ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 284 มีลูกเพื่อพึ่งพายามแก่เฒ่า

ตอนที่ 284 มีลูกเพื่อพึ่งพายามแก่เฒ่า

ต่อหน้าสายตาที่แฝงไปด้วยความไม่เต็มใจของหยุนชิ่วเอ๋อ แม่เฒ่าจูหยิบเศษเงินที่มีขนาดประมาณฝักถั่วเหลืองออกมา จากนั้นจึงชั่งน้ำหนักคาดคะเนด้วยมือเปล่าประมาณสองครั้งและเปล่งเสียงฮึดฮัดด้วยความกระอักกระอ่วน “นี่ประมาณครึ่งตำลึง”

หนึ่งตำลึงเงินมีค่าเท่ากับหนึ่งร้อยเหรียญ ดังนั้นครึ่งตำลึงเงินจึงมีค่าเท่ากับห้าสิบเหรียญ เงินก้อนเท่าฝักเมล็ดถั่วนี้หยุนชิ่วเอ๋อเพิ่งสะสมรวบรวมได้เพียงสามสี่ก้อนเท่านั้น ยังคิดว่าหากวันใดมีโอกาสเข้าเมืองจะนำมันไปแลกเป็นต่างหูคู่งาม เมื่อเห็นแม่เฒ่าจูนำออกมาเพื่อใช้จ่ายเป็นค่ารักษาจึงอดเสียดายไม่ได้ ถึงกระนั้นก็ไม่ได้กล่าวคำใดออกมา

“โอ้ ข้ารับไว้ทดแทนกันไม่ได้หรอก” หลี่หลางจงเพียงชำเลืองมอง ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ หน่วยเงินประเภทนี้จะชั่งน้ำหนักกันด้วยมือเปล่าได้อย่างไร? เพียงขยับข้อมือสองครั้งก็บอกว่าเทียบเท่าจำนวนครึ่งตำลึง ไม่อาจตรวจสอบว่าเป็นข้อเท็จจริงหรือไม่

หลี่หลางจงไม่มีวิสัยเอาเปรียบผู้อื่น และแน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ยอมถูกเอาเปรียบเช่นกัน

หยุนชิ่วเอ๋อถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตรงข้ามกับแม่เฒ่าจูที่พึมพำอย่างนึกอารมณ์เสีย “ครอบครัวของข้าต้องเลี้ยงปากท้องคนนับสิบ พืชผลในไร่หรือก็ยังไม่ถึงกาลเก็บเกี่ยว จะหาเงินทองที่ไหนมาใช้จ่าย…”

หลี่หลางจงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ทันทีที่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องหาทางบ่ายเบี่ยงเรื่องค่ารักษาอีกเป็นแน่ แรกเริ่มเจ้าเด็กตระกูลอู๋วิ่งตามหาเขาอย่างร้อนใจ ขณะที่เขากำลังทำการรักษาอยู่ในหมู่บ้านใกล้เคียง ครั้นได้ยินว่าเป็นตระกูลหยุนก็ไม่เต็มใจนัก ทว่าเมื่อคิดทบทวนหนักเข้าก็กลัวเหลือเกินว่าหากล่าช้าอาจทำให้ชีวิตคนดับลงจริง จึงทำได้เพียงบ่นไปตลอดทางขณะวิ่งมาที่นี่อย่างเชื่องช้า

ถึงขั้นนี้แล้วหลี่หลางจงได้แต่มองผู้เฒ่าหยุนที่เอนกายพิงพนักหัวเตียงครึ่งลำตัวโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถขยับร่างกายได้ เขาได้แต่ทอดถอนหายใจ ด้วยไม่รู้ว่าตนเองควรทำอย่างไรกับความรู้สึกในตอนนี้ดี

หลังหยุนลี่จงถอยออกไป ผู้เฒ่าหยุนที่พูดอะไรไม่ได้จึงพยายามยกมือที่ผอมซูบราวกิ่งไม้ขึ้นหยุดอยู่กลางอากาศ ก่อนปล่อยให้มันตกลงกระทบเตียง สายตามองเหม่อขึ้นไปยังคานไม้บนเพดานนิ่งงัน

หยุนลี่เต๋อทนมองภาพนั้นไม่ได้อีกต่อไป เขาเบนสายตาหันไปมองเหลียนซื่อ

คราวนี้แม้แต่แม่นางเหลียนก็เกิดใจอ่อนยวบเช่นกัน นางไม่อาจทนเห็นบุพการีของสามีตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ ต่อให้ก่อนหน้านี้นางตัดพ้ออยู่บ่อยครั้งว่าผู้เฒ่าหยุนมีความลำเอียงเป็นที่ตั้ง ทว่าเวลานี้พวกเขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายซึ่งนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงช่างน่าเวทนาสงสารยิ่ง

“ตระกูลข้าไม่มีเงินเหลืออยู่แล้ว มีเพียงเท่านี้ หากไม่ยอมให้แลกก็ไม่มีสิ่งอื่นจ่ายให้อีก”

“เยี่ยนเอ๋อ เชวี่ยเอ๋อ กลับไปที่ห้องของเราและนำเงินมาจ่ายค่ารักษาให้หมอหลี่เสีย”

แม่เฒ่าจูที่ยืนกรานปฏิเสธด้วยความโกรธและแม่นางเหลียนที่หันไปสั่งความกับลูก ๆ เอ่ยขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศโดยรอบพลันเกิดความน่าอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าแม่เฒ่าจูยืดยาวจมูกพ่นลมหายใจและแค่นเสียงอย่างเย็นชา ขยับกายหันไปดันลิ้นชักกลับเข้าที่

หยุนเชวี่ยไม่ต่อต้านแต่อย่างใด นางพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายพลางดึงมือหยุนเยี่ยนก้าวออกไปจากห้อง ผู้เฒ่าหยุนยังคงนอนนิ่งบนเตียงราวท่อนฟืนแห้งกระด้าง ไม่นานจึงปิดเปลือกตาลงอย่างเงียบเชียบ

“ท่านปู่ช่างน่าสงสารนัก” หยุนเยี่ยนที่มาถึงห้องปีกตะวันตกลากหม้อดินเผาออกมาจากบริเวณใต้เตียงก่อนหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมานับ ขณะทำอย่างนั้นก็ถอนหายใจแผ่วเบาพลางกล่าวรำพึง “ท่านย่าเสียดายเงินไม่ยอมแม้แต่จะควักจ่าย ลุงใหญ่ก็ไม่คิดขันอาสา ส่วนอาสามเคืองโกรธจนไม่แม้แต่จะเหลียวแลด้วยซ้ำ”

แม้แต่หยุนเยี่ยนผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีอยู่เป็นนิจยังมองเจตนาที่แท้จริงของบรรดาญาติ ๆ ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เป็นเช่นนี้แล้วผู้เฒ่าหยุนจะไม่สังเกตเห็นได้อย่างไร? หยุนเชวี่ยที่ยืนพิงขอบประตูเผยสีหน้าโศกสลดไม่แพ้กัน ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงนัยประชดประชัน “ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่ช่วยเหลือท่านปู่ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากท่านพ่อของพวกเรา… ลูกชายคนรองของเขา ข้าอยากรู้เสียจริงว่าถึงตอนนี้แล้วท่านปู่รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

ความคิดคำนึงของผู้เฒ่าหยุนเห็นทีคงมีเพียงเจ้าตัวที่รู้ เขานอนหงายนิ่งไม่อาจขยับกายได้ หากหน้าอกไม่กระเพื่อมขึ้นลงตามการหายใจที่เป็นจังหวะ สภาพคงไม่ต่างอะไรไปจากซากศพที่ผอมแห้ง

เวลานี้ผู้เฒ่าหยุนไม่มีความกล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้น หากสังเกตให้ดีจะพบว่าบริเวณเปลือกตารวมถึงมุมปากเหี่ยวย่นนั้นกระตุกเล็กน้อย รู้สึกว่าดวงตาเกิดร้อนผ่าวขึ้นโดยรอบเบ้าตา ทว่าทำได้เพียงพยายามกดข่มมันไว้

สารพัดอารมณ์ประดังประเดเข้ามาในหัวใจของชายชรา ทั้งเสียใจ รู้สึกผิด และโทษตนเอง ทว่าสิ่งที่ชัดเจนสูงสุดคือความผิดหวังอย่างมหาศาลที่ก่อตัวขึ้น ความรู้สึกดังกล่าวแทบทำให้เขาหมดสิ้นซึ่งกำลังใจ

หลี่หลางจงทำการฝังเข็มเงินให้ผู้เฒ่าหยุนจนเสร็จสรรพ จากนั้นจึงหยิบเงินเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นจึงส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ ได้แต่กำชับอย่างจนปัญญา “อาการของโรคภัยนี้ค่อนข้างเปราะบาง ระมัดระวังอย่าให้เขาโมโหอีก สงบจิตใจเข้าไว้ ครั้งหน้าหากพบเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอีกเห็นทีคงยากจะรักษา…”

กล่าวจบแล้วหมอหลี่ลอบโคลงศีรษะ คิดในใจว่าสังเกตจากสภาพครอบครัวนี้แล้ว จะไม่ให้เกิดเรื่องร้อนใจจนเป็นทุกข์ก็คงเป็นเรื่องที่น่าแปลกยิ่ง ไม่แน่ว่าผู้เฒ่าหยุนอาจไม่ต้องการอยู่บนโลกนานกว่านี้ให้เจ็บช้ำน้ำใจเล่น หากตายตกไปคงไม่วายสั่งเสียให้ฝังศพจนลึกลงไปถึงสามฉื่อ

หยุนลี่เต๋อเดินนำหลี่หลางจงไปยังประตูเรือน ทว่าอีกฝ่ายกลับโบกมือเป็นเชิงห้ามเขาก่อนหัวเราะออกสลับกับถอนหายใจ “เจ้าช่างเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง เป็นลูกชายที่กตัญญูยิ่ง บิดาของเจ้าคงภาคภูมิใจในตัวเจ้าไม่น้อย”

ในห้องชั้นบน

หยุนลี่เต๋อซึ่งเพิ่งเดินออกไปส่งหลี่หลางจงและกลับเข้ามาได้ยินเสียงสั่งการของหยุนลี่จงดังขึ้น “น้องรอง เจ้าจงรับใบสั่งยาเหล่านี้และเข้าเมืองไปซื้อยาให้ท่านพ่อเสีย อย่ามัวชักช้าไปเลย”

กล่าวจบเขาก็ใช้มือล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ คางเชิดขึ้นพยักพเยิดไปทางใบสั่งยาที่วางอยู่บนโต๊ะ แม่เฒ่าจูไม่ตอบสนองแม้แต่จะเงยหน้าหรือหยิบเงินออกมา หยุนชิ่วเอ๋อก็ไม่เสนอตัวใด ๆ เช่นกัน ทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นหน้าที่ที่หยุนลี่เต๋อต้องรับผิดชอบ

หยุนลี่เต๋อมองไปยังผู้เฒ่าหยุนที่นอนนิ่งหลับตาแน่น สุดท้ายก็ไม่อาจทำใจแข็งได้ ขณะกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบใบสั่งยากลับมีมือเล็ก ๆ มือหนึ่งเอื้อมมาหยิบมันไปเสียก่อน

“ในไร่ในสวนมีงานต้องทำอีกมากมาย หากไม่มีท่านพ่อก็ไม่มีผู้ใดจัดการแทนได้ ให้ข้าไปรับยาแทนเถิดเจ้าค่ะ ตัวข้าเข้าเมืองบ่อยย่อมคุ้นเคยกับร้านรวงในเมืองเป็นอย่างดี” หยุนเชวี่ยกล่าวพลางหันหน้าไปทางแม่เฒ่าจูและยื่นมือออกไป “ท่านย่า ข้าขอเงินสำหรับจ่ายค่ายารักษาด้วยเจ้าค่ะ”

แม่เฒ่าจูหลุบเปลือกตาลง สายตาคู่นั้นจ้องมองฝ่ามือของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ใบหน้ายืดยาวยิ่งกว่าเก่า ถึงกระนั้นก็ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงขอบเตียงไม่ขยับเขยื้อนราวไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ทำหูทวนลมไม่แยแสหยุนเชวี่ยอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อครู่เงินก้อนฝักเมล็ดถั่วนั้นมีค่างวดไม่ถึงครึ่งตำลึงด้วยซ้ำ นางคิดหลอกลวงหลี่หลางจงทว่าต้องผิดหวังเพราะอีกฝ่ายรู้เท่าทัน คิดไม่ถึงว่าครอบครัวรองจะอาสาควักเงินจ่ายแทน เหตุการณ์ดังกล่าวแน่นอนว่าอยู่ในสายตาของแม่เฒ่าจู ทว่านางไม่คิดว่าการกระทำของแม่นางเหลียนเป็นความกตัญญูแต่อย่างใด คิดเพียงว่าครอบครัวรองนอกจากมีเงินแล้วยังหลอกใช้ง่ายอีกด้วย

หยุนเชวี่ยยืนอยู่ที่เดิมตรงหน้าแม่เฒ่าจู มือยังคงขยับโบกไปมาต่อหน้าแม่เฒ่าจูอยู่อย่างนั้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นหนที่สอง “ท่านย่า เงินสำหรับค่ายารักษาเจ้าค่ะ”

หยุนเชวี่ยเข้าใจความคิดของแม่เฒ่าจูอย่างถ่องแท้ ฮูหยินเฒ่าผู้นี้ไม่เพียงหวงสมบัติราวหวงลูกพลับอ่อน ทว่ายังไม่รู้จักแยกแยะเรื่องราวว่าถูกผิดหรือสมควรอย่างไรทั้งนั้น แม้อยู่มองเกินครึ่งค่อนชีวิตจนดูเหมือนผ่านโลกมามากมายแต่กลับโง่เง่า นางมีเพียงความเคียดแค้นชิงชังเป็นอาวุธชั้นดี ครั้นรู้ว่าตนจะเสียเปรียบก็เอาแต่บีบน้ำตาคร่ำครวญและด่าทอไม่หยุดหย่อน แต่หากผู้ใดประพฤติดีด้วยก็ไม่คิดแม้แต่จะชื่นชมยกย่อง นางมักตัดสินว่าคนผู้นั้นมีนิสัยอ่อนไหวและตนสามารถเอารัดเอาเปรียบได้โดยง่าย

“บ้านของข้าจะหาเงินมาจากที่ใดกัน?! ไม่เห็นหรือว่าครู่นี้ข้าไม่มีแม้แต่จะจ่ายให้หมอหลี่ด้วยซ้ำ!” แม่เฒ่าจูพยายามบ่ายเบี่ยง นางถลึงตาใส่หยุนเชวี่ยอย่างดุร้ายพร้อมกล่าวต่อไปด้วยสุ้มเสียงกระแทกกระทั้น “ข้าไม่มีให้!”

หยุนเชวี่ยเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อและสรรหาเหตุผลมาต้อนให้อีกฝ่ายยอมจนมุมอย่างใจเย็น “เงินก้อนฝักถั่ว รวมถึงเครื่องประดับต่าง ๆ สามารถนำไปแลกเป็นเงินตราที่โรงรับจำนำได้ ท่านย่าเจ้าคะ เวลานี้อาการล้มป่วยของท่านปู่ถือเป็นเรื่องใหญ่ เราไม่อาจมัวเสียดายทรัพย์สินที่มีในมือกระทั่งรักษาท่านปู่ได้ล่าช้า”

“…”

แม่เฒ่าจูถึงขั้นนิ่งงันไป หยุนชิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นจึงตั้งท่าจะหันกลับไปหยิบเอาเงินที่เป็นสินสอดทองหมั้นของตนออกมา ทว่าทันใดนั้นสีหน้าของนางกลับแปรเปลี่ยน ค่ารักษาเพียงสามสิบหยวนยังพอทำเนา ทว่าค่ายาเหล่านี้เล่าผู้ใดจะรู้ว่ามีมูลค่ารวมกันเท่าใด? หากถึงขั้นต้องสูญเสียเครื่องประดับที่ตนมีไปเกือบทั้งหมดจะทำอย่างไรดี?!

“เหตุใดต้องเป็นสมบัติของข้าด้วยเล่า?!” หยุนชิ่วเอ๋อโพล่งขึ้น “มีลูกก็เพื่อพึ่งพาในยามแก่เฒ่า เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ควรค่าแก่การทดแทน ท่านพ่อเองก็ชราภาพมากแล้ว สมควรให้บรรดาลูกชายอย่างพวกท่านคอยปรนนิบัติ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับข้าที่เป็นลูกสาวเสียหน่อย!”