลเวลาผ่านไป ผู้คนย่อมแปรเปลี่ยน!

ซูอี้ในอดีต ก่อนที่เขาจะกลายเป็นเทพ ยังขัดขืนสวรรค์จนสามารถสังหารเทพชั้นล่างกับเทพชั้นกลางได้

แต่ตอนนี้ ซูอี้ผู้กลับมาจากวิถีบรรพเทวา ได้ผ่านมหาภัยพิบัติบรรลุเทพ และพิสูจน์เต๋าจนกลายเป็นเทพไปแล้ว!

แม้กระทั่งเทพชั้นสูงมาอยู่ต่อหน้า ก็ยังไม่สามารถจัดการได้!!

การเปลี่ยนแปลงเช่นนั้น ทำให้ทุกผู้ตระหนักได้เช่นกันว่า จำเป็นต้องประเมินอันตรายของซูอี้ใหม่เสียแล้ว

“ข้าไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อเขากลับมา จะนำความวุ่นวายมาสู่โลกหล้ามากขนาดนี้”

ใครบางผู้รู้สึกหนักอึ้ง

“แค่พิสูจน์เต๋าบรรลุเทพ ก็สามารถฆ่าเทพชั้นสูงได้อย่างง่ายดาย หากปล่อยให้เขาบรรลุเป็นจอมเทพ โลกหล้าในอนาคต จะมีผู้ใดบ้างเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้?”

ใครบางผู้ถอนหายใจ

“สิ่งเหล่านี้เกินการควบคุมของพวกเรา แต่ข้าคาดการณ์ได้ว่า หากข่าวถูกส่งกลับไปยังโลกเทพ ตัวตนระดับจอมเทพเหล่านั้นจะไม่นิ่งเฉยอีกต่อไป!”

ใครบางผู้กล่าวอย่างมั่นใจว่า “หาไม่แล้ว เมื่อซูอี้ผู้นี้ยืนอยู่บนวิถีเทพอย่างมั่นคง เขาก็จะได้กลายเป็นหลี่ฝูโหยวคนที่สองเป็นแน่!”

“หลี่ฝูโหยวหรือ? ไม่! หากเขาไม่ตาย ย่อมมีชะตาน่าสะพรึงกว่าหลี่ฝูโหยวในอนาคตอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างตัวตนยิ่งใหญ่เหล่านี้ เฟิงอู๋จี้ เหลียนเซิง รวมถึงบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์คนอื่นมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ขณะเดียวกันก็รู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก

พวกเราสูญเสียความปรารถนาที่จะเทียบเคียงกับซูอี้ไปนานแล้ว

เมื่อเห็นเทพชั้นสูงเหล่านั้นสนทนาเกี่ยวกับซูอี้ พวกเขามีท่าทีอิจฉา เศร้าโศก และกังวลเกี่ยวกับผลได้ผลเสีย ทำให้อดรู้สึกไร้พลังอยู่ในใจไม่ได้

พวกเขาเพิ่งจะพิสูจน์เต๋ากลายเป็นเทพเท่านั้น

แต่ซูอี้กลับ… มีความสามารถที่จะจัดการเทพชั้นสูงแล้ว!!

“ไปกันเถอะ ถึงเวลากลับโลกเทพแล้ว พวกเราต้องแจ้งตระกูลของตัวเองว่าเกิดอันใดขึ้นกับวิถีบรรพเทวาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“ไป”

…ในไม่ช้า ตัวตนยิ่งใหญ่จำนวนมากต่างลงมือ ก่อนจะจากไปพร้อมกับบุตรแห่งสวรรค์เหล่านั้น

ผู้คนพากันแยกย้ายคนแล้วคนเล่า

ในวันนั้น ข่าวเกี่ยวกับวิถีบรรพเทวาได้แพร่งพรายออกไปเช่นกัน

ผ่านไปสักพัก อาณาจักรนิตย์ทิวาตกอยู่ในความโกลาหล เมื่อข่าวแพร่งพรายไปทั่วสายธารยาวแห่งยุคสมัย ความปั่นป่วนพลันเกิดขึ้นมาเช่นกัน

ผู้โดดเด่นมากที่สุดย่อมเป็นซูอี้!

……

ในร้านอาหาร

เหอปั๋วยิ้มก่อนละสายตาออกมา “เจ้าเห็นหรือไม่ เมื่อหนึ่งปีก่อน เขายังคงต้องการความช่วยเหลือของข้า จึงได้รอดพ้นจากอันตราย แต่เขาในตอนนี้ฆ่าเทพชั้นสูงได้ดั่งเชือดไก่!”

ขณะกล่าวเช่นนั้น เจ้าตัวยกแก้วขึ้นดื่ม

ด้านหนึ่ง ลั่วเสวียนจีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “พรสวรรค์และภูมิหลังของสหายเต๋าซูเป็นตัวตนที่ขัดต่อสวรรค์มากที่สุดเท่าที่เคยมีมา หากจอมเทพไม่ลงมือ ข้าเกรงว่าในบรรดาทวยเทพบนโลกหล้า ไม่มีใครสามารถคุกคามเขาได้!”

ข้างกายของลั่วเสวียนจี มีผู้ชายชุดสีเทาใบหน้าซูบซีด เส้นผมยาวยุ่งเหยิงยืนอยู่

เขาคือลั่วชิงตี้

ชื่อของเขาคือจักรพรรดิชิง!

เขากับลั่วเสวียนจีเป็นพี่น้องกัน

เมื่อได้ยินคำชื่นชมอย่างไม่ปิดบังของลั่วเสวียนจี ลั่วชิงตี้กลับกล่าวอย่างไร้อารมณ์ว่า “เทียบกับนักดาบผู้นั้นแล้ว เขายังห่างชั้นอีกมากนัก”

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ส่วนเหอปั๋วยิ่งเดือดดาลเพราะคำพูดนี้

แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเพียงแค่ยิ้มออกมา “ถึงตอนนี้จะไม่เท่า แต่ในอนาคตนั้นไม่แน่”

ลั่วชิงตี้เงียบไปสักพัก

เขาไม่อาจปฏิเสธได้

เพราะตัวเขาไม่เคยเห็นตัวตนแบบซูอี้ที่สามารถสังหารเทพชั้นสูงได้หลังจากเพิ่งบรรลุเทพอย่างง่ายดาย

“พวกเจ้าไม่ได้ถูกผูกมัดและคุกคามโดยกฎระเบียบของโลกหล้าแล้ว สามารถเดินท่องไปทั่วสวรรค์ได้ดังต้องการ”

เหอปั๋วกล่าวพลางเคาะโต๊ะ “ครั้งหน้า ข้าจะให้พวกเจ้าเลือก”

ทั้งลั่วเสวียนจีและลั่วชิงตี้เผยสีหน้าจริงจัง

“จะไปเสียตอนนี้ มุ่งสู่มหาวิถีที่จะเปิดสู่สวรรค์ในอนาคต ต่างฝ่ายต่างเลือกเดิน”

ชายชรากล่าวอย่างสงบว่า “หรือจะคุ้มกันซูอี้ ส่งเขาไปโลกเทพอย่างปลอดภัย แล้วข้าจะให้โอกาสเข้าใกล้ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาในอนาคตแก่พวกเจ้า”

“จะเลือกทางไหน พวกเจ้าตัดสินใจได้เลย”

หลังจากนั้นเหอปั๋วก็ยกไหสุราขึ้นดื่ม

ลั่วเสวียนจีกับลั่วชิงตี้มองหน้ากัน ก่อนที่ลั่วชิงตี้จะทันได้กล่าวอันใด ลั่วเสวียนจีก็ชิงกล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “เป็นสหายเต๋าที่ขอให้ผู้อาวุโสช่วย เพื่อให้ข้ากับพี่ชายกลับมาพบกันหลังจากผ่านไปเนิ่นนาน อย่าว่าแต่ส่งสหายเต๋าซูไปโลกเทพเลย ต่อให้ต้องทำงานเพื่อเขา ข้าก็พร้อมทำทุกอย่าง!”

ลั่วชิงตี้ตกตะลึง สายตาอ่อนลง ก่อนตบบ่าของน้องสาวเบาๆ กล่าวว่า “ทางเลือกของเจ้าคือทางเลือกของข้า”

เหอปั๋วพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “เอาล่ะ มันไม่ใช่งานหนักหรอก แต่พวกเจ้าควรดีใจที่เลือกทางนี้นะ นั่นเพราะ… ในบรรดาจอมเทพทั่วสวรรค์และโลก น้อยคนนักที่จะมีโอกาสเข้าใกล้ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตา!”

ลั่วเสวียนจีกระซิบว่า “ผู้อาวุโส ข้าไม่ได้วางแผนเพราะเรื่องนี้ ข้าแค่อยากตอบแทนสหายเต๋าซูเท่านั้น”

เหอปั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคงเงียบสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

เมื่อกล่าวจบ เจ้าตัวลุกขึ้น “พวกเจ้ารอที่นี่ ข้าจะไปคุยกับซูอี้เพียงลำพัง”

เมื่อเสียงจางหาย ร่างนั้นพลันหายไปในอากาศ

“พี่ชาย เจ้าไม่โทษข้าที่เลือกทางนี้ใช่หรือไม่?”

ลั่วเสวียนจีถามอย่างแผ่วเบา

นางทราบมาว่า ในช่วงเวลาหลายปีที่พี่ชายถูกขังบนวิถีบรรพเทวา ถูกสะกดด้วยระเบียบแห่งวัฏสงสาร เขาได้ประสบกับความเจ็บปวด

ส่วนระเบียบแห่งวัฏสงสารเกี่ยวข้องกับชาติที่หนึ่งของซูอี้!

ดังนั้น ลั่วเสวียนจีจึงกังวลมาตลอดว่าพี่ชายของนางจะจงเกลียดจงชังซูอี้

ลั่วชิงตี้ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่หรอก ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าข้าบนวิถีบรรพเทวาไม่มีใครรอดชีวิต พวกเขาล้วนถูกนักดาบผู้นั้นสะกดไว้”

“ว่ากันตามตรง เมื่ออยู่ต่อหน้านักดาบผู้นั้น ตัวตนของข้าก็ไม่ได้แตกต่างจากมดเลย”

สีหน้าของลั่วชิงตี้เต็มไปด้วยการดูถูกตัวเอง “นั่นทำให้ข้าพบว่า ขอเพียงสามารถได้พบเจ้าอีกครั้งในชาตินี้ ต่อให้ข้าหายไปจากโลกก็ไม่เป็นไร”

ดวงตาของลั่วเสวียนจีแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากออกมา

นางในตอนนี้ไม่ใช่ผู้ปกครองพื้นที่ต้องห้ามผู้เคยปกครองนครสาบสูญ นางไม่ใช่มารไร้เทียมทานผู้ลงมือสังหารได้โดยไม่กะพริบตาอีกแล้ว

ราวกับการป้องกันทั้งหมดถูกถอดออก กลับมาเป็นเด็กน้อยที่เคยพึ่งพาอาศัยพี่ชายมาตลอดช่วงชีวิต

ไม่มีใครล่วงรู้ว่า สาเหตุที่นางสามารถต่อสู้เพื่อหาทางออกจากอารยธรรมแห่งยุคสมัยที่แตกสลาย จนได้ใช้ชีวิตในห้วงความโกลาหลของมิติเวลาจนถึงปัจจุบัน เป็นเพราะลั่วชิงตี้สละชีวิตเพื่อช่วยนางเอาไว้!

ในตอนนั้น ลั่วชิงตี้อาจถึงตายได้ แต่เขากลับมอบโอกาสให้แก่นาง!

“เหตุใดเจ้าถึงร้องไห้เล่า?”

ผู้เป็นพี่ชายปาดน้ำตาของลั่วเสวียนจี พลางกล่าวอย่างเวทนาว่า “พวกเราพี่น้องได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ควรที่จะมีความสุขสิ”

ลั่วเสวียนจีพยักหน้า กล่าวเสียงต่ำว่า “พี่ชาย เป็นเพราะสหายเต๋าซู พวกเราถึงได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ดังนั้นไม่ว่าท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ ข้าก็ต้องตอบแทนเขา”

สายตาลั่วชิงตี้ซับซ้อน ผ่านไปสักพักจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ได้”

ในเขตเทพโบราณ เคยมีตัวตนในตำนานผู้ทำให้ทุกอารยธรรมแห่งยุคสมัยสั่นสะเทือน

ตำนานนั้นเป็นที่รู้จักว่า ‘ในขอบเขตอมตะ จักรพรรดิชิงเป็นที่เคารพ’ !

ผู้ถูกกล่าวถึงคือลั่วชิงตี้นั่นเอง!

……

ข้างลำธาร

“ก่อนหน้านี้ เจ้าแอบดูการต่อสู้อยู่ใช่หรือไม่?”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

ขณะครุ่นคิดว่า จะตามหาตัวเหอปั๋วที่ไหนดี ทันใดนั้น ชายชราผู้นี้ก็ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศ

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ข้ารู้ว่าพวกปลาซิวปลาสร้อยเหล่านั้นไม่สามารถหยุดท่านได้”

เหอปั๋วหัวเราะแล้วอธิบายว่า “แน่นอนว่า หากมีอันตรายเกิดขึ้น ข้าย่อมไม่ทนดูเฉย”

ซูอี้คร้านเกินกว่าจะมาแตกหักกับชายชราผู้นี้ จึงถามตามตรงว่า “สหายเก่าแก่เหล่านั้น ตอนนี้อยู่ในอาณาจักรนิตย์ทิวาหรือไม่?”

ที่เขาพูดถึงคือเยี่ยชุนชิว เซียวหรูอี้ ซูฝูซื่อและคนอื่น ตอนเขาไปอาณาจักรนิตย์ทิวา สหายเก่าแก่เหล่านั้นอยู่ในนครสาบสูญเพื่อเก็บตัวฝึกฝน

แต่ในเขตเทพโบราณ ซูอี้เคยบอกว่า เหอปั๋วจะต้องออกหน้า เพื่อนำสหายเก่าแก่เหล่านี้ไปอาณาจักรนิตย์ทิวาเพื่อพบปะกัน

“ข้าอยู่นี่แล้ว”

เหอปั๋วกล่าวว่า “เมื่อพวกเราคุยกันเสร็จ ข้าจะพาท่านไปพบพวกเขา”

ซูอี้พยักหน้า หยิบเก้าอี้หวายออกมาทันที นั่งลงด้วยท่วงท่าสบาย หยิบไหสุราออกมา พลางกล่าวว่า “ระหว่างเจ้ากับข้า ถึงเวลาที่จะสนทนากันดีๆ ได้แล้ว”

ขณะพูด เขาพลิกฝ่ามือ ฝักดาบเก่าเป็นสนิมและมีรอยด่างดำปรากฏขึ้นมา “บอกข้าก่อนว่านามของฝักดาบนี้คืออันใด”