ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 331 ดูออก

ตอนที่ 331 ดูออก
ตอนที่ 331 ดูออก

วันรุ่งขึ้น

หยุนลี่จงออกเดินทางด้วยเงินก้อนจำนวนสามร้อยตำลึงและเศษเงินอีกหนึ่งร้อยตำลึง แม่เฒ่าจูทั้งดุด่าทั้งตบอกผางจะไม่ยอมมอบเงินจำนวนนั้นให้อีกฝ่ายท่าเดียว บอกว่าจะเก็บเงินส่วนนี้ไว้เองเพื่อทำโลงศพในบั้นปลายชีวิต

หยุนลี่เต๋อช่วยประคองผู้เฒ่าหยุนเพื่อตามไปส่งครอบครัวของหยุนลี่จงทั้งห้าคนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาอยู่ห่างจากกันเป็นระยะประมาณหนึ่งลี้ ผู้เฒ่าหยุนแม้ใช้ไม้เท้าประคองร่างกายตนเองแต่ก็ยังเดินเหินได้ไม่คล่องแคล่วนัก ส่วนหยุนลี่จงรีบก้าวรุดไปด้านหน้าอย่างไม่รีรอ

“ท่านพ่อ เรามาไกลแล้วขอรับ อย่าตามไปส่งเขาอีกเลย” หยุนลี่เต๋อกล่าว

“เจ้าใหญ่…” ท้ายที่สุดผู้เฒ่าหยุนก็ไม่สามารถเดินตามทันครอบครัวใหญ่ จึงจำใจโบกมืออำลาอีกฝ่าย

หยุนลี่จงเห็นดังนั้นจึงรีบหันหลังกลับมา “ท่านพ่อ ท่านกลับเรือนเถิดขอรับ รอฤดูใบไม้ผลิปีหน้ามาถึงเมื่อไร ข้าจะรีบย้อนกลับมารับท่านโดยเร็ว รีบกลับไปเถิด!”

“เจ้าใหญ่ ตลอดทางเจ้าพึงระมัดระวังให้มาก อย่าได้ทิ้งห่อผ้าหรือสัมภาระไว้ลำพังเมื่อพักค้างแรม อย่าได้เปิดเผยเงินทองในมือให้ผู้ใดเห็น หากไปถึงปลายทางแล้วให้เขียนจดหมายส่งกลับมา!”

“เข้าใจแล้ว น้องรอง รีบประคองท่านพ่อกลับเรือนเถิด ด้านนอกลมแรงยิ่งนัก ข้าขอตัวลา…”

หยุนลี่จงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อเข้ารับตำแหน่งขุนนางใหม่มาโดยตลอด ดังนั้นจึงไม่มีความอาลัยอาวรณ์ต่อหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ที่ใช้ชีวิตมาเกือบสี่สิบปี ทว่าผู้เฒ่ากลับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เฝ้ามองเงาร่างของหยุนลี่จงที่ค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่จากไปไกลแล้ว พวกเรากลับกันเถิดขอรับ” หยุนลี่เต๋อกล่าวเตือนอีกครั้ง

“อา…” ผู้เฒ่าหยุนกลับมามีสติรู้ตัวอีกครั้ง ทว่าแววตายังไม่คลายความอาลัยอาวรณ์ เขากล่าวพึมพำ “เจ้าใหญ่จากไปแล้วจริงรึ?”

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่กล่าวไว้ชัดเจนแล้ว รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิเมื่อไรจะรีบย้อนกลับมารับท่าน” หยุนลี่เต๋อพยุงผู้เฒ่าหยุนให้เดินกลับเรือนทีละก้าว “พี่ใหญ่เดินทางไปรับราชการเป็นขุนนาง นับว่าเป็นเรื่องดี”

“ถูกแล้ว เป็นเรื่องที่ประเสริฐยิ่ง ข้าปลื้มปีตินัก” ผู้เฒ่าหยุนคล้ายกล่าวเพื่อปลอบใจตนเอง เขาพยักหน้าขณะฝืนเผยรอยยิ้มอย่างยากลำบาก “หมู่บ้านของพวกเราว่างเว้นจากการรับตำแหน่งขุนนางเช่นนี้มาหลายสิบปีแล้ว ใบหน้าของข้าจะไม่เปล่งประกายอย่างไรได้”

“ท่านพ่อ ช้าลงหน่อยขอรับ…”

หยุนลี่จงรีบเดินทางไปรับตำแหน่งที่มณฑลชิงหนิว ส่วนหยุนลี่เซี่ยวถูกศาลสั่งโบยเป็นการลงโทษถึงห้าสิบไม้จนต้องนอนซมอยู่บนเตียงเป็นเวลานานหลายวัน เรือนเก่าแก่ของตระกูลหยุนเงียบสงัดลง เต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยวอ้างว้าง

บางครั้งแม่เฒ่าจูก็ลุกขึ้นมาด่าทอนางเฉิน ทว่านางเฉินเป็นคนหัวช้า เรื่องน้ำมันหรือเกลือเคยมือหนักอย่างไรก็ยังมือหนักอยู่อย่างนั้น ไม่ว่าถูกด่าทออย่างไรก็คงเส้นคงวาเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยน กลับกันนางเฉินยิ่งรู้สึกรำคาญและเลือกที่จะทำเพิกเฉยเสีย ซ้ำยังผิวปากฮัมเพลงในลำคออยู่อย่างนั้น แม่เฒ่าจูเมื่อดุด่าอยู่ฝ่ายเดียวโดยไร้การสนองตอบจากอีกฝ่าย ไม่นานก็หมดอารมณ์จะก่นด่าอีกต่อไป

เรื่องที่หยุนลี่จงได้รับตำแหน่งเป็นขุนนางกลายเป็นเรื่องที่ชาวบ้านทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างออกรสในช่วงหลังมื้ออาหาร ตั้งแต่ผู้เฒ่าผู้แก่วัยหกสิบหรือเจ็ดสิบปี จนถึงเด็กน้อยวัยกระเตาะที่เส้นผมยังขึ้นไม่ครบดีต่างก็รู้ทั่วกันว่าตระกูลหยุนมีขุนนางคนใหม่

น่าเสียดายที่สถานที่แห่งนั้นไกลเกินไป ชาวบ้านไม่เคยได้ยินชื่อมณฑลชิงหนิวซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้มาก่อน หลังจากคิดประจบสอพลอตระกูลหยุนไปได้เพียงระยะหนึ่งก็พากันยอมแพ้

ท้ายที่สุด ที่ดินจำนวนสามไร่ของพวกเขาก็ไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป

วันนี้แม่นางเหลียนนั่งซักผ้าอยู่บริเวณริมแม่น้ำ นางเฉาสตรีในหมู่บ้านได้เข้ามาพูดคุยด้วย ทักทายกันเพียงไม่กี่ประโยคนางเฉาจึงวกเข้าประเด็นเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานหมั้นหมาย

“นี่ เอ้อหลางลูกชายของเจ้าสามตระกูลหยุนหายไปไหนเสียเล่า? เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าไม่พบเห็นเขามาสักระยะแล้ว? เขาถูกส่งเข้าไปเรียนในเมืองหรอกรึ? ปีนี้เด็กนั่นคงมีอายุประมาณสิบสี่ย่างสิบห้าปีใช่หรือไม่?” นางเฉาเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นพร้อมยกยิ้ม

ครั้นกล่าวถึงเอ้อหลาง แม่นางเหลียนก็ถอนหายใจออก “เด็กคนนั้นหลบลี้หนีหายไปหลังจากทะเลาะเบาะแว้งกับป้าสะใภ้ของเขา จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ยินแม้แต่ข่าวคราวของเขาเลย”

“ว่าอย่างไรนะ?! หลบหนีไปงั้นหรือ?!” นางเฉาตื่นตกใจขึ้นมาทันที “หนีไปอาศัยพักพิงอยู่ที่ใดกัน? นี่ผ่านมาตั้งไม่รู้กี่เดือน ลูกชายหายไปทั้งคน เจ้าสามไม่คิดออกตามหาเขาเลยหรืออย่างไร?”

แม่นางเหลียนนิ่งเงียบไม่ปริปากตอบคำใด

หรือจะกล่าววว่าหยุนลี่เซียวและนางเฉินใจกว้าง? ลูกชายที่ตนอุตส่าห์เลี้ยงดูมาสิบกว่าปีหนีหายออกจากบ้านทั้งคน พวกเขาทั้งสองผู้มีฐานะเป็นพ่อและแม่กลับไม่รู้สึกเป็นห่วงเป็นใยแม้สักนิด ช่วงนั้นแม่นางเหลียนเคยแนะนำให้พวกเขาไปตามหาเอ้อหลางในตัวเมืองรวมถึงหมู่บ้านใกล้เคียง ทว่านางเฉินกลับตอบกลับเพียงว่าเด็กชายเติบใหญ่แล้ว ทั้งยังมีมือและเท้า อยู่หนใดย่อมไม่อดตาย ดีกว่าอยู่บ้านให้ถูกทุบตีระบายอารมณ์

“เฮ้อ ข้าเห็นเด็กเอ้อหลางหน้าตาไม่เลว มารยาทหรือก็เรียบร้อยดี ข้ายังเคยเกริ่นกับครอบครัวไว้ว่าหากมีโอกาสได้ดองกับเขาคงดีไม่น้อย เหตุใดจู่ ๆ เขากลับหายตัวไปเสียแล้ว?” นางเฉารำพึงอย่างนึกเสียดาย

“แต่งงานงั้นรึ?!” แม่นางเหลียนยังไม่ทันตอบรับใด ๆ สตรีอีกคนที่อยู่ด้านข้างก็ขยับเข้ามากระซิบกระซาบเสียก่อน “ดองกับเอ้อหลางน่ะรึ? อย่าตำหนิว่าข้าก้าวก่ายไปเลยพี่สาว เจ้าคิดผลักลูกสาวของเจ้าเข้าไปในกองไฟหรอกหรือ?”

แม่นางอีกคนได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเย้ยหยัน “พี่สะใภ้ ท่านคิดจะแต่งลูกสาวเข้าตระกูลขุนนางใช่หรือไม่?”

นางเฉานิ่งอึ้งไป มิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

หยุนลี่จงมีบุตรชายหนึ่งคน บัดนี้ได้ตามบิดาไปยังมณฑลชิงหนิวแล้ว ต่อไปก็จะกลายเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลนายอำเภอ แน่นอนว่านางไม่มีทางปีนป่ายขึ้นไปถึงจุดนั้นได้ ทว่าหยุนลี่เซียวยังไม่ได้แยกครอบครัวออกไป ถึงเวลานั้นที่หยุนลี่จงส่งคนมารับสองผู้เฒ่าก็ต้องพาครอบครัวสามไปอยู่ด้วยกันในเมืองด้วย นี่ไม่นับว่าเป็นการเข้าเมืองโดยชอบธรรมและกลายเป็นสะใภ้ตระกูลขุนนางหรอกหรือ?

เมื่อเห็นว่านางเฉานิ่งเงียบไม่พูดจา สตรีนางนั้นจึงเอ่ยขึ้นขณะก้มหน้าก้มตาซักเสื้อผ้า “น้องหญิง เจ้าเลอะเลือนไปแล้วอย่างแท้จริง เจ้าลองคิดดูเถิด ใต้เท้าใหญ่และน้องชายจอมเสเพลของเขาต่างก็ขัดแย้งกันจนถึงขั้นก่อเรื่องขึ้นในชั้นศาล ฉะนั้นยังจะหลงเหลือมิตรไมตรีอันลึกซึ้งต่อกันอีกหรือ? อย่าว่าแต่รับไปดูแลเลย ในใจไม่คิดแค้นต่อเขาก็นับว่าดีเพียงใดแล้ว กล่าวถึงสองผัวเมียคู่นั้น จุ๊ จุ๊… เห็นทีคงไร้โอกาสที่จะมีชีวิตอย่างสุขสบายแล้ว”

สตรีอีกคนพยักหน้าอย่างนึกเห็นด้วย “พี่สะใภ้หวังมองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก”

เดิมทีนางเฉานึกคิดมาโดยตลอดว่าแผนการของตนแยบยลนัก ทว่าเมื่อได้ยินสิ่งคนรอบข้างกล่าวก็ล้วนสมเหตุสมผลทั้งสิ้น นางไตร่ตรองตามคำเหล่านั้นอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก

สองวันต่อมา นายหน้าซุนเสาะหาที่ดินให้ครอบครัวรองได้ผืนหนึ่ง ตั้งอยู่ในเขตหมู่บ้านเถาหลินซึ่งอยู่ตอนล่างของหมู่บ้านไป๋ซี เป็นหมู่บ้านที่ก่อตั้งขึ้นในบริเวณริมแม่น้ำ ระยะทางไม่ไกลนัก ใช้เวลาเดินทางประมาณสามเค่อก็ถึงแล้ว

หยุนลี่เต๋อพาแม่นางเหลียนและหยุนเชวี่ยไปดูสถานที่จริง เป็นผืนนาชั้นดีที่จัดวางแปลงเพาะปลูกอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ทั้งหมดรวมแล้วสี่สิบห้าไร่ มีกระแสน้ำไหลผ่าน แบ่งออกเป็นสองฝั่งคือฝั่งตะวันออกและตะวันตก โดยรวมแล้วอยู่ใกล้แหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งยังอยู่บนทำเลที่ตั้งดีเยี่ยม

“เถ้าแก่หูและข้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาอย่างช้านาน ในเมื่อเขาแนะนำพวกท่านให้กับข้า ดังนั้นข้าไม่มีทางปฏิบัติต่อพวกท่านอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน” นายหน้าซุนชี้ไปยังแปลงนาผืนนั้น “นี่เป็นผืนที่ดินซึ่งดีที่สุดที่เคยพบพานในช่วงเวลาไม่นานมานี้ เจ้าของเดิมย้ายมาจากมณฑลใกล้เคียง เขามักปล่อยที่นาให้ชาวบ้านเช่าเพื่อเพาะปลูกทำการเกษตรเสมอมา หากไม่ใช่เพราะการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันภายในครอบครัว เห็นทีเขาคงไม่ยินยอมขายที่ดินผืนนี้เป็นแน่”

หยุนลี่เต๋อยืนพับขากางเกงขึ้นก่อนเดินลงไปยังแปลงนาและเดินวนไปรอบ ๆ ถึงสองหน จากนั้นจึงก้มลงหยิบดินขึ้นมาดมกลิ่นพร้อมบิพินิจดูเนื้อดินไปมา “เป็นผืนที่นาอุดมสมบูรณ์ดีอย่างแท้จริง ความหนาแน่นและพองตัวกำลังพอดี”

“ถึงกระนั้นเจ้าของเดิมก็มีเงื่อนไขบางประการ” นายหน้าซุนอธิบายต่อไป “ที่ดินผืนนี้ไม่มีการแบ่งขาย หากท่านพึงพอใจก็ต้องซื้อไว้ทั้งหมด รวมเป็นสี่สิบห้าไร่ ตามราคาท้องตลาดคิดเป็นไร่ละห้าตำลึง สองข้างทางยังมีเพิงพักที่ซ่อมแซมเรียบร้อยก่อนหน้านี้แล้วอีกหลายหลัง นับเป็นเศษเสี้ยวของผลพลอยได้”

หยุนลี่เต๋อหันไปมองแม่นางเหลียน ซึ่งแม่นางเหลียนก็พยักหน้าอย่างปลาบปลื้มในใจ ที่ดินผืนนี้ดีกว่าที่นางคาดการณ์ไว้มาก ทำเลตั้งหันออกไปทางแม่น้ำ พื้นที่เป็นสันเขาเรียบ อีกทั้งเจ้าของเดิมยังมีน้ำใจสร้างเพิงกระท่อมไว้สำหรับให้ผู้เช่าที่นาเพื่อเพาะปลูกได้พักผ่อนหลบแดดในช่วงฤดูร้อน นับเป็นความคิดที่ประเสริฐและพบเห็นได้ยากยิ่ง

พวกเขาหันไปมองหยุนเชวี่ยอีกครั้ง ซึ่งหยุนเชวี่ยได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะ “ข้าไม่เข้าใจอะไรมากนัก หากท่านพ่อว่าดีข้าก็เห็นควรด้วยเจ้าค่ะ”

“ย่อมได้” หยุนลี่เต๋อตบต้นขาฉาดใหญ่ “เช่นนั้นก็ถือเป็นอันตกลง ท่านนายหน้าซุน รบกวนท่านตามข้ากลับไปที่เรือนอีกหนหนึ่ง ข้าจะรีบกลับบ้านไปเตรียมเงิน จากนั้นจึงค่อยดำเนินการร่างโฉนดที่ดินต่อไป”

นายหน้าซุนคุ้นเคยกับกระบวนการดังกล่าวเป็นอย่างดี ไม่นานทุกสิ่งก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็สามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วทั้งผู้ซื้อและผู้ขายต่างยินดีกันถ้วนหน้า

ตกเย็น แม่นางเหลียนหยิบโฉนดที่ดินขึ้นมองดูอยู่นาน จากนั้นจึงตัดใจเก็บลงกล่องอย่างอาลัยอาวรณ์และไม่ลืมปิดล็อกตัวกล่องก่อนเก็บไว้ในตู้อย่างมิดชิด ปากก็พึมพำว่า “พวกเราซื้อทรัพย์สินที่ควรเป็นของผู้อื่นมาเสียแล้ว”

หยุนเชวี่ยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ “ท่านจะนับเป็นทรัพย์สินของผู้อื่นได้อย่างไรเจ้าคะ?”

“เหตุใดจะนับไม่ได้เล่า?” แม่นางเหลียนกล่าว “พื้นที่ทั้งหมดเมื่อรวมกันกับอาณาเขตของบ้านเราเกือบสิบไร่ รวมแล้วเป็นพื้นที่ห้าสิบกว่าไร่ทีเดียว ข้าวที่ปลูกภายในระยะเวลาหนึ่งปีก็เพียงพอแล้วที่จะเลี้ยงปากท้องชาวบ้านได้หลายสิบชีวิต”

“ผืนที่นาเยอะถึงขั้นนี้ เห็นทีเราคงลงแรงเพาะปลูกเองไม่ไหวแน่” หยุนเยี่ยนนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงเพื่อตัดเย็บรองเท้าคู่ใหม่ พริบตาเดียวฤดูใบไม้ร่วงก็ผ่านพ้นไปแล้ว นางต้องรีบทำรองเท้าข้อสูงอย่างหนาให้กับสมาชิกในครอบครัวทั้งห้าคนก่อนที่อากาศจะหนาวเย็นลง

“แน่นอนว่าเราไม่ลงแรงเพาะปลูกเองทั้งหมดเสียหน่อย พี่สาว ท่านกังวลข้อนี้เกินไปแล้ว” หยุนเชวี่ยพลิกตัวนอนคว่ำอยู่อีกฟากฝั่งของโต๊ะพลางนับเหรียญเงินจนเสียงกระทบกันดังกึกก้อง

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ หยุนลี่เต๋อเก็บเงินที่ได้จากการล่าสัตว์ไปขายไว้ในหม้อดินเผาใบเก่าที่ชำรุดไปบางส่วน ครั้นเก็บได้เต็มหนึ่งใบแล้วจึงเปลี่ยนไปเก็บไว้ในอีกใบหนึ่ง ค่อยสะสมไปทีละเล็กละน้อยกว่า รวมแล้วมากกว่าหกถึงเจ็ดพันเหรียญ

“เราควรแบ่งสันพื้นที่เพาะปลูกให้พวกชาวบ้านในหมู่บ้านเถาหลินได้เช่าทำการเกษตรก่อนดีหรือไม่?” แม่นางเหลียนทรุดกายลงนั่งก่อนกระทุ้งตัวตะเกียงแผ่วเบา “ข้าสังเกตที่ดินผืนนั้นดูแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาดูแลรักษาหน้าดินไว้เป็นอย่างดีทีเดียว”

“ข้าเห็นควรด้วย” หยุนลี่เต๋อพยักหน้ารับทันที ไม่ว่าแม่นางเหลียนจะพูดอะไร เขาก็จะตอบว่า ‘ประเสริฐ’ ‘ดีแล้ว ดีแล้ว’ ต่อให้ภรรยาออกความเห็นไปในทิศทางใดเขาก็รู้สึกคล้อยตามไปเสียทุกสิ่ง

หยุนเชวี่ยและหยุนเยี่ยนหันมองหน้ากันและยกยิ้มให้กันโดยปริยาย

“ท่านแม่ ท่านเคยกล่าวว่าหมวกและถุงมือที่ตัดเย็บจากหนังทำเสร็จเรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หยุนเชวี่ยนำเหรียญทองแดงที่นับได้ทั้งหมดร้อยเข้าด้วยกันแล้วใช้เชือกฟางมัดให้เรียบร้อยแล้วใส่กลับเข้าไปในขวดโหลดังเดิม

“เสร็จแล้ว เสร็จเรียบร้อยดีตั้งนานแล้วล่ะ” แม่นางเหลียนบิดตัวหันไปหยิบห่อผ้าออกมาจากกล่อง ภายในมีหมวกสี่ใบ ถุงมือสี่คู่ และรองเท้าซึ่งบุพื้นไว้ด้วยขนสัตว์อีกสี่คู่ “เจ้าลองสวมใส่ดูว่าพอดีหรือไม่?”

แม่นางเหลียนมีไหวพริบเรื่องงานฝีมือ ฝีเข็มทุกเส้นเรียงตัวอย่างประณีตและเรียบเนียน ทั้งยังแบ่งตัวหมวกเป็นแบบชายและหญิง หมวกของผู้หญิงจะมีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย บริเวณด้านข้างยังแต่งด้วยลูกตุ้มไหมพรมสองข้าง เมื่อสวมใส่แล้วจะปิดบังใบหูไว้ได้พอดี

หยุนเชวี่ยใบหน้ากลมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งดวงตาดำขลับยังเปล่งประกายสดใส เมื่อสวมหมวกขนสัตว์จึงยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่ แม่นางเหลียนพินิศมองลูกสาวคนรองแล้วให้พึงใจจนหุบยิ้มไม่ลง ดึงรั้งร่างของหยุนเชวี่ยให้หมุนไปมาตรงหน้าหลายรอบ “ลูกสาวข้าช่างน่าเอ็นดูเสียจริง”

หยุนลี่เต๋อรีบกล่าวเสริมทันที “ถูกแล้ว ต้องขอบคุณภรรยาของข้า ลูก ๆ ทุกคนล้วนขาวผ่องเหมือนเจ้า หากเติบโตมาทั้งที่ผิวกายดำขลับหยาบกร้านเช่นข้า เห็นทีภายภาคหน้าคงลำบากเอาการ”

“พรูด!” หยุนเยี่ยนผู้มีนิสัยเรียบร้อยขี้อายเผลอหลุดหัวเราะออกมา แต่แล้วก็รีบหันหลังกลับไปอีกทางโดยเร็ว

หยุนเชวี่ยขยิบตาให้หยุนลี่เต๋อเป็นเชิงชื่นชมว่า ‘ท่านพ่อช่างปากหวานนัก ความสามารถของท่านในการสรรเสริญเยินยอผู้คนชักจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ดูซิ ท่านแม่ปลาบปลื้มยินดีจนตัวแทบลอยขึ้นแล้ว’

“เฮ้อ ทว่านิสัยเช่นนี้ไม่ถูกใจข้าเลยสักนิด ซ้ำยังไม่คล้ายกันกับท่านพ่อของเจ้าแม้แต่น้อย” แม่นางเหลียนเพิ่งจะกล่าวชื่นชมได้ไม่นานก็ถอนหายใจอีกครั้ง “เจ้าช่างทำตัวไร้กังวล กระฉับกระเฉงเกินสตรี ไม่รู้ว่าได้นิสัยนี้มาจากผู้ใดกันแน่ เชวี่ยเอ๋อ วันตรุษปีใหม่นี้เจ้าก็อายุสิบสามแล้ว กลายเป็นเด็กสาวแรกรุ่นเต็มตัว เจ้าเองก็ควรทำตัวให้เหมือนสตรีทั่วไปเสียหน่อย หัดหวีผมเผ้าจัดทรงให้สวยงามบ้าง ดูสิ มวยผมรวบขึ้นเยี่ยงเด็กชาย เป็นเช่นนี้แล้วผู้คนจะหัวเราะเยาะเอาได้…”